Lucas 7
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NVT
1 Jishɔ ni ŋga mīʼɛŋ chhu nu ŋguoŋ pa nnu pei ni ŋgwa pighɔ, ŋgə̄ɨ Kapanuŋ.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Nthishɨ taʼa ŋkɨɨ pa shoogɛ Roma ni mfāʼo muuŋ fàʼa vi ŋa a ni nja ŋkhwā vi. Muuŋ fàʼa vi ghɔ ni nja ŋgɨ̄nɔ nu ti mbiʼi shɨgɛi ŋkhu.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Ndɨɨ ŋa a ni njaʼo pa nnu nɔ ligi Jishɔ nɛ, a taoŋ pa thishɨ ŋgwa Juu ghɔ ŋa a thɔ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ muuŋ fàʼa vi.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Pugu ni ŋga nthɔ mfɨ̄ʼɨ ni Jishɔ, ndɨ̄gəɨ vi ŋkiɛŋ yie ghɔ, nchhu nu ŋa, “Ŋoŋ vei kāʼo ŋoŋ ŋa a pie ŋa ɔ ghɛ̄rɛ vi,
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 nthɛ ŋa a khwā ŋgwa pia, ŋkrao ju nda luoŋ Minnwi yia.”
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Nɛnnɛ Jishɔ ghə̄ɨ pugu pugu. A ni ŋga nthɔ ti mbara chonda, nthishɨ ghɔ taoŋ taannu pi ŋa pugu chhu ghɔ ŋa, “Taathɔ, kiʼi ŋgwie noŋ yɔ, ǹdɔ njiʼi ŋkāʼo nɔ ŋoŋ ŋa mimfɛ ɔ nii nda a nɛ.
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 — ausente —
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 — ausente —
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Jishɔ ni ŋga njaʼo nnu yei, ŋgrāo, nchhu ni yú ŋgwa pɛ ŋa pugu ni njōu njiŋ yi nɛ ŋa, “Njiʼi nthɛ pi Ishrae ǹdɔ naa njəɨ ŋoŋ a fāʼo fɨʼɨ piŋ yei.”
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Ndɨɨ ŋa ŋgwa pɛ ŋa pi ni ntaoŋ vugu ni mbɨnɨ nda nthishɨ pa shoogɛ ghɔ nɛ, pugu yəɨ muuŋ fàʼa ghɔ, ghɨ̌nɔ yi kwo tɔgɔ.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 A gha ndara, Jishɔ lɔllɔ ŋgə̄ɨ laʼataoŋ chəɨ pi mɛ̄iŋ ni Naiŋ. Pa ghaŋ younjiŋ pi pugu pa mmɛ yú ŋgwa pɔ njiŋ yu.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 A ni ŋga mbara nu choŋkaʼa laʼataoŋ ghɔ, ŋga njəɨ nu pi tiɛŋ khu ŋoŋ ntaoŋ nu nɔ, mbɔ fiɛŋ muuŋ mimbia mbhɔ mǔuŋ vi, ndɔ mbɔ miŋgwɛ ŋkugu. Yú ŋgwa, llɔ laʼataoŋ ghɔ, pɔ pugu pa miŋgwɛ ghɔ.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Taathɔ ni ŋga njəɨ miŋgwɛ ghɔ, mfāʼo kwoshɨnɨ mbɨŋ yu nchhu ghɔ ŋa, “Kiʼi nuʼuŋ ŋkə̄ɨ,”
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 ŋgə̄ɨ ŋkaoŋ ŋkuŋkhu ghɔ, ŋgwa pɛ ŋa pugu ni ntiɛŋ nɛ tithi. A chhu ŋa, “Maʼaŋ mikhwa, ǹchhu vɛ ŋa, lɔllɔ.”
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Ŋkukhu ghɔ lɔllɔ nchɔchhɔ njɛ̄ chrā nu, Jishɔ fɛ vi ni mǔuŋ vi.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Pɔgɔ gu wɛ̄iŋ ŋguoŋ yugu ghao, pugu ghaʼo Minnwi, nchhu nu ŋa, “Mmɛ njəɨlɨʼɨ Minnwi chəɨŋ shɨna pia.” Mbɨnɨ nchhu ŋa, “Minnwi thɔ nɔ kwe nu ŋgwa pi.”
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Pishaʼakhɔ yei nɔ ligi Jishɔ nyīeŋ moŋ ŋguoŋ Judia ghao pugu pa laʼataoŋ ŋkɨŋ Judia.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Pa ghaŋ younjiŋ Jouŋ ni ŋga shwei vi ni ŋguoŋ pa nnu ŋa Jishɔ ni nchwīe nɛ, a mɛ̄iŋ yi paa shɨna pugu
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 ntaoŋ vugu ni Taathɔ ŋa pugu pie vi ŋa, “A gɔ̀ mbɔ ŋoŋ vɛ ŋa a ni mbɔ ŋa a shi nthɔ nɛ, ki pigi ywɛrɛ ŋoŋ nduoŋ?”
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Paa ŋgwa pighɔ gha ŋgə̄ɨ njəɨ Jishɔ, nchhu ghɔ ŋa, “Jouŋ Ŋgaŋ Fɛ Ŋkhǐ taoŋ vigi vɛ ŋa pigi pie ŋa ‘A gɔ̀ mbɔ ŋoŋ vɛ ŋa a ni mbɔ ŋa a shi nthɔ nɛ, ki pigi ywɛrɛ ŋoŋ nduoŋ?’ ”
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, Jishɔ yɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ ntou ŋgwa pugu pa ŋgwa pɛ ŋa jijwɛ pɨphɨ ni mbɔ mbɨŋ pugu nɛ, ŋaʼaŋ ligi pa nchriligi.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 A khwɛ̄ ni pa ghaŋ ntaoŋ Jouŋ ŋa, “Pəɨ pɨ̄nɨ shwei Jouŋ ni yaoŋ ŋa pəɨ yəɨ ndɔ njaʼo nɛ, pa nchriligi yəɨ lɨʼɨ, pa ŋkwíni nyīeŋ, ghaŋ ghɨnɔmbaluŋ pɔ shiʼi, pa fhɨtənə yaʼo lɨʼɨ, pi pɨʼɨ pa ŋgwa khu moŋ gu, pi chīi ŋkɨ̀nɨ pwa pishaʼakhɔ ni ghaŋ pou.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 Mbɔrɔ pɔ ni ŋgwa pɛ ŋa pugu lɔ njiʼi mfāʼo kɨʼɨŋgɨnɨ moŋ piŋ yugu nthɛ a nɛ.”
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Pa ghaŋ ntaoŋ Jouŋ ni ŋga ŋkwo ghə̄ɨ, Jishɔ jɛ̄ nthɔ nchrā nu ni yú ŋgwa pighɔ nthɛ Jouŋ, “Pəɨ ni ŋgə̄ɨ moŋ ŋkǔnu njó njəɨ pi khɔ fɔ? Trǔ ŋa fɨfrəɨ chɨ̄ʼɨ nu? Ŋga!
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Ti pəɨ ni ŋgə̄ɨ kiʼɛ njəɨ pi khɔ fɔ? Ŋoŋ ŋa a ni māʼaŋ ŋkiɛŋ ndhwí chɨgəɨ nchuoŋ? Ŋga! Līi njəɨ, ŋgwa ŋa pugu ghà māʼaŋ ŋkwaŋ ndhwí pighɔ nɛ ndɔ mbɔ moŋ nchhɔ shiʼi nɛ ghà mbɔ pi moŋ ntuʼɔ pa fùoŋ.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Shwei a nɛ, ti pəɨ ni ŋgə̄ɨ nu kiʼɛ njəɨ pi khɔ fɔ? Njəɨlɨʼɨ Minnwi? Ooŋ, ǹshwei vəɨ, ŋoŋ ŋa a chaa njəɨlɨʼɨ Minnwi nɛ.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 Nthɛ ŋa Jouŋ ŋoŋ ŋa chrà Minnwi chrā nɔ ligi yi ŋa,
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Jishɔ pɨnɨ mbīgi ŋa, “Ǹshwei vəɨ ŋa Jouŋ ghaʼo nchaa ŋguoŋ ŋgwa ŋa piŋgɛ kwo ma mbhi nɛ, ndɔ ŋoŋ ŋa a kɨgəɨ nchaa ŋguoŋ ŋgwa moŋ Shaʼafuoŋ Minnwi nɛ ghaʼo nchaa Jouŋ.”
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Ŋguoŋ ŋgwa pugu pa ghaŋ wɛ̄iŋ taashi ni ŋga njaʼo yei nnu, mbiŋ ŋa nnu ŋa Minnwi chwīe nɛ yi ndɨndɨ, mbɔ ŋgwa ŋa Jouŋ ni mfɛ ŋkhǐ ni pugu nɛ.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Ndɔ pa ŋgwa Farashi pugu pa ghaŋ yɛʼi ŋgwa ni gɨ́ lāa nnu ŋa Minnwi ni ŋkāʼa nthɛ vugu nɛ, nnɛ ki lɔ ntɔgɔ moŋ kwe ŋkhǐ Jouŋ.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Jishɔ ghə̄ɨ shhɨ nchhu ŋa, “Mi nthɛ m̀āʼaŋ fɨʼɨ ŋgwa mbhi shiʼa pi ni khɔ? Pugu fhi pi khɔ?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 Pugu pɔ nɔ pa mikəʼɨ ŋa pugu chhɔ taŋ, taʼa kwíe chhu nu ni vichəɨ ŋa, ‘Pigi māʼaŋ ŋkhǐ pwanjuʼɔ ni pəɨ, ndɔ paʼa pəɨ lɔ mbini, pigi yrāo ŋkhǐ gu ndɔ paʼa pəɨ lɔ ŋkə̄ɨ.’
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 Jouŋ Ŋgaŋ Fɛ Ŋkhǐ ni nthɔ, ki lɔ ŋkru brɛi ndɔ paʼa ndɔ nnu làʼo pəɨ chhu ŋa ‘a fāʼo miŋwɛiŋ mbɨŋ yu.’
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 Muuŋ Ŋoŋmishua thɔ njɨ maoŋ ndɔ nnu nu, pəɨ ŋa, ‘a njru mmɛ yaoŋ ndɔ mbɔ mbaa làʼo, mbɨnɨ mbɔ taannu ghaŋ wɛ̄iŋ taashi pugu pa ghaŋ phɨ.’
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Ndɔ ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu piŋ shiethɔ Minnwi nɛ nōoŋ ŋa shiethɔ ghɔ yi shini.”
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Yichəɨ taʼa Farashi ni mɛ̄iŋ Jishɔ ŋa a thɔ pugu yu jɨ maoŋ, a ghə̄ɨ nda Farashi ghɔ nchɔchhɔ lɨʼɨ jɨ maoŋ.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Miŋgwɛ chəɨ ni mbɔ moŋ laʼataoŋ ghɔ, mbɔ nchwīe phɨ, ŋga njaʼo ŋa Jishɔ pɔ nda ŋoŋ Farashi ghɔ lɨʼɨ jɨ maoŋ, a thɔ ni yichəɨ nchɨ́ŋ ŋa pi chwīe ni ŋgùʼɔ, laminda tɨnɨnchuoŋ lɨnaoŋ moŋ ghɔ,
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 nthi njiŋ Jishɔ, yəɨ kwò yu ŋkə̄ɨ nu, ŋkwrī ŋkhǐ ligi yi nɔ kwò yi, njɨ̄gɨ ni ŋgiithɔ yi, nthɔ nuaŋ kwò yi, mbɔrɔ kwò yi ni laminda ghɔ.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Ŋoŋ Farashi ghɔ ni ŋga njəɨ yei nnu nchhu ni noŋ yi ŋa, “Ŋ̈oŋ vei kaŋ nja mbɔ njəɨlɨʼɨ Minnwi, a kaŋ nji ŋkwaŋ ŋoŋ ŋa miŋgwɛ vei ŋa a chhɔ ŋkāoŋ vi yie ghɔ nɛ, ŋkwaŋ chɔmbhi pɨphɨ ŋa a ghà nchhɔ nɛ.”
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Nɔ khwɛ̄ nu Jishɔ chhu ŋa, “Shemu, m̀fāʼo nnu nɔ chhu nu vɛ.”
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 “Yichəɨ ŋgaŋ fōo ŋgwa ni mbɨŋ ni mbɔ fɔ mfāʼo paa ghaŋ ŋkru pi. Ŋkrù yi pɔ puŋ taʼa yi mbɔ fɨʼɨ mbɨŋ ŋa ŋ̈oŋ mfāʼa nɔ tiɛŋ ŋkɨɨ llɛ́ pi pe vi nɔ nɛ, yichəɨ pɔ fɨʼɨ mbɨŋ ŋa ŋ̈oŋ mfāʼa nɔ tiɛŋ wuŋ llɛ́, pi pe vi nɔ nɛ.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 Paʼa kaŋ taʼa ŋoŋ vugu lɔ mfāʼo mbɨŋ ghɔ nɔ pe nu ni ŋoŋ ghɔ, nthɛ yie, a chiʼi ŋkrù yugu ghɔ. A yəɨ shɨna pugu ŋa a shi ŋkhwā vi nchaa vichəɨ?”
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Shemu khwɛ̄ ŋa, “M̀bīʼi ŋa a yɛ ŋa ji ŋkrù ni njiɛŋ nɛ.”
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Nɛnnɛ Jishɔ kara ndīi miŋgwɛ ghɔ, nchhu ni Shemu ŋa, “Ɔ yəɨ miŋgwɛ vei? Mi nì nii nda ghɔ paʼa ɔ lɔ mfɛ ŋkhǐ shɨ̄gao kwò vəɨ, ndɔ miŋgwɛ vei shɨ̄gao kwò ma ni ŋkhǐ ligi yi, ndɔ njɨ̄gɨ ni ŋgiithɔ yi.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 Ɔ shini ndɔ nchhu ŋa ǹthɔ a pwa ni paŋ nu ma, ndɔ jɛ̄ nɔ haʼaŋ ǹthɔ hɛiŋ nɛ, a lɔ naa mieŋ nuaŋ nu kwò ma yaʼa.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Ɔ shini ndɔ njiʼi mbɔrɔ thɔ a ni wru, ndɔ ti a pɔrɔ kwò ma ni laminda chɨgəɨ nchuoŋ.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Nthɛ yie ghɔ, ǹchhu vɛ ŋa fɨʼɨ ntou khwǎ ŋa a nōoŋ nɛ, nōoŋ ŋa pi līʼɛ phɨ yi ŋa a yiɛŋ nɛ. Ndɔ ŋoŋ ŋa a wuʼɔ nchwīe pi shɨgɛi phɨ, pi līʼɛ nɛ, nōoŋ khwā pi shɨgɛi yi.”
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Jishɔ chhu kiʼɛ ni miŋgwɛ ghɔ ŋa, “Ǹdīʼɛ phɨ yɔ.”
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Pichəɨ ŋgwa ŋa pugu pugu ni mbɔ ŋkuoŋ taprɛi nɛ, jɛ̄ nchhu nu ni noŋ pugu ŋa, “Yei pɔ pi gɔ̌ ŋa a pɔ ti ndīʼɛ pi phɨ ŋoŋ?”
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 A chhu ni miŋgwɛ ghɔ ŋa, “Piŋ yɔ chwīe ɔ lūgu, ghə̄ɨ ni gɔ moŋ ghɨghrɨ.”
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.