2 Coríntios 7

Bafut (BFD) vs VC

VC Versão Católica

¹ Tsiꞌì tsǒ mə ɨ̀nnù ma jû tsɨ̀m mə Nwì à kàꞌa ɨ tswe aa a mbo bìꞌinə̀ aa bɨlɨ̂m ba bìi mə mə̀ kɔ̀ŋə aa, tâ bìꞌinə̀ siꞌi mɨbɨ̀ɨ̀ mɨ nû miꞌinə̀ tâ mɨ̀ laa a nɨ̂ ǹsɨ̌ŋ tsɨ̀m jìi ɨ sɨ̌ŋ ɨbɨɨ nû yiꞌinə̀ nɨ̂ àzwì yiꞌinə̀ aa, ǹyə mə bìꞌinə̀ laa màŋsə̀ a ajàŋ mə bìꞌinə̀ bɔꞌɔ Nwî aà.

¹ Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.

² Nɨ̀ ŋaꞌa mɨ̂ntɨɨ̀ muu mfa a mbo bìꞌì, kaa bìꞌì sɨ̌ annù a mbo ŋù tsù wô; kaa bìꞌì sɨ ŋû tsù ləənsə̀; kaa bìꞌì sɨ̀ ŋû tsù nɨꞌɨ̀.

² Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.

³ Kaa mə̀ sɨ annù ma yû swoŋ aa a mfâ ɨ̀fɨ̀rə̂ ghuu ǹloŋ mə mə̀ tɛ̀ꞌɛ̂ m̀bàa nswoŋ a mbo bù mə nɨ̀ tswe a ntɨɨ bìꞌi a ajàŋ mə kaa mbə ayoò tsu a waꞌà yiꞌinə̀ faàtə̀, kə̀ bə̂ bə ntswêntɨ̀ɨ̀ kə̀ nɨ̀wô.

³ Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.

⁴ Mə̀ nàŋsə nzi ghuu, mə nɨ̀ tswe nɨ̀ ǹtɨɨ yì sɨgɨ̀nə̀, mə̀ kɨ̂ ntswe nɨ kɨ̀ntə̀rə̀ yî ŋ̀wè ǹloŋ ŋgaà yùu. Ǹtɨɨ̀ gha ɨ luu nɨ̀ m̀bɔɔnə̂. A mûm ŋ̀gɨꞌɨ̀ yìꞌi ntsɨ̀m, mə̀ burə ka tswe nɨ nɨ̀dorə nì wè.

⁴ Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.

⁵ Tsiꞌǐ a ajàŋ mə bìꞌì lɛ nzi ŋkuu a alaꞌa Macedonia aa, kaa ɨbɨɨ nû yiꞌi ɨ lɛɛ̀ ŋ̀waꞌà mmɨ̀ɨ̀ntə̀, ŋ̀gɨꞌɨ ɨ zî nɨ a nu bìꞌi a mbɛ̀ɛ mbɛ̀ɛ̀. Bìꞌì tô biꞌi bɨ̀ bə̀ a abɛɛ, ŋkɨɨ nto biꞌi bɨ̀ nɨ̀bɔꞌɔ a mûm ǹtɨɨ bìꞌì.

⁵ De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.

⁶ Lâ, Nwìŋgɔ̀ŋ yìi mə a ləꞌətə mɨ̂ntɨɨ mɨ bə̂ bìi bɨ jəŋnə aa, à lɛ ləꞌətə mɨ̂ntɨɨ̀ miꞌi a ajàŋ mə à lɛ ŋghɨ̀rə̀ Titus a zî aà;

⁶ Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;

⁷ kaa waꞌà bə aa tsiꞌǐ ajàŋ mə à lɛ nzì aa bə̂, bo bɨ̌ ajàŋ mə nɨ̀ lɛ mbɔɔrɨsə ntɨɨ̀ yi aà. À lɛ nswoŋ a mbo bìꞌì ajàŋ mə nɨ yə̀ꞌə̀tə̀, njəŋnə, ntɨɨ nɨ̂ ànnû ya laà. Ma yû a lɛ ŋghɨ̀rə mə mə̀ kuꞌusə ndorɨtə.

⁷ e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.

⁸ Ka mə mə̀ lɛ ŋghɨ̀rə̀ nɨ̀ jəŋnə̀ a nɨ̂ àŋwàꞌànə̀ ya mə mə̀ lɛ ntoo a mbo bù aa, kaa nû yà ɨ̀ sɨ̀ ghu bâŋnə̀ m̀bɨꞌɨ (ka mə ɨ̀ lɛ mbɨꞌɨtə ghu aà). Mə̀ yə mə àŋwàꞌànə̀ ma ya a lɛ ŋghɨ̀rə̀ nɨ̀ jəŋnə̀, ka mə nɨ̀ lɛ njəŋnə tsiꞌì a nɨ mûtɨɨ noò aà.

⁸ Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},

⁹ Lâ tsɨ̂tsɔ̀ŋ, mə dorɨtə, kaa ŋkɨꞌɨ̀ dorɨtə̀ aa bə mə nû yùù ɨ̀ lɛ mbɨꞌɨ aa bə̂, ǹloŋ mə, àjàŋ mə nû yùù ɨ̀ bɨ̀ꞌɨ aa, a ghɨrə mə tâ nɨ̀ kwensə bɨ̂mânjî buu, Nwìŋgɔ̀ŋ à lɛ mmɔ̀ɔ̀ntə̀ ghuu a nɨ̂ àjəŋnə̀ ma yâ. La a bə mə kaa bìꞌì lɛ ŋwaꞌǎ annù yî bɨ a nu bù ghɨrə̀.

⁹ agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.

¹⁰ Ǹloŋ mə àjəŋnə̀ yìi mə Nwìŋgɔ̀ŋ a fàꞌà nɨ yu aa, a kwensə mɨ̂ntɨɨ, ŋkɨɨ ŋghɨrə bə̀ yweenə̀. Kaa mbə bìꞌinə̀ waꞌà ma yaà àjəŋnə̀ baà. Lâ àjəŋnə̀ yìi mə à nɨ yî ŋûmɨ̀sɔ̀ŋ aa, a zì nɨ nɨ̀wô.

¹⁰ De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.

¹¹ Tâ nɨ̀ yə ajàŋ mə Nwìŋgɔ̀ŋ à ghɨ̀rə nɨ̂ àjəŋnə̀ yuu ma yû aà. Nɨ̀ yə̂ àjàŋ mə a kɨ̀ ghɨ̀rə nɨ̀ tɨgə̀ ǹyəꞌətə nɨ mə nɨ ghɨrə tâ bɨ̀ zi mə kaa nɨ̀ sɨ̀ nɨ̂ àbo ghu tswê, ǹyə a ajàŋ mə a kɨ̀ ghɨ̀rə mɨ̀ntɔ̀ŋə̂ muu mɨ lwînə̀, yə nɨ̂ nɨ bɔꞌɔ nìi nɨ̀ kə tswe nɨ nu, nyə a ajàŋə mə a kɨ̀ ghɨrə nɨ̀ fa mɨ̀bɨ̀ɨ̀ mɨ nû muu ŋkɨ naŋsə ntaŋtə nɨ a nnɨŋ ǹjò a nu bə̀ bìi mə bɨ ghɨrə̀ ɨ̀nnù jî bɨ aà. Nɨ̀ nàŋsə̀ mə̂ ǹdɨꞌɨ mə kaa àbô yùù kaa â sɨ̀ nɨ ma yû ànnù tswê.

¹¹ Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.

¹² Ka mə mə̀ lɛ ŋŋwàꞌànə̀ ghuu aa, kaa mə̀ lɛ ŋkɨꞌɨ̀ ŋ̀wàꞌànə̀ m̀bɨꞌɨ aa ŋgaa ŋù wa mə à lɛ ŋghɨ̀rə ɨbɨ aa, kaa ŋkɨꞌɨ̀ kɨ̀ ŋ̀waꞌanə aa mbɨꞌɨ ŋgaa ŋù wa mə bɨ lɛ ŋghɨ̀rə ɨbɨ wa ghu nû aà. Mə̀ lɛ mbàŋnə̀ ŋ̀waꞌanə aa mə mə ghɨ̀rə tâ à laa a atu bù a nsi miꞌi Nwì ajàŋ mə nɨ̀ fa ɨbɨɨ nû ghuu a mbo bìꞌì aà.

¹² Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.

¹³ Maa ajàŋ, bìꞌì lɛ ntɨgə ndorɨtə, kaa à lɛ ŋkɨꞌɨ aa tsiꞌì niꞌi nɨdorə bə̂, bìꞌì lɛ mbù naŋsə ndorə a nyə ajàŋ mə Titus à lɛ sɨ ndorɨtə aà. Bù bɨtsɨ̀m lɛ ŋghɨ̀rə̀ ǹtɨɨ yi ɨ nɔ̂ŋ nɨ̂ m̀bɔɔnə ajàŋ mə nɨ lɛ naŋsə ŋkwɛrə yi aà.

¹³ Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.

¹⁴ Mbə a bə yìi mə mə̀ lɛ ntɛꞌɛ ŋka ŋkwɛɛ ntɨɨ̀ gha ghu mbo mbɨ̀ꞌɨ ŋgaa yùù, bəə boŋ kaa nɨ̀ kɨ̀ waꞌǎ atû ya dɨ̀rɨ̀sə̀. Àjàŋ mə ŋgɔ̀ŋ ɨ̀nnù tsɨ̀m jìi mə bìꞌì lɛ sɨ swoŋ a mbo bù à lɛ mbə annù nɨ̂koŋə aa, ajàŋ mə bìꞌì lɛ sɨ kɨɨ ntərə a nsi Titus nloŋ ŋgaa yùù aa, a kɨ̂ m̀bə annù nɨ̂ŋkoŋə̀.

¹⁴ Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.

¹⁵ Maa ajàŋ, àkɔ̀ŋnə̀ yìi mə à tswe nɨ yu a nu bù aa, a kuꞌùsə̀ ŋ̀kwe ntɨnsə, ajaŋ mə a waꞌatə nɨ̂ àjàŋ yìi mə nɨ̀ kɨ̀ sɨ yuꞌunə nɨ̂ ɨ̀nnù jìi à kɨ̀ sɨ dɨ̀ꞌɨ a mbo bù aà; a ajàŋ mə nɨ̀ lɛ ŋkwɛrə yi, ntsɨgɨnə nɨ nɨ̀bɔꞌɔ aà.

¹⁵ A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.

¹⁶ Mə̀ nàŋsə nluu nɨ nɨ̀dorə mə mbə mə̀ naŋsə̀ ǹyəgɨtə a nu bù a nɨ̂ ɨ̀nnù tsɨ̀mə̀.

¹⁶ Alegro-me por poder contar convosco em tudo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Coríntios 7 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →