João 4
Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs NTLH
1 Jishɔ ni nji ŋa pa ŋgwa Farashi kwo yaʼo ŋa a thɔ mfāʼo ntou ghaŋ younjiŋ pi ndɔ ŋkwe vugu ni ŋkhǐ nchaa Jouŋ.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 (Ndɔ Jishɔ nduthɔ yi shini ndɔ nthɔ ŋkwe ŋgwa ni ŋkhǐ, a ni ŋkwe ghaŋ younjiŋ pi ŋkwe ŋgwa ni ŋkhǐ.)
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 A ni ŋga nji nɛnnɛ, ndɔllɔ Judia mbɨnɨ Galili.
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 A pie ŋa a tɔgɔ Shamaria.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Nnɛ a thɔ nchəɨŋ moŋ yichəɨ mmɛ lɨʼɨ Shamaria ŋa pi mɛ̄iŋ ni Shaika, ŋkɨŋ nyìeŋ ŋa Jakɔ ni mfɛ ni Joshɛ muuŋ vi nɛ.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Tiɛŋ ŋkhǐ Jakɔ ni mbɔ fɔ. Jishɔ ni ŋkwo kɨna nthɛ fɨʼɨ nyīeŋ nu ŋa a ni ŋkwo nyīeŋ nɛ, nnɛ, nchɔchhɔ ŋkɨŋ ŋkhǐ ghɔ. Ndɨɨ ghɔ ni mbɔ moŋ ntuŋ minaoŋ.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Miŋgwɛ Shamaria thɔ lɨʼɨ shūu ŋkhǐ, Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Fɛ ŋkhǐ vəɨ nnu.”
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 Pa ghaŋ younjiŋ pi ni ŋgə̄ɨ moŋ laʼa lɨʼɨ yuoŋ maoŋ jɨ.
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Miŋgwɛ Shamaria ghɔ chhu ŋa, “A kie pi nɛiŋ, gɔ̀ mbɔ ŋoŋ Juu, pie yaoŋ nnu llɔ mbhɔ a mbɔ miŋgwɛ Shamaria?” (Nthɛ ŋa pa ŋgwa Juu shini ndɔ nthɔ mbɔ nu ni pra pugu pa ŋgwa Shamaria.)
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Jishɔ khwɛ̄ ghɔ ŋa, “Ɔ kaŋ nji fɛ́ Minnwi, ki nji ŋoŋ yɛ ŋa a thɔ nchhu nu ŋa, ‘Fɛ ŋkhǐ nnu nɛ’, ɔ kaŋ mbie vi, a fɛ ŋkhǐ ŋa a ghà mfɛ chɔmbhi nɛ vɛ.”
10 Então Jesus disse:
11 Miŋgwɛ ghɔ chhu ŋa, “Masha, ɔ lɔ njiʼi mfāʼo yaoŋ nɔ shūu nu ŋkhǐ nɔ ghɔ, tiɛŋ ŋkhǐ ghɔ lɔ nja nshīi. Ti ɔ shi mfāʼo ŋkhǐ fɛ chɔmbhi yei pi hɨŋ?
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 A ni mfɛ ŋkhu tǎa vigi Jakɔ mfɛ tiɛŋ ŋkhǐ yei ni pigi. Ju nduthɔ yi pugu pa puoŋ pi pugu pa minyieŋ pi ni ŋguʼɔ nnu ŋkhǐ pi llɔ fɔ. Ɔ tāʼa nu nchhu ŋa ɔ ghaʼoghaʼo nchaa Jakɔ tǎa vigi ghɔ?”
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Jishɔ khwɛ̄ ghɔ ŋa, “Njì ŋkhǐ shi ŋguʼɔ mbɨnɨ njia ŋgwa pɛ ŋa pugu nnu yei ŋkhǐ nɛ.
13 Então Jesus disse:
14 Ndɔ ŋoŋ ŋa a nnu yɛ ŋkhǐ ŋa ǹshi mfɛ nɛ, mbaʼa njì ŋkhǐ ma nuʼuŋ njia vi. Ŋkhǐ ŋa ǹshi mfɛ nɛ shi ŋgū shaʼashhɛ moŋ noŋ yu ŋkuʼɔ nu mfɛ chɔmbhi ki mmɛ.”
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Miŋgwɛ ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Masha, fɛ ŋkhǐ yei vəɨ nji ŋa m̀baʼa ma nuʼuŋ mfāʼo njì ŋkhǐ, ki nthɔ hɛiŋ lɨʼɨ shūu ŋkhǐ.”
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Ghə̄ɨ mɛ̄iŋ ndaoŋ ghɔ pəɨ yu thɔ.”
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Miŋgwɛ ghɔ khwɛ̄ ghɔ ŋa, “Ndɔ njiʼi mfāʼo ndaoŋ a.”
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 nthɛ ŋa ɔ kwo laŋ tiɛŋ pimbia, ndɔ ti yɛ ŋa pəɨ yu pɔ ndwɛ nɛ lɔ njiʼi mbɔ ndaoŋ ghɔ, nnu ŋa ɔ chhu nɛ nnu shini.”
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Miŋgwɛ ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Masha, ǹjəɨ ŋa ɔ pɔ pi njəɨlɨʼɨ Minnwi.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Pa tǎa pigi ni nthɔ ŋgaʼo Minnwi pi ŋkuoŋ mbra yei, ndɔ pəɨ chhu ŋa a pie ŋa ŋgwa wuʼɔ ŋgaʼo Minnwi pi Jerushalɛiŋ.”
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Ma! Piŋ nnu ŋa ǹchhu nu nɛ, ndɨɨ thɔ nu ŋa mbaʼa pi yiʼi ŋgaʼo Tǎa pi ŋkuoŋ mbra yei ki Jerushalɛiŋ.
21 Jesus disse:
22 Pəɨ ghaʼo yaoŋ ŋa pəɨ lɔ nji nɛ, pigi ghaʼo yaoŋ ŋa pigi ji. Nthɛ ŋa lūgu nu tɔgɔ pi mbhɔ ŋgwa Juu.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 Ndɔ ndɨɨ chhɔ thɔ nu, ndɔ ŋkwo pɔ hɛiŋ, ŋa ŋkiɛŋ ghaŋ ghaʼo Minnwi shi ŋgaʼo Tǎa moŋ Jijwɛ pugu pa nnu shini. Nthɛ ŋa Tǎa tāʼa pi ŋkwaŋ ŋgwa pighɔ ŋa pugu ghaʼo vi.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Minnwi pɔ pi Jijwɛ, a pie ŋa ŋgwa haʼaŋ pugu shi ŋgaʼo vi nɛ, ghaʼo moŋ jijwɛ pugu pa nnu shini.”
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Miŋgwɛ ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Ǹji ŋa Ju ŋa Minnwi Chuʼɔ Ntaoŋ nɔ Ŋkwe nɛ thɔ nu (mbɔ ju ŋa pi mɛ̄iŋ ni Krishto nɛ). A shi ŋga nthɔ, kaŋ a shi nshwei vigi ni ŋguoŋ nnu.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Mmu ŋa ǹchrā nu vɛ nɛ ju.”
26 Então Jesus afirmou:
27 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ pa ghaŋ younjiŋ pi pɨnɨ, ŋgrāo ŋa a chrā nu pugu miŋgwɛ, ndɔ paʼa kaŋ taʼa ŋoŋ vugu lɔ mbie vi ŋa, “Ɔ tāʼa pi khɔ?” ki ŋa, “Pəɨ yu chrā nu nthɛ khɔ?”
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Nnɛ miŋgwɛ ghɔ mieŋ kɨ̌ŋ ŋkhǐ yi, ŋgə̄ɨ moŋ laʼa nchhu ni pa ŋgwa ŋa,
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 “P̂əɨ thɔ njəɨ ŋoŋ ŋa a shwei a ni ŋguoŋ pa nnu ŋa mi ni ŋkwo ma nchwīe nɛ. A nthɛ yei pɔ Ju ŋa Minnwi Chuʼɔ Ntaoŋ nɔ Ŋkwe nɛ?”
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Pa ŋgwa pighɔ mieŋ moŋ laʼa nthɔ nu lɨʼɨ yəɨ Jishɔ.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Ndɨɨ ghɔ pa ghaŋ younjiŋ pi lɨ̄gəɨ Jishɔ, nchhu nu ŋa, “Masha, jɨ maoŋ.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 Ndɔ a chhu ni pugu ŋa, “M̀fāʼo maoŋ jɨ nɔ jɨ nu ŋa pəɨ shi lɔ njiʼi nji.”
32 Jesus respondeu:
33 Nnɛ pa ghaŋ younjiŋ pi chhu nu ni noŋ pugu ŋa, “Yichəɨ ŋoŋ ni nthɔ ni maoŋ jɨ mfɛ ghɔ ŋa a jɨ?”
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Jishɔ chhu ni pugu ŋa, “Maoŋ jɨ paŋ pɔ pi nɔ chwīe nu nnu ŋa ŋoŋ ŋa a taoŋ a khwā nɛ, ti mīʼɛŋ fàʼa yi ghɔ.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Pəɨ lɔ nchhu ŋa a wuʼɔ mbiʼi khwɛ nàoŋ pi maa ŋkwōo maoŋ? Līi njəɨ, ǹshwei vəɨ, pəɨ pɨʼɨ ligi yəɨ ndīi pa moŋ nyìeŋ. Pa maoŋ kwo tɨnɨ ŋkāʼo kwōo nu.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Ŋoŋ ŋa a kwōo maoŋ nɛ kwo nthɔ mfāʼo pe yi, nthɔ nu ni maoŋ kwōo pighɔ ŋa pugu fāʼo chɔmbhi ki mmɛ, nnɛ ŋa ŋoŋ haʼaŋ a phi nɛ pugu ŋoŋ haʼaŋ a kwōo nɛ fāʼo pwanjuʼɔ kaʼa.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 Nthɛ ŋa chrà yei nnu shini ŋa, ‘Yichəɨ ŋoŋ phī, ŋoŋ nduoŋ kwōo.’
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Ǹtaoŋ vəɨ ŋa pəɨ ghə̄ɨ ŋkwōo yaoŋ ŋa pəɨ shini ndɔ mfāʼa. Ŋgwa nduoŋ fāʼa, pəɨ shei nɔ ghɔ.”
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Ntou pa ŋgwa Shamaria moŋ laʼataoŋ ghɔ piŋ vi nthɛ chrà miŋgwɛ ghɔ ŋa, “A shwei a ni ŋguoŋ nnu ŋa mi ni ŋkwo ma nchwīe nɛ.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Pa ŋgwa Shamaria ni ŋga nthɔ njəɨ vi, ndɨ̄gəɨ vi ŋa a laʼa pugu pugu. A laʼa fɔ nɔ paa llɛ́.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Ntou pa ŋgwa pɨnɨ mbīgi mbiŋ vi ntɔgɔ ŋkuoŋ chrà yi.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Nchhu ni miŋgwɛ ghɔ ŋa, “A lɔ ŋguʼɔ mbɔ nthɛ pi pa nnu pɛ ŋa ɔ chhu nɛ ŋa pigi piŋ. Pigi yaʼo ni noŋ yigi llɔ mbhɔ yu, ndɔ nji ŋa a ju shini mbɔ Ŋkwe mbhi.”
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Paa llɛ́ gha ntɔgɔ, a lɔllɔ ŋgə̄ɨ Galili.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 (Nthɛ ŋa nduthɔ yi ni nchhu ŋa, “Pi shiʼa ma ŋgaʼo pa njəɨlɨʼɨ Minnwi laʼa pugu.”)
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Nnɛ, a gha ŋgə̄ɨ Galili, pa ŋgwa Galili piŋ vi nthɛ ŋa pugu ni ŋga ŋgə̄ɨ lɨʼɨ jɨ Lli Njiʼa Jerushalɛiŋ, njəɨ fɨʼɨ nnu pɛ ŋa a ni nchwīe lɨʼɨ jɨ ghɔ nɛ.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Nnɛ, a pɨnɨ nuʼuŋ nthɔ ŋkamuʼɔŋ Kanaŋ moŋ Galili, lɨʼɨ ŋa a ni ŋkara ŋkhǐ a gū làʼo nɛ. Mmɛŋoŋ ndiɛŋ chəɨ ni mbɔ Kapanuŋ ŋa muuŋ vi yi mimbia ni ŋgɨ̄nɔ nu.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 A ni ŋga njaʼo ŋa Jishɔ lɔllɔ Judia nthɔ Galili, a ghə̄ɨ ndɨ̄gəɨ vi ŋa a shwiʼi Kapanuŋ njɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ muuŋ vi nthɛ ŋa a ni ŋkwo chhɔ ŋkhukhu.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Nnɛ Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “P̈əɨ mieŋ ki yəɨ pa lì pugu pa nnu ghraoghrao paʼa pəɨ lɔ mbiŋ.”
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Mmɛŋoŋ ndiɛŋ ghɔ chhu ghɔ ŋa, “Masha, thɔ ŋkaoŋ muuŋ a maa ŋkhu.”
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Jishɔ chhu ghɔ ŋa, “Ghə̄ɨ, muuŋ ghɔ shi mbɔ yi maoŋ.” Ŋoŋ ghɔ piŋ chrà Jishɔ ndhɔ nyìeŋ.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Nɔ haʼaŋ a ni nshwiʼi nu nɛ, puoŋ fàʼa pi para vi nchhu ghɔ ŋa muuŋ ghɔ yi maoŋ.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Nnɛ a pie vugu ni ndɨɨ ŋa noŋ yi ni njɛ̄ yo nu nɛ. Pugu chhu ghɔ ŋa, “A yua moŋ taʼa minaoŋ ni naoŋchɨ ŋa shɨ̀gao ghɔ ni ntaoŋ mbɨŋ yu.”
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Tǎa ghɔ ji kiʼɛ ŋa a ndɨɨ yɛ ŋa Jishɔ ni nchhu ghɔ ŋa, “Muuŋ ghɔ shi mbɔ yi maoŋ nɛ.” Ju nduthɔ yi pugu pa mbaanda yi gū pa ghaŋ piŋ.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Yei ni mbɔ mbra lì ŋa Jishɔ ni nōoŋ ndɨɨ ŋa a ni ntaoŋ moŋ Judia ŋgə̄ɨ Galili nɛ.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.