Romanos 4
God Da Gaga Reka Re (BJZ) vs NAA
1 Sei námane Jiusi enemboda mambube, Abraham, daiyagha eta uria-nu, nundubea gigige!
1 Que diremos, então, a respeito de Abraão, nosso pai segundo a carne? O que foi que ele conseguiu?
2 — ausente —
2 Porque, se Abraão foi justificado por obras, tem do que se orgulhar, porém não diante de Deus.
3 — ausente —
3 Pois o que diz a Escritura? Ela diz: “Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído para justiça.”
4 Gigige! Enembo avona buro urota, guri badua, namonde amó jo anadu vesa gaa rambi egegasire. Aná unda buroda mino re. Taubana adua mo, mino taubana baita rouvie. Akuago adua mo, mino akuago baita rouvie.
4 Ora, para quem trabalha, o salário não é considerado como favor, mas como dívida.
5 Namonde Iesu gaabee eta rousua enembodava ari akokogo eta rousua-da mino akuago utasue-tago, God namonde anda gaabee ari gerurota, namonde anda ari akokogo nundubea gia doa, namonde andú “Imó taubana re.” reta rouvie.
5 Mas, para quem não trabalha, porém crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é atribuída como justiça.
6 Avore, enembo avona God tefo gaabee egegota, God undú “Imó taubana re.” rata gangoro aita rouvia-du, Devit na unda Daa Bukava seibe eghá gefirie,
6 E é assim também que Davi declara ser bem-aventurado aquele a quem Deus atribui justiça, independentemente de obras.
7 “God enembo avoda ari akokogo nundubea gia dotuturota, númanda ari sembago seghea fugadua mo, númane gangoro egegaita rousue.
7 Davi disse: “Bem-aventurados aqueles cujas transgressões são perdoadas, e cujos pecados são cobertos;
8 God enembo avoda ari akokogo neno itia, jo rekago irugambi aita rouvia mo, aná enembo gangoro egegaita rousue.”
8 bem-aventurado aquele a quem o Senhor jamais atribuir pecado.”
9 — ausente —
9 Esta bem-aventurança vem apenas sobre os circuncisos ou será que ela vem também sobre os incircuncisos? Porque dizemos: “A fé foi atribuída a Abraão para justiça.”
10 — ausente —
10 Como, pois, lhe foi atribuída? Estando ele já circuncidado ou sendo ainda incircunciso? Não foi no regime da circuncisão, mas quando ele ainda não havia sido circuncidado.
11 Avore, Abraham sei gaabee urieta-gea, God na gangoro ea “Imó taubana re” rea, ambova umó Abraham du gangoro uria-da saro urota, unda vii mendó andoro tafugari-du ririe. Amindu námane Jiusi enemboda gitofo avona vii mendó andoro tafugambi irirota, gaabee egegota, God númandu “Imó taubana re” raita rouvia-da beforo righari kotú afa mo, Abraham umó re.
11 E Abraão recebeu o sinal da circuncisão como selo da justiça da fé que teve quando ainda não havia sido circuncidado. E isto para que ele viesse a ser o pai de todos os que creem, embora não circuncidados, a fim de que a justiça fosse atribuída também a eles.
12 Kotú Jiusi enembo vii mendó andoro tafugea, God gaabee egegadua-da afa beago, Abraham umó re. Amó jo enembo tamo tafugari nuenembo egegeta rousua-du rambi re. Abraham vii mendó andoro tafugambi irirota, gaabee eta uria aghagonu gaabee eta rousua Jiusi enembodu rere.
12 Ele é também pai da circuncisão, isto é, daqueles que não são apenas circuncisos, mas também andam nas pisadas da fé que teve Abraão, nosso pai, antes de ser circuncidado.
13 Abraham God gaabee eta uria-du, umó Abraham du be gajiturota, eghá ririe, “Anda uubu urera enda, aná inda mambube manede nímanda tofo aita rouvie.” God aghá riria-da bee mo, Abraham jo Agho Darida emborova irirota, ari taubana uria-du, enda utaita rambi re. Abraham da gaabee ari nuenembo gia “Imó taubana re.” rirota, undú enda utaita be gajiturie.
13 A promessa de que seria herdeiro do mundo não veio a Abraão ou à sua descendência por meio da lei, e sim por meio da justiça da fé.
14 Anada bee mo, enembo Agho Dari kaifa urota, God donu utaita be gajituria-nu bubugasua mo, namonde anda gaabee ari siosa asue. Kotú God da be gajari beago siosa asue.
14 Pois, se os da lei é que são os herdeiros, anula-se a fé e cancela-se a promessa.
15 Avore, Agho Dari anami God da neno akuago bua futa rouvie. Anada bee mo, Agho Dari ututuria-nu namonde amó jo kaifa egegambi eta rosore. Kotú, Agho Dari jo utambi asua mo, Agho Dari bejarida emboro jo sirorambi asue.
15 Porque a lei suscita a ira; mas onde não há lei, também não há transgressão.
16 Agho Dari jo kaifa ari inono irambi-gea, God donu utaita riria, namonde amó gaabee urota buta rosore, jo namonde anda aito fugari taubana einidu bambi aita rosore. Gaabee urota buta rosora-gea, namonde amó tanana rosore. God unda be gajituria-da bee gaabee ari enembodava tefo utota, bubugaita rousue. Amó Abraham da mambube, Agho Dari bua vitia enembo nenuka nendu jo rambi re. Amó God gaabee egegeta rousua enembo danodedu rere. Anada bee mo, namonde amó God gaabee eta rosora enembo nanjogoda afa, aná Abraham umó re.
16 Essa é a razão por que provém da fé, para que seja segundo a graça, a fim de que a promessa seja garantida para toda a descendência, não somente à descendência que está no regime da lei, mas também à descendência que tem a fé que Abraão teve — porque Abraão é pai de todos nós,
17 God da Gagava eghá reirie, “Anona imó ea simbugetora-du inona abua dumeni dumenida mambube aita roravore.” Avore, Abraham na God gaabee eta uria-du, God na ririeta, Abraham namonde anda gaabee arida afa urie. God eini-eini ari inono bee re. Umó reaveta, amburari enembo amburarivareta jejebugeta rousue. Kotú unona reaveta, eini-eini tefo siroreta rouvie.
17 como está escrito: “Eu o constituí por pai de muitas nações” — diante daquele em quem Abraão creu, o Deus que vivifica os mortos e chama à existência as coisas que não existem.
18 Umó Abraham du eghá ririe, “Inda mambube mane oruabe damanago siroraita rousue. Imó abua-abua dumenida mambube aita roravore.” Abraham undava donu sirorasua-nu kaifa gigita ambi asua katogo re. Tago, God da Gagava donu riria-nu gaabee urota, bee sirorari-du inini urieta, bee siroruturie.
18 Abraão, esperando contra a esperança, creu, para vir a ser pai de muitas nações, segundo lhe havia sido dito: “Assim será a sua descendência.”
19 Fefera aghade, Abraham umó ghaeko 100 aita ueta, unda tamo gia nundubuturie, “Amó emboko etore. Amburaita itoko rore. Kotú anda evetu Sara eero re.” aghá nundubuturie-tago, ano ea tefo gaabee urie.
19 E, sem enfraquecer na fé, levou em conta o seu próprio corpo já amortecido, tendo ele quase cem anos, e a esterilidade do ventre de Sara.
20 Umó jo mana-mana urota, unda gaabee ari doata jurambi re. God undú donu utaita be gajituria-nu gaabee urota ano ea, God du raga ririe.
20 Não duvidou, por incredulidade, da promessa de Deus; mas, pela fé, se fortaleceu, dando glória a Deus,
21 God na Abraham dava donu aita be gajituria aná ata, inono aita rouvia-nu tanana urota, umó God gaabee ea goghó urie.
21 estando plenamente convicto de que Deus era poderoso para cumprir o que havia prometido.
22 Amindu, God Abraham da gaabee ari jojabe gerurota, undú “Imó taubana re.” ririe.
22 Assim, também isso lhe foi atribuído para justiça.
23 Tago, God da Abraham du, “Imó taubana re.” riria gaga, aná jo unuka undú rambi re.
23 E as palavras “lhe foi atribuído” foram escritas não somente por causa dele,
24 — ausente —
24 mas também por nossa causa, visto que a nós igualmente nos será atribuído, a saber, a nós que cremos naquele que ressuscitou dentre os mortos a Jesus, nosso Senhor,
25 — ausente —
25 o qual foi entregue por causa das nossas transgressões e ressuscitou para a nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.