Atos 22

Bafut (BFD) vs ACF

ACF Almeida Corrigida Fiel

¹ “Bɨ̀lɨ̂m bâ nɨ bɨ̀taà bâ, naŋsə yuꞌutə nɨ̌ annù yìi mə mə̀ aa swoŋ a mfiꞌisə ɨ̀lɛ̀ɛ̂ gha ghu a nsi bù tsɨ̂tsɔ̀ŋ aà.”

¹ Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós

² Àjàŋə mə bo lɛ yuꞌu ajàŋ yìi mə à lɛ sɨ ghaàà nɨ a mbo bo nɨ nɨ̀ghàà nɨ baHeber aa bo lɛ ŋkuꞌusə̀ ǹtaa ɨtoŋnə̀ jyaa nyuꞌutə. A swoŋ a mbo bo mə,

² (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:

³ “Mə̀ laa mbə ŋû baYuda, bɨ jwê gha aa a Tarsus yìi à tswe a alaꞌa Cilicia, lâ bɨ bâŋnə̀ ŋ̀koꞌo gha aa fàa njɔ̀ꞌɔ̀ àlaꞌa, mə̀ yəgə̀ àŋwàꞌànə̀ a jiꞌi mɨkòrə̂ Gamaliel, nyoŋə nɨ nɔ̂ŋsə̀ bɨ̀taà biꞌinə̀ a nɨliꞌì nɨliꞌi, ŋ̀kɨɨ ntɨɨ nɨ̂ ànnù Nwî tsiꞌǐ ajàŋ mə bù bɨtsɨ̀m kɨɨ ntɨ̀ɨ̀ ghu tsɨ̂tsɔ̀ŋ aà.

³ Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.

⁴ Mə̀ lɛ sɨ tsɔꞌɔ akòrə̀ bə̀ bìi mə bɨ yòŋə Mânjì ghûla aa nzwitə nɨ̂ waa. M̀baŋtə nɨ̂ m̀bâŋnə̀ bo bɨ̀ bàŋgyɛ̀, ŋ̀kwerə nɨ̂ waa, nnɨŋə nɨ a ndâtsaŋə̀.

⁴ E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,

⁵ A nɨ ma yû, ŋ̀gàŋmàꞌa Nwì yî ŋ̀wè bo bɨ̀ ŋ̀gǎŋndasaꞌa tsɨ̀m, bo nɨ̂ bɨ̀yəfə̂ bâ mə mə̀ lɛ sɨ ghɨ̀rə̀ maa ajàŋ. Mə̀ lɛ ŋkwɛrə aŋwàꞌànə̀ a mbo bo mə mə ghɛ̀ɛ fa a mbo bɨ̀lɨ̂m ba bàYuda a alaꞌa Damascus tǎ tɨgə baŋtə bə̂ ma bû bî mɔꞌɔ, ɨ kwerə waa ɨ zì nɨ bu a Yerusalem tâ bɨ̀ nɨŋ ŋgɨꞌɨ a nu bo.

⁵ Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.

⁶ “Àjàŋ mə mə̀ kà mə̂ aa ŋghɛɛ aa, a bə a ntɨ̀ɨ̂ àsìꞌìnə̀, lɛ boŋ mə̀ zì mə̂ ŋ̀koontə a alaꞌa Damascus, ŋ̀kàꞌà yî jɛ̀ɛ̀ŋkə̀ ɨ lô a aburə ŋwiꞌikə ŋwàꞌàkə̀ ǹta ŋkarɨsə ghâ.

⁶ Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.

⁷ Mə̀ wô a nsyɛ a ndômânjì, nyuꞌu njì ŋù ɨ betə̀ gha mə, ‘Saul, Saul, o tsɔꞌɔ akòrə̂ ya aa a ya ɛ?’

⁷ E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?

⁸ Mə̀ kwiꞌi, mbetə mə, ‘À nɨ wò wò aa ɛ Mmàꞌàmbî?’ A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘À nɨ mə̀ Yesu mu Nazareth, wa yìi mə o tsɔꞌɔ akòrə̂ yi aa.’

⁸ E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.

⁹ Bə̀ bya bìi mə bìꞌibo lɛ ntswe aa, bɨ lɛ nyə ŋkàꞌà wâ, lâ kaa ŋkɨꞌɨ njì ŋù wa mə à lɛ sɨ ghàa a mbo mə̀ aa bàŋnə̀ ǹyuꞌu.

⁹ E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.

¹⁰ Mə̀ tɨgə̀ m̀betə mə, ‘Mə̀ aa ghɨ̀rə̀ aa mə akə aa ɛ, Mmàꞌàmbî?’ M̀màꞌàmbi a swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Bɨ̀ɨ̀nə, ŋkuu ŋghɛ̀ɛ a alaꞌa Damascus boŋ baa tɨgə swoŋ ɨnnù tsɨ̀m jìi bɨ taŋtə nləə a mbo wò mə tâ ò ghɨrə aà.’

¹⁰ Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.

¹¹ Àjàŋ mə kaa mə̀ lɛ sɨ waꞌà nɨ̀ ɨ̀dɨ̀gə̀ bǔ nyə nloŋ ŋkàꞌà wa mə ɨ lɛ nta siꞌi aa, bə̀ bya mə bìꞌibo lɛ ntswe aa, bɨ lɛ ntɨgə ntswa nɨkwɛɛ̀ na, bìꞌibo kuu ŋghɛ̀ɛ̀ a Damascus.

¹¹ E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.

¹² “Ŋù yì mɔ̀ꞌɔ à lɛ ntswe ghu, ɨ̀kûm yi ɨ bə Ananias, m̀bə ŋû yìi mə à lɛ naŋsə ntɛꞌɛ atû yi nɨ̂ ànnù Nwî, ǹyoŋə nɨ̂ nɔ̂ŋsə̀, m̀bə ŋû yìi baYuda bìi mə bɨ lɛ ntswe ghu aa, bɨ lɛ sɨ ghàa ɨnnù jî sɨgɨ̀nə̀ ǹloŋ ŋgaà yì.

¹² E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,

¹³ À lɛ nzì ǹtəə a mbɛ̀ɛ mə̀, ǹtwoŋtə gha nswoŋ mə, ‘Ǹdɨm ghà, Saul, bǔ ŋka nyə ɨdɨgə fu.’ Mə̀ lɔ̀gɨ̀nə̀ maa noò m̀bu ŋka nyə ɨdɨgə, ǹyə yi.

¹³ Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.

¹⁴ A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Nwìŋgɔ̀ŋ bɨ̀taà biꞌinə̀ à tsɔ̀ꞌɔ̀ mə̂ gho mə tâ ò zi annù yìi mə a lɔ̀ɔ̀ aà. Mə tâ ò yə a yu wa yìi mə ànnǔ a tsinə aa, ŋ̀kɨ nyuꞌu nɨghàà ghu ntsù.

¹⁴ E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.

¹⁵ Ǹloŋ mə ò ka tɨgə bə àyəfə yì a mbô ŋ̀gɔ̀ŋ bə̀ bɨtsɨ̀m, ɨ tɨgə swoŋə nɨ̂ ŋ̀gɔ̀ŋ ɨ̀nnù tsɨ̀m jìi ò yə ŋkɨ nyuꞌu aa a mbo bo.

¹⁵ Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.

¹⁶ Tsɨ̂tsɔ̀ŋ, o bù ǹyuꞌutə aa akə̀ aa ɛ? Bɨ̀ɨ̀nə ŋkwɛrə ŋkì tâ bɨ̀ siꞌi ɨ̀nnù jì bɨ̂ jo a ajàŋ mə ò ka twoŋ ɨkûm yi aà.’

¹⁶ E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.

¹⁷ “Ǹòò yìi mə̀ lɛ mbù m̀bɨɨ a Yerusalem aa, mə̀ lɛ ŋghɛ̀ɛ a ndâmàꞌanwì ŋ̀ka ntsaꞌatə Nwî ghu, ǹjə̀ə̀ təə təə ɨ lɛ̂ gha,

¹⁷ E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.

¹⁸ mə̀ yə Mmàꞌàmbi a swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Wàŋsə ntswaꞌatə, mfɛ̀ꞌɛ a Yerusalem, nloŋ mə kaa baa kɨꞌɨ annù yìi mə òo kɨ swoŋə mbɨꞌɨ ŋgaa yà aa biì.’

¹⁸ E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.

¹⁹ Mə̀ kwiꞌi mə, ‘M̀màꞌàmbî, bo tsiꞌì bɨ̀tsɨ̀m bo zi mə mə̀ lɛ sɨ karə ŋghɛɛ nɨ a ndâŋghòtə baYuda tsiꞌì tsɨ̀m, ŋ̀ghɔɔ nɨ̂ bə̀ bya bìi bɨ bii gho aa, ŋkɨɨ ŋkwerə nɨ̂ waa nɨŋə nɨ a ndâtsaŋə̀.

¹⁹ E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.

²⁰ Nòò wa yìi mə bə̀ lɛ saansə aləə ayəfə yo, Stephen aa, mə̀ lɛ ntəə ghu ŋkɨ mbeentə, ŋkɨ tugɨtə ɨtsə̀ꞌə̀ bə̂ bìi bɨ lɛ nzwitə yi aà.’

²⁰ E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.

²¹ A swoŋ a mbo mə̀ mə, ‘Màꞌàtə adɨgə yuà ŋ̀ghɛɛ̀, ǹloŋ mə mə̀ aa too gho a ndìsyà, a mbo bɨ̀tɨ̀zî Nwî.’ ”

²¹ E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.

²² Bə̀ bya lɛ nyuꞌutə ànnù yìi mə à lɛ nswoŋ aa ŋ̀kɔꞌɔ nyweꞌe ma mùu adɨgə ntɨgə ŋŋɛntə njî jyaa ntɔŋnə nswoŋ mə, “Lɔ̀gə̂ nɨ̌ ajàŋə̀ ŋû yû ǹlo nɨ yu fàa atu nsyɛ̂, ǹloŋ mə kaa à sɨ̀ kuꞌùnə̀ a ntswêntɨ̀ɨ̀.”

²² E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.

²³ Àjàŋ mə bo lɛ sɨ tɨgə ntɔŋnə ŋghusə nɨ̂ ɨ̀tsə̀ꞌə̂ jyaa, ǹtsɔrə nɨ̂ àbwèrə̀ m̀maꞌa nɨ a ndəŋə aa,

²³ E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,

²⁴ àtu bɨ̀sogyɛ̀ ǹtsùꞌù ya, a tɨgə̀ ǹswoŋ mə bɨ̀ lɔgə yi ŋghɛɛ nɨ ghu a balɨgə. Nswoŋ mə bɨ ghɛɛ, bɨ ghɔɔ̀ yi, mbetə annù yìi mə à tɛ̀ꞌɛ ghɨ̀rə̀ m̀bɔŋ bàa ntɔŋnə ghu atû aà.

²⁴ O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.

²⁵ Nòò yìi bɨ lɛ nsènə̀ yi ŋkwerə nɨ mɨ̀ŋkɨ̀rə̀ mìi bɨ kərə aa, Paul a betə atu bɨsogyɛ̀ ŋkhɨ̀ ya mə à lɛ ntəə ghu aa mə, “A kuꞌunə a ŋghɔ̀ɔ ŋù baRoma tɨ ghə̀ mə bɨ lèntə̀ mə ɨsaꞌà yi nyə mə à wô ànnù aa ɛ?”

²⁵ E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?

²⁶ Atu bɨ̂sogyɛ̀ ŋkhɨ̀ ya à yùꞌù mə̂ ma la aa, ŋ̀ghɛɛ a mbo atu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya mbetə yi mə, “O ghɨ̀rə̀ aà àkə̀ laà aa ɛ? Wa ŋù ghû à nɨ ŋû baRoma.”

²⁶ E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.

²⁷ Àtu bɨ̂sogyɛ̀ ǹtsùꞌù ya a tɨgə̀ ŋ̀ghɛɛ a mbɛ̀ɛ Paul, ǹswoŋ ghu mbo mə “Swoŋə ghâ, ò bə aa ŋù baRoma aa ɛ?” A bii mə “Ɨ̀ɨ̀ŋə.”

²⁷ E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.

²⁸ Àtu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya, a tɨgə̀ ǹswoŋ mə, “Mə̀ lɛ nyuu annǔ mbə ŋù baRoma yû aa nɨ nɨ̀ghaꞌà ŋ̀kabə̀.” Paul a swoŋ mə, “Bɨ lɛ mbàŋnə̀ ǹjwe gha nɨ̀ yù aà jwè.”

²⁸ E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.

²⁹ Bə̀ bya bìi bɨ lɛ ntswe nɨ̂ m̀bètə̂ yi nɨ nɨ̀ghàà aa, bɨ lɛ ghɛ̀sə̀ m̀maꞌatə yi nlokə. Àtu bɨ̂sogyɛ̌ ntsùꞌù ya a lɛ kɨ ntɨgə mbɔꞌɔ, ǹloŋ mə mbɔŋ tâ à zi mə Paul à lɛ mbə aa ŋû baRoma aa, boŋ à kwèrə̀ mə̂ yi aà.

²⁹ E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.

³⁰ Àbɛ̀ɛ̀ a fùꞌù mə̂ a kâ ǹlɔɔ a naŋsə nzî ǹjiꞌì ànnù yìi mə Paul à lɛ ŋghɨ̀rə̀ baYuda baà ǹnɨŋə annù ghu nu aa, ŋghɨrə̀ bɨ fɛɛ̀ yi, ntwoŋ ŋgǎŋmàꞌanwì jî wè bo bɨ̀ basinedrio bɨ boòntə̀, a sɨgə nzì nɨ Paul, ǹtɛꞌɛ yi a nsi bo.

³⁰ E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar Atos 22 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →