Romanos 4
God Da Gaga Reka Re (BJZ) vs VC
1 Sei námane Jiusi enemboda mambube, Abraham, daiyagha eta uria-nu, nundubea gigige!
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 — ausente —
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 — ausente —
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Gigige! Enembo avona buro urota, guri badua, namonde amó jo anadu vesa gaa rambi egegasire. Aná unda buroda mino re. Taubana adua mo, mino taubana baita rouvie. Akuago adua mo, mino akuago baita rouvie.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Namonde Iesu gaabee eta rousua enembodava ari akokogo eta rousua-da mino akuago utasue-tago, God namonde anda gaabee ari gerurota, namonde anda ari akokogo nundubea gia doa, namonde andú “Imó taubana re.” reta rouvie.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Avore, enembo avona God tefo gaabee egegota, God undú “Imó taubana re.” rata gangoro aita rouvia-du, Devit na unda Daa Bukava seibe eghá gefirie,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “God enembo avoda ari akokogo nundubea gia dotuturota, númanda ari sembago seghea fugadua mo, númane gangoro egegaita rousue.
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 God enembo avoda ari akokogo neno itia, jo rekago irugambi aita rouvia mo, aná enembo gangoro egegaita rousue.”
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 — ausente —
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 — ausente —
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Avore, Abraham sei gaabee urieta-gea, God na gangoro ea “Imó taubana re” rea, ambova umó Abraham du gangoro uria-da saro urota, unda vii mendó andoro tafugari-du ririe. Amindu námane Jiusi enemboda gitofo avona vii mendó andoro tafugambi irirota, gaabee egegota, God númandu “Imó taubana re” raita rouvia-da beforo righari kotú afa mo, Abraham umó re.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Kotú Jiusi enembo vii mendó andoro tafugea, God gaabee egegadua-da afa beago, Abraham umó re. Amó jo enembo tamo tafugari nuenembo egegeta rousua-du rambi re. Abraham vii mendó andoro tafugambi irirota, gaabee eta uria aghagonu gaabee eta rousua Jiusi enembodu rere.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Abraham God gaabee eta uria-du, umó Abraham du be gajiturota, eghá ririe, “Anda uubu urera enda, aná inda mambube manede nímanda tofo aita rouvie.” God aghá riria-da bee mo, Abraham jo Agho Darida emborova irirota, ari taubana uria-du, enda utaita rambi re. Abraham da gaabee ari nuenembo gia “Imó taubana re.” rirota, undú enda utaita be gajiturie.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Anada bee mo, enembo Agho Dari kaifa urota, God donu utaita be gajituria-nu bubugasua mo, namonde anda gaabee ari siosa asue. Kotú God da be gajari beago siosa asue.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Avore, Agho Dari anami God da neno akuago bua futa rouvie. Anada bee mo, Agho Dari ututuria-nu namonde amó jo kaifa egegambi eta rosore. Kotú, Agho Dari jo utambi asua mo, Agho Dari bejarida emboro jo sirorambi asue.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Agho Dari jo kaifa ari inono irambi-gea, God donu utaita riria, namonde amó gaabee urota buta rosore, jo namonde anda aito fugari taubana einidu bambi aita rosore. Gaabee urota buta rosora-gea, namonde amó tanana rosore. God unda be gajituria-da bee gaabee ari enembodava tefo utota, bubugaita rousue. Amó Abraham da mambube, Agho Dari bua vitia enembo nenuka nendu jo rambi re. Amó God gaabee egegeta rousua enembo danodedu rere. Anada bee mo, namonde amó God gaabee eta rosora enembo nanjogoda afa, aná Abraham umó re.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 God da Gagava eghá reirie, “Anona imó ea simbugetora-du inona abua dumeni dumenida mambube aita roravore.” Avore, Abraham na God gaabee eta uria-du, God na ririeta, Abraham namonde anda gaabee arida afa urie. God eini-eini ari inono bee re. Umó reaveta, amburari enembo amburarivareta jejebugeta rousue. Kotú unona reaveta, eini-eini tefo siroreta rouvie.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Umó Abraham du eghá ririe, “Inda mambube mane oruabe damanago siroraita rousue. Imó abua-abua dumenida mambube aita roravore.” Abraham undava donu sirorasua-nu kaifa gigita ambi asua katogo re. Tago, God da Gagava donu riria-nu gaabee urota, bee sirorari-du inini urieta, bee siroruturie.
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Fefera aghade, Abraham umó ghaeko 100 aita ueta, unda tamo gia nundubuturie, “Amó emboko etore. Amburaita itoko rore. Kotú anda evetu Sara eero re.” aghá nundubuturie-tago, ano ea tefo gaabee urie.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Umó jo mana-mana urota, unda gaabee ari doata jurambi re. God undú donu utaita be gajituria-nu gaabee urota ano ea, God du raga ririe.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 God na Abraham dava donu aita be gajituria aná ata, inono aita rouvia-nu tanana urota, umó God gaabee ea goghó urie.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Amindu, God Abraham da gaabee ari jojabe gerurota, undú “Imó taubana re.” ririe.
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Tago, God da Abraham du, “Imó taubana re.” riria gaga, aná jo unuka undú rambi re.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 — ausente —
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 — ausente —
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.