Gênesis 29

Ndose Kɔdɔ Laka, Buku ꞌba Tisaki ni Tɔdɔ to Lömu Laꞌja ꞌBa Yësu Kurïsïtö Ŋere Ze (BEX) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yakoba ari nduwë mï liŋgere abo nima kala mï dɔyayi ma kapa kari yïbï.
1 Então pôs-se Jacó a caminho e chegou à terra dos filhos do Oriente.
2 Bo ari kömö mï löwu mɔtɔ ti daa teyi dɔtumu ꞌba kamölö mota köꞌdö ꞌdeni bërï kpamo yayi. Daa nima na këdï kiꞌdi mini zi kamölö naga nima di teyi. Tine döku ma kutuꞌbö kpa daa mo nima timo rɔ ma löbu,
2 E olhando, viu ali um poço no campo, e três rebanhos de ovelhas deitadas junto dele; pois desse poço se dava de beber aos rebanhos; e havia uma grande pedra sobre a boca do poço.
3 ɔdɔ bɔ koda kamölö naga nima kotɔtɔ rönnï ꞌdeni pili tine, na ꞌjaa lïjë koloma tululu döku nima yaga kiꞌdi mini zi kamölö ꞌbënnï ga, kina lïjë kululu ꞌjaa ꞌböwu kileki gɔ bi mo.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos; os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a pôr a pedra no seu lugar sobre a boca do poço.
4 Yakoba ititi bɔ koda kamölö naga nima, iya te, “Kpe di gɔ bi ma yala ga ya, löndö?”
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam eles: Somos de Harã.
5 Bo ileki kititi lïjë, iya te, “Ikalike bɔ mɔtɔ rɔ Labana kole ꞌba Nawura?”
5 Perguntou-lhes mais: Conheceis a Labão, filho de Naor; Responderam: Conhecemos.
6 Bo ititi lïjë, iya te, “Bo ëdï le?”
6 Perguntou-lhes ainda: vai ele bem? Responderam: Vai bem; e eis ali Raquel, sua filha, que vem chegando com as ovelhas.
7 Bo iya te, “Kada gba mbiri bi ꞌba totɔtɔ dɔ kamölö mï jɔlɔ na dë gba. Iꞌdike mini zïnnï lïjë kari tonyo kpënnï.”
7 Disse ele: Eis que ainda vai alto o dia; não é hora de se ajuntar o gado; dai de beber às ovelhas, e ide apascentá-las.
8 Lïjë iya te, “Inza tara, dëdï doda bɔ koda kamölö mɔtɔ ga kotɔtɔ rönnï pili titi kako tine, na ꞌjaa gɔ dululu döku yaga diꞌdi mini zi kamölö.”
8 Responderam: Não podemos, até que todos os rebanhos se ajuntem, e seja removida a pedra da boca do poço; assim é que damos de beber às ovelhas.
9 Koꞌja Yakoba këdï gba tilende ti ya naga nima, na Rayile kömö ŋgï ti kamölö ꞌba ꞌbu nï römöyï lɔko na rɔ bɔ koda mo.
9 Enquanto Jacó ainda lhes falava, chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porquanto era ela quem as apascentava.
10 Kina ɔdɔ Yakoba koꞌja Rayile kömö ꞌdeni ti kamölö ꞌba lano bo Labana ga tara tine, na bo kari ŋgï kululu döku tönë yaga di kpa daa nima kiꞌdi mini zi kamölö naga nima.
10 Quando Jacó viu a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe, chegou-se, revolveu a pedra da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão, irmão de sua mãe.
11 Kina bo kumötö Rayile bo kudu rɔ ma kembe.
11 Então Jacó beijou a Raquel e, levantando a voz, chorou.
12 Bo iya te, “Ma lano ꞌba ꞌbu yï na. Ma kole ꞌba Rebeka na.”
12 E Jacó anunciou a Raquel que ele era irmão de seu pai, e que era filho de Rebeca. Raquel, pois foi correndo para anunciá-lo a, seu pai.
13 Kina ɔdɔ Labana kuwö lende ꞌba kole ꞌba lëmï bo ꞌdeni tara tine, na bo kiriŋa kurë dɔmo kiramo kome mbili mo, bo koꞌde kako liŋɔ.
13 Quando Labão ouviu essas novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou à sua casa. E Jacó relatou a Labão todas essas, coisas.
14 Tine Labana ileki dɔmo, iya te, “Rɔ ma laka nï roma ma na.”
14 Disse-lhe Labão: Verdadeiramente tu és meu osso e minha carne. E Jacó ficou com ele um mês inteiro.
15 kina Labana kiya zi bo, iya te, “Ëddï koꞌdɔ ndɔbɔ zö rɔ ma sari gɔ ame ze rɔ wado ne, tine moꞌdɔkɔ dë ꞌdɔ köꞌbö toꞌdɔ mo tara. Iya wa ame koꞌdɔkɔ ne gɔ mopi zïyï.”
15 Depois perguntou Labão a Jacó: Por seres meu irmão hás de servir-me de graça? Declara-me, qual será o teu salário?
16 Labana ëdï ti yïtötï rïyö, möyï ma löbu mo rɔ Leya, tine ma titi mo möyï mo rɔ Rayile.
16 Ora, Labão tinha duas filhas; o nome da mais velha era Léia, e o da mais moça Raquel.
17 Leya ele ŋge di kɔmɔ mo, tine Rayile ele ꞌbënï ŋgï rɔ mbëmbë kpaki ti yida rɔmo.
17 Léia tinha os olhos enfermos, enquanto que Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Yakoba ɔꞌɔ Rayile, gɔ köꞌdu mo na bo kiya te, “Mëdï moꞌdɔ ndɔbɔ kɔmɔ kɔɔ modɔmorïyö zïyï ꞌdɔ kiꞌdi Rayile zö mogbe.”
18 Jacó, porquanto amava a Raquel, disse: Sete anos te servirei para ter a Raquel, tua filha mais moça.
19 Labana ileki dɔmo, iya te, “Ma laka mo na ꞌdɔ miꞌdi lɔko zïyï di dɔ ame ꞌdɔ miꞌdi lɔko zi bilaka mɔtɔ ne. Oloma tö bine.”
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu a dê a ti do que a outro; fica comigo.
20 Yakoba oꞌdɔ ndɔbɔ kɔmɔ kɔɔ modɔmorïyö gɔ Rayile, tine inda ŋgï di zi bo kɔzɔ töꞌdö dɔ ndö tara römöyï bo ɔꞌɔ lɔko rɔ mbëmbë.
20 Assim serviu Jacó sete anos por causa de Raquel; e estes lhe pareciam como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Kina Yakoba kiya zi Labana, iya te, “Kɔɔ ꞌba ndɔbɔ ma ote rönï ꞌdeni, iꞌdi ꞌja ma zö.”
21 Então Jacó disse a Labão: Dá-me minha mulher, porque o tempo já está cumprido; para que eu a tome por mulher.
22 Labana oja karama ꞌba gbe kose bilaka ꞌba mï gɔ bi nima yayi pili kotɔtɔ rönnï kako yïmo.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar, e fez um banquete.
23 Tine mï korɔndɔ mo nima, Leya na za Labana koꞌde koja gɔ Yakoba köꞌdö timo.
23 À tarde tomou a Léia, sua filha e a trouxe a Jacó, que esteve com ela.
24 Labana iꞌdi nyiti atɔli abo mɔtɔ möyï mo rɔ Zilepa zi nyiti abo Leya rɔ bɔ laja.
24 E Labão deu sua serva Zilpa por serva a Léia, sua filha.
25 Mï dɔŋbɔ tine, na Yakoba koŋgɔ za ꞌböwu rɔ Leya. Kina bo kënyï kari kititi Labana, iya te, “Waꞌdi na me koꞌdɔ zö te ne? Moꞌdɔ ndɔbɔ nime zïyï gɔ Rayile, gɔ waꞌdi na kebe kïndëndë ma?”
25 Quando amanheceu, eis que era Léia; pelo que perguntou Jacó a Labão: Que é isto que me fizeste? Porventura não te servi em troca de Raquel? Por que, então, me enganaste?
26 Labana iya te, “Mï dölëtï ꞌbeze bine, ogbe nyiti ma titi dë dɔgba kola nyiti ma löbu.
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra; não se dá a menor antes da primogênita.
27 Ne oda töꞌdö dɔ modɔmorïyö ꞌba karama ꞌba gbe nime kote rönï titi ꞌdɔ miꞌdi Rayile gbï zïyï, ɔdɔ koꞌdɔkɔ toꞌdɔ ndɔbɔ gbï zö kɔmɔ kɔɔ modɔmorïyö mɔtɔ.”
27 Cumpre a semana desta; então te daremos também a outra, pelo trabalho de outros sete anos que ainda me servirás.
28 Yakoba utï gɔmo. Kina ɔdɔ töꞌdö dɔ modɔmorïyö ꞌba karama ꞌba gbe nima kote rönï ꞌdeni tine, na Labana kogba nyiti abo Rayile kiꞌdi gbï rɔ ꞌja zi Yakoba.
28 Assim fez Jacó, e cumpriu a semana de Léia; depois Labão lhe deu por mulher sua filha Raquel.
29 Labana iꞌdi nyiti atɔli abo mɔtɔ möyï mo rɔ Bila zi Rayile rɔ bɔ laja.
29 E Labão deu sua serva Bila por serva a Raquel, sua filha.
30 Yakoba öꞌdö gbï ti Rayile, tine Rayile na bo kɔꞌɔ rɔ dɔ kiteli kebe Leya. Kina bo koꞌdɔ ndɔbɔ ꞌböwu zi Labana kɔmɔ kɔɔ modɔmorïyö.
30 Então Jacó esteve também com Raquel; e amou a Raquel muito mais do que a Léia; e serviu com Labão ainda outros sete anos.
31 Kina ɔdɔ Bɔkoꞌba koŋgɔ Yakoba kɔꞌɔ Leya dë laka kɔzɔ a nima tara tine, na Bɔkoꞌba koja gɔ löyö ŋgï zïnï. Rayile ɔrɔ ꞌbënï ŋgï rɔ kɔtɔ.
31 Viu, pois, o Senhor que Léia era desprezada e tornou-lhe fecunda a madre; Raquel, porém, era estéril.
32 Leya ɔmɔ köyö rɔ kole bɔtɔni, kina lɔko kiꞌdi möyï mo rɔ Rubënï, ame kiya te “Oŋgɔ lisa,” römöyï lɔko iya te, “Bɔkoꞌba oŋgɔ lisa ma ꞌdeni, mëꞌdë ma ti kɔꞌɔ ma nati.”
32 E Léia concebeu e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben; pois disse: Porque o Senhor atendeu à minha aflição; agora me amará meu marido.
33 Kina lɔko kɔmɔ ꞌböwu köyö kole mɔtɔ. Lɔko iya te, “Bɔkoꞌba uwö ꞌdeni ma kɔꞌɔ ma dë kina me bo kiꞌdi kole nime ꞌdeni gbï zö.” Kina lɔko kiꞌdi möyï mo rɔ Simona, ame kiya te “Uwö.”
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho; e disse: Porquanto o Senhor ouviu que eu era desprezada, deu-me também este. E lhe chamou Simeão.
34 Lɔko ɔmɔ ꞌböwu köyö kole mɔtɔ. Kina lɔko kiya te, “Ame tine, mëꞌdë ma ëdï kodɔꞌbɔ rönï köꞌbö tö römöyï möyö kole ꞌdeni mota zi bo.” Na lɔko kiꞌdi möyï mo rɔ Lëwë, ame kiya te “Odɔꞌbɔ.”
34 Concebeu ainda outra vez e deu à luz um filho e disse: Agora esta vez se unirá meu marido a mim, porque três filhos lhe tenho dado. Portanto lhe chamou Levi.
35 Lɔko ɔmɔ ꞌböwu köyö kole mɔtɔ. Kina lɔko kiya te, “Ame tine ti mïlëlu Bɔkoꞌba.” Na lɔko kiꞌdi möyï mo rɔ Yuda, ame kiya te “Lëlu.” Tine na lɔko kɔrɔ ŋgï, lɔko öyö kole mɔtɔ dë kpe titi di gɔ ama.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; e disse: Esta vez louvarei ao Senhor. Por isso lhe chamou Judá. E cessou de ter filhos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.