Atos 22
Bafut (BFD) vs NTLH
1 “Bɨ̀lɨ̂m bâ nɨ bɨ̀taà bâ, naŋsə yuꞌutə nɨ̌ annù yìi mə mə̀ aa swoŋ a mfiꞌisə ɨ̀lɛ̀ɛ̂ gha ghu a nsi bù tsɨ̂tsɔ̀ŋ aà.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Àjàŋə mə bo lɛ yuꞌu ajàŋ yìi mə à lɛ sɨ ghaàà nɨ a mbo bo nɨ nɨ̀ghàà nɨ baHeber aa bo lɛ ŋkuꞌusə̀ ǹtaa ɨtoŋnə̀ jyaa nyuꞌutə. A swoŋ a mbo bo mə,
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Mə̀ laa mbə ŋû baYuda, bɨ jwê gha aa a Tarsus yìi à tswe a alaꞌa Cilicia, lâ bɨ bâŋnə̀ ŋ̀koꞌo gha aa fàa njɔ̀ꞌɔ̀ àlaꞌa, mə̀ yəgə̀ àŋwàꞌànə̀ a jiꞌi mɨkòrə̂ Gamaliel, nyoŋə nɨ nɔ̂ŋsə̀ bɨ̀taà biꞌinə̀ a nɨliꞌì nɨliꞌi, ŋ̀kɨɨ ntɨɨ nɨ̂ ànnù Nwî tsiꞌǐ ajàŋ mə bù bɨtsɨ̀m kɨɨ ntɨ̀ɨ̀ ghu tsɨ̂tsɔ̀ŋ aà.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Mə̀ lɛ sɨ tsɔꞌɔ akòrə̀ bə̀ bìi mə bɨ yòŋə Mânjì ghûla aa nzwitə nɨ̂ waa. M̀baŋtə nɨ̂ m̀bâŋnə̀ bo bɨ̀ bàŋgyɛ̀, ŋ̀kwerə nɨ̂ waa, nnɨŋə nɨ a ndâtsaŋə̀.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 A nɨ ma yû, ŋ̀gàŋmàꞌa Nwì yî ŋ̀wè bo bɨ̀ ŋ̀gǎŋndasaꞌa tsɨ̀m, bo nɨ̂ bɨ̀yəfə̂ bâ mə mə̀ lɛ sɨ ghɨ̀rə̀ maa ajàŋ. Mə̀ lɛ ŋkwɛrə aŋwàꞌànə̀ a mbo bo mə mə ghɛ̀ɛ fa a mbo bɨ̀lɨ̂m ba bàYuda a alaꞌa Damascus tǎ tɨgə baŋtə bə̂ ma bû bî mɔꞌɔ, ɨ kwerə waa ɨ zì nɨ bu a Yerusalem tâ bɨ̀ nɨŋ ŋgɨꞌɨ a nu bo.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Àjàŋ mə mə̀ kà mə̂ aa ŋghɛɛ aa, a bə a ntɨ̀ɨ̂ àsìꞌìnə̀, lɛ boŋ mə̀ zì mə̂ ŋ̀koontə a alaꞌa Damascus, ŋ̀kàꞌà yî jɛ̀ɛ̀ŋkə̀ ɨ lô a aburə ŋwiꞌikə ŋwàꞌàkə̀ ǹta ŋkarɨsə ghâ.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Mə̀ wô a nsyɛ a ndômânjì, nyuꞌu njì ŋù ɨ betə̀ gha mə, ‘Saul, Saul, o tsɔꞌɔ akòrə̂ ya aa a ya ɛ?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Mə̀ kwiꞌi, mbetə mə, ‘À nɨ wò wò aa ɛ Mmàꞌàmbî?’ A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘À nɨ mə̀ Yesu mu Nazareth, wa yìi mə o tsɔꞌɔ akòrə̂ yi aa.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Bə̀ bya bìi mə bìꞌibo lɛ ntswe aa, bɨ lɛ nyə ŋkàꞌà wâ, lâ kaa ŋkɨꞌɨ njì ŋù wa mə à lɛ sɨ ghàa a mbo mə̀ aa bàŋnə̀ ǹyuꞌu.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Mə̀ tɨgə̀ m̀betə mə, ‘Mə̀ aa ghɨ̀rə̀ aa mə akə aa ɛ, Mmàꞌàmbî?’ M̀màꞌàmbi a swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Bɨ̀ɨ̀nə, ŋkuu ŋghɛ̀ɛ a alaꞌa Damascus boŋ baa tɨgə swoŋ ɨnnù tsɨ̀m jìi bɨ taŋtə nləə a mbo wò mə tâ ò ghɨrə aà.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Àjàŋ mə kaa mə̀ lɛ sɨ waꞌà nɨ̀ ɨ̀dɨ̀gə̀ bǔ nyə nloŋ ŋkàꞌà wa mə ɨ lɛ nta siꞌi aa, bə̀ bya mə bìꞌibo lɛ ntswe aa, bɨ lɛ ntɨgə ntswa nɨkwɛɛ̀ na, bìꞌibo kuu ŋghɛ̀ɛ̀ a Damascus.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Ŋù yì mɔ̀ꞌɔ à lɛ ntswe ghu, ɨ̀kûm yi ɨ bə Ananias, m̀bə ŋû yìi mə à lɛ naŋsə ntɛꞌɛ atû yi nɨ̂ ànnù Nwî, ǹyoŋə nɨ̂ nɔ̂ŋsə̀, m̀bə ŋû yìi baYuda bìi mə bɨ lɛ ntswe ghu aa, bɨ lɛ sɨ ghàa ɨnnù jî sɨgɨ̀nə̀ ǹloŋ ŋgaà yì.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 À lɛ nzì ǹtəə a mbɛ̀ɛ mə̀, ǹtwoŋtə gha nswoŋ mə, ‘Ǹdɨm ghà, Saul, bǔ ŋka nyə ɨdɨgə fu.’ Mə̀ lɔ̀gɨ̀nə̀ maa noò m̀bu ŋka nyə ɨdɨgə, ǹyə yi.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Nwìŋgɔ̀ŋ bɨ̀taà biꞌinə̀ à tsɔ̀ꞌɔ̀ mə̂ gho mə tâ ò zi annù yìi mə a lɔ̀ɔ̀ aà. Mə tâ ò yə a yu wa yìi mə ànnǔ a tsinə aa, ŋ̀kɨ nyuꞌu nɨghàà ghu ntsù.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Ǹloŋ mə ò ka tɨgə bə àyəfə yì a mbô ŋ̀gɔ̀ŋ bə̀ bɨtsɨ̀m, ɨ tɨgə swoŋə nɨ̂ ŋ̀gɔ̀ŋ ɨ̀nnù tsɨ̀m jìi ò yə ŋkɨ nyuꞌu aa a mbo bo.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Tsɨ̂tsɔ̀ŋ, o bù ǹyuꞌutə aa akə̀ aa ɛ? Bɨ̀ɨ̀nə ŋkwɛrə ŋkì tâ bɨ̀ siꞌi ɨ̀nnù jì bɨ̂ jo a ajàŋ mə ò ka twoŋ ɨkûm yi aà.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Ǹòò yìi mə̀ lɛ mbù m̀bɨɨ a Yerusalem aa, mə̀ lɛ ŋghɛ̀ɛ a ndâmàꞌanwì ŋ̀ka ntsaꞌatə Nwî ghu, ǹjə̀ə̀ təə təə ɨ lɛ̂ gha,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 mə̀ yə Mmàꞌàmbi a swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Wàŋsə ntswaꞌatə, mfɛ̀ꞌɛ a Yerusalem, nloŋ mə kaa baa kɨꞌɨ annù yìi mə òo kɨ swoŋə mbɨꞌɨ ŋgaa yà aa biì.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Mə̀ kwiꞌi mə, ‘M̀màꞌàmbî, bo tsiꞌì bɨ̀tsɨ̀m bo zi mə mə̀ lɛ sɨ karə ŋghɛɛ nɨ a ndâŋghòtə baYuda tsiꞌì tsɨ̀m, ŋ̀ghɔɔ nɨ̂ bə̀ bya bìi bɨ bii gho aa, ŋkɨɨ ŋkwerə nɨ̂ waa nɨŋə nɨ a ndâtsaŋə̀.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Nòò wa yìi mə bə̀ lɛ saansə aləə ayəfə yo, Stephen aa, mə̀ lɛ ntəə ghu ŋkɨ mbeentə, ŋkɨ tugɨtə ɨtsə̀ꞌə̀ bə̂ bìi bɨ lɛ nzwitə yi aà.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Màꞌàtə adɨgə yuà ŋ̀ghɛɛ̀, ǹloŋ mə mə̀ aa too gho a ndìsyà, a mbo bɨ̀tɨ̀zî Nwî.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Bə̀ bya lɛ nyuꞌutə ànnù yìi mə à lɛ nswoŋ aa ŋ̀kɔꞌɔ nyweꞌe ma mùu adɨgə ntɨgə ŋŋɛntə njî jyaa ntɔŋnə nswoŋ mə, “Lɔ̀gə̂ nɨ̌ ajàŋə̀ ŋû yû ǹlo nɨ yu fàa atu nsyɛ̂, ǹloŋ mə kaa à sɨ̀ kuꞌùnə̀ a ntswêntɨ̀ɨ̀.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Àjàŋ mə bo lɛ sɨ tɨgə ntɔŋnə ŋghusə nɨ̂ ɨ̀tsə̀ꞌə̂ jyaa, ǹtsɔrə nɨ̂ àbwèrə̀ m̀maꞌa nɨ a ndəŋə aa,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 àtu bɨ̀sogyɛ̀ ǹtsùꞌù ya, a tɨgə̀ ǹswoŋ mə bɨ̀ lɔgə yi ŋghɛɛ nɨ ghu a balɨgə. Nswoŋ mə bɨ ghɛɛ, bɨ ghɔɔ̀ yi, mbetə annù yìi mə à tɛ̀ꞌɛ ghɨ̀rə̀ m̀bɔŋ bàa ntɔŋnə ghu atû aà.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Nòò yìi bɨ lɛ nsènə̀ yi ŋkwerə nɨ mɨ̀ŋkɨ̀rə̀ mìi bɨ kərə aa, Paul a betə atu bɨsogyɛ̀ ŋkhɨ̀ ya mə à lɛ ntəə ghu aa mə, “A kuꞌunə a ŋghɔ̀ɔ ŋù baRoma tɨ ghə̀ mə bɨ lèntə̀ mə ɨsaꞌà yi nyə mə à wô ànnù aa ɛ?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Atu bɨ̂sogyɛ̀ ŋkhɨ̀ ya à yùꞌù mə̂ ma la aa, ŋ̀ghɛɛ a mbo atu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya mbetə yi mə, “O ghɨ̀rə̀ aà àkə̀ laà aa ɛ? Wa ŋù ghû à nɨ ŋû baRoma.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Àtu bɨ̂sogyɛ̀ ǹtsùꞌù ya a tɨgə̀ ŋ̀ghɛɛ a mbɛ̀ɛ Paul, ǹswoŋ ghu mbo mə “Swoŋə ghâ, ò bə aa ŋù baRoma aa ɛ?” A bii mə “Ɨ̀ɨ̀ŋə.”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Àtu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya, a tɨgə̀ ǹswoŋ mə, “Mə̀ lɛ nyuu annǔ mbə ŋù baRoma yû aa nɨ nɨ̀ghaꞌà ŋ̀kabə̀.” Paul a swoŋ mə, “Bɨ lɛ mbàŋnə̀ ǹjwe gha nɨ̀ yù aà jwè.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Bə̀ bya bìi bɨ lɛ ntswe nɨ̂ m̀bètə̂ yi nɨ nɨ̀ghàà aa, bɨ lɛ ghɛ̀sə̀ m̀maꞌatə yi nlokə. Àtu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya a lɛ kɨ ntɨgə mbɔꞌɔ, ǹloŋ mə mbɔŋ tâ à zi mə Paul à lɛ mbə aa ŋû baRoma aa, boŋ à kwèrə̀ mə̂ yi aà.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Àbɛ̀ɛ̀ a fùꞌù mə̂ a kâ ǹlɔɔ a naŋsə nzî ǹjiꞌì ànnù yìi mə Paul à lɛ ŋghɨ̀rə̀ baYuda baà ǹnɨŋə annù ghu nu aa, ŋghɨrə̀ bɨ fɛɛ̀ yi, ntwoŋ ŋgǎŋmàꞌanwì jî wè bo bɨ̀ basinedrio bɨ boòntə̀, a sɨgə nzì nɨ Paul, ǹtɛꞌɛ yi a nsi bo.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.