2 Coríntios 12

Bafut (BFD) vs VC

VC Versão Católica

¹ Ka mə kaa à sɨ̌ annù yî sɨgɨ̀nə̀ a ŋka ntə̀rə bə aa, mə̀ ka ghɛ̀ɛ̀ nɨ̂ m̀bìì kɨ tə̀rə̀. Tsɨ̂tsɔ̀ŋ mə̀ ka kɨ swoŋ ɨnnù ǹloŋ njə̀ə̀ təə təə bo bɨ̀ ɨ̀nnù jî wè jî wè jìi mə Mmàꞌàmbî Yesu Kristo à lɛ mfiꞌisə ndɨꞌɨ a mbo mə̀ aà.

¹ Importa que me glorie? Na verdade, não convém! Passarei, entretanto, às visões e revelações do Senhor.

² Mə̀ zi mu Kristo yî mɔ̀ꞌɔ mə Nwì à lɛ lɔ̀gə̀ ŋ̀kɔꞌɔ ŋghɛɛ nɨ ghu a aburə yìi a kɔꞌɔ ntsɨrə aa, wa adɨgə yìi mə Nwì a tswe ghu aa, à bə̀ mə̂ tsiꞌì tsǒ ɨ̀lòò nɨghûm ǹtsò ji nɨkwà. Mə swoŋə nloŋ aà ghâ. Lâ kaa mə̀ sɨ̀ naŋsə̀ ǹzi mə à lɛ nnaŋsə ŋkɔꞌɔ ŋghɛɛ a aburə. Kə̀ à lɛ mbaà m̀bə bə ǹjə̀ə̀ təə təə ò, bəə boŋ a zi tsiꞌì Nwìŋgɔ̀ŋə̀.

² Conheço um homem em Cristo que há catorze anos foi arrebatado até o terceiro céu. Se foi no corpo, não sei. Se fora do corpo, também não sei; Deus o sabe.

³ Mə̀ kwatə̀ ǹswoŋə nɨ mə mə̀ zi ŋû yî mɔ̀ꞌɔ yìi mə bɨ lɛ nlɔ̀gə̀ ŋ̀kɔꞌɔ ŋghɛɛ nɨ ghua paradiso, ŋkuꞌusə nswoŋə nɨ mə kə̀ à lɛ mbaà ǹnaŋsə ŋkɔꞌɔ a mûm ɨ̀bɨ̀ɨnû yì, kə̀ à lɛ mbə aa ǹjə̀ə̀ təə təə boŋ a zi tsiꞌì Nwì.

³ E sei que esse homem - se no corpo ou se fora do corpo, não sei; Deus o sabe -

⁴ À lɛ ŋkɔꞌɔ ŋghɛɛ aa nyuꞌu ɨnnù jìi mə kaa ŋù mɨ̀sɔ̀ŋ à waꞌà swoŋə̀, jìi mə kaa mbə bɨ waꞌà kɨ̀ m̀bii mə mbə bɨ swoŋə a mbo ŋù.

⁴ foi arrebatado ao paraíso e lá ouviu palavras inefáveis, que não é permitido a um homem repetir.

⁵ Mə̀ ka kɨ tə̀rə loŋə aa ŋgaa ŋù ma ghû, kaa mə̀ aa waꞌà kà ǹtərə nloŋ ŋgaà yà. Tsǒ mə a bə laà, mə̀ ka kɨ tə̀rə̀ aa loŋə bə̂ ɨ̀nnù jya jìi mə ɨ dɨ̀ꞌɨ mə mə̀ bə aa àbɔ̀rɨkə ayoo aà.

⁵ Desse homem eu me gloriarei, mas de mim mesmo não me gloriarei, a não ser das minhas fraquezas.

⁶ Mə̀ bə tɛꞌɛ kɨ lɔ̀ɔ̀ mə mə kɨ tə̀rə̀, bəə boŋ kaa mə̀ ka waꞌǎ atɨ̀rə̀ bə̂, ǹloŋ mə mə̀ ka kɨ swoŋ aa tsiꞌì ànnù nɨ̂ŋkoŋ aà. Lâ kaa mə̀ ka waꞌà kà ǹtərə nloŋ ɨnnù jû mə mə̀ yə aà. Kaa mə̀ sɨ kɔ̀ŋə̀ mə tâ ŋù tsù à tɨgə nyə gha tsǒ ŋù yî ŋ̀wè ǹloŋ aa bə̂ ɨ̀nnù jìi mə mə̀ yə a nɨ̂ ǹjə̀ə̀ təə təə aa ǹtsyatə ɨnnù jìi à yə mə̀ ghɨrə̀ bo bɨ̀ jìi à yùꞌu mə̀ swoŋə aà.

⁶ Pois, ainda que me quisesse gloriar, não seria insensato, porque diria a verdade. Mas abstenho-me, para que ninguém me tenha em conta de mais do que vê em mim ou ouve dizer de mim.

⁷ A ŋghɨ̀rə mə̀ tâ mə̀ tsuu siꞌi kɨ tə̀rə̀ ǹloŋ ɨ̀nnù jî wè jî we jya mə bɨ lɛ mfiꞌisə ndɨꞌɨ a mbo mə̀ aa bɨ lɛ nsǒ njɔŋ yì mɔ̀ꞌɔ a njyǎ nu mə̀, ɨ tɨgə̀ m̀bə tsǒ ŋgàŋàfàꞌa Satan mfa nɨ̂ ŋ̀gɨꞌɨ a mbo mə̀, ŋ̀kwɛtə a ŋghɨ̀rə mə tâ mə̀ tsee siꞌi kɨ tə̀rə̀.

⁷ Demais, para que a grandeza das revelações não me levasse ao orgulho, foi-me dado um espinho na carne, um anjo de Satanás para me esbofetear e me livrar do perigo da vaidade.

⁸ Mə̀ lɛ ntsàꞌàtə̀ Nwî ŋ̀gaa ji tarə, ǹlɔɔ a mbô M̀màꞌàmbi mə tâ à tsɔꞌɔ njɔŋ ya a nu mə̀ lɔꞌɔsə.

⁸ Três vezes roguei ao Senhor que o apartasse de mim.

⁹ A kwiꞌi mə, “Ɨ̀bɔ̀ŋə̂ gha yìi mə ò tswe nɨ ghu aa, àa àyoo yìi mə a kuꞌunə a mbo wò aà. Ǹloŋ mə bɨ naŋsə nyə mɨdaꞌà ma mɨ̀tsɨ̀m a nu wò aa a noò yìi mə ò bɔ̀rə aà.” Ma mùu ajàŋ mə̀ ka kùꞌùsə bǔ kɨ naŋsə tə̀rə̀ a noò yìi mə mə̀ bɔ̀rə aa, nloŋ mə à nɨ nòò yìi mə mɨ̀dàꞌà mɨ Kristo mɨ kusə ghâ aà.

⁹ Mas ele me disse: Basta-te minha graça, porque é na fraqueza que se revela totalmente a minha força. Portanto, prefiro gloriar-me das minhas fraquezas, para que habite em mim a força de Cristo.

¹⁰ Ma mùu ajàŋ mə dorɨtə a nyə̂ ŋ̀gɨꞌɨ ǹloŋ ŋkwitu Kristo. Mə̀ aa kɨ tɨgə dorɨtə a ŋkwɛrə ɨnnù jìi mə dɨ̀ꞌɨ̀ mə mə̀ bɔ̀rə aa, kə̀ m̀bə̀gɨ̀tə̀ yìi mə bɨ bə̀gɨ̀tə̀ nɨ̂ gha ghu aa, kə̀ ŋ̀gɨꞌɨ jìi ɨ kuu a nu mə̀ aa, kə̀ bə̂ ɨ̀nnù jìi mə bɨ tsɔꞌɔ akòrə̂ ya ghu ŋkɨɨ mfɨrə nɨ̂ gha ghu aa, kə̀ ɨ̀nnù jìi mə ɨ tsyà nɨ̂ gha laà. Ǹloŋ mə a yi mbə a noò yìi mə mə̀ bɔ̀rə aa, mə̀ bâŋnə̀ ǹtɨɨ.

¹⁰ Eis por que sinto alegria nas fraquezas, nas afrontas, nas necessidades, nas perseguições, no profundo desgosto sofrido por amor de Cristo. Porque quando me sinto fraco, então é que sou forte.

¹¹ Mə̀ tɨ̀gə̀ mə̂ ŋ̀ghaa tsǒ ajɨ̀ŋtə̀ ǹloŋ mə a ghâ aà â gàànsə̀ bù mə mə̀ ghɨrə ma mùu ajàŋ aà. Àa bù bìi mə boŋ nɨ̀ tswe nɨ̂ m̀bàŋnə mbeentə gha aà. Ǹloŋ mə mə̀ laa tɛꞌɛ bə ayoo adàŋə̀ àdàŋə̀ boŋ kaa ŋgǎŋtoo Kristo jî wè juu jya kaa ɨ sɨ̀ kɔꞌɔnə̀ ǹtsyatə gha a nɨ mâŋjì yî tsù.

¹¹ Tenho-me tornado insensato! Vós a isso me obrigastes. Vós é que deveríeis fazer o meu elogio, visto que em nada fui inferior a esses eminentes apóstolos, se bem que nada sou.

¹² Ɨ̀nnù jî yɛ̌yɛrə bo bɨ̀ ɨ̀nnùtsyâmbo bo bɨ̀ ɨ̀nnù jî wè jìi mə Nwì à lɛ lɛ nlɔ̀gə̀ noò ŋ̀ghɨrə mə̀ ghɨrə̀ a tɨtɨ̀ɨ bù aa, ɨ dɨ̀ꞌɨ̀ nɨ mə mə̀ nɨ ŋgàŋntoò Kristo yî ànnù nɨ̂ŋkoŋə̀.

¹² Os sinais distintivos do verdadeiro apóstolo se realizaram em vosso meio através de uma paciência a toda prova, de sinais, prodígios e milagres.

¹³ Ànnù yìi mə̀ lɛ ŋghɨ̀rə̀ a nu bù a bɨꞌɨ ntsyàtə̀ ajàŋ mə mə̀ lɛ ŋghɨ̀rə̀ a nû ǹdânwì jî mɔꞌɔ aa à bə aà àkə̀ lɛ? A bə aà àjàŋə mə kaa mə̀ lɛ ŋwaꞌà kà ǹdɨꞌɨ ghuu mə tâ nɨ̀ ka mfa ŋkabə ŋkwɛtə nɨ̂ gha ghu aa ɛ? M̀bə a bə aa ma yû ànnù, nɨ̀ liꞌìnə̀ ɨ̀bɨ̂ ghâ.

¹³ Em que fostes inferiores às outras igrejas, senão no fato de que a vós não vos fui pesado? Relevai-me esta injúria!...

¹⁴ Yə̂ nɨ̂ à nɨ̂ ŋ̀gàà yìi ɨ̀ yweꞌe ji tarə aa tsɨ̂tsɔ̀ŋ mə mə̀ tàŋtə ɨbɨɨnû gha a nzi a mbɛ̀ɛ bù. Kaa mə̀ ka zì aa kaa waꞌà ghuu ka ndɨꞌɨ nɨ̂ ànnǔ tsu nloŋ mə mə lɔ̀ɔ̀ aà àkɔ̀ŋnə̂ yuu bo bɨ̀ àjàŋə mə mbə bìꞌinə̀ kâ m̀faꞌa abo mɔꞌɔ aà, kaa mə̀ sɨ aà ŋ̀kabə̀ yùù lɔɔ. A laa mə a tswe nɨ̀ ŋ̀ka nlə̀ə bɨ̀tà bo bɨ̀ ma, nləə nɨ̂ ŋ̀kabə a mbo bɔɔ̀ byaa, kaa à sɨ̀ bàŋnə̀ ǹtswe nɨ̂ ŋ̀ka nlə̀ə bɔɔ byâ.

¹⁴ Eis que estou pronto a ir ter convosco pela terceira vez. Não vos serei oneroso, porque não busco os vossos bens, mas sim a vós mesmos. Com efeito, não são os filhos que devem entesourar para os pais, mas os pais para os filhos.

¹⁵ Mà ka bàŋnə kɨ dorɨtə a mfâ ŋ̀kabə̀ yǎ ntsɨ̀m a mbo bù, ɨ fa fa ɨbɨɨ nû gha, a ŋkwɛtə bù. Nɨ̀ ka waꞌǎ gha kɨ ŋka ŋkɔŋə mə mbə mə̀ naŋsə ŋkɔŋə ghuu ma mùu ajàŋ aa ɛ?

¹⁵ De mui boa vontade darei o que é meu, e me darei a mim mesmo pelas vossas almas, ainda que, amando-vos mais, seja menos amado por vós.

¹⁶ Maa ajàŋ nɨ̀ ka bii mə kaa mə̀ lɛ ŋwaꞌà ghuu nɨ̂ àbèꞌè yî tsu beꞌesə̀ a ŋka ŋkwɛrə̂ ŋ̀kabə a mbo bù, lâ bù bî mɔꞌɔ bɨ swoŋə nɨ mə mə̀ lɛ sɨ jɨtə nɨ̂ ŋ̀kòbə̀, ŋkɨɨ mbweꞌesə nɨ̂ ghuu nɨ̂ àbaŋnənnù.

¹⁶ Mas seja! Não vos fui pesado. Como, porém, sou esperto, apanhei-vos pela astúcia...

¹⁷ Ɛ̀h ɛh! Mə̀ lɛ mbaa njɨtə ŋkòbə̀ a nu bù, ntsya a njɨ̌m bə̀ bya mə mə̀ lɛ sɨ too a nu bù aa ɛ?

¹⁷ Acaso tirei proveito de vós por meio de algum daqueles que vos enviei?

¹⁸ Mə̀ lɛ mbuꞌu aà m̀bo a mbo Titus ntoo yì bo mu Kristo yì mɔ̀ꞌɔ wa a nu bù. Ma la a bə mə Titus à lɛ nzì aa njɨtə ŋkòbə̀ a nu bù aa ɛ? Tɨgə bìꞌiyu tswe aa tsiꞌì nɨ̂ ǹtɨɨ mɔꞌɔ̀? À lɛ sɨ waꞌà kɨ̀ɨ̀ ǹyoŋə aa tsiꞌì nɨ̀ ɨ̀bùꞌù mɨkòrə̂ ja aa ɛ?

¹⁸ Roguei a Tito, e com ele enviei um irmão que conheceis. Por acaso tirou Tito de vós alguma coisa? Não andamos nós com o mesmo espírito, sobre as mesmas pegadas?

¹⁹ Nòò tsù nɨ̀ laà ǹtɨgə ŋwaꞌatə nɨ mə mə lɔ̀ɔ̀ aà ŋ̀kwɛ̀rə̂ àtû yiꞌi a mbo bù. Ŋ̀gàŋə ghâ! Nwì à nɨ̂ àyəfə yiꞌi, mə mə swoŋə aa tsiꞌì ànnù nɨ̂ŋkoŋə̀ tsiꞌì tsǒ ŋgàŋàfàꞌa Kristo ǹloŋ mə ɨ̀nnù tsɨ̀m jìi mə ghɨ̀rə̀ aa mbǎ ɨkaꞌâ jyâ, mə ghɨ̀rə̀ aa a ŋkwɛtə bù ghu tâ nɨ̀ ka ŋkwe.

¹⁹ Já há muito pensais que nos justificamos diante de vós. Perante Deus, em Cristo, é que nós falamos; mas tudo isto, meus caríssimos, para vossa edificação.

²⁰ Mə bɔꞌɔ nɨ mə nòò yìi mə mə̀ ka zì aa, kaa mə ka waꞌà yə̂ ghuu tâ nɨ̀ bə aa tsiꞌì tsǒ bə̀ bìi mə boŋ nɨ̀ nɨ bu aa, tâ nɨ̀ kɨ nyə gha tâ mə̀ waꞌà ŋû yìi mə nɨ lɔ̀ɔ̀ mə mə̀ bə aa kɨ mbə. Mə bɔꞌɔ mə mə̀ ka yǐ zǐ yə ayɔ̀ŋ bo bɨ̀ àghə̀ꞌə̀nə̀, àlwintɔŋ bo bɨ̀ nɨ̀ yum, ànnǔ a ŋka mbə̀gɨ̀tə̀ bə̂ bî mɔꞌɔ bɨ̀ fɨswoŋ, kɨ̀ntə̀rə bo bɨ̀ àbuurə ɨnnù tâ ɨ̀ tswe a tɨtɨ̀ɨ bù.

²⁰ Temo que, quando for, não vos ache quais eu quisera, e que vós me acheis qual não quereríeis. Receio encontrar entre vós contendas, invejas, rixas, dissensões, calúnias, murmurações, arrogâncias e desordens.

²¹ Mə bɔꞌɔ mə nòò yìi mə mə̀ ka bǔ zì aa, Nwì à ka dɨ̀rə̀sə atû ya a tɨtɨ̀ɨ bù. Mə bɔꞌɔ mə mə̀ ka yǐ kɨ yə̀ꞌə̀ nloŋ bə̂ bya bɨ̀tsɨ̀m a tɨtɨ̀ɨ bù bìi mə bɨ ghɛ̀ɛ̀ nɨ̂ m̀bìì a ŋka ŋghɨ̀rə̂ ɨ̀nnù jî bɨ jya jìi mə bo lɛ sɨ ghɨ̀rə a mbìi, kaa mburətɨ mmàꞌàtə ànnǔ atsùùrə̀, ànnǔ ajɨrə̀ bo bɨ̀ ɨ̀nnù tsɨ̀m jìi mə à nɨ ɨnnǔ nsɨŋ aà.

²¹ Receio que à minha chegada entre vós Deus me humilhe ainda a vosso respeito; e tenha de chorar por muitos daqueles que pecaram e não fizeram penitência da impureza, fornicação e dissolução que cometeram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.

💬 Explicar 2 Coríntios 12 no WhatsApp Sobre a Bíblia com IA →