Atos 22
Plang (BLR) vs NTLH
1 “Ecˊawngˊ maeeˊ aˊkuiingˊ naˊ peˊ, hk'oˊ peˊ leuceng leukahˊ kaw uiˊ lahˊ naˊ.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Yam mhawngˊ ce lahˊ eun leukahˊ Arameˊ naˊ ce ditˊti yenˊ. Hawcˊ koˊ, Pawˊlu eun lahˊ a,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Meuh uiˊ peue Yuˊda keutˊ nang veng Tarsasˊ kuingˊ Siˊliˊsiˊ naˊ, daecti uiˊ keuting nang veng Yeruˊsalaem aenˊ na. Uiˊ meuh luksicˊ eun Gamalelaˊ. Uiˊ pun ri rin leukahˊ ritroe ce aˊtaˊ aˊya eˊ naˊ meulamlam ri. Uiˊ ku hpumˊ hukˊ hk'aˊnaee Peucawoˊ Eun seunˊ buih hpumˊ hukˊ peˊ seunyaenˊ naˊ yeut.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Uiˊ tawn keunhapˊ peue hotˊ ‘hk'aˊ ka ritroe aenˊ’ ce rot ri toh uiˊ ce. Uiˊ mheutˊ ri seueˊ beunˊ me naˊ ce nang htawngˊ.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Saecˊ meuh peue jhawpˊ rit keuting maeeˊ muk peue tawsˊ kanˊ naˊ kaw ce cang meuh saˊhkiˊ uiˊ naˊ. Uiˊ yeuh a rot ri heulˊ hk'oˊ uiˊ lai ri ce punta kaw uiˊ heulˊ tuilˊ a ri ecˊawngˊ ce kuˊ utˊ nang veng Damasˊkasˊ naˊ ce. Hawcˊ koˊ, punta kaw uiˊ mheutˊ peue awnˊ ce meuh peue htawngˊ ingˊ ciyang ce nang veng Yeruˊsalaem naˊ, uiˊ heulˊ nang veng Damasˊkasˊ naˊ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 Yam peunnyi keuting yam kaw uiˊ hk'awsˊ rot nang veng Damasˊkasˊ naˊ, a keulawnˊ kueˊ kuˊ cengˊ reng nyawkˊ lih neum pang maoˊ naˊ. A htawngˊ uiˊ rop.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Uiˊ cungˊkus pang keuteˊ naˊ, uiˊ pun ri mhawngˊ sengˊ naˊ lahˊ ka ri uiˊ, ‘Sawˊlu, Sawˊlu, a ciˊ meuh kop keunhawˊ mi vaeeˊ keunhapˊ Uiˊ?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Uiˊ mhaingˊ, ‘Cawoˊ, Mi ciˊ meuh aˊnhawˊ?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Peue hotˊ uiˊ naˊ ce saecˊ nyu kuˊ cengˊ awnˊ a naˊ, daecti ce hkuinˊ mhawngˊ leukahˊ lahˊ ri ri uiˊ naˊ.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Uiˊ mhaingˊ Eun, ‘Cawoˊ, uiˊ ciˊ kaw htukˊ ri yeuh saˊnhawˊ?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Kopti kuˊ cengˊ awnˊ yeuh ka ngaiˊ uiˊ fecˊ naˊ, peue hotˊ uiˊ naˊ ce teukˊ tiˊ uiˊ naˊ ingˊ nang veng Damasˊkasˊ naˊ.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 A kueˊ peue muis Ananiˊ ti peue eun ingˊ ri uiˊ. Eun meuh peue reng hk'aˊnaee leukahˊ ritroe naˊ. Peue Yuˊda utˊ tehˊ naˊ ce gawmˊeucˊ ce yumyamˊ eun nyawkˊ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Eun cawng keunam uiˊ naˊ, eun lahˊ, ‘Awngˊ uiˊ Sawˊlu, tang cang nyu hk'aˊ ri reuˊ.’ Yam awnˊ na, uiˊ ku cang nyu eun.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Hawcˊ koˊ, eun lahˊ, ‘Peucawoˊ Eun aˊtaˊ aˊya eˊ naˊ leuk Eun ri ti mi. Eun kah mi yawng alo ri naˊ, kah mi pun ri nyu hk'aˊ leupaws seumeuˊ naˊ maeeˊ kah mi pun ri mhawngˊ leukahˊ lih neum moeng ri naˊ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Mi kaw pun ri meuh nang hkamˊ saˊhkiˊ pun Heun nanggalˊ peue gawmˊeucˊ ri kuˊ pun mi ri nyu mhawngˊ naˊ ce.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Maetˊmaenˊ mi ciˊ kawnˊ koˊ keunhawˊ? Kuhˊ rap ri ti hk'aˊ cumˊ saicˊ ri tec mapˊ mi naˊ gawmˊeucˊ ri klawng muis Eun naˊ reuˊ.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Yam keutah uiˊ ingˊ rot nang veng Yeruˊsalaem uiˊ buih hk'oˊ munˊ nang nya hk'oˊ munˊ keuting naˊ, uiˊ pun ri nyu limit.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Uiˊ nyu Peucawoˊ lahˊ Eun, ‘Vaeevaee, keulawnˊ puc mi heulˊ hk'aiˊ veng Yeruˊsalaem naˊ reuˊ. Kopti kuˊ hkamˊ mi saˊhkiˊ lawng Uiˊ naˊ, peue aenˊ kaw ce unˊ rap ri ti a.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Uiˊ topˊ a, ‘Cawoˊ, peue aenˊ yawng ce lawng heulˊ uiˊ ri saˊla vang hk'oˊ munˊ naˊ ti duihˊ hawcˊ ti duihˊ, punta kaw uiˊ seueˊ peue yumˊ Mi naˊ ce nang htawngˊ maeeˊ taˊfaetˊ ce naˊ.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Yam yeuh ce nhamˊ eun Satehpan kuˊ meuh nang hkamˊ saˊhkiˊ Mi naˊ peucˊ naˊ, uiˊ ku cawng keunam ce. Kuˊ yeuh ce naˊ a ku htukˊ hpumˊ uiˊ. Uiˊ koˊ hk'eung ce peue toh eun naˊ ce.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Hawcˊ koˊ, Peucawoˊ Eun lahˊ a ri uiˊ, ‘Heulˊ reuˊ, kaw uiˊ cusˊ mi heulˊ vang seungai ri peue unˊ meuh peue ceu Yuˊda naˊ ce.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Yam leuceng ce leukahˊ eun Pawˊlu naˊ rot ri leukahˊ aenˊ a naˊ, ce klawng ri lahˊ lawsˊ a, “Ti ri tec eun hk'aiˊ pang bhenˊ keuteˊ naˊ reuˊ, peue yeuhkoˊ naˊ unˊ kuingˊ eun ri aˊyu imˊ.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Yam buih taˊulˊ ce naˊ, ce hpuicˊ hk'o ri kupˊ ri puinˊ keuteˊ naˊ hukˊ angˊkatˊ naˊ,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 poˊ suikˊ keuting naˊ eun kah ce va Pawˊlu eun hukˊ lec nang tawp naˊ. Eun kah ce taˊfaetˊ eun ri muˊ, mhaingˊ eun a ciˊ meuh kop keunhawˊ, peue vaeeˊ klawng ri lahˊ kuˊ yeuhkoˊ ri heun.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Yam mawt ce ri kaw taˊfaetˊ eun naˊ, Pawˊlu eun mhaingˊ poˊ suikˊ cawng keunam ri naˊ eun, “Peue Roˊma naˊ eun ciˊ kleucˊ unˊ kleucˊ unˊ nang tawsˊ aˊmu ka taˊfaetˊ eun naˊ, cawpˊ a ritroe ka aw?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Yam poˊ suikˊ naˊ mhawngˊ eun leukahˊ awnˊ a naˊ, eun heulˊ ris a ri poˊ suikˊ keuting naˊ eun. Mhaingˊ eun, “Mi ciˊ kuit ri kaw yeuh saˊnhawˊ? Peue aenˊ meuh eun peue Roˊma.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Poˊ suikˊ keuting naˊ eun ingˊ mhaingˊ Pawˊlu eun, “Meuh mi peue Roˊma aw? Lahˊ uiˊ mhawngˊ a reuˊ.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Poˊ suikˊ keuting naˊ eun lahˊ, “Punta kaw uiˊ pun ri meuh peue Roˊma naˊ, pun uiˊ ri seueˊ leumuil heunˊ.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Peue kaw caet mhaingˊ eun naˊ ce keulawnˊ pucti heulˊ. Saecˊ meuh poˊ suikˊ keuting naˊ kopti pun eun ri kah ce mawt Pawˊlu kuˊ meuh peue Roˊma naˊ eun ri muˊ lhecˊ naˊ, eun ku tokˊseupa.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Hawcˊ ka naˊ ti seunyi, poˊ suikˊ keuting naˊ eun ploeˊ Pawˊlu eun. Kopti sumˊ yawng eun a ciˊ meuh kop keunhawˊ, peue Yuˊda naˊ ce vaeeˊ tangˊ aˊmu hk'aˊpang Pawˊlu eun naˊ, eun klawng peue jhawpˊ rit keuting naˊ ce maeeˊ muk peue hk'om kanˊ naˊ ce hk'om puri. Hawcˊ koˊ, eun kah ce uinˊ Pawˊlu eun cawng nanggalˊ ce peue hk'om kanˊ naˊ.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.