Atos 9

Ŋwaʼaŋlɨ Kɨǹ a Fhi (BMO) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ndɔ ndɨɨ yei Shɔɔ wuʼɔ nthɔ ŋgə̄ɨ nu shhɨ nchhu nu ŋa a shi njwi ghaŋ younjiŋ taathɔ. Ŋgə̄ɨ mbara taathɔ pa thishɨ ghaŋ fɛʼiŋgiɛŋ
1 E Saulo, respirando ainda ameaças e mortes contra os discípulos do Senhor, dirigiu-se ao sumo sacerdote.
2 nchhu ghɔ ŋa a nāʼaŋ pa ŋwaʼaŋlɨ mfɛ ghɔ, nɔ shwei nu ŋoŋ ŋa ju, Shɔɔ, yie ghɔ nɛ ni ŋgwa moŋ pa nda luoŋ Minnwi Damashiku, nnɛ ŋa ä njəɨ ŋgwa ŋa pugu pɔ pi ŋgwa Shɛndaoŋ ŋa Jishɔ ni nōoŋ nɛ, mbia ki piŋgɛ, kaŋ a shi ŋgwɛ̄iŋ vugu mbɨnɨ ni pugu Jerushalɛiŋ.
2 E pediu-lhe cartas para Damasco, para as sinagogas, a fim de que, se encontrasse alguns deste Caminho, quer homens quer mulheres, os conduzisse presos a Jerusalém.
3 Nɔ haʼaŋ Shɔɔ ni nyīeŋ mbara nu Damashiku nɛ, líʼɛ wīʼi shɛiŋ mbɨŋ yu llɔ po.Jishɔ kwri ndɔ ŋgɛ̄ Pɔɔ shɛndaoŋ Damashiku|alt="Jesus called and changed Paul on the way to Damascus" src="BA03026BW.tif" size="col" copy="Louise Bass" ref="9:3"
3 E, indo no caminho, aconteceu que, chegando perto de Damasco, subitamente o cercou um resplendor de luz do céu.
4 A gū shhɛ njaʼo yichəɨ ŋggì chhu nu ghɔ ŋa, “Shɔɔ! Shɔɔ! Ɔ fɛ ŋgəʼɨ vəɨ ŋa?”
4 E, caindo em terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Shɔɔ pie ŋa, “Ɔ pɔ pi gɔ̌, Taathɔ?”
5 E ele disse: Quem és, Senhor? E disse o Senhor: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. Duro é para ti recalcitrar contra os aguilhões.
6 Ndɔ lɔllɔ nii moŋ laʼa, kaŋ pi shi nshwei ghɔ ni nnu ŋa ɔ shi nchwīe nɛ.”
6 E ele, tremendo e atônito, disse: Senhor, que queres que eu faça? E disse-lhe o Senhor: Levanta-te, e entra na cidade, e lá te será dito o que te convém fazer.
7 Ndɔ ŋgwa pɛ ŋa pugu pugu ni mbɔ nɛ tithi, nchò yugu llwī, njaʼo ŋggì, ndɔ paʼa ndɔ njəɨ ŋgaŋ vi.
7 E os homens, que iam com ele, pararam espantados, ouvindo a voz, mas não vendo ninguém.
8 Shɔɔ lɔllɔ shhɛ, mfēi ligi yi, ndɔ paʼa ndɔ njəɨ lɨʼɨ. Nthɛ yie ghɔ, pi wɛ̄iŋ pi mbhɔ yi nii nɔ ghɔ Damashiku.
8 E Saulo levantou-se da terra, e, abrindo os olhos, não via a ninguém. E, guiando-o pela mão, o conduziram a Damasco.
9 Ndɔ a shini ndɔ njəɨ lɨʼɨ nɔ trɛi llɛ́ ndɔ paʼa ndɔ njɨ yaoŋ ki nnu sheshe yaoŋ.
9 E esteve três dias sem ver, e não comeu nem bebeu.
10 Ŋgaŋ younjiŋ Jishɔ chəɨ ni mbɔ fɔ Damashiku, ligi yi pɔ Anania, Taathɔ chwīe a yəɨ nnu, nchhu ghɔ moŋ nnu ghɔ ŋa, “Anania!”
10 E havia em Damasco um certo discípulo chamado Ananias; e disse-lhe o Senhor em visão: Ananias! E ele respondeu: Eis-me aqui, Senhor.
11 Taathɔ chhu ghɔ ŋa, “Pīri noŋ yɔ ŋgə̄ɨ shɛndaoŋ ŋa pi mɛ̄iŋ ni Ndɨndɨ nɛ, nda Judashi, ndīi ŋoŋ chəɨ llɔ Tashɔ, ligi yi pɔ Shɔɔ. A chhɔ nɛ nduoŋ Minnwi.
11 E disse-lhe o Senhor: Levanta-te, e vai à rua chamada Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso chamado Saulo; pois eis que ele está orando;
12 Minnwi kwo chwīe a yəɨ nnu, ŋoŋ chəɨ, ligi yi pɔ Anania, thɔ nūʼɔŋ mbhɔ yi mbɨŋ yu nnɛ ŋa a pɨnɨ njəɨ lɨʼɨ.”
12 E numa visão ele viu que entrava um homem chamado Ananias, e punha sobre ele a mão, para que tornasse a ver.
13 Ndɔ Anania khwɛ̄ ŋa, “Taathɔ, ntou ŋgwa kwo fɨ̄ʼɨ ntou pa nnu vəɨ nthɛ ŋoŋ vei, fɨʼɨ pa nnu wuwuru ŋa a chwīe mbɨŋ ŋgwa pɔ pi taoŋtaoŋ Jerushalɛiŋ nɛ.
13 E respondeu Ananias: Senhor, a muitos ouvi acerca deste homem, quantos males tem feito aos teus santos em Jerusalém;
14 Ndɔ a ni ŋkwe ghrɨ́ mbhɔ pa thishɨ ghaŋ fɛʼiŋgiɛŋ nɔ thɔ nu Damashiku hɛiŋ ŋgwɛ̄iŋ ŋgwa pɛ ŋa pugu ghà njɨʼə noŋ yugu mbɨŋ ghɔ.”
14 E aqui tem poder dos principais dos sacerdotes para prender a todos os que invocam o teu nome.
15 Ndɔ Taathɔ chhu ghɔ ŋa, “Ghə̄ɨ, nthɛ ŋa a yaoŋ fàʼa ŋa ǹchuʼɔ ŋa a chwīe pa ŋgwa taoŋ nduoŋ pugu pa fùoŋ ni pa ŋgwa Ishrae ji a nɛ.
15 Disse-lhe, porém, o Senhor: Vai, porque este é para mim um vaso escolhido, para levar o meu nome diante dos gentios, e dos reis e dos filhos de Israel.
16 Nthɛ ŋa mmu nduthɔ a, shi nōoŋ ghɔ fɨʼɨ ŋkwaŋ nɔ haʼaŋ a pie ŋa a yəɨ ŋgəʼɨ nthɛ a nɛ.”
16 E eu lhe mostrarei quanto deve padecer pelo meu nome.
17 Nnɛ, Anania lɔllɔ ŋgə̄ɨ nii nda ghɔ, ŋga nūʼɔŋ mbhɔ yi mbɨŋ yu, nchhu ŋa, “Ndǐŋ a Shɔɔ, Jishɔ Taathɔ ŋa a nōoŋ noŋ yi vɛ shɛndaoŋ ŋa ɔ nì ntɔgɔ fɔ nthɔ nɛ, taoŋ a nnɛ ŋa minthɛ ɔ pɨnɨ nuʼuŋ njəɨ lɨʼɨ ndɔ ndɨnaoŋ ni Jijwɛ Minnwi.”
17 E Ananias foi, e entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Irmão Saulo, o Senhor Jesus, que te apareceu no caminho por onde vinhas, me enviou, para que tornes a ver e sejas cheio do Espírito Santo.
18 Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ, pichəɨ yaoŋ nɔ ghrǎo shadi paʼa ntaoŋ nɔ ligi yi a pɨnɨ nuʼuŋ njəɨ lɨʼɨ. Ndɔllɔ kiʼɛ pi kwe vi ni ŋkhǐ.
18 E logo lhe caíram dos olhos como que umas escamas, e recuperou a vista; e, levantando-se, foi batizado.
19 A jɨ maoŋ mfāʼo ghrɨ́ kiʼɛ.
19 E, tendo comido, ficou confortado. E esteve Saulo alguns dias com os discípulos que estavam em Damasco.
20 Shɔɔ yrɛi taʼa ŋgɛ́ ŋgə̄ɨ moŋ pa nda luoŋ Minnwi njɛ̄ chīi nu chrà Minnwi fɔ, ŋa Jishɔ muuŋ Minnwi.
20 E logo nas sinagogas pregava a Cristo, que este é o Filho de Deus.
21 Ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu ni njaʼo a thɔ nchīi nu nɛ ni ŋgrào, mbie ŋa, “Yei shi lɔ mbɔ ŋoŋ ŋa a ni nthɔ mfɛ wuwuru ŋgəʼɨ ni ŋgwa pɛ Jerushalɛiŋ, ŋa pugu ghà njɨʼə noŋ yugu mbɨŋ ŋoŋ ghɔ ŋa pi mɛ̄iŋ ni Jishɔ nɛ? A shini ndɔ ŋguʼɔ nthɔ hɛiŋ pi nɔ wɛ̄iŋ nu ŋgwa pighɔ ŋgə̄ɨ mfɛ vugu ni pa thishɨ ghaŋ fɛʼiŋgiɛŋ?”
21 E todos os que o ouviam estavam atônitos, e diziam: Não é este o que em Jerusalém perseguia os que invocavam este nome, e para isso veio aqui, para os levar presos aos principais dos sacerdotes?
22 Ndɔ chīi nu chrà Minnwi Shɔɔ pɨnɨ ntɨnɨ ŋgaʼa, a llwī nchò pa Juu Damashiku nɔ nōoŋ nu ki khuthɔ ŋa Jishɔ pɔ pi Ju ŋa Minnwi Chuʼɔ Ntaoŋ nɔ Ŋkwe nɛ shini.
22 Saulo, porém, se esforçava muito mais, e confundia os judeus que habitavam em Damasco, provando que aquele era o Cristo.
23 Ntou llɛ́ ni ŋga ntɔgɔ, pa Juu paoŋ ntaŋ nɔ jwi nu vi.
23 E, tendo passado muitos dias, os judeus tomaram conselho entre si para o matar.
24 Ndɔ pi tūgu ntáŋ yugu ghɔ ni Shɔɔ. Pugu ni nthɔ mbɛʼi pa choŋkaʼa ŋa pi ghà ntɔgɔ fɔ nii moŋ laʼa nɛ ni naoŋchɨ pugu pa tuʼu nɔ jwi nu vi.
24 Mas as suas ciladas vieram ao conhecimento de Saulo; e como eles guardavam as portas, tanto de dia como de noite, para poderem tirar-lhe a vida,
25 Ndɔ ni tuʼu chəɨ, pa ghaŋ younjiŋ Shɔɔ lɔ̄gɔ vi niʼiŋ vi moŋ mikuo nshwiʼi vi moŋ mbo mbɨŋ nda, a taoŋ.Pi shwiʼi Pɔɔ moŋ mikuo nɔ ghɛ̄rɛ nu vi a taoŋ Damashiku|alt="Paul is lowered in a basket to help him leave Damascus" src="CN01937c.TIF" size="col" copy="David C Cook" ref="9:25"
25 Tomando-o de noite os discípulos o desceram, dentro de um cesto, pelo muro.
26 Shɔɔ ni ŋga ŋgə̄ɨ Jerushalɛiŋ, ŋkaa nu nɔ tūru nu pugu pa ghaŋ younjiŋ Jishɔ. Ndɔ paʼa pugu lɔ njiʼi mbiŋ ŋa a taʼa ŋgaŋ younjiŋ Jishɔ, ŋka pɔgɔ vi pɔgɔ.
26 E, quando Saulo chegou a Jerusalém, procurava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não crendo que fosse discípulo.
27 Ndɔ Banaba thɔ nɔ ghɛ̄rɛ nu vi, ŋgwɛ̄iŋ mbhɔ yi ŋgə̄ɨ ni ju njəɨ pa ghaŋ ntaoŋ Jishɔ, nshwei vugu ŋkwaŋ haʼaŋ a ni njəɨ Taathɔ shɛndaoŋ, Taathɔ ghɔ chhu pa nnu ghɔ. Mbɨnɨ mfɨ̄ʼɨ ni pugu ŋkwaŋ haʼaŋ Shɔɔ ni nshwei chrà Minnwi nɔ ligi Jishɔ ni tɨnɨnjuʼɔ Damashiku nɛ.
27 Então Barnabé, tomando-o consigo, o trouxe aos apóstolos, e lhes contou como no caminho ele vira ao Senhor e lhe falara, e como em Damasco falara ousadamente no nome de Jesus.
28 Nnɛ Shɔɔ ni nyīeŋ nu pugu pugu kaʼa Jerushalɛiŋ, nthɔ nchīi chrà Minnwi ni tɨnɨnjuʼɔ moŋ ligi Taathɔ.
28 E andava com eles em Jerusalém, entrando e saindo,
29 A ni nchrā nu ndɔ ndōu nu pugu pa ŋgwa Juu pɛ ŋa pugu ni nchrā pi chrà Gri nɛ, ndɔ ŋgwa Juu pighɔ tāʼa nu njwi vi jwi.
29 E falava ousadamente no nome do Senhor Jesus. Falava e disputava também contra os gregos, mas eles procuravam matá-lo.
30 Pa pichəɨ ghaŋ piŋ ni ŋga nji ŋa pi tāʼa nu njwi vi, ndɔ̄gɔ vi nshwiʼi nɔ Kaisharia ntaoŋ vi Tashɔ.
30 Sabendo-o, porém, os irmãos, o acompanharam até Cesaréia, e o enviaram a Tarso.
31 Nnɛ, chɔshi moŋ ŋguoŋ Judia, ni Galili, ni Shamaria fāʼo ghɨghrɨ. Jijwɛ Minnwi ghɛ̄rɛ chɔshi pɨnɨ ntɨnɨ mbīgi ndɔ mbɨnɨ njiɛŋ mbīgi nɔ haʼaŋ pugu chhɔ chɔmbhi yugu ni pɔ́gɔ Taathɔ nɛ.
31 Assim, pois, as igrejas em toda a Judéia, e Galiléia e Samaria tinham paz, e eram edificadas; e se multiplicavam, andando no temor do Senhor e consolação do Espírito Santo.
32 Pita ni nyīeŋ ŋguoŋ lɨʼɨ ghao, nɔ yichəɨ ŋgɛ́ a ghə̄ɨ lɨʼɨ kra ŋgwa Minnwi pi taoŋtaoŋ Lida,
32 E aconteceu que, passando Pedro por toda a parte, veio também aos santos que habitavam em Lida.
33 ŋga nchəɨŋ fɔ njəɨ yichəɨ ŋoŋ, ligi yi pɔ Aenia, ŋa pəʼɨ noŋ yi ni ŋkwo khu, a kwo nūaŋ kúoŋ nɔ fúoŋ ŋgaʼo.
33 E achou ali certo homem, chamado Enéias, jazendo numa cama havia oito anos, o qual era paralítico.
34 Pita chhu ghɔ ŋa, “Aenia, Jishɔ Krishto yɨ̄gɨ ghɨ̌nɔ yɔ, lɔllɔ nchwīe kúoŋ yɔ.” Wuʼɔ ndɨɨ ghɔ a lɔllɔ.
34 E disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te dá saúde; levanta-te e faze a tua cama. E logo se levantou.
35 Ŋguoŋ ŋgwa ŋa pugu ni ndaʼa nu Lida pugu Sharoŋ nɛ, yəɨ vi ŋkara mbiŋ Taathɔ ghao.
35 E viram-no todos os que habitavam em Lida e Sarona, os quais se converteram ao Senhor.
36 Ndɨɨ ghɔ moŋ laʼataoŋ Jopa, ŋgaŋ younjiŋ Jishɔ chəɨ ni mbɔ fɔ, ligi yi pɔ Tabita, mbɔ moŋ chrà Gri ŋa Dɔka. A ni ndɔ̄gɔ ŋguoŋ ndɨɨ yi ghao nthɔ nchwīe shiʼi ndɔ ŋgɛ̄rɛ ghaŋ pou.
36 E havia em Jope uma discípula chamada Tabita, que traduzido se diz Dorcas. Esta estava cheia de boas obras e esmolas que fazia.
37 Moŋ llɛ́ pighɔ a gū ghɨ̌nɔ ndɔ ŋkhu. Pi ni ŋga nshɨ̄gao vi, ndɔ̄gɔ vi ŋkuʼɔ nūʼɔŋ moŋ njiɛŋ nda tɔthɨ.
37 E aconteceu naqueles dias que, enfermando ela, morreu; e, tendo-a lavado, a depositaram num quarto alto.
38 Nthɛ ŋa Lida ni mbara Jopa nɛ, pa ghaŋ younjiŋ Jishɔ gha njaʼo ŋa Pita ni mbɔ Jopa, ntaoŋ paa ŋgwa ghɔ, māʼaŋ ghrɨ́ yi nchhu nu ŋa, “Pigi paʼo mbhɔ, kɔnɔ nthɔ njəɨ vigi ki lɔ nuʼuŋ njīri.”
38 E, como Lida era perto de Jope, ouvindo os discípulos que Pedro estava ali, lhe mandaram dois homens, rogando-lhe que não se demorasse em vir ter com eles.
39 Pita yrɛi ŋgə̄ɨ pugu pugu, ŋga nchəɨŋ fɔ pi lɔ̄gɔ vi ŋkuʼɔ ni ju moŋ nda tɔthɨ. Ŋguoŋ pa ŋkugu ni ŋkɨrɨ yəɨ Pita ŋkə̄ɨ ndɔ nthɔ nōoŋ pa puoŋ mi ndhwí pugu pa pichəɨ mɛmmɛ ndhwí fɨgəɨ yugu ŋa Dɔka ni nchwīe ndɨɨ ŋa pugu pugu ni mbɔ nɛ.
39 E, levantando-se Pedro, foi com eles; e quando chegou o levaram ao quarto alto, e todas as viúvas o rodearam, chorando e mostrando as túnicas e roupas que Dorcas fizera quando estava com elas.
40 Pita chhu ŋguoŋ yugu taoŋ moŋ njiɛŋ nda ghɔ, â ŋkwi kwɛ́rɛ yi nduoŋ Minnwi, ŋkara mbɛʼi khu ŋoŋ ghɔ nchhu ŋa, “Tabita, lɔllɔ!” A fēi ligi yi ŋga njəɨ Pita, ndɔllɔ nchɔchhɔ.
40 Mas Pedro, fazendo sair a todos, pôs-se de joelhos e orou: e, voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te. E ela abriu os olhos, e, vendo a Pedro, assentou-se.
41 Pita fɛ mbhɔ yi ŋgɛ̄rɛ vi a lɔllɔ tɔthɨ. Nnɛ, a mɛ̄iŋ ŋguoŋ ŋgwa Minnwi pi taoŋtaoŋ, pugu pa ŋkugu, mfɛ vi yi maoŋ ni pugu.
41 E ele, dando-lhe a mão, a levantou e, chamando os santos e as viúvas, apresentou-lha viva.
42 Nnu pei ni nyīeŋ ŋkwe ŋguoŋ Jopa, ntou ŋgwa kara mbiŋ Taathɔ.
42 E foi isto notório por toda a Jope, e muitos creram no Senhor.
43 Pita laʼa Jopa nɔ ntou llɛ́ pugu yichəɨ ŋoŋ, ligi yi pɔ Shemu, mbɔ ŋgaŋ chwīe ŋgrào.
43 E ficou muitos dias em Jope, com um certo Simão curtidor.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.