Romanos 9
Ka Lamana'a Mono'i Lu Mu Tifi'ehina Ka Yabe (BEF) vs NTLH
1 Nani lusiga nolube. Nani Kilisitohi bonaꞌa nohutoꞌni faga menolube. To Huꞌmamofihi Sikalafuꞌuba komopaꞌnigu nominaꞌauba lusiga nolane luto ai nelepiꞌehina.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Yaꞌma Yuta bonaꞌmagi naniꞌni bonaꞌi nehago enali kumu sipi lagaꞌni nebesigo nani kekeꞌi lu epolobe.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 To Huꞌmau eneleꞌmo bati huloto to nani enali kumu yabe luto gumiꞌi nohoto Kilisitotogati neleꞌmo loko hulenogo, bati huto yabe nolube. Henaꞌmugope? Huꞌmau ya hu netolenogo Yuta bonaꞌni enubuto bilibe luto bati huto yabe nolube.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Henaꞌmube? Enali Huꞌmau eneleꞌmo ho tiꞌehina bonaꞌi nehabe. Ai enaliꞌi mehuba hinaꞌa panaꞌni nehabe luto to sipi fana mehaꞌagu eneleꞌmo moloꞌehina. Ai agoya hu niminogoꞌni kaba hu lepalalube yaꞌma kaga luto lu moloꞌehina. Ai ana huto keya ka lu epito moloꞌehina. Enali Huꞌmamofihi giꞌa liyafa huse hapa lamanaꞌa keheliꞌahana. Ai enalitoga alihi leꞌmo huto hilina ka hetofana lu moloꞌehinamofihi kehelite liꞌahana.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 To koyapaꞌi enali Huꞌmamofitoga komopaꞌani meleꞌahana tatatigihi nagaꞌaniguti huto hiꞌahabe. To Kilisito ai gufaꞌa hiti bo nohibe luto ana huto Yuta bonaꞌi nagaꞌaniguti huto huꞌehina yabe. Ya huꞌehinagi lali Huꞌmau asaga kaba huꞌehina botimo liyafa huba huba nohunagihe. Maꞌnaka yabe.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 To ya huto niꞌigo Huꞌmau bonaꞌmagihi kaga moloꞌehinana huto mehuꞌehina nolufihe? Oꞌe, ya meluꞌohube. Huꞌmau Yuta bonaꞌmagihi asagaꞌi eneleꞌmo nupa huloto enali nagaꞌi folaganuguti bonaꞌa moneꞌa fuku luꞌehina.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 To ana huto Abalahahi yagapanaꞌamagi asagaꞌna Huꞌmamofihi bonaꞌa menehabe. Koyapaꞌi Huꞌmau Abalaha ma lu emiꞌehina: Panaka Isaka ketalina yagapanaꞌamagihi enalisigo kaika nagaꞌi minalabe luto luꞌehina.
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Yaꞌma kaga hapaꞌa ma niꞌina, asaga Abalahahi yagapanaꞌa Huꞌmamofihi lusi bonaꞌa menehabe. Henaꞌmube? Huꞌmau Abalahahi panaꞌa moneko kumu kaga bebe sose ka moloꞌehina yabe. To yaꞌma panaꞌasigo ketalina yagapanaꞌmagihi enaliꞌanigo Abalahahi lusi nagaꞌi nehana yabe.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Yaꞌma Huꞌmau kaga moloꞌehina ma niꞌibe: Kufu mone bulago lihaka Selau panaꞌi ketalinagi to ana kanagu akuꞌi alube aꞌnolube.
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 To yaꞌma kagago meniꞌibe. To mone hiti ana huto niꞌibe. Lepekau loe lae panaꞌi eteketoꞌehina to enali afoꞌatitifu Isaka lali Yuta bonaꞌmagita tatatifu yabe.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
13 Yaꞌmu Huꞌmau huꞌehinanamuꞌi mono bukugu fayahi geꞌahana: Nani Yakopu nibita huꞌehina panaꞌi yabe, luto to Isau hapaꞌa lagaꞌni menebesigo nemegesaꞌni emiꞌohube luto Huꞌmau luꞌehina yabe.
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Ya huto niꞌigo lali Huꞌmamofihi hapaꞌa bati mehuꞌehina yabe lilupi? Oꞌe, ya menolune.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Koyapaꞌi ai Mosehi ma lu emiꞌehina: Nani nibita hilina bonatoga hetofana hu etalube to nibita hilina bonatoga niginaga filugi nani yaꞌma foyaꞌni niꞌibe luto Huꞌma ya luto ligo ai yalo li gehe lilata nohibe.
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Bonaꞌi moneuba: Nani hetofana hulata nohube lula to Huꞌmamofihi bonaꞌa minalube luto lilinamuꞌi Huꞌmau ana bomo leꞌmalifiye? Oꞌe, ya mehilibe. Bonaꞌi foyaꞌani meniꞌibe. Huꞌmau eneleꞌmalina aiꞌasigo foyaꞌamo niꞌibe. Ai ekesa keheliloto bonaꞌmofihi ginaga fi emilata nohinamo yaꞌma anasi niꞌibe.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 To Huꞌmau koyapaꞌi sipi bo Felohi lu emiꞌehina ka fayahi geꞌahana: Nani Iyipi melugu sipi boꞌani henabe luto keleꞌmo ho tiꞌohube? Sipi kaba bo lolo hu ketoꞌohunogo alipo sibina hiluna kanagu amuyaꞌni enelepilubeꞌmu nohugo asaga noto noto bonaꞌmagi bu gelete nigiꞌni liyafa hilabe luto luꞌehina yabe.
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Yamuꞌi lali Huꞌmamofihi hapaꞌamu ma keheliꞌohuna, ai bonaꞌi moneꞌa kumu niginaga filube luto to fato bonaꞌi moneꞌmofihi komopaꞌa fi hekini lo etalube luto luꞌehina. Yaꞌma ai foyaꞌa niꞌibe.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 To lenali bo moneuba ma luto lu nimilibe: Huꞌmau aiꞌa mone bonaꞌmofihi ekesa fi hekini lo etago aku henabe luto ana bomo fisa ilinaꞌmu yabe? Ai ya hu etoloto henabe luto ka emekilibe? To kiyiꞌafu Huꞌma ekesa keheliꞌehinaꞌamofihi be ligilibe?
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Oꞌe ya melubo. Kai Huꞌmamofihi kagalo nonaꞌa emilata bomo kiyiꞌafu keleꞌmo ho tiꞌehibe? Bonaꞌi moneuba me somomo lolo hu su holenogomo somomouba: Kai henabe luto ma huto lolo hu netoꞌahane luto lilifiye? Ya kaga melilinaꞌmu yabe.
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Yaꞌma somo lolo hilata bouba aiꞌamo ekesa keheliloto meꞌmo i pata putu huto mone noseꞌna somo lolo hilina to mone heletuya somo lolo hilina ai foyaꞌa yabe.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 To Huꞌmau yana suhi huto huꞌehibe. Ai foipa bonaꞌi enipakafa enahalina hiti to amuya molo epalalina hiti enelepinogo kehelilabe. Yanaꞌmu ka epekiꞌehina bonaꞌmagihi maꞌasi enahalinamofihi fulu huto minoto komopaꞌani i gelehe hilanaꞌmu enegeba huto mino lito buꞌehina.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 — ausente —
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 — ausente —
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Koyapaꞌi kaga lu yege hose bo, Hosea ai mono bukugu anamuꞌi ma koyoꞌehina:
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 To mone melugu bona kumu,
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 To lu yege hose bo, Aisaiyau Isilaeli bonaꞌmu ma luꞌehina: Yaꞌma Isilaeli bonaꞌmagi keheꞌi suhi huto samahi tite nehinogo Huꞌmau folagahaꞌaniguti bonaꞌi moneꞌa nesiꞌasi enubuto bilibe.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Huꞌmau asaga noto noto bonaꞌi foipana nehanamuꞌi nonaꞌa meleꞌisi epi su halinaꞌmu yabe.
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 To yaꞌma suhi luto koyapaꞌi Aisaiyau mone hiti mono bukugu koyoto ma luꞌehina: Sipi Botiuba amuya hiti nohuto lali asagaꞌi loho su hoto moneꞌamagita kekeꞌi melitita lali Yuta bonaꞌmagita asagaꞌi fenene hutitaꞌmu yabe. Koyapaꞌi Huꞌmau Sotomu hepalo to Gomola hepalo bonaꞌi enahago fili su heꞌahana yana suhi luto lali filito fenene hu su hotitaꞌmu yabe.
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Yaꞌmu lali hena kaga lilune? Yaꞌma nokehelune. Fegutoga bonaꞌmagi Huꞌmamofihi bulo bebe sose foya melilata nehana, enali Huꞌmamofitoga keheli uleꞌale hilata nehago ai eneleꞌmo bati huꞌehina.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Yuta bonaꞌi koyapaꞌi Huꞌmau eneleꞌmo ho tiꞌehinaꞌamagi enali keya ka kehelite megeꞌi melete Huꞌmamofihi bulo bebe sana bonaꞌi nohune lite enubuto bilinamofihi kapoꞌa sa sa nehite bu megeꞌahana. Ya yagi Huꞌmau eneleꞌmo bati mehuꞌehina yabe.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Henabe lutobe? Enali keya kamofihi foyaꞌa liba liba hite aku Huꞌmamofihi keheli uleꞌale mehiꞌahana. Enali ya hite mone sipi efatoti figana futite he kete keꞌahana yana bonaꞌi suhi lite mineꞌahana yabe.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Huꞌmau koyapaꞌi Yesu kumu suguna ka luto ana efapomuꞌi lipoti lu epiꞌehinaꞌmu mono bukugu fayahi geꞌahana ma niꞌibe:
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.