Gênesis 29
Pura Alkitab (BEU) vs ARA
1 Angmuse Yakob ana angmi tahit lamal ved danangoa adang ila.
1 Pôs-se Jacó a caminho e se foi à terra do povo do Oriente.
2 Ved nu adana, ana eng uuling se, jar eng nu ue dadi mi, aabang nu abung angu, ana ateing. Bot jar eng abung angu jumba-aib kumpul tue ue tia sehi, se jar angu ba nehe metma jumba-aib ang naung inang ini na angu ebele. Aarunge var halala eele nu nehe metma jar eng angu vengtering.
2 Olhou, e eis um poço no campo e três rebanhos de ovelhas deitados junto dele; porque daquele poço davam de beber aos rebanhos; e havia grande pedra que tapava a boca do poço.
3 Base, jumba-aib ang naung kalo emangpi nehe terang ila jar eng angu abung iila se, terangvala ang naung ini var angu aoring metma jar eng angu eahalang, senge jar angu metma jumba-aib ang naung inang ini na. Seng angse, ini bot bale var angu metma jar eng angu vengtering.
3 Ajuntavam-se ali todos os rebanhos, os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a colocá-la no seu devido lugar.
4 Yakob ana terangvala ang naung iadangtaaning hula, “Kaku naung! Iing anga, taang mi ba hoa?”
4 Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam: Somos de Harã.
5 Yakob ana bot iadangtaaning hula, “Nimaeela Laban angu, iini apang-ateing ka? Aing angu Nahor oal.”
5 Perguntou-lhes: Conheceis a Labão, filho de Naor? Responderam: Conhecemos.
6 Yakob ana bot taaning hula, “Ana ue aaung-aaung ee, niang?
6 Ele está bom? Perguntou ainda Jacó. Responderam: Está bom. Raquel, sua filha, vem vindo aí com as ovelhas.
7 Angmuse Yakob ana terangvala ang naung iat mateng hula, “Ved jedung balolu sehi. Anga bae ooras binanta kumpul jedung. Base, binanta ba kumpul angami tila angu, aaung ba iini jar metma mainang ini na. Seng angse, iini bale ing terang ila dadi mi, senge ini bot dadi adang.”
7 Então, lhes disse: É ainda pleno dia, não é tempo de se recolherem os rebanhos; dai de beber às ovelhas e ide apascentá-las.
8 Aarunge terangvala ang naung ini Yakob ehur angu ebalet hula, “Terangvala ang naung ini bae binanta ang naung emangpi terang hoa angami jedung se, ni bae ening aulang niang. Ni malekang iading ini hoa angami senge, ni hama-hamat var angu aoring metma jar eng angu eahalang, bot jar angu metma binanta ang naung inang ini na.
8 Não o podemos, responderam eles, enquanto não se ajuntarem todos os rebanhos, e seja removida a pedra da boca do poço, e lhes demos de beber.
9 Yakob ana jedung terangvala ang naung iat mateng sehi se, Rahel ana imang ejumba-aib ang naung terang hoa mana angumi. Se aing ba biasat binanta ang naung terang angu ebele.
9 Falava-lhes ainda, quando chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porque era pastora.
10 Uanguveng Yakob ana uuling ateing se, Rahel ana ejumba-aib ang naung terang hoa muse, ana lamal va abung, bot var ba jar eng vengtering angu aoring. Sengmuse ana jar metma imaela Laban ebinanta ang naung inang ini na.
10 Tendo visto Jacó a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, chegou-se, removeu a pedra da boca do poço e deu de beber ao rebanho de Labão, irmão de sua mãe.
11 Angmuse Yakob ana Rahel amiku, bot baut etatabi.
11 Feito isso, Jacó beijou a Raquel e, erguendo a voz, chorou.
12 Yakob ana Rahel at sarentat hula, “Kaku! Naing anga, iimang ekaku Ribka oal.” Angmuse Rahel ana bihit ila imang veng at sarenta.
12 Então, contou Jacó a Raquel que ele era parente de seu pai, pois era filho de Rebeca; ela correu e o comunicou a seu pai.
13 Laban ana ekaku Ribka oal Yakob ehoja angu vengmeet aulang muse, ana bihit ila Yakob aing sambut. Uanguveng Laban ana Yakob aing harak muse, ana aing karavang, bot amiku, sengmuse ana at ehava mi ila. Angmuse Yakob ana elamal-etahi angu metma Laban veng at sarenta.
13 Tendo Labão ouvido as novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou para casa. E contou Jacó a Labão os acontecimentos de sua viagem.
14 — ausente —
14 Disse-lhe Labão: De fato, és meu osso e minha carne. E Jacó, pelo espaço de um mês, permaneceu com ele.
15 Laban ana at mateng hula, “Poleve anga teaaiiba, aarunge kalo aana karajang paraseng metma manenang se, na nea. Naba ba metma eeseva ening se, aana vengbanang.”
15 Depois, disse Labão a Jacó: Acaso, por seres meu parente, irás servir-me de graça? Dize-me, qual será o teu salário?
16 Laban angu oal jangu aaru. Ehalomang angu ene Lea, emiaaru angu ene Rahel.
16 Ora, Labão tinha duas filhas: Lia, a mais velha, e Raquel, a mais moça.
17 Lea eng angu sibal. Aarunge Rahel angu, etatabit mehena, bot eboa angu di etatabit aalus.
17 Lia tinha os olhos baços, porém Raquel era formosa de porte e de semblante.
18 Yakob ana Rahel aing suka. Angu ebele ana Laban at hubait hula, “Na hula aabung karajang eluung mitung bititu, senge ooal jangu emiaaru, Rahel angu aana metma manenang.”
18 Jacó amava a Raquel e disse: Sete anos te servirei por tua filha mais moça, Raquel.
19 Angmuse Laban ana Yakob ehur angu ebalet hula, “Rahel angu na bae metma nehe aabeung enang niang. Lebe miaaung, na metma maeenang! Base, aana angami mihi, senge karajang metma menenang.”
19 Respondeu Labão: Melhor é que eu ta dê, em vez de dá-la a outro homem; fica, pois, comigo.
20 Angmuse Yakob ana karajang eluung mitung bititu, senge hula Rahel aing medit metma ejangu ening. Aarunge Yakob ana etatabit Rahel aing suka base, eluung mitung bititu angu, ana rasa se emenghula ved aaeedeng kolang edadenang.
20 Assim, por amor a Raquel, serviu Jacó sete anos; e estes lhe pareceram como poucos dias, pelo muito que a amava.
21 Mitung bititu muse, Yakob ana Laban at hubait hula, “Na karajang ejol mi tila. Aaung ba netenangeli angu metma manenang, senge na aing medit metma nejangu ening.”
21 Disse Jacó a Labão: Dá-me minha mulher, pois já venceu o prazo, para que me case com ela.
22 Angmuse nehe ba mana angu mi ang naung, emangpi Laban ana iajali, sengmuse ana pesta ening.
22 Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar e deu um banquete.
23 — ausente —
23 À noite, conduziu a Lia, sua filha, e a entregou a Jacó. E coabitaram.
24 — ausente —
24 (Para serva de Lia, sua filha, deu Labão Zilpa, sua serva.)
25 — ausente —
25 Ao amanhecer, viu que era Lia. Por isso, disse Jacó a Labão: Que é isso que me fizeste? Não te servi eu por amor a Raquel? Por que, pois, me enganaste?
26 — ausente —
26 Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra, dar-se a mais nova antes da primogênita.
27 — ausente —
27 Decorrida a semana desta, dar-te-emos também a outra, pelo trabalho de mais sete anos que ainda me servirás.
28 Yakob ana ening Laban ehur angu eamulung. Pesta mietang bititu metma Lea adana angu Yakob ana eamulung sengmuse, Laban ana oal Rahel benang di metma Yakob enang, senge ana medit metma ejangu ening.
28 Concordou Jacó, e se passou a semana desta; então, Labão lhe deu por mulher Raquel, sua filha.
29 Laban ana emalea jangu nu ene Bilha angu metma Rahel enang, senge metma Rahel emalea ening.
29 (Para serva de Raquel, sua filha, deu Labão a sua serva Bila.)
30 Angmuse Yakob ana Rahel di at tia. Yakob ana omi metma Rahel ejahit milebe, Lea mi ataang oa. Angmuse Yakob ana bot karajang eluung mitung btitu metma Laban enang.
30 E coabitaram. Mas Jacó amava mais a Raquel do que a Lia; e continuou servindo a Labão por outros sete anos.
31 Lahatala Ana ateing se, Yakob ana bae omi metma Lea ejahi niang muse, Ana Lea evaal emana angu buka, base ana vaal vengajai, aarunge Rahel angu karboa, base ana bae vaal vengajai niang.
31 Vendo o Senhor que Lia era desprezada, fê-la fecunda; ao passo que Raquel era estéril.
32 Lea atou veng muse, ana vaal mehal nu vengajai. Lea ana vaal angu ene maveng, Ruben (evengbanang tarang se hula, ꞌeeng uuling, vaal aeꞌ), se ana hula, “Nesusa angu LAHATALA Ana etatabit uuling ateing. Angu ebele, angase nemehal di hula eng metma neuuling.”
32 Concebeu, pois, Lia e deu à luz um filho, a quem chamou Rúben, pois disse: O Senhor atendeu à minha aflição. Por isso, agora me amará meu marido.
33 Lea bot atou veng muse, ana vaal mehal nu vengajai. Lea ana vaal angu ene maveng, Simon (evengbanang tarang se hula, ꞌnehe vengmee tilaꞌ), se ana hula, “Nemehal ana bae eng metma neuuling niang angu, LAHATALA Ana vengmee tila. Angu ebele, Ana vaal nu taang metma manenang maveng.”
33 Concebeu outra vez, e deu à luz um filho, e disse: Soube o Senhor que era preterida e me deu mais este; chamou-lhe, pois, Simeão.
34 Angmuse Lea bot atou veng. Ana bot vaal mehal nu vengajai muse, ana vaal angu ene maveng, Lewi, se ana hula, “Vaal anga na vengajai muse, neparkara angu sengila. Angase nemehal ana malekang nat aabetat aaung-hama, se vaal mehal tue na vengajait metma maenang iila angu ebele.”
34 Outra vez concebeu Lia, e deu à luz um filho, e disse: Agora, desta vez, se unirá mais a mim meu marido, porque lhe dei à luz três filhos; por isso, lhe chamou Levi.
35 Lea bot atou veng. Angmuse ana vaal mehal nu vengajai. Lea ana vaal angu ene maveng, Yahuda (evengbanang tarang se hula, ꞌtajaningꞌ, se ana hula, “Angase na LAHATALA Aing tajaning!” Seng angmuse, Lea ana bae vaal veng niang iila.
35 De novo concebeu e deu à luz um filho; então, disse: Esta vez louvarei o Senhor . E por isso lhe chamou Judá; e cessou de dar à luz.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 29, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.