Lucas 10
God Da Gaga Reka Re (BJZ) vs ARIB
1 Aghá uria-da ambova, Jojabee umó embobo dano 72 gategea, umó niavo yaita nundubuturia, naava ungá ungá naa inono igigari-du rirota, númane ninenguturota,
1 Depois disso designou o Senhor outros setenta, e os enviou adiante de si, de dois em dois, a todas as cidades e lugares aonde ele havia de ir.
2 eghá ririe, “Aayova undari-bari oruaruabe bee etue-tago, undari-bari ghambea buria ari enembo jo orua irambi re. Amindu aayo numamodu benunu egege-gea, undari ghambea buria ari enembo ninengota furoe!
2 E dizia-lhes: Na verdade, a seara é grande, mas os trabalhadores são poucos; rogai, pois, ao Senhor da seara que mande trabalhadores para a sua seara.
3 Amó nímane, eto-bato sifi da memendi nino akokoda rorova irita rouvia, aghagonu enembo akokogoda rorova rei-ninengutoreta, igige!
3 Ide; eis que vos envio como cordeiros ao meio de lobos.
4 Guri fendari etotade ghojade, kotú eka vuside mania bubugata! Emboro rorova enembo tatambugadora beago, mania ghanena urota, fefera yafabe jijiregea irata!
4 Não leveis bolsa, nem alforge, nem alparcas; e a ninguém saudeis pelo caminho.
5 Nímane noni daba-daba ya, kambova teterurota mo, sei regege, ‘Siriri ená kambova iroe!’
5 Em qualquer casa em que entrardes, dizei primeiro: Paz seja com esta casa.
6 Siriri ari kato embó eini anava iradua mo, inda siriri do, undava iroe, o embó aghago avo tefo iradua mo, do, kaverea indava furoe!
6 E se ali houver um filho da paz, repousará sobre ele a vossa paz; e se não, voltará para vós.
7 Anava teradora mo, aná kambova irirota, dirota evia erea egege! Anada bee mo, undari donu utota undadora, nímane God da buro eta rosora-da mino re. Kambo dabako avo iririge! Mania ya kambo einivareta einivareta egegata!
7 Ficai nessa casa, comendo e bebendo do que eles tiverem; pois digno é o trabalhador do seu salário. Não andeis de casa em casa.
8 Nímane ya naava bubota, ‘Orokaiva!’ rirota, ghaito teno fugadua, avore, undari donu bua furá, indú utadua, ananu undidige!
8 Também, em qualquer cidade em que entrardes, e vos receberem, comei do que puserem diante de vós.
9 Anava kae bua iradua enembo rege, jebugota númandu eghá rege, ‘God unda natofo* kaifa rouvia fefera aná etia, utuvako rouvie.’
9 Curai os enfermos que nela houver, e dizer-lhes: É chegado a vós o reino de Deus.
10 Atá nímane ya, naava bubota, indú jo ‘Orokaiva’ rirota, nímandu ghaito teno fugadua mo, emborova jiria eghá regege!
10 Mas em qualquer cidade em que entrardes, e vos não receberem, saindo pelas ruas, dizei:
11 ‘Amindu námanda ekava nímanda naada ghandada takembetua, aná dodovirea nímandava rei-fugitore. Avotago ená gaganu nundubea goghó egege! “God unda natofo kaifa arida fefera etia, nímandava utuva etue-tago, nímane injigha rosoravore.” ’
11 Até o pó da vossa cidade, que se nos pegou aos pés, sacudimos contra vós. Contudo, sabei isto: que o reino de Deus é chegado.
12 Nímandu gaa bee rere. Irurarida Feferava, Sodom enembo bouvu baita rousue-tago, aná naava enembo bouvu jojago bee bubugaita rousue.
12 Digo-vos que naquele dia haverá menos rigor para Sodoma, do que para aquela cidade.
13 O yove! Korasin kotú Betsaida enembo, nímandu rere. Sembago furadua, nímane bouvu jojago bee itatama aita rosoravore. Anada bee mo, aná ivata anogha dumeni dumeni nímandava rei-sirorutua aghagonu, Tair ungá Saidon ghadava irugasira, númane seibe neno kaverea, númanda ari akokogo vuregea isagha urota, neno memada vaya boghora asusugea, enda beforova gharasue.
13 Ai de ti, Corazim! ai de ti, Betsaida! Porque, se em Tiro e em Sidom se tivessem operado os milagres que em vós se operaram, há muito, sentadas em cilício e cinza, elas se teriam arrependido.
14 Gaa bee re, irurarida feferava Tair ungá Saidon ghada enembo mema baita rousue-tago, nímane Korasin kotú Betsaida ghada enembo rera, mema jojago bee bubugaita rosoravore.
14 Contudo, para Tiro e Sidom haverá menos rigor no juízo do que para vós.
15 Atá, Kaponiam inda nundubariva, imó righota erea, uutuva yari rei-nundubutora? Tefo, imó aná kotova fugota voriya, ari bari akokogoda mino utari kambesiva iraita roravore.”
15 E tu, Cafarnaum, porventura serás elevada até o céu? até o inferno descerás.
16 Iesu unda ambo nimbidu eghá ririe, “Avore, amó eghá rereta. Afa na unda gaga rari-du riria-nu minono rere. Atá, minono anda rasira katogonu, nímanena regegadi rea, rei-ninengutore. Enembo avona nímanda gaga ningadua mo, anda gaga beago ningaita rouvie. Avona nímane injigha adua mo, andú beago injigha aita rouvie. Aghagonu, avona andú injigha adua, God amó ninenguturieta furera beago, injigha aita rouvie,” aghá rea sidara ea, númane ninenguturieta igiguturie.
16 Quem vos ouve, a mim me ouve; e quem vos rejeita, a mim me rejeita; e quem a mim me rejeita, rejeita aquele que me enviou.
17 Aná embobo 72 gangorogha kaverea furia, eghá regeguturie, “Jojabee, námane inda ragarova eini-eini dumeni egegutata siroruta. Kotú taimu akokogo beago, donu inda ragarova egegari-du regegutara-nu dano aghá egeguta.”
17 Voltaram depois os setenta com alegria, dizendo: Senhor, em teu nome, até os demônios se nos submetem.
18 Aghá regeguturieta, umó mino númandu eghá ririe, “Kiriva uutuva reta jua voreta rouvia aghagonu, Satan jua vovorueta amó gerare.
18 Respondeu-lhes ele: Eu via Satanás, como raio, cair do céu.
19 Amindu, amó nímandu eghá rere. Niningige! Anda ano nímandu ututata rurara-du, ningabu o ika begara fatadora, o Satan da ano nímane tatambugadua mo, mema jo ambi aita rosoravore.
19 Eis que vos dei autoridade para pisar serpentes e escorpiões, e sobre todo o poder do inimigo; e nada vos fará dano algum.
20 Avotago, taimu akokogo nímanda gaga niningigeta rousua-du, mania gangoro egegata! Tago, nímanda ragaro uutuva gefirieta vitia-du, gangoro egege!”
20 Contudo, não vos alegreis porque se vos submetem os espíritos; alegrai-vos antes por estarem os vossos nomes escritos nos céus.
21 Aná fefera aghade Asisi Kakarada anomi Iesu gangoro jojabe urota, God Afadu raga ririe, “Afa, imó uutu endadeda Jojabee re. Amó indú aiye bee rere. Afa, inona uno urota, enembo beforo garide nundubaridedava inda gaga kivu ea nungiturota, enembo beforo gambi, sasingu maneda nundubarigodava iruguturieta isagha urie. Afa, inona uno ea aghá urieta siroruturie.”
21 Naquela mesma hora exultou Jesus no Espírito Santo, e disse: Graças te dou, ó Pai, Senhor do céu e da terra, porque ocultaste estas coisas aos sábios e entendidos, e as revelaste aos pequeninos; sim, ó Pai, porque assim foi do teu agrado.
22 Iesu God Afadu aiye gaga rea sidara ea, anada ambova natofodu eghá ririe, “Eini-eini nanjogo dano anda Afami andú ututurie. Enembo eini avona Afada Mendi jo tanana ambi re, Afa unuka rei-gerue. Kotú dabako aghagonu, enembo eini jo God Afa gambi re-tago, unda Mendimi umó rei-gerue. Kotú unda Mendida uno rouvia enembodu unona irugota, Afa gigigea, tanana aita rousue.”
22 Todas as coisas me foram entregues por meu Pai; e ninguém conhece quem é o Filho senão o Pai, nem quem é o Pai senão o Filho, e aquele a quem o Filho o quiser revelar.
23 Aghá rea doa, umó kaverea, unda ambo nimbide nenuka roboghami eghá ririe, “Nímane oreki nímanda dibemi donu gigigeta rosora-du, gangoro egegasiravore!
23 E voltando-se para os discípulos, disse-lhes em particular: Bem-aventurados os olhos que vêem o que vós vedes.
24 Aghá rera-da bee mo evere. Nímanda donu gigigeta rosora ananu, kini mane nanjogo, feroveta mane nanjogo, seibe gigigaita uta fufuguturie-tago, jo gigigambi re. Aghago, donu niningigeta rosora-nu, niningigaita uta fufuguturie-tago, jo niningigambi re.”
24 Pois vos digo que muitos profetas e reis desejaram ver o que vós vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
25 Onembo eini enemboda rorova, Agho Darida Irugari kato* einimi erea jiria, Iesu kuvia gaita eghá ririe, “Irugari kato, amó daiyagha-daiyagha ea, tumanadu irarida jebuga ba?”
25 E eis que se levantou certo doutor da lei e, para o experimentar, disse: Mestre, que farei para herdar a vida eterna?
26 Aghá ririeta, Iesu na mino eghá ririe, “Atá Agho Dari-va daiyagha gefirieta viti? Imó daiyagha irugeta ro?”
26 Perguntou-lhe Jesus: Que está escrito na lei? Como lês tu?
27 Aghá ririeta, aná embómi mino eghá ririe, “‘Inda Jojabee God nu, inda neno roode, inda asiside, inda anode kotú inda nundubaride dano neno bu!’ Kotú gaga eini evere: ‘Imó indufa neno rei-rurora aghagonu, inda komana beago neno bu!’”
27 Respondeu-lhe ele: Amarás ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todas as tuas forças e de todo o teu entendimento, e ao teu próximo como a ti mesmo.
28 Aghá ririeta, Iesu na mino undú eghá ririe, “Imó aná gaa bee reravore. Imó aghá adora mo, jebuga baita roravore.”
28 Tornou-lhe Jesus: Respondeste bem; faze isso, e viverás.
29 Iesu aghá ririeta niningurie-tago, unda ragaro righota erari-du rea, uriga eghá urie, “Atá anda kokomana mo avou-avouro?”
29 Ele, porém, querendo justificar-se, perguntou a Jesus: E quem é o meu próximo?
30 Aghá ririeta, Iesu mino eghá ririe, “Embó einimi Jerusalem reta Jeriko yaita irueta, bagia enembomi tambua dedegea, unda dighari ombari righia kisorea, umó avo doa, númane irueta, aná embó amburaita itoko ueta,
30 Jesus, prosseguindo, disse: Um homem descia de Jerusalém a Jericó, e caiu nas mãos de salteadores, os quais o despojaram e espancando-o, se retiraram, deixando-o meio morto.
31 fristi* eini, umó aná emboro dabako anava yaita voriya, aná embó emboro yoveniva vasia irieta gia doa, umó emboro taukaka serigetue.
31 Casualmente, descia pelo mesmo caminho certo sacerdote; e vendo-o, passou de largo.
32 Dabako aghagonu, Levi undi, embó eini aná emboro dabako anava etia, aná embó vasia irieta gia doa, umó beago emboro taukaka serigetue.
32 De igual modo também um levita chegou àquele lugar, viu-o, e passou de largo.
33 Aghá egegetueta, Samaria embó eini emboro dabako anava yaita voretia mo, aná embó avo vasia amburaita itoko ueta gia, umó neno mema etue-gea, |src="40 GoodSam_DN00479B.tif" size="col" loc="10:33-34" ref="Luk 10:33"
33 Mas um samaritano, que ia de viagem, chegou perto dele e, vendo-o, encheu-se de compaixão;
34 aná embóda tamo beto mane ingi uka muude vaini de averegea, bandesi mi eghea simbugea, unda oka ragaro donki va itia bua iya, esega enemboda evari kambo einiva bubua terua kaifa etue.
34 e aproximando-se, atou-lhe as feridas, deitando nelas azeite e vinho; e pondo-o sobre a sua cavalgadura, levou-o para uma estalagem e cuidou dele.
35 Aghá ea evia rifo atetueta, onembo ungagha buro arida guri aghagonu bua, esega enemboda kambo numamodava utua, eghá retue, ‘Ená embó kaifa ea goghó uu-gea, amó kaverea furá, inda donu ená utora-da itiva serigea fugadora-da mino utaita rore,’ retue.
35 No dia seguinte tirou dois denários, deu-os ao hospedeiro e disse-lhe: Cuida dele; e tudo o que gastares a mais, eu to pagarei quando voltar.
36 Gigo! Ená enembo bakodeda rorova aná bagia enemboda detua embóda komana mo, avouro?”
36 Qual, pois, destes três te parece ter sido o próximo daquele que caiu nas mãos dos salteadores?
37 Aghá ririeta, aná Agho Dari Irugari katomi mino eghá ririe, “Avona undú neno mema etue-gea, sonembetua, umó re,” ririeta, Iesu na mino undú eghá ririe. “Avoreta, ii, imó beago donu etua aghagonu, adi!”
37 Respondeu o doutor da lei: Aquele que usou de misericórdia para com ele. Disse-lhe, pois, Jesus: Vai, e faze tu o mesmo.
38 Aghade, Iesu unda ambo nimbide Jerusalem igigaita furia rorovareta, umó aria evetu ragaro Marta da naava buburiturieta, undú “Orokaiva” rirota, ghaito teno fugiturie.
38 Ora, quando iam de caminho, entrou Jesus numa aldeia; e certa mulher, por nome Marta, o recebeu em sua casa.
39 Iesu na avo irirota, gaga rieta, aná evetuda rao ragaro, Meri furia, Iesu da eka tuva asumbea, nghaĩ javea unda gaga ria-nu niningueta,
39 Tinha esta uma irmã chamada Maria, a qual, sentando-se aos pés do Senhor, ouvia a sua palavra.
40 Marta unukako kamboda burode undari-baride simbuguturota, nundubari oruaruabe ea, umó gangoro ambi-gea, furia Iesu dava eghá ririe, “Jojabee, imó ená anda rora mo, rei-gerora? Imó daiyagha gia, dotueta, anda rao asumbea irieta, ená buro dano amó anuka ro? Rege-gea, umó furá amó sonemboe!” ririe.
40 Marta, porém, andava preocupada com muito serviço; e aproximando-se, disse: Senhor, não se te dá que minha irmã me tenha deixado a servir sozinha? Dize-lhe, pois, que me ajude.
41 — ausente —
41 Respondeu-lhe o Senhor: Marta, Marta, estás ansiosa e perturbada com muitas coisas;
42 — ausente —
42 entretanto poucas são necessárias, ou mesmo uma só; e Maria escolheu a boa parte, a qual não lhe será tirada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.