Atos 27

Central Tibetan Bible (BOD) vs VC

VC Versão Católica

¹ ངེད་རྣམས་གྲུ་གཟིངས་ལ་བསྡད་ནས་དབྱི་ཏ་ལི་ཡུལ་ལ་འགྲོ་བར་ཐག་གཅོད་བྱས་པའི་ཚེ། ཁོ་ཚོས་པའུ་ལུ་བཙོན་པ་གཞན་ཁ་ཅིག་དང་བཅས་པར་ཨུ་རྒ་ཟི་ཏུ་ཞེས་པའི་དམག་ཁག་གི་བརྒྱ་དཔོན་ཡུ་ལི་ཡུ་ཟེར་བ་ཞིག་གི་དབང་དུ་གཏད།

¹ Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.

² མ་ཀེ་དོན་ཡཱ་ཡུལ་གྱི་ཐེ་ས་ལོ་ནི་ཀེ་གྲོང་ཁྱེར་ནས་ཡིན་པའི་ཨ་རིས་ཐར་ཀུ་ང་ཚོ་དང་བཅས་པར། ཨེ་ཞེ་ཡཱ་ཞིང་ཆེན་གྱི་མཚོ་འགྲམ་བརྒྱུད་དེ་འགྲོ་བའི་ཨད་ར་མི་ཏི་གྲུ་ཁའི་གྲུ་གཟིངས་ལ་བསྡད་ནས་ཐོན།

² Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.

³ དེའི་ཕྱི་ཉིན་ཚི་དོན་གྲུ་ཁར་སླེབས་ནས་བརྒྱ་དཔོན་ཡུ་ལི་ཡུ་ཡིས་པའུ་ལུ་ལ་གཟིགས་སྐྱོང་གནང་སྟེ་གྲོགས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་ལ་སྣེ་ལེན་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཁོ་ཚོའི་རྩར་ཕེབས་སུ་བཅུག

³ No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.

⁴ དེ་ནས་ངེད་རྣམས་གྲུ་གཟིངས་ལ་བསྡད་པ་དང༌། གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་མདུན་ཕྱོགས་ནས་ལྷགས་པ་བརྒྱབ་པས་ཀིབ་རུ་གླིང་ཕྲན་གྱི་ལྷགས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན།

⁴ Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.

⁵ ཀི་ལིག་ཡཱ་དང་ཕམ་ཕིལ་ཡཱ་ཡུལ་གཉིས་ཀྱི་མཚོ་བརྒལ་ནས་ངེད་རྣམས་ལིག་ཡཱ་ཞིང་ཆེན་གྱི་གྲུ་ཁར་མུ་རཱ་ལ་སླེབས།

⁵ Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.

⁶ དེར་བརྒྱ་དཔོན་ལ་དབྱི་ཏ་ལི་ཡུལ་ལ་འགྲོ་བའི་ཨ་ལིག་ཟན་དྲི་ཡཱ་གྲོང་ཁྱེར་ནས་ཡོང་བའི་གྲུ་གཟིངས་ཤིག་རྙེད་པ་དང༌། ངེད་རྣམས་དེའི་ནང་བཅུག

⁶ O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.

⁷ ངེད་རྣམས་གྲུ་གཟིངས་ལ་ཉི་མ་མང་པོ་འགོར་ཞིང་དཀའ་ངལ་ཆེན་པོ་བྱུང་སྟེ་གཞི་ནས་ནི་དུ་ཞེས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཉེ་འཁོར་དུ་སླེབས། རླུང་གིས་བཀག་རྒྱ་ཐེབས་ཏེ་མདུན་དུ་འགྲོ་མ་ཐུབ་པས། ཀེ་རེ་ཊེ་གླིང་ཕྲན་གྱི་སྣེ་མོ་སལ་མོ་ནཱེ་བར་དུ་ལྷགས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན།

⁷ Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.

⁸ ང་ཚོ་དཀའ་ཚེགས་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་མཚོ་འགྲམ་བརྒྱུད་དེ་ལ་སེ་ཡཱ་གྲོང་ཁྱེར་དང་ཉེ་བའི་གྲུ་ཁ་བདེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་ས་ཆར་སླེབས།

⁸ Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.

⁹ ལམ་བར་དུ་དུས་ཚོད་མང་པོ་འགོར་བ་དང༌། གྲུ་གཟིངས་ལ་བསྡད་དེ་བསྐྱོད་པའི་ཉེན་ཁ་ཆེ་བ། དེ་བཞིན་སྨྱུང་གནས་སྲུང་བའི་དུས་ཆེན་ཚར་ཟིན་པས་པའུ་ལུས་ཁོ་ཚོར་བསྐུལ་ཏེ་

⁹ Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:

¹⁰ “སྐུ་ཞབས་རྣམས། ཆུ་ཐོག་གི་འགྲུལ་བཞུད་འདི་ནི་གྲུ་གཟིངས་དང་དོས་པོ་ལ་གཏོར་བཤིག་ཐེབས་པ་དང༌། ངེད་རྣམས་ཀྱི་སྲོག་ལའང་ཉེན་ཁ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་ངས་ཤེས་”ཞེས་གསུངས།

¹⁰ Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.

¹¹ འོན་ཀྱང་བརྒྱ་དཔོན་དེས་པའུ་ལུས་གང་གསུངས་པ་ལས་གྲུ་དཔོན་དང་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་བདག་པོ་གཉིས་ཀྱིས་གང་བཤད་པ་ལ་དོ་སྣང་བྱས།

¹¹ O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.

¹² དགུན་ཁར་གྲུ་ཁ་དེ་སྡོད་པར་མི་བདེ་བས་མི་མང་ཆེ་བས་ཕར་འགྲོ་བར་ཐག་གཅོད་བྱས། ཁོ་ཚོས་ཕེ་ནི་ཀཱེ་ལ་སླེབས་ནས་དེ་ལ་དགུན་ཁ་སྡོད་པར་རེ་བ་བྱས། ས་ཆ་དེ་ནི་ཀེ་རེ་ཊེ་གླིང་ཕྲན་གྱི་མཚོ་ཁ་ཞིག་ཡིན་ཏེ་ལྷོ་ནུབ་དང་ནུབ་བྱང་ལ་ཁ་ཕྱོགས་ཡོད།

¹² O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.

¹³ ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་རླུང་འཇམ་པོ་ཞིག་བྱུང་བའི་ཚེ་ཁོ་ཚོའི་དོན་སྒྲུབ་པར་སྙམ་པས། གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་གཏིང་རྡོ་ཡར་དྲངས་ནས་ཀེ་རེ་ཊེ་གླིང་ཕྲན་གྱི་མཚོ་འགྲམ་དང་ཉེ་བར་སོང༌།

¹³ Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.

¹⁴ དེ་ནས་ཅུང་མ་འགོར་བར་བྱང་ཤར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷགས་པ་དྲག་པོ་ཞིག་ཀེ་རེ་ཊེ་གླིང་ཕྲན་ནས་རྒྱག་པར་བརྩམས།

¹⁴ Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.

¹⁵ རླུང་དེས་གྲུ་གཟིངས་བཟུང་ནས་དེའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་ལོ་སྒྱུར་མ་ཐུབ་པས་རླུང་གིས་གང་སར་འདེད།

¹⁵ Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.

¹⁶ ཀའུ་དཱ་ཞེས་པའི་གླིང་ཕྲན་ཆུང་བ་ཞིག་གི་ལྷགས་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཕྱིན་ཏེ་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་གྲུ་ཆུང་བ་དེ་དམ་པོར་བཟུང་ནས།

¹⁶ Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.

¹⁷ དཀའ་ལས་ཆེན་པོ་དང་བཅས་ཏེ་ཡར་དྲངས་ནས་གྲུ་གཟིངས་ལ་བཞག དེ་ནས་གྲུ་གཟིངས་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དེར་ཐག་པ་ཡིས་བསྡམས། སིར་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་ཆུ་གཏིང་ཐུང་སར་གྲུ་གཟིངས་ཆག་པའི་འཇིགས་པ་སྐྱེས་ཏེ་ཁོ་ཚོས་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་དར་པོ་ཆེ་རྣམས་ཕབ་ནས་གྲུ་གཟིངས་རླུང་གིས་འཁྱེར་བར་གྱུར།

¹⁷ Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.

¹⁸ དེའི་སང་ཉིན་ལྷགས་པ་དྲག་པོས་གྲུ་གཟིངས་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བས་ཁོ་ཚོས་དོས་པོ་མཚོ་ནང་དུ་གཡུག་པར་བརྩམས།

¹⁸ No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.

¹⁹ ཉི་མ་གསུམ་པར་ཁོ་ཚོ་རང་གིས་གྲུ་གཟིངས་སྟེང་གི་ཡོ་ཆས་མཚོ་ནང་དུ་གཡུགས།

¹⁹ No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.

²⁰ ཉིན་མང་པོའི་རིང་ཉི་མ་དང་སྐར་མ་མི་མཐོང་ཞིང་རླུང་འཚུབ་དྲག་པོ་མུ་མཐུད་བརྒྱབ་པས། མཇུག་ཏུ་ང་ཚོ་ལས་སྲོག་ཐར་བའི་རེ་བ་ཟད་པར་གྱུར།

²⁰ Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.

²¹ ཡང་ཁོ་ཚོས་དུས་ཚོད་རིང་པོ་ཁ་ལག་མ་བཟས་པས་པའུ་ལུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་ལ་བཞེངས་ནས་“སྐུ་ཞབས་རྣམས། ངས་སྔར་སྨྲས་པའི་གཏམ་ལ་ཉན་ཏེ། ཀེ་རེ་ཊེ་ནས་མ་ཐོན་ན་གནོད་འཚེ་དང་གཏོར་བཤིག་འདི་འདྲ་མྱོང་མེད།

²¹ Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.

²² ད་ངས་ཁྱེད་ཚོར་སེམས་མ་འཇིགས་པར་སྐུལ། གང་ཡིན་ཞེ་ན། གྲུ་གཟིངས་བཤིག་པར་འགྱུར་ན་ཡང༌། ཁྱེད་ཚོ་ཚང་མ་ཐར་བར་འགྱུར་ངེས་ཡིན།

²² Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.

²³ རྒྱུ་མཚན་ནི་མདང་དགོང་ངས་བསྙེན་བཀུར་ཞུས་པའི་བདག་པོ་དཀོན་མཆོག་གི་ཕོ་ཉ་ཞིག་གིས་ངའི་མདུན་དུ་བཞེངས་ཏེ་འདི་ལྟར་གསུངས།

²³ Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:

²⁴ པའུ་ལུ། མ་འཇིགས་ཤིག ཁྱོད་ནི་རྒྱལ་པོ་སེ་སར་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་དགོས་ཏེ། ལྟོས་ཤིག གྲུ་གཟིངས་ནང་ཁྱོད་དང་མཉམ་དུ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དཀོན་མཆོག་གིས་བདེ་འཇགས་གནང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས།

²⁴ Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.

²⁵ དཀོན་མཆོག་གིས་གང་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་མཛད་པར་ངས་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པས། མ་འཇིགས་ཤིག

²⁵ Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.

²⁶ འོན་ཀྱང་རླུང་གིས་གྲུ་གཟིངས་གླིང་ཕྲན་ཞིག་གི་མཚོ་འགྲམ་ལ་འདེད་པར་འགྱུར་”ཞེས་གསུངས།

²⁶ Vamos dar a uma ilha.

²⁷ ཨ་དྲི་ཡཱ་ཞེས་པའི་རྒྱ་མཚོར་རླུང་གིས་གྲུ་གཟིངས་འདེད་དེ་མཚན་མོ་བཅུ་བཞི་པའི་ནམ་ཕྱེད་ཙམ་ལ་གྲུ་པས་སྐམ་ས་དང་ཉེ་བ་ཞིག་ལ་སླེབས་པར་སྙམ།

²⁷ Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.

²⁸ གཏིང་ཚད་འཇལ་བས་སྨི་གསུམ་ཅུ་སོ་བདུན་ཙམ་ཡོད། ཏོག་ཙམ་སོང་ནས་ཡང་སྐྱར་འཇལ་བས་གཏིང་ཚད་སྨི་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ཡོད།

²⁸ Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.

²⁹ གྲུ་གཟིངས་བྲག་ལ་ཐོགས་པའི་འཇིགས་པ་སྐྱེས་ཏེ་ཁོ་ཚོས་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་མཇུག་ནས་གཏིང་རྡོ་བཞི་ཕབ་སྟེ་ནམ་ལངས་པར་རེ་སྒུག་བྱེད།

²⁹ Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.

³⁰ གྲུ་མགོ་ནས་གཏིང་རྡོ་འབེབས་པའི་ཁུལ་བྱས་ཏེ་གྲུ་གཟིངས་ལས་ཐར་བའི་ཕྱིར་གྲུ་པས་གྲུ་ཆུང་རྒྱ་མཚོར་ཕབ།

³⁰ Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.

³¹ པའུ་ལུས་བརྒྱ་དཔོན་དང་དམག་མི་རྣམས་ལ་“མི་དེ་ཚོ་གྲུ་གཟིངས་ནང་ལ་མ་བསྡད་ན། ཁྱེད་ཚོ་སྲོག་ཐར་བར་འགྱུར་མི་སྲིད་”ཅེས་གསུངས།

³¹ Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.

³² དམག་མིས་གྲུ་ཆུང་གི་ཐག་པ་བཅད་ནས་རྒྱ་མཚོར་བཏང༌།

³² Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.

³³ ནམ་ལངས་པའི་ཙམ་ལ་པའུ་ལུས་མི་ཚང་མར་ཟས་ཟ་བར་བསྐུལ་ཏེ་“ཁྱེད་ཚོས་སེམས་ཁྲལ་བྱས་ཏེ་དེ་རིང་ཟས་མ་བཟས་པའི་ཉིན་བཅུ་བཞི་པ་ཡིན་པས།

³³ Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.

³⁴ ངས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཁ་ལག་ཟ་བར་སྐུལ། དེ་ནི་ཁྱེད་རྣམས་གསོན་པོར་གནས་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན། གང་ཡིན་ཟེར་ན། ཁྱེད་ཚོའི་སྐྲའི་ཉག་མ་གཅིག་ཀྱང་འཇིག་པར་མི་འགྱུར་”ཞེས་གསུངས་ནས།

³⁴ Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.

³⁵ བག་ལེབ་བླངས་ནས་ཁོ་ཚོ་ཚང་མའི་མདུན་དུ་དཀོན་མཆོག་ལ་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཞུས་པ་དང༌། དུམ་བུར་བཟོས་ནས་བཞེས་པར་བརྩམས།

³⁵ Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.

³⁶ ཁོང་ཚོ་ཚང་མ་སེམས་བདེ་བར་གྱུར་ཏེ་ཁ་ལག་བཟས།

³⁶ Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.

³⁷ (གྲུ་གཟིངས་ནང་ལ་ང་ཚོ་ཁྱོན་བསྡོམས་མི་གྲངས་ཉིས་བརྒྱ་བདུན་ཅུ་དོན་དྲུག་ཡོད་)

³⁷ No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.

³⁸ ཁོ་ཚོས་བཟས་ནས་ལྟོ་བ་ཁེངས་རྗེས། གྲུ་གཟིངས་ཡང་པོ་ཡོང་བའི་ཕྱིར་གྲོ་རྣམས་རྒྱ་མཚོར་འཕངས།

³⁸ Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.

³⁹ ནམ་ལངས་པའི་ཚེ་ས་ཆ་དེ་གང་ཡིན་མ་ཤེས་ཀྱང༌། ཁོ་ཚོས་བྱེ་མ་ཡོད་པའི་མཚོ་ཁུག་མཐོང་བས། དེར་བཏང་ཐུབ་ན་གྲུ་གཟིངས་གཏོང་བར་བསམས།

³⁹ Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.

⁴⁰ གཏིང་རྡོ་རྣམས་ཀྱི་ཐག་པ་བཅད་དེ་རྒྱ་མཚོར་བཞག་པ་དང་ཆབས་ཅིག་ཁོ་ཚོས་མཇུག་གི་སྐྱ་བོའི་ཐག་པ་བཀྲོལ། མདུན་གྱི་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་དར་པོ་ཆེ་རླུང་དང་བསྟུན་ནས་ཡར་བཀྱགས་པ་དང་སྐམ་སའི་ཕྱོགས་སུ་གྲུ་གཟིངས་བཏང༌།

⁴⁰ Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.

⁴¹ ཆུ་གཏིང་ཐུང་སར་བྲག་ལ་ཐོགས་ནས་གྲུ་གཟིངས་འགུལ་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་ཞིང༌། གྲུ་མགོ་བརྟན་པོར་ལུས་ཏེ་རྦ་རླབས་ཤུགས་ཀྱིས་གྲུ་མཇུག་ལ་གཏོར་བཞིན་ཡོད།

⁴¹ Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.

⁴² བཙོན་པ་སུ་ཞིག་ཀྱང་རྐྱལ་བརྒྱབ་ནས་མི་འབྲོས་པའི་ཆེད་དུ་དམག་མི་ཚོས་ཁོ་རྣམས་གསོད་པར་བསམས་ཀྱང༌།

⁴² Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.

⁴³ བརྒྱ་དཔོན་གྱིས་པའུ་ལུ་ཐར་བར་བྱེད་འདོད་པས་འཆར་གཞི་དེ་བཀག་པ་དང༌། ཐོག་མར་རྐྱལ་རྒྱག་ཐུབ་མཁན་ཚང་མ་རྒྱ་མཚོར་མཆོངས་ནས་སྐམ་སར་རྐྱལ་རྒྱག་དགོས་ཤིང༌།

⁴³ O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.

⁴⁴ གཞན་རྣམས་པང་ལེབ་དང་གྲུ་གཟིངས་ཀྱི་ཆག་དུམ་བཟུང་ནས་ཁོ་ཚོའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་དགོས་པའི་བཀའ་བཏང༌། དེ་ལྟར་མི་ཚང་མ་ཉེན་ཁ་ལས་ཐར་ཏེ་སྐམ་སར་སླེབས་སོ། །

⁴⁴ Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 27 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →