Apocalipse 9
Dónbeenì páaníi fĩnle vũahṹ (BOXNT) vs NTLH
1 Ó o cúa-hònú níi tonkaro wã́ mí bũaanì. Á ĩ mɔn mànàayiire ɓúi na kùera lion ho tá yi. Ho kɔ̃hṹ na nàyiló ɲii mía ɲii won-za á ɓa nɔn le yi.
1 Depois o quinto anjo tocou a sua trombeta, e eu vi uma estrela que tinha caído do céu na terra, e ela recebeu a chave do abismo .
2 Á le ɓueé hɛ́ra ho kɔ̃hṹ na nàyiló ɲii mía ɲii, á le minka yiìní ló ho yi kúntùun, á pon ho tá ɓúenɓúen yi á mu wó le tíbírí á le wii yí máa mi.
2 A estrela abriu o poço do abismo, e dele saiu fumaça, como se fosse de uma grande fornalha. E o sol e o ar escureceram com a fumaça que saía do abismo.
3 Á ɓa kòoyówá ló le yiìní mu yi á bɛra fò ho tá. Ɓa nɔn ho pànká ɓa yi à ɓa wé táa ɓa nùpua lè ɓa naawà bìo síi.
3 De dentro da fumaça saíram gafanhotos, que desceram sobre a terra e receberam o mesmo poder que os escorpiões têm.
4 Á ɓa bía nɔn ɓa yi le le ɲíní, lè hã vĩ̀nsĩ̀a, làa bìo lée bìo na wee sà hã vɔ̃nna à ɓa yí tṹii yi. Ká ɓa nùpua na le Dónbeenì fĩ̀iminì mía wán lé bán mí dòn à ɓa wé táa.
4 Foi dito aos gafanhotos que não fizessem estragos nas ervas, nem nas árvores, nem em qualquer outra planta; somente podiam ferir as pessoas que não tivessem a marca do sinete de Deus na testa.
5 Ɓa yí nɔn le níi ɓa yi le ɓa ɓúe ɓa nùpua mu, ká ɓa màhã́ à beé ɓa lò làa sòobɛ́ɛ á à dã hã pĩina bìo hònú. Bìo ɓa wee beé là a nùpue lò á ka lòn naa táró vía bìo síi.
5 Os gafanhotos não tiveram permissão para matar essas pessoas; eles podiam apenas torturá-las durante cinco meses. A dor que causavam nessa tortura era como a dor da picada de um escorpião.
6 Pã̀ahṹ na á bṹn ǹ wé yi ká ɓa nùpua wé è bío le mí lá húrun se mu sṹaaní. Ɛ̀ɛ ká ɓa màhã́ máa hí. Ɓa sĩa wé è vá mu húmú yi. Ɛ̀ɛ ká ɓa máa yí mu.
6 Naqueles cinco meses as pessoas procurarão a morte, mas não a encontrarão; vão querer morrer, mas a morte fugirá delas.
7 Ɓa kòoyówá mu ka lòn cúawa na ɓa wíokaa hã hĩa táró bìo yi. Ɓa ɓúenɓúen ɲúná á mu bìo ɓúi ponka yi lòn bá-zàmu khɔ̃̀nlúaa na wó lè ho sã́nú. Ɓa yara ka lòn nùpua yara,
7 Os gafanhotos pareciam cavalos prontos para a batalha. Na cabeça tinham uma coisa parecida com uma coroa de ouro, e a cara deles era como o rosto de um ser humano.
8 á ɲún-vãní túeeka lòn hã́awa ɲún-vãní. Ɓa ɲia ka lòn kúdenwà ɲia.
8 Os seus cabelos eram como cabelos de mulher, e os dentes eram como dentes de leão.
9 Ɓa kosĩa ka lè hã ponka yi làa hɔ̃nló bìowa ɓúi. Ɓa mía sã wee ɲí wùrùwárí wùrùwárí lòn wòtórówa lè mí cúawa na lùwa bò ò va hã hĩa.
9 As suas couraças eram parecidas com couraças de ferro, e o barulho das suas asas era como o barulho de carros puxados por muitos cavalos quando correm para a batalha.
10 Ɓa zṹaa wi á ka lòn naawà zṹaa. Lé hɔ̃́n zṹaa so á ɓa à beé lè ɓa nùpua lò hã pĩina bìo hònú yi.
10 Os gafanhotos tinham rabos e ferrões como os de escorpiões, e era com os rabos que tinham o poder de ferir as pessoas por cinco meses.
11 Ɓa kòoyówá mu bɛ́ɛ lé o tonkaro na pan ho kɔ̃hṹ na nàyiló ɲii mía yi. O yèni lè mu heberemu ɓa le Abadon, ká mu kɛrɛɛkimu á ɓa wee ve o làa Apoliyon, mu kúará le «Bè-yáaro.»
11 Eles tinham um rei que os governava, que era o anjo que toma conta do abismo. O seu nome em hebraico é Abadom e em grego é Apolião (isso quer dizer “O Destruidor”).
12 Bṹn lé ho nín-yání yéréké na wó khĩína. Yérékéwá bìo ɲun á pá à bĩní ì wé á à sĩ̀ bṹn yi.
12 O primeiro “ai” já passou. Depois disso dois outros “ais” devem vir ainda.
13 Bṹn mɔ́n ó o cúa-hèzĩ̀n níi tonkaro á wã́ mí bũaanì. Á ho *ã́nsã́n cĩ̀íníi dɛ̀ɛ na wó lè ho sã́nú, dìo wi le Dónbeenì yahó á tãmu ɓúi ló kónɓúaa mí bìo náa yi á ĩ ɲá sã.
13 Então o sexto anjo tocou a sua trombeta, e eu ouvi uma voz que vinha dos quatro cantos do altar de ouro que está diante de Deus.
14 Mu tãmu mu bía nɔn o tonkaro cúa-hèzĩ̀n níi na ɓuan mí bũaanì yi: «Ɓa tonkarowà na ló ho wáayi nùwã náa na ɓa can ho muhṹ na ɓa le Efaraate ɲii à ũ fee kúia.»
14 E ao sexto anjo, que tinha nas mãos a trombeta, a voz disse: — Solte os quatro anjos que estão amarrados perto do grande rio Eufrates !
15 Ó o feera ɓa kúaará à ɓa ɓúe ho dĩ́míɲá nùpua sankanɔ̀n cúa-tĩn níi ɲúhṹ. Ɓa lá wíokaa ɓa día á pannáa dén lúlúure so, hón pĩihṹ so, dén wizonle so, hón pɔ̃̀n-kéní kéní so.
15 Os quatro anjos foram soltos. Eles estavam preparados para essa hora, dia, mês e ano a fim de matar a terça parte da humanidade.
16 Ɓarɛ́n hĩn-táwá na yòora ɓa cúawa á ɓa zéenía ɲii làa mi. Ɓa le ɓa lé ho muaaseé khĩá-pírú pírú ɲúná khĩá-ɲun.
16 E me foi dito que os soldados a cavalo eram duzentos milhões.
17 Bìo á ĩ mɔn lè ɓa sìí lé bìo kà: Ɓa ɓúenɓúen mu bìowa ponka kosĩa yi. Mu ɓúi ka hùɛɛn lòn dɔ̃hṹ. Mu ɓúi lé mu bè-búrán. Mu ɓúi lé mu bè-dondó. Ɓa cúawa ɲúná ka lòn kúdenwà ɲúná. Ho dɔ̃hṹ lè le yiìní lè ho kìríbì wee lé lè ɓa ɲiní.
17 Na minha visão vi os cavalos e os seus cavaleiros. Os cavaleiros tinham no peito couraças vermelhas como fogo, azuis como safira e amarelas como enxofre. A cabeça dos cavalos era como cabeça de leão, e da boca deles saía fogo, fumaça e enxofre.
18 Mu bè-sũmáa bìo tĩn mu, ho dɔ̃hṹ lè le yiìní lè ho kìríbì na wee lé lè ɓa ɲiní lé bìo ɓóka ho dĩ́míɲá nùpua. Bìa mu ɓó ɓúenɓúen á à yí ɓa sankanɔ̀n cúa-tĩn.
18 A terça parte da humanidade foi morta por estas três pragas: o fogo, a fumaça e o enxofre que saíam da boca dos cavalos.
19 Ɓa cúawa mu pànkáwá wi ɓa ɲiní lè ɓa zṹaa yi. Mu bon, ɓa zṹaa ɲúná wi á ka lòn háwá, lé hɔ̃́n ɓa wee ɓóonínáa ɓa nùpua yi.
19 Pois o poder dos cavalos está na boca deles e também no rabo. O rabo parecia uma cobra com a cabeça na ponta dele, e com ele os cavalos feriam o povo.
20 Ká ɓa nùpua na mu bè-sũmáa á yí yú yí ɓó, bán pá yí yèrèmáa yí día mí wɔ̃̀nna hãló. Ɓa pá wee ɓùaaní ɓa cĩ́náwa. Hã wɔ̃̀nna na wó lè ho sã́nú, làa hĩ̀a wó lè le wɛ́n-hɔ̃nló, làa hĩ̀a wó lè ho tɔ̃̀ɲɔ̀n, làa hĩ̀a wó lè hã huaa lè hã ɓùɛɛní, bṹn na yí máa mi mu bìo, á yí máa ɲí mu bìo, á yí dà máa wé dɛ̀ɛ, lé bṹn á bán pá wee ɓùaaní.
20 O resto da humanidade, isto é, todos os que não tinham sido mortos por essas pragas, não abandonou aquilo que eles haviam feito com as suas próprias mãos : eles não pararam de adorar os demônios e os ídolos de ouro, de prata, de bronze, de pedra e de madeira, que não podem ver, nem ouvir, nem andar.
21 Ɓa nùpua ɓúeró, lè mu nín-símú wéró, lè ho hã́-fénló lè ho bá-fénló lè mí sìíwà, lè ho kɔ̃̀nló, bṹn ɓúenɓúen á ɓa pá yí yèrèmáa á yí día wéró.
21 Também não se arrependeram dos seus crimes de morte, nem das suas feitiçarias, nem da sua imoralidade sexual, nem dos seus roubos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.