Romanos 9
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVT
1 Owụ́ ꞌbɨ Babá e, Máa Páwulo máúku zɨ́se maꞌdíi do komo Kɨ́résịto kpá do komo ꞌDówụ́ Lomo bɨ ꞌyị ówo ledre gɨ do mɨmbéꞌdemá ní.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Mááyí kɨ́ mongụ́ sɨmɨkozo gɨ ro ꞌyị ezé e Yụ́da e gɨ zɨ́a bɨ asinɨ́ kɨ́ ṇgúṇgu ledre ꞌbɨ Ngére Yésụ ní.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Idí kóo éyị́ bɨ Lomo ṇguṇgu bo zɨ́ne ꞌdíꞌbióyó máa ꞌdáꞌba gɨ ro Kɨ́résịto gɨ do bɨ zɨ́ne yómo Yụ́da e yá, mááyí geré ṇgúṇgu a.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Lomo gelé kóo Isɨréle e go ꞌdesị́ káa do mbigí ꞌyị ené e gɨ ro zɨ́ye ídíye kéye éyị́ kị́éꞌdo. Zɨ́a ꞌdódo rokoꞌbụné zɨ́ye, zɨ́a óto mɨyéme ledre dongaráne kéye, zɨ́a íꞌbí lorụ ené zɨ́ye kɨ́ mɨsiꞌdi bɨ nɨyí ndị́sị íni ini doa sɨmɨ ꞌDị́cị́ ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́a mócụ́ éyị́ zɨ́ye kɨ́dí, née nɨ íꞌbí úndru zɨ́ye kɨ́ngaya.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Mɨngburoko bulúnduzé ga bɨ kúfú Yụ́da e tonó gɨ royé ní, nɨyí kpá ye bulúndu Kɨ́résịto bɨ nɨ ngére do éyị́ e za mbá ní. Ịrị Lomo idí ídí mɨmbófoné za fí. Idí kenée.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Úndru bɨ kóo Lomo uku ledre íꞌbí a zɨ́ bulúndu Abarayáma e ní, tụ́ꞌdụ́ye ndikinɨ́ eyé e wá. Bɨ née ní ní Lomo nɨ ꞌyị ṛanga? Ɨ́ꞌɨ, ndaá kenée wá. Yị́ ené gɨ zɨ́a bɨ Isɨréle e ndanɨ́ eyé mbá mbigí ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Lomo ní wá.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Ndaá ꞌbɨ ené bɨ kɨ́dí bulúndu Abarayáma ịnyịnɨ́ za mbá ṇgúṇgu ledre ꞌbɨ Lomo káa zɨ́ ꞌbɨ Abarayáma ní wá. Lomo uku ledre zɨ́ Abarayáma kɨ́dí, “Ịrịyị́ nɨ ówụ́ do Isáka e kɨ́ owụ́ ꞌbɨ ené e.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Káa zɨ́ bɨ kenée ní, ndaá ꞌbɨ ené bɨ kɨ́dí bulúndu Abarayáma nɨyí za mbá ꞌyị ga bɨ ṇguṇgunɨ́ ledre bɨ Lomo mocụ́ wo ní káa zɨ́ bɨ Abarayáma maꞌdáa ṇguṇgu ní wá, lá dụụ́ yée ga bɨ Lomo mocụ́ ledre gɨ royé ꞌdesị́ ní.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Ba mocụ́ éyị́ bɨ Lomo mocụ́ ní kɨ́dí, kɨ́bi ngíti a káa zɨ́ ba ní, “Mááyí ndáꞌbaógụ ndíki Sára go kɨ́ owụ́oꞌdo kóꞌdụ́ne.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Ówosé kpá Ledre kóo mengị roné zɨ́ Rebéka meꞌbe Isáka sɨmɨ bɨ kóo nɨ kɨ́ sɨmɨné ní go.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Sɨmɨ bɨ aránɨ́ aka toṇgo ga gére née wá ní, zɨ́ Lomo úku ledre zɨ́ Rebéka kɨ́dí, ꞌdáꞌdá zɨ́ ngúruyé kɨ́ méngị bɨlámá ledre togụ́ mbú bɨsinyí ledre, mócụ́ éyị́ ꞌbɨ Lomo nɨ ꞌbɨ ené yị́ ené tɨ́ fú do biné.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Ndaá ꞌbɨ ené gɨ zɨ́ bɨlámá mɨméngị ledre kpá wá, Lomo ili yị́ ené kú ne kɨ́dí, “Owụ́ꞌdáꞌdá nɨ ídí ꞌyị ị́nyị kasa zɨ́ owụ́ꞌdáꞌba.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Káa zɨ́ bɨ nɨ mɨékéne sɨmɨ mɨéké kúrú Lomo ní kɨ́dí, “ꞌBú Yakóbo ofụ domá go, ꞌbú Ésawu ndaá ꞌbɨ ené domá wá.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Káa zɨ́ bɨ kenée ní, azé úku a kɨ́dí Lomo nɨ bɨsinyí ꞌyị? Ɨ́ꞌɨ, ndaá bɨsinyí ꞌyị wá.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Lomo uku kóo ledre zɨ́ Mụ́sa kɨ́dí,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Lomo ndịsị méngị ledre ené kacɨ́ mɨmbéꞌdené ndaá ꞌbɨ ené kacɨ́ mɨméngị ledre ꞌbɨ ꞌyịmaꞌdí e wá.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Nɨ mɨékéne sɨmɨ mɨéké kúrú Lomo kɨ́dí, Lomo uku kóo ledre zɨ́ mongụ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti kɨ́dí “Máóto yị́ị káa do ngére gɨ ro zɨ́ ꞌyị e ówo rokoꞌbụmá gɨ ro zɨ́ye ndị́sịyé mbófo nda dụụ́ máa do sogo káṇgá.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Lomo ndịsị méngị bɨlámá ledre dụụ́ zɨ́ ꞌyị bɨ ili go méngị bɨlámá ledre zɨ́a ní. ꞌYị máa wo bɨ ili go zɨ́ doa órụné mɨórụ ní, nɨ óto wo zɨ́ doa órụné.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Ngíti géyị ꞌyị e nɨyí úku ledre kɨ́dí, “Sara Lomo nɨ nda ꞌdécị ngbangazé lárá a káa be ꞌdi? Ndaá ꞌbɨ ené bɨ ndịsị óto ngíti géyị ꞌyị e ne zɨ́ doyé órụné mɨórụ ní wá?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 ꞌYị bɨ nɨ útúásá ị́trị́ ledre do Lomo ní ꞌbe náambi? “Éyị́ bɨ Lomo yeme ne ní, utúasá go úku ledre kɨ́ Lomo kɨ́dí, ‘Yéme máa káa gɨ ro ꞌdíya?’ ”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 ꞌYị óꞌbó pheṛé nɨ kɨ́ rokoꞌbụ do koꞌbó bɨ ogo gɨ ro óꞌbó a ní. Nɨ óꞌbó a kacɨ́ íli ledre ené togụ́ kɨ́ bɨlámá tífí roné ṛíṛiṛí togụ́ mbú fufuroto.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Abú utúasá kóo go mɨútúásá kacɨ́ komo Lomo gɨ ro ꞌdóꞌdo ꞌyị ga bɨ uwúnɨ́ ledre ené wá, utúasánɨ́ go mɨútúásá gɨ ro do ꞌdóꞌdo yée, gɨ ro zɨ́ye ówo rokoꞌbụné yá, zɨ́a ꞌdóꞌdóne kɨ́ ụ́tụsɨmɨné ngbángbáne. Lomo nɨ kɨ́ maꞌdíi zɨ́ne gɨ ro méngị éyị́ e kenée.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Lomo mengị ledre née kenée gɨ ro do ꞌdódo mongụ́ óto ꞌbú ꞌyị e kɨ́ mɨị́drị́ mɨmbéꞌdené bɨ née oto ro ꞌyị ga bɨ née yemeoto gɨ royé ní.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 ꞌYị ga bɨ Lomo ndolo yée ní, ndaá ꞌbɨ ené lá dụụ́ kúfúze Yụ́da e wá, ndolo kpá kúfú ꞌyị ga bɨ ngárá ndanɨ́ Yụ́da e wá ní.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Uku sɨmɨ bụ́kụ ꞌbɨ Uzíya kɨ́dí,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Zɨ́ Uzíya úku ándá a kɨ́dí,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Nébị Isáya uku kóo ledre oꞌbụóꞌbụ zɨ́ Isɨréle kɨ́dí Lomo uku kɨ́dí,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Tɨ́ káa zɨ́ bɨ kóo Ngére Lomo uku kɨ́dí née nɨ ꞌdécị ngbanga ꞌyị e do sogo káṇgá mbá ní,
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Isáya uku kpá ngíti ledre kɨ́dí,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 ꞌYị ga bɨ kóo ngárá ilinɨ́ ledre ꞌbɨ Lomo wá ní, sɨmɨ bɨ oyóloꞌbónɨ́ mɨmbéꞌdeyé zɨ́ye ṇguṇgu ledre ꞌbɨ Lomo ní, zɨ́ye útúásáye kacɨ́ komo Lomo káa do mbigí ꞌyị ené e.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Isɨréle e ilinɨ́ ꞌbɨ eyé, yée idínɨ́ éme komo Lomo ba gɨ zɨ́a bɨ yée ndịsịnɨ́ méngị ledre e mbá kacɨ́ lorụ ꞌbɨ ondụ́ eyé ní. Ábuwá lorụ ꞌbɨ ondụ́ yomo ené ꞌyị wá.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Utúasánɨ́ kacɨ́ komo Lomo wá gɨ zɨ́a ilinɨ́ eyé ṇgúṇgu ledre ꞌbɨ Yésụ zɨ́ye ndị́sịyé méngị ledre e káa zɨ́ bɨ Lomo ili ní wá.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Ledre née utúasá go kpịnị kɨ́ ledre bɨ kóo ngíti nébị uku kɨ́dí nɨ mɨékéne sɨmɨ mɨéké kúrú Lomo kɨ́dí,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.