Tiago 3
Moocaani iijɨ (BMRNT) vs BKJ
1 Tañahabomɨ, amɨɨhaifaño sihidɨ jɨɨbogomɨnaatɨ mihicadino. Mɨɨro amɨɨhairyo magaajacuuhi jɨɨbogomɨnaatɨ mihicamoco janaanɨcɨ idillujinoco.
1 Meus irmãos, muitos não sejam mestres, sabendo que receberemos maior condenação.
2 Mɨɨro famooro imitɨno momoonɨfihi. Jaanotɨ saafi imitɨno iimaatatɨɨbo aivo ijeebɨɨ imino iicaabo. Jaabo tollɨro bu paryɨ ifiico imino ɨtɨcuvusunoco gaajahi.
2 Porque todos tropeçamos muitas vezes. Se algum homem não tropeça em palavra, este é um homem perfeito, e capaz também de refrear todo o corpo.
3 Jaabadɨro bu mɨɨhai caballomɨ iijɨfaño jɨgaiñehico mɨjɨɨhacumoro muduujenɨtahi tohiri mihimogohɨgovɨ diiboco mɨtɨcuvusuqui.
3 Ora, nós colocamos freio nas bocas dos cavalos, para que possam nos obedecer; e dirigimos todo o seu corpo.
4 Jaabadɨro bu mahatyɨme, tollɨro bu meenegaco guiraarugaco guibuhuba sefano sihɨgovɨ satyefihi. Jaarugaco itɨcuvusumɨnaafi tɨcuvusufihi ajashuruga itɨcuvusutagari imogohɨgodɨ.
4 Vede também os navios que, embora sendo tão grandes, e levados por impetuosos ventos, são dirigidos com um leme bem pequeno por aquele que os governa.
5 Jaabadɨro bu tollɨro monejeba jeevahi ajashuruno mofiitɨ iicano iimaajirahi sihidɨ jeevanoco. Jaabadɨ guiraarubajɨco ajashuruno cɨɨjɨgai jɨgasujirahi.
5 Assim também a língua é um pequeno membro, e gloria-se de grandes coisas. Vede quão grande bosque um pequeno fogo incendeia!
6 Jaano monejeba cɨɨjɨgaibadɨ jeevahi, mɨɨno ifiivɨ ajashutɨno jiinɨjedɨɨno imitɨ ficuucɨnɨhi monejebavɨ. Jaano paryɨ mofiico faabohocoro mɨhɨninɨhi. Jaano ɨjɨmɨ cɨɨjɨgairi nɨfotocɨnɨno. Jaamaño paryɨ diifi jɨɨhaico jɨgasujirahi.
6 E a língua é um fogo; um mundo de iniquidade, assim a língua está entre os nossos membros, que contamina todo o corpo, e inflama o curso da natureza, e é inflamada pelo fogo do inferno.
7 Mɨɨro miyamɨnaa paryɨ faaboho asico jeevamaaisujirahi joomɨco, jiinimomɨco, bu paryɨ teehifañoo asimɨco icano. Jaamoco jeevamaaisunɨcɨcuumo.
7 Porque todos os tipos de animais, e de aves, e de serpentes, e de coisas do mar, é domado e domado pela humanidade;
8 Jaanotɨ mɨɨhaiñooba aivo monejebaco jeevamaaisujitɨrahi. Toono imitɨ iicano aivo guiinonɨratɨhi, namita agaicaaufineri mataanɨcɨnɨbadɨ jeevano.
8 mas a língua nenhum homem pode domar. É um mal indisciplinado, cheio de veneno mortal.
9 Tobariro Mohaivojɨɨbo Moocaanico mihimehicahi. Jaabariro bu miyamɨnaaco: Ɨdicuno, meneehicahi Moocaani ifibadɨro eheetavumoco.
9 Com ela bendizemos a Deus, e Pai, e com ela amaldiçoamos os homens, que foram feitos à semelhança de Deus.
10 Mɨɨro sahɨgotɨro moojɨtɨ saano: Imino, monoono, bu: Imitɨno, monoono icano. Jaano tañahabomɨ tollɨ icatɨno.
10 De uma mesma boca procedem bênção e maldição. Meus irmãos, não convém que estas coisas sejam assim.
11 Jaabadɨ ¿nacu bu sahojɨtɨro nɨfaihuno cuujirahi anaamofaihu, bu afaafafaihu icano?
11 Porventura de alguma fonte, de um mesmo local, jorram água doce e água amarga?
12 Jaabadɨ ¿nacu bu baacuho añaajebaco noovajirahi? ¿Nacu bu gachicohai moomohico noovajirahi? Chaa. Jaabadɨ sahojɨtɨro nɨfaihu saajitɨrahi anaamofaihu, iquigaifaihu icano.
12 Pode a figueira, meus irmãos, carregar bagas de azeitonas, ou uma videira figos? Assim como nenhuma fonte pode produzir água salgada e doce.
13 Jaanotɨ amɨɨhaifeenevɨ saafi fanoovaaco agaajaabo iicahachiijɨ toonoco ihɨfusuqui imino iicanofeenedɨ, bu toono igaaja diiboco ijeebɨɨco sɨɨcutiyɨba omoonɨnofeenedɨ icano.
13 Quem é o homem sábio e dotado de conhecimento entre vós? Que mostre pelo seu bom comportamento as suas obras com a mansidão da sabedoria.
14 Jaanotɨ amɨɨhai jeebɨɨfaño sitaaco iinohallɨtɨro mɨjɨɨheveneheje iicahachiijɨ, bu jillɨ amɨɨhaiguiiharo sinehejeque momoonɨfihachiijɨ icano toono amɨɨhai gaajari mitya mitya mihicadino: Aivo sihidɨ gaajahi, noomoro. Jaamo tollɨ omoonɨmo miyaano iicanoco bañɨhi.
14 Mas, se tendes uma amarga inveja, e contenda em vossos corações, não vos glorieis, nem mintais contra a verdade.
15 Jaamaño toono Moocaanijaagotɨ asaano gaaja icatɨno. Jillɨ jiinɨjeo gaajaro, mɨɨno esamaajetɨro asaano gaajaro, bu ɨjɨtɨro asaano gaajaro.
15 Esta sabedoria não desce do alto, mas é terrena, sensual e diabólica.
16 Mɨɨro iinohallɨtɨro sitaaco ɨjɨɨhevene iicahɨgo, bu ifiguiiharo omoonɨfino iicahɨgo icano sajeebɨɨ chahahi. Jillɨ fanoova imitɨro icahi.
16 Porque onde há inveja e contenda, aí há confusão e toda a obra do mal.
17 Jaanotɨ Moocaanijaagotɨ asaano gaajama iicamo jeebɨɨ mɨhɨnivatɨhi. Jaamo sajeebɨɨ icahi, bu sɨɨcujeebɨɨma icamo, imihuseme eesɨcɨnɨmo, bu ɨɨdaasugomo, imino moonɨmo, onoonoco jeenesutɨmo, jillɨ miyaanocoro neefimo icano.
17 Mas a sabedoria que vem do alto é, primeiramente pura, depois pacífica, gentil, e fácil de ser invocada, cheia de misericórdia e de bons frutos, sem parcialidade, e sem hipocrisia.
18 Jaanotɨ bu sajeebɨɨ iicanoco imogomo, sajeebɨɨ icaco moonɨfihi ifi itɨquevequi.
18 E o fruto da justiça é semeado na paz daqueles que praticam a paz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Tiago 3, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.