Atos 4
Dónbeenì páaníi fĩnle vũahṹ (BOXNT) vs NVT
1 Bìo ó o Piɛre là a Zãn wee bío lè ɓa zã̀amáa, à bṹn le *Dónbeenì yankarowà, lè le *Dónbeenì zĩ-beenì parowà ɲúnása lè ɓa *Sadusĩɛwa ɓueé dɔ̃n.
1 Enquanto falavam ao povo, Pedro e João foram confrontados pelos sacerdotes, pelo capitão da guarda do templo e por alguns saduceus.
2 Ɓa sĩa ɓɛ̀ntĩ́n yí wan ɓa tonkarowà nùwã ɲun mu bìo yi hùúu, lé bìo ɓa wee kàrán ɓa nùpua, á wee bío le o Yeesu vèera, á bṹn bìo yi á ɓa nì-hía mún dà à vèe.
2 Os líderes estavam muito perturbados porque Pedro e João ensinavam ao povo que em Jesus há ressurreição dos mortos.
3 Á ɓa wìira ɓa kúaa ho kàsó yi á pannáa ho tá tĩló, lé bìo le wii tò vó.
3 Eles os prenderam e, como já anoitecia, os colocaram na prisão até a manhã seguinte.
4 Bṹn pá yí hò bìo á bìa ɲá hã bíoní mu á cɛ̀rɛ̀ɛ tà hã yi, á bìa dó mi sĩa a *Krista yi á dó wán á yú báawa muaaseé hònú síi.
4 Muitos que tinham ouvido a mensagem creram, totalizando, agora, cerca de cinco mil homens.
5 Mu tá lée tɔ̃n á ɓa *zúifùwa ɲúnása, lè ɓa *nì-kĩ́a, lè ho *làndá bìo zéenílowa kúaa mín wán ho Zeruzalɛɛmu yi.
5 No dia seguinte, o conselho das autoridades, dos líderes do povo e dos mestres da lei se reuniu em Jerusalém.
6 Ɓa nùpua ɓúi na wi bìa kúaa mín wán bĩ́n tĩ́ahṹ lé o Aana na lé ɓa yankarowà ɲúhṹso beenì, là a Kayiifu là a Zãn là a Alɛkisãndere, à séení ɓa yankarowà ɲúhṹso beenì zĩi nùpua ɓúenɓúen.
6 Estavam ali Anás, o sumo sacerdote, e também Caifás, João, Alexandre e outros parentes do sumo sacerdote.
7 Ɓa le ɓa ɓua ɓa tonkarowà ɓuee dĩ̀ní mí tĩ́ahṹ. Bìo ɓa ɓueé dɔ̃n á ɓa tùara ɓa yi: «Lé o yɛ́n pànká yi tàá lé o yɛ́n yèni yi á mi wɛɛ́raráa o nìi mu?»
7 Mandaram trazer Pedro e João e os interrogaram: “Com que poder, ou em nome de quem, vocês fizeram isso?”.
8 À bṹn ò o Piɛre wã́a sú lè le Dónbeenì Hácírí, ó o wee bío làa ba: «Minɛ́n nìpomu ɲúnása lè mí nì-kĩ́a,
8 Cheio do Espírito Santo, Pedro lhes respondeu: “Autoridades e líderes do povo,
9 bìo mi wee tùa wɛn ho zuia lè mu bè-tente na wó nɔn o mùamúa yi bìo, làa bìo ó o wó wó wannáa.
9 estamos sendo interrogados hoje porque realizamos uma boa ação em favor de um aleijado, e os senhores querem saber como ele foi curado.
10 Àwa, mi ɓúenɓúen ko à mi zũń mu, ò o Isirayɛɛle nìpomu mún zũń mu. Bìo nɔn ó o nìi na kà wannáa á dĩ̀n mi yahó lé o Nazarɛɛte nìi Yeesu yèni pànká yi, yìa mi ɓúaa ho *kùrùwá wán ó o húrun, na le Dónbeenì vèenía.
10 Saibam os senhores e todo o povo de Israel que ele foi curado pelo nome de Jesus Cristo, o nazareno, a quem os senhores crucificaram, mas a quem Deus ressuscitou dos mortos.
11 O Yeesu lé yìa le Dónbeenì bíonì vũahṹ bía bìo le o lé le huee na á ɓa sorowà pã́ bìo, minɛ́n sorowà. Dén huee so lé dìo bĩnía ɓuan ho soró dĩ̀nía.
11 Pois é a respeito desse Jesus que se diz: ‘A pedra que vocês, os construtores, rejeitaram se tornou a pedra angular’.
12 O Yeesu mí dòn lé yìa dà wee kã̀ní ɓa nùpua. Mu yínɔń orɛ́n yèni, á yèni ɓúi na kũn dà à kã̀ní wɛn á le Dónbeenì yí nɔn nìi woon yi ho dĩ́míɲá yi.»
12 Não há salvação em nenhum outro! Não há nenhum outro nome debaixo do céu, em toda a humanidade, por meio do qual devamos ser salvos”.
13 Á ɓa zúifùwa làndá tũ̀iá fɛɛrowà mu á mu wó coon dàkhĩína, lé bìo ɓa mɔn ò o Piɛre là a Zãn wee bío ká ɓa ponì sɛ́ra. Ɓa mún zũna le ɓa lé ɓa nùpua na yí kàránna. Ɓa zũna mu le ɓarɛ́n là a Yeesu kɛra mín wán míana.
13 Quando os membros do conselho viram a coragem de Pedro e João, ficaram admirados, pois perceberam que eram homens comuns, sem instrução religiosa formal. Reconheceram também que eles haviam estado com Jesus.
14 Ká bìo ɓa mún mɔn o nìi mu ò o wan á dĩ̀n o Piɛre là a Zãn nìsã́ní, á ɓa wã́a yí dà bìo máa bío.
14 Mas não havia nada que pudessem fazer, pois o homem que tinha sido curado estava ali diante deles.
15 Á ɓa wã́a le ɓa tonkarowà lée dĩ̀n ho khũuhũ vé, à ɓarɛ́n bán kará wee wã̀aní.
15 Assim, ordenaram que Pedro e João fossem retirados da sala do conselho e começaram a discutir entre si.
16 Ɓa wee bío mín yi: «Lée webio wa yàá à wé lè ɓa nùpua mu coon? Ho Zeruzalɛɛmusa ɓúenɓúen zũ mu kɛ̃́nkɛ̃́n le ho yéréké bìo na wó á ɓa mɔn lé ɓarɛ́n wó mu, á warɛ́n mún yí dà máa bío le mu yí bon.
16 “Que faremos com esses homens?”, perguntavam uns aos outros. “Não podemos negar que realizaram um sinal, como todos em Jerusalém sabem.
17 Á mi cén wa là le hɛɛrè làa ba, à hè ɓa à ɓa yí bĩní yí bío o Yeesu bìo là a ɓúi hùúu. Lé bṹn á à na ká bìo wó kà máa bɛn máa fè ɓa zã̀amáa.»
17 Mas, para evitar que espalhem sua mensagem, devemos adverti-los de que não falem nesse nome a mais ninguém.”
18 Bṹn mɔ́n á ɓa bĩnía von o Piɛre là a Zãn á bía henía nɔn yi le ɓa khí à yí bío, tàá à yí kàrán ɓa nùpua o Yeesu yèni yi hùúu.
18 Então os chamaram de volta e ordenaram que nunca mais falassem nem ensinassem em nome de Jesus.
19 Ká a Piɛre là a Zãn màhã́ bía nɔn ɓa yi: «Minɛ́n mi bɛɛre wã́a loń le mu so térénna le Dónbeenì cɔ̃́n à wa bè mi bíonì yi ká wa pĩ́ lerɛ́n bíonì le?
19 Pedro e João, porém, responderam: “Os senhores acreditam que Deus quer que obedeçamos a vocês, e não a ele?
20 Warɛ́n cén yí dà máa pe wa ɲiní ká bìo wa mɔn làa bìo wa ɲá á wa yí máa bío bìo.»
20 Não podemos deixar de falar do que vimos e ouvimos!”.
21 Á ho làndá tũ̀iá fɛɛrowà wíokaa là le hɛɛrè làa ba, à ɓa kúaará ɓa. Bìo ɓa à dĩ̀n wán á à beéráa ɓa lò á ɓa yí zũ, lé bìo ɓa zã̀amáa ɓúenɓúen wee khòoní le Dónbeenì bìo wó bìo yi.
21 Os membros do conselho fizeram novas ameaças, mas, por fim, os soltaram. Não sabiam como castigá-los sem provocar um tumulto, visto que todos louvavam a Deus pelo ocorrido,
22 O nìi na waró bìo wó ho yéréké á teró lúlúio po ɓúará-ɲun.
22 pois o aleijado que havia sido curado milagrosamente tinha mais de quarenta anos de idade.
23 Bìo ó o Piɛre là a Zãn ló ho kàsó yi, á ɓa wà van mí kuure nùpua cɔ̃́n, á vaá lá bìo ɓúenɓúen na ɓa yankarowà ɲúnása lè ɓa nì-kĩ́a bía nɔn ɓa yi á fɛɛra nɔn mí ninzàwa mu yi.
23 Assim que foram libertos, Pedro e João voltaram ao lugar onde estavam os outros irmãos e lhes contaram o que os principais sacerdotes e líderes tinham dito.
24 Bìo ɓa ɲá mu vó, á ɓa ɓúenɓúen wó mí yilera làa dà-kéní á wee fìo le Dónbeenì yi kà síi: «Ɲúhṹso, ũnɛ́n lé fo léra ho wáayi lè ho tá, lè ho muhṹ lè mu bìo ɓúenɓúen na wi ho yi.
24 Ao ouvir o relato, todos os presentes levantaram juntos a voz e oraram a Deus: “Ó Soberano Senhor, Criador dos céus e da terra, do mar e de tudo que neles há,
25 Ũnɛ́n lé fo bía lè ũ Hácírí ũ ton-sá *Daviide na lé wàn ɓùaa ɲii yi kà:
25 falaste muito tempo atrás pelo Espírito Santo, nas palavras de nosso antepassado Davi, teu servo: ‘Por que as nações se enfureceram tanto? Por que perderam tempo com planos inúteis?
26 Ho dĩ́míɲá bá-zàwa wíokaa míten dĩ̀n hã fio bìo yi.
26 Os reis da terra se prepararam para guerrear; os governantes se uniram contra o Senhor e contra seu Cristo’.
27 À mu ɓɛ̀n bon ò o *Heroode là a *Pɔ̃nsi Pilaate wó le ɲii dà-kéní ho lóhó yi hen, ɓarɛ́n là a *Isirayɛɛle nìpomu, lè hã sìí-viò nùpua à ɓa hĩ́nɔn ũ ton-sá Yeesu na bìo sĩ foǹ wán, yìa fo mɔn léra.
27 “De fato, isso aconteceu aqui, nesta cidade, pois Herodes Antipas, o governador Pôncio Pilatos, os gentios e o povo de Israel se uniram contra Jesus, teu santo Servo, a quem ungiste.
28 Bìo fo hĩ́a fèra bía le fo ò wé á à kã́ɲa lè ũ pànká lè ũ sĩi bìo yi, bṹn ɓúenɓúen lé bìo ɓa wó kà à tiíra ɲii.
28 Tudo que fizeram, porém, havia sido decidido de antemão pela tua vontade.
29 Ɲúhṹso, wã́a loń ɓa hɛɛrè na ɓa wee là. Na le sĩ-heɓúee warɛ́n na lé ũ ton-sáwá yi à wa wé bue lè ũ bíonì.
29 E agora, Senhor, ouve as ameaças deles e concede a teus servos coragem para anunciar tua palavra.
30 Dé ũ níi, à ɓa vánvárowà waró lè mu yéréké bìowa na wa wee wé ũ ton-sá Yeesu na bìo sĩ foǹ yèni pànká yi, à zéení ká ũ bìo bon.»
30 Estende tua mão com poder para curar, e que sinais e maravilhas sejam realizados por meio do nome de teu santo Servo Jesus”.
31 Bìo ɓa fìora vó, á ho lahó na ɓa wi yi á zà kìkìkì, á ɓa ɓúenɓúen sú lè le Dónbeenì Hácírí, á ɓa hĩ́nɔn wee bue le Dónbeenì bíonì lè le sĩ-heɓúee.
31 Depois dessa oração, o lugar onde estavam reunidos tremeu, e todos ficaram cheios do Espírito Santo e pregavam corajosamente a palavra de Deus.
32 Bìa tà a *Krista bìo ɓúenɓúen á fù ɓunɓuaa, á sĩa lè ɓa hácírí wó dà-kéní. O ɓúi fù yí máa bío mí níi bìo á mí te mí dòn. Ɓa bìo ɓúenɓúen na fù wi ɓa cɔ̃́n á ɓa ɓunɓuaa yi.
32 Todos os que creram estavam unidos em coração e mente. Não se consideravam donos de seus bens, de modo que compartilhavam tudo que tinham.
33 Ɓa tonkarowà fù wee zéení a Ɲúhṹso Yeesu vèeró bìo lè ho pànká beenì, á le Dónbeenì wee na hã dúɓuaa cɛ̀rɛ̀ɛ ɓa ɓúenɓúen yi.
33 Com grande poder, os apóstolos davam testemunho da ressurreição do Senhor Jesus, e sobre todos eles havia grande graça.
34 Nì-khenii fù mía ɓa tĩ́ahṹ, lé bìo á bìa manawà lè ɓa zĩní wi á fù wee yɛ̀ɛ́ hã,
34 Entre eles não havia necessitados, pois quem possuía terras ou casas vendia o que era seu
35 à ɓua wárí ɓuee dé ɓa tonkarowà níi yi, à ɓa bĩní wé sĩ̀ sanka na mín yi làa bìo ɓa nì-kéní kéní koráa.
35 e levava o dinheiro aos apóstolos, para que dessem aos que precisavam de ajuda.
36 Mu ɓàn síi ó o Zozɛɛfu hĩ́a wó. O lé o *Levii nùwã nì-kéní na wee lé ho Siipere yi. Ɓa tonkarowà wee ve o làa Baanabaasi, mu kúará le yìa wee hení hã sĩa.
36 José, a quem os apóstolos deram o nome Barnabé, que significa “Filho do encorajamento”, era da tribo de Levi e tinha nascido na ilha de Chipre.
37 O hĩ́a yɛ̀ɛ́ra mí mɔhṹ á ɓuan wárí ɓueé nɔn ɓa tonkarowà yi.
37 Ele vendeu um campo que possuía e entregou o dinheiro aos apóstolos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.