Jonas 1
Firim fafu fal Aláemit (BQJ) vs NAA
1 Baje ace áine, gajaol Sonas, ᵽayol gajaol Amitay.
1 A palavra do Senhor veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 « Uilo ujow bi n’ésuh yay yámah yay yo guoge me Niniv, min uĉafil uogil búlaᵽut babu bo guomme ni bo, nipoñbopoñ. »
2 — Levante-se, vá à grande cidade de Nínive e pregue contra ela, porque a sua maldade subiu até a minha presença.
3 Ñer Sonas nailo ajow, bare bi etey mbal ésuh ece, gajow yo Tarisis, bi éhatulo n’Atúla. No naĉih me n’gásih gagu gaa Jafa, natoh to baraca baam n’ejow ni fal fámah mbaa Tarisis. Nacam ejaol min ájuᵽo mimanur ni bugan bugagu gajae me Tarisis, dó ᵽe bi etey Atúla.
3 Jonas se levantou, mas para fugir da presença do Senhor , para Társis. Desceu a Jope, e encontrou um navio que ia para Társis. Pagou a passagem e embarcou no navio, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor .
4 No gutey me guĉih babu, Atúla nayalil fúrus fáamah, fal fafu ni fiteh iki fumaŋ efum baraca babu.
4 Mas o Senhor lançou sobre o mar um forte vento, e levantou-se uma tempestade tão violenta, que parecia que o navio estava a ponto de se despedaçar.
5 Ujaoraol n’gúholi, ánoan náᵽib nalaw nímoro álaemilol. N’guteb wañil ᵽe gubelen ni fal, mata mbi baraca babu bufaŋ m’bivilie. Sonas kan aĉila umu ró ni gatal bo, min ámoe ahay was.
5 Então os marinheiros ficaram com medo e clamavam cada um ao seu deus. Lançaram no mar a carga que estava no navio, para que ele ficasse mais leve. Jonas, porém, havia descido ao porão do navio; ali havia se deitado, e dormia profundamente.
6 Ñer afan baraca babu najow atogol to naagol : « Buenne ? Aw gámori ? Uilo ulaw álaemili ! Ter ᵽan arumolal enil jamb’uĉelal. »
6 O capitão do navio se aproximou de Jonas e lhe disse: — O que está acontecendo com você? Agarrado no sono? Levante-se, invoque o seu deus! Talvez assim esse deus se lembre de nós, para que não pereçamos.
7 Bugaa baraca babu n’gúᵽur jolil n’guoh : « Uñagoral usos min ujugal ay ni wolal aŋallo me biᵽila baube. » No guñagor wo me, ni lo ni Sonas.
7 Os marinheiros diziam uns aos outros: — Vamos lançar sortes para descobrir quem é o culpado desse mal que caiu sobre nós. Lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 Ñer n’gubbañ iki guogol : « Biᵽila baube, aw ukanóli bo. Ugitenóli wa nuom dáre nekan. Bay núᵽullo ? Aw an bu ? »
8 Então lhe disseram: — Agora nos diga: Quem é o culpado por este mal que nos aconteceu? Qual é a sua ocupação? De onde você vem? Qual a sua terra? E de que povo você é?
9 Nábahulil : « Injé an ala Híbori, ban ni Atúla níinene aamme fatiya, Aláemit átut me fal ni ettam. »
9 Jonas respondeu: — Eu sou hebreu e temo o
10 Naban nagitenil waĉil me naam n’etey ráli Aláemit, n’gúholi nár. N’guogol : « Nujuge bakaneri ! »
10 Então os homens ficaram com muito medo e lhe perguntaram: — O que é isso que você fez? Pois aqueles homens sabiam que Jonas estava fugindo da presença do
11 N’gutajen guogol : « Ñer bu jijae ekani tima fal fafu ni fulluhor ? » Mata gulongos gagu ugu n’efaŋ n’gutege.
11 Então lhe perguntaram: — O que devemos fazer com você, para que o mar se acalme? Disseram isto porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Naagil : « Jujogom jibelen dó, mo fal fafu ᵽan fibeben. Maagen niffase búoh ínje iĉile min fúrus faufe fubaj. »
12 Jonas respondeu: — Peguem-me e me lancem no mar; então o mar ficará calmo. Porque eu sei que, por minha causa, esta grande tempestade caiu sobre vocês.
13 N’gumundum ᵽan gulih even bi n’galam, bare gújuut mata fal fafu fufafaŋ ni fitege.
13 Em vez disso, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso contra eles.
14 Ñer n’gulaw Atúla n’guogol : « Jamb’umugóli mata ahume ! Jamb’ujogóli may bugan gamuge an añumenut eĉet ! Ban aw Atúla, nukakan wo numaŋ me. »
14 Então clamaram ao Senhor e disseram: — Ah!
15 No guban me, n’gujoh Sonas gural dó. Ñer fal fafu ni fúbbañul fíjebi.
15 Em seguida, os marinheiros pegaram Jonas e o lançaram no mar; e a fúria do mar se acalmou.
16 Ni ᵽúrto, n’gúkanum Atúla nár iki gukanol bísimen min gubbat gáinenil ni o.
16 Então esses homens temeram muito o Senhor ; ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 — ausente —
17 O Senhor ordenou que um grande peixe engolisse Jonas. E Jonas esteve três dias e três noites no ventre do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.