Marcos 6
God Da Gaga Reka Re (BJZ) vs NTLH
1 Iesu erea, aná naa doa, unda ambo nimbide dano unda naa Nasaret aria bububuguturie.
1 Jesus voltou com os seus discípulos para a cidade de Nazaré, onde ele tinha morado.
2 — ausente —
2 No sábado começou a ensinar na sinagoga . Muitos que o estavam escutando ficaram admirados e perguntaram: — De onde é que este homem consegue tudo isso? De onde vem a sabedoria dele? Como é que faz esses milagres?
3 — ausente —
3 Por acaso ele não é o carpinteiro, filho de Maria? Não é irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não moram aqui? Por isso ficaram desiludidos com ele.
4 Aghá urieta, Iesu mino númandu eghá ririe, “Ferovetada gaga enembo dano ningia, umó kakara egegeta rousue. Tago, feroveta tofo unda natofo, kotú sasingudemi, umó jo gaabee egeguturota, kakara ambi egegeta rousue. Amó nímanda eini re. Aghá-gea, nímane gari dabako aghago andú eta rosoravore. Amó jo gaabee ambi eta rosoravore,” aghá ririe.
4 Mas Jesus disse:
5 Enembo jo gaabee ambi uria amindu, umó ivata bouvu bee, kotú anogha oruago ari jo inono ambi urie. Unda dabako uria aná evere: umó kae bua irari enembo dumenida tamova unda ingomi righia ririeta jejebuguturie.
5 Ele não pôde fazer milagres em Nazaré, a não ser curar alguns doentes, pondo as mãos sobre eles.
6 Enembo jo umó gaabee ambi egeguturia-du, Iesu duduku ea, mana-mana urota, Nasaret naa doa, naa dumeni, Nasaret da kasava vitia, anava biruru urota, enembo irugeta urie.
6 E ficou admirado com a falta de fé que havia ali. Jesus ensinava nos povoados que havia perto dali.
7 Iesu unda ambo nimbi 12 nu aghi urieta, undava fufuguturie. Furia bububuguturieta, númane gategea ungagha-ungagha ninenguturie. Ninenguturota, umó taimu akokogo tuvarida ano númandu ututurota,
7 Ele chamou os doze discípulos e os enviou dois a dois, dando-lhes autoridade para expulsar espíritos maus.
8 eghá ririe, “Nímane jo tutumi kaverea furambi aita rosoravore. Avotago, nímane eini-eini oruabe jo bua yambi egegaita rosoravore. Undari, guri kotú etota mane mania bua igigata! Nímane besia nuenembo bua igige!
8 Deu ordem para não levarem nada na viagem, somente uma bengala para se apoiar. Não deviam levar comida, nem sacola, nem dinheiro.
9 Nímanda eka andoro kotú nímanda tamo asugari asugea yaita rosoravore. Avotago, mania tamo asugari eini bua igigata.
9 Deviam calçar sandálias e não levar nem uma túnica a mais.
10 Ya, naa einiva bubua, kambo niavo teterugota, enembo ‘Orokaiva!’ rirota, ghaito teno fufugegea gangorogha nímane bubugadua mo, aná kambova iririguturota, buro egegadi! Sidara ata, aná naa doa igige!
10 Disse ainda:
11 Kotú, enembo avona jo nímandu ‘Orokaiva!’ rirota, ghaito teno fugambi egegadua mo, aná naa doa seriguturota, nímanda eka ghandada avo dodovire-gea, númane ari akokogo rousua-nu tanana egegaita rousue.” Iesu aghá rea, númane ninenguturieta igiguturie.
11 Mas, se em algum lugar as pessoas não quiserem recebê-los, nem ouvi-los, vão embora. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
12 Númane aria bubua, enembo neno kaverari-du rirota, minono reta egeguturie.
12 Então os discípulos foram e anunciaram que todos deviam se arrepender dos seus pecados.
13 Kotú númane taimu akokogo oruabe tuviturieta, enemboda tamo rovareta fuava isaghava bububugeta urie. Kotú númane ika ragaro olivi da muu sifirieta vitiria-mi, kae bua irari enemboda tamova gharea reaveta jejebugeta urie.
13 Eles expulsavam muitos demônios e curavam muitos doentes, pondo azeite na cabeça deles.
14 Númane donu egegeta uria anada bingá, arieta Kini Herot niningurie. Anada bee mo, Iesu da bingá aná naa nanjogova sarigea aria, fafate urieta niningiguturie. Niningigea, enembo dumeni Iesu du eghá regegeta urie. “Jon Bafutaito Ari Kato God na ririeta, amburari vareta jebugea erora-jogo. Amindu umó ano jojabe bua, ená ari ivata anogha eta rouvie.”
14 O rei Herodes ouviu falar de tudo isso porque a fama de Jesus se havia espalhado por toda parte. Alguns diziam: — Esse homem é João Batista, que foi ressuscitado! Por isso esse homem tem poder para fazer milagres.
15 Kotú enembo dumeni eghá regegeta urie, “‘God da feroveta ragaro Elaija rekago kaverea furaita rouvie,’ riria, aghajora, umó ra-jogo,” Kotú dumeni eghá regegeta urie. “Umó God da feroveta eini mambube maneda feferava irita uria ra-jogo,”
15 Outros diziam que ele era Elias. Mas alguns afirmavam: — Ele é
16 Kotú, Kini Herot aná bingá ningia, umó eghá ririe, “Jon Bafutaito Ari Kato anona ririeta, ukó diveguturieta ambubuturia, unona amburarivareta jebugea erea vitie.”
16 Quando Herodes ouviu isso, disse: — Ele é João Batista! Eu mandei cortar a cabeça dele, e agora ele foi ressuscitado!
17 — ausente —
17 Pois tinha sido Herodes mesmo quem havia mandado prender João, amarrar as suas mãos e jogá-lo na cadeia. Ele havia feito isso por causa de Herodias, com quem havia casado, embora ela fosse esposa do seu irmão Filipe.
18 — ausente —
18 Por isso João tinha dito muitas vezes a Herodes: “Pela nossa Lei você é proibido de casar com a esposa do seu irmão!”
19 Amindu, Herodias umó Jon du neno akuago urota, umó data amburari-du uno urie. Urie-tago, Herot umó fafota urie. Amindu aná evetu Jon dari mana-mana urie.
19 Herodias estava furiosa com João e queria matá-lo. Mas não podia
20 Mana-mana uria-da bee mo, Herot geruria mo, Jon embó taubana kotú kakarago bee re. Aghá-gea umó Jon du oru urota, umó tavo eta urie. Tavo urota reaveta, Jon fuava undava gaga reaveta ningia gangoro eta urie. Tago, umó mana-mana urota, nundubari jojabe eta urie.
20 porque Herodes tinha medo dele, pois sabia que ele era um homem bom e dedicado a Deus. Por isso Herodes protegia João. E, quando o ouvia falar, ficava sem saber o que fazer, mas mesmo assim gostava de escutá-lo.
21 Herodias Jon daita nundubuturota irieta, Herot da sirorari fefera furia buburiturieta, umó goroto tafirota eghá urie. Herot gavanada kokotofu unda mene-mene ari kakatoda babarigari, kotú frovensi Galili da embobo jojabebei aná frovensiva irita uria-nu, dano aghi jufirieta furia, danode egeguturieta, númandu banau urie.
21 Porém no dia do aniversário de Herodes apareceu a ocasião que Herodias estava esperando. Nesse dia Herodes deu um banquete para as pessoas importantes do seu governo: altos funcionários, chefes militares e autoridades da Galileia.
22 Banau ueta, Herodias da ariri aria terua, daa didivueta gia, Herot unda esega enembode dano gangoro egeguturie. Amindu, Herot na aná ariridu eghá ririe, “Inda uno rege, ningore! Imó dodu benunu adora, amó indú utaita rore!”
22 Durante o banquete a filha de Herodias entrou no salão e dançou. Herodes e os seus convidados gostaram muito da dança. Então o rei disse à moça: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Aghá rea, be anogha gajiturota eghá ririe, “Imó donu uno adora-nu, rege utaitare! Anda kaifa eta rora roo enda gategota, dibe ungagha ata, dibe eini baita radora, amó utaitare.”
23 E jurou: — Prometo que darei o que você pedir, mesmo que seja a metade do meu reino!
24 Aghá ririeta ningia aria, nuedava bubua rea niningurie. “Amó donu benunu a?” ririeta, nue mino undú eghá ririe, “Imó Jon Bafutaito Ari Katoda beforonu benunu ege, utoe!”
24 Ela foi perguntar à sua mãe o que devia pedir. E a mãe respondeu: — Peça a cabeça de João Batista.
25 Aghá ririeta ningia, aná ariri kaverea, bibitami sumbua aria, kini dava bubua, benunu urie. “Jon Bafutaito ari katoda beforonu divegea tevova fendia utota, bofu, bare!”
25 No mesmo instante a moça voltou depressa aonde estava o rei e pediu: — Quero a cabeça de João Batista num prato, agora mesmo!
26 Aghá ririeta ningia, Kini Herot neno mema urie. Tago, esega enembo banauva buburituria-da dibeva be anogha gajituria-nu nundubea, umó verua ea, aná aririda benunu ningia doari mana-mana urie.
26 Herodes ficou muito triste, mas, por causa do juramento que havia feito na frente dos convidados, não pôde deixar de atender o pedido da moça.
27 Aghá riria-du, unda mene-mene ari kato einimi, dibura kambesiva Jon da ukó divegea, beforo bua furari-du ninenguturieta arie.
27 Mandou imediatamente um soldado da guarda trazer a cabeça de João. O soldado foi à cadeia, cortou a cabeça de João,
28 Aria, dibura kambesiva terua, Jon da ukó divegea, beforo tevova fendia bua furia, aná ariridu ututurie. Ututurieta bua aria, nuedava ututurieta rururie.
28 pôs num prato e deu à moça. E ela a entregou à sua mãe.
29 Aghá egeguturieta, Jon da ambo nimbi aná bingá niningigea doa aria, unda tamo bua furia furuguturie. Jon da amburari aghá uria-nu nundubuturota, Herot na Iesu da bingá ningia, Jon kaverea furari gaa nundubuturie.
29 Quando os discípulos de João souberam disso, vieram, levaram o corpo dele e o sepultaram.
30 Aghá egeguturia-da ambova, Iesu da ambo nimbi kaverea furia bubua, númane donu egeguturia-de kotú iruguturia-de dano, Iesu dava isagha egeguturie.
30 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Aghá regeguturia-da ambova natofo jede númandava yari furari egegutueta, Iesu unda ambo nimbide dano asumbea, undari undidigarida goroto jo tambambi re. Amindu, Iesu númandava eghá ririe, “Fufuge, namonde itoko airo ya, enembo tefo kambesiva nangu undidigore!”
31 Havia ali tanta gente, chegando e saindo, que Jesus e os apóstolos não tinham tempo nem para comer. Então ele lhes disse:
32 Aghá rea, ghaava* vorea, enembo tefo kambesiva rekimbea igigutueta,
32 Então foram sozinhos de barco para um lugar deserto.
33 enembo oruabe dibe fugia, númane sao jojabeva rekimbutueta gigiguturota, númane tanana egeguturie. Amindu, númanda naa dano doa, uvu kasava sei susumbugea aria bububuguturie.
33 Porém muitas pessoas os viram sair e os reconheceram. De todos os povoados, muitos correram pela margem e chegaram lá antes deles.
34 Iesu ambova bubua, ghaa ga vitia geruria mo, natofo jededu neno mema urie. Anada bee mo, númane eto-bato oka ragaro sifi, kaifa kato tefo, aghagonunundubea, tutuno ea, irugari dibe eini be eini númandu iruguturie.
34 Quando Jesus desceu do barco, viu a multidão e teve pena daquela gente porque pareciam ovelhas sem pastor. E começou a ensinar muitas coisas.
35 Irugutueta, jama ueta, unda ambo nimbi 12 furia, undava eghá regeguturie, “Fefera sidara etue. Kotú, ená kambesiva enembode kambode tefo re.
35 De tardinha, os discípulos chegaram perto de Jesus e disseram: — Já é tarde, e este lugar é deserto.
36 Amindu rea, ená enembo ninenge ya, naa dumeni itoko airo anava guri utua, undari bua undidigoe!”
36 Mande esta gente embora, a fim de que vão aos sítios e povoados de perto daqui e comprem alguma coisa para comer.
37 Aghá regeguturieta, Iesu númandu eghá ririe, “Undari nímanena ututuge, undidigoe!” aghá ririeta, númane mino undú eghá regeguturie, “Imó rei-nundubutora mo, námane ya marabe 8 buro ea barida inono gurimi* farava bua furá utota undidigari-du rirota rera, aĩ?”
37 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Para comprarmos pão para toda esta gente, nós precisaríamos de duzentas moedas de prata .
38 Aghá regeguturieta, umó númandava eghá ririe, “Nímandava farava nanjogo ro? Ii, gigigadi!” ririeta, númane aria gia doa kaverea furia, undava regeguturie, “Farava ingari ingo yoveni kotú uvu oka ungagha re,”
38 Jesus perguntou: Os discípulos foram ver e disseram: — Temos cinco pães e dois peixes.
39 Aghá regeguturieta ningia, umó unda ambo nimbidu eghá ririe, “Enembo regege, unda dibe-dibe kirisava asusumboe!” aghá ririeta, númane aria,
39 Então Jesus mandou o povo sentar-se em grupos na grama verde.
40 regeguturieta, aná enembo dibe-dibe sarigea dumeni 100, kotú dumeni 50 aghago asusumbuturie.
40 Todos se sentaram em grupos de cem e de cinquenta.
41 Asusumbuturieta, Iesu aná farava ingari ingo yovenide uvu oka ungaghade bua, dibe jará ea uutuva urota, God Afadava “aiye” rirota, aná farava ingegebea, enembodu vesa egegota undidigari-du rea, unda ambo nimbidu ututurie. Aná uvu oka ungagha beago ingegebea, enembodu vesa urieta undidiguturie.
41 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus. Depois partiu os pães e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo. E também dividiu os dois peixes com todos.
42 — ausente —
42 Todos comeram e ficaram satisfeitos.
43 — ausente —
43 E os discípulos ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Embobo undari undidiguturia, aná inono 5,000 aghago re. Tago evevetu sasingu manede jo irugambi re.
44 Foram cinco mil os homens que comeram os pães.
45 Undari undidiguturia-da ambova, jo gaimbo ambi, Iesu tatavami unda ambo nimbi ririeta, ghaava* vorea, yoveniva rekimbea naa ragaro Betsaida igigutueta, umó aná natofo nineguturieta tará egeguturie.
45 Logo depois, Jesus ordenou aos discípulos que subissem no barco e fossem na frente para o povoado de Betsaida, no lado leste do lago, enquanto ele mandava o povo embora.
46 Aghá ea, umó ootova avo benunu aita yavurie.
46 Depois de se despedir dos discípulos, Jesus subiu um monte a fim de orar ali.
47 Aghade, jama ea, fefera vovorurieta, umó unuka aná kambesiva irieta, númane ghaava rekimbea aria, rorova buburitueta,
47 Quando chegou a noite, o barco estava no meio do lago, e Jesus estava em terra, sozinho.
48 — ausente —
48 Ele viu que os discípulos estavam remando com dificuldade porque o vento soprava contra eles. Já de madrugada, entre as três e as seis horas, Jesus foi até lá, andando em cima da água, e ia passar adiante deles.
49 — ausente —
49 Quando viram Jesus andando em cima da água, os discípulos pensaram que ele era um fantasma e começaram a gritar.
50 Anada bee mo, númane Iesu gerurota, dano orumi jajareguturie.
50 Todos ficaram apavorados com o que viram. Mas logo Jesus falou com eles, dizendo:
51 Aghá rea, Iesu umó aria, ghaa rova vivitueta, yaurada torú-torú sidara urieta gia, númane neno mana-mana egeguturie.
51 Aí subiu no barco com eles, e o vento se acalmou. Os discípulos estavam completamente apavorados.
52 Anada bee mo, númane nendufa egeguturieta, neno fakara urieta, Iesu da ano númandava iruguturota, farava vesa urieta, natofo undidiguturieta, inono uria-da bee, númane jo tanana egegambi re. Aghagonu, umó númandava buburiturieta, yaura tukú ea, binono uria-de dano, númane jo tanana egegambi re.
52 É que a mente deles estava fechada, e eles não tinham entendido o milagre dos pães.
53 Aghá egeguturia-da ambova, númane rekimbea aria, roo enda ijoko Genesaraet anava terua, ghaa* gaiturie. Genesaraet rera-va, kambesi gevoto, kotú anada rova naa ijoijokoko dumeni irita urie.
53 Jesus e os discípulos atravessaram o lago e chegaram à região de Genesaré, onde amarraram o barco na praia.
54 Ghaa ga vivitueta, enembomi dibe fugia, Iesu gia tanana egeguturie.
54 Quando desceram do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 Tanana egeguturie-gea, númane tatavami erea aria, númanda kambesiva naa nanjogova bububugea, kae bua irari enembo bua, ghaitova itia, Iesu naa niavo iria-da bingá niningigea, undava fufuguturie.
55 Então, eles saíram correndo por toda aquela região, começaram a trazer os doentes em camas e os levavam para o lugar onde sabiam que Jesus estava.
56 Umó niavo irita uria, naa jojabebeide ijoijokokode kotú aayo dobova enembo unda bingá niningigea, kae bua irari enembo utua bari kambesiva bua fufuguturie. Bua furia bubua, Iesu na “avore” rata, aná kae bua vitiria enembo undava bubua, tefo unda eembo soriva sinia righia jejebugari-du, benunu egeguturie. Aghá egeguturia enembo dano, jejebuguturie.
56 Em todos os lugares aonde ele ia, isto é, nos povoados, nas cidades e nas fazendas, punham os doentes nas praças e pediam a Jesus que os deixasse pelo menos tocar na barra da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.