Gênesis 45

MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yoséfa utúasá ụ́tụ sɨmɨné do komo ꞌyị moko ga bɨ mɨtóroyé kóꞌdụ́ a ore ní wá, zɨ́a úku ledre kɨ́ kúrúne ꞌdága kɨ́dí, “ꞌYị e idínɨ́ ólụ́ógụ gɨ do komoné gɨ ona mbá sága.” Née ní sɨmɨ bɨ ꞌyị e olụ́ogụnɨ́ ní, zɨ́a úku ledre gɨ do biné zɨ́ lúnduné e.
1 José não conseguiu mais se conter. Havia muita gente na sala, e ele disse a seus assistentes: “Saiam todos daqui!”. Assim, ficou a sós com seus irmãos e lhes revelou sua identidade.
2 Zɨ́a útúne íni ini kɨ́ kúrúne ꞌdága zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e úwú doa. Zɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌbe ꞌbɨ mongụ́ ngére ní úwú ledre máa née.
2 José se emocionou e começou a chorar. Chorou tão alto que os egípcios o ouviram, e logo a notícia chegou ao palácio do faraó.
3 Zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Ba máa Yoséfa, lúndusé. Babá nɨ aka tɨ́ kɨ́ komoné?” Tɨ́ lá lúnduga utúasánɨ́ úkulúgu ledre zɨ́a wá, gɨ zɨ́ ngịrị a bɨ nɨ kóꞌdụ́ye née.
3 “Sou eu, José!”, disse a seus irmãos. “Meu pai ainda está vivo?” Mas seus irmãos ficaram espantados ao se dar conta de que o homem diante deles era José e perderam a fala.
4 Zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ lúnduné e kɨ́dí, “Ídísé ndósoógụ gbóo romá.” Sɨmɨ bɨ ndoso ogụnɨ́ ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ba máa Yoséfa lúndusé bɨ kóo úgúóyósé zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e ní.
4 “Cheguem mais perto”, disse José. Quando eles se aproximaram, José continuou: “Eu sou José, o irmão que vocês venderam como escravo ao Egito.
5 Bi ndaá sínyí rosé zɨ́ mɨmbéꞌdesé ésị́ne rosé gɨ zɨ́a bɨ kóo úgúóyósé máa ní wá. Lomo ꞌdiꞌbiogụ máa ne ꞌdáꞌdá yáa gɨ ro yómo ꞌyị e.
5 Agora, não fiquem aflitos ou furiosos uns com os outros por terem me vendido para cá. Foi Deus quem me enviou adiante de vocês para lhes preservar a vida.
6 Gɨ zɨ́a ba aka lá dụụ́ gbre sɨmɨbi ꞌbɨ ꞌbú bɨ utú do ꞌyị e ní. Sɨmɨbi nɨ aka ꞌdáꞌdá ịnyị (5), ꞌyị óꞌdo éyị́ gɨ ro ꞌdíꞌbiógụ éyị́ mɨánu ndaá.
6 A fome que assola a terra há dois anos continuará por mais cinco anos, e não haverá plantio nem colheita.
7 Lomo ꞌdiꞌbiogụ máa ne zɨ́se ꞌdáꞌdá yána gɨ ro yómo sée gɨ sɨmɨ bizóró ba, gɨ ro zɨ́se ídíse kɨ́ bulúndusé e trịdrị.
7 Deus me enviou adiante para salvar a vida de vocês e de suas famílias, e para salvar muitas vidas.
8 “ꞌDíꞌbiógụsé esé máa ona se wá, yị́ ené Lomo. Oto máa go zɨ́ma ídíma mongụ́ ꞌyị lúrú bi kacɨ́ mongụ́ ngére kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ ené e mbá, kpá kɨ́ rokoꞌbụ zɨ́ma do ꞌyị e kɨ́ éyị́ ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ona ní mbá.
8 Portanto, foi Deus quem me mandou para cá, e não vocês! E foi ele quem me fez conselheiro do faraó, administrador de todo o seu palácio e governador de todo o Egito.
9 “Bɨ ba ní ị́nyịsé mu zɨ́se ndáꞌbasé zɨ́ babá úku ledre zɨ́a kɨ́dí, ‘Ba ledre bɨ wotị́yị Yoséfa uku ní. Lomo oto máa go zɨ́ma ídíma ngére do Ízibiti e mbá. Ídí mu ógụ ꞌdiya zɨ́ma yána.
9 “Agora, voltem depressa a meu pai e digam-lhe: ‘Assim diz seu filho José: Deus me fez senhor de toda a terra do Egito. Venha para cá sem demora!
10 Áyí ógụ ndị́sị sɨmɨ ị́rịgbére bɨ Gósene ní gɨ ro zɨ́yị ídíyị dongáma. Yị́ị, owụ́ ꞌbɨ eyị́ e kɨ́ bulúnduyị́ e kɨ́ bangá eyị́ e nda kɨ́ ngíti géyị éyị́ eyị́ ga bɨ ꞌbɨ ꞌbe ní mbá.
10 O senhor poderá viver na região de Gósen, onde estará perto de mim com todos os seus filhos e netos, rebanhos e gado, e todos os seus bens.
11 Mááyí lúrú bi kacɨ́se íri, gɨ zɨ́a sɨmɨbi ꞌbɨ mongụ́ ꞌbú bɨ utú do ꞌyị e ba nɨ aka ꞌdáꞌdá ꞌdényé sɨmɨbi ịnyị (5). Káa bɨ sée kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ esé e nda kɨ́ ngíti géyị éyị́ esé e ásé úyu gɨ zɨ́ ꞌbú ke.’
11 Ali eu cuidarei do senhor, pois ainda haverá cinco anos de escassez. Do contrário, o senhor e toda a sua família perderão tudo que têm’”.
12 “Lúrúsé go cụ́ kɨ́ rosé, lúndumá Benzemúna owo kpá go kɨ́dí maꞌdíi máa Yoséfa mándị́sị ódro zɨ́se ba tɨ́ máa.
12 José acrescentou: “Vejam! Vocês podem comprovar com seus próprios olhos, e também meu irmão Benjamim, que sou eu mesmo, José, que falo com vocês!
13 Ndérésé mu zɨ́se lị́kpị́ ledre rokoꞌbụ bɨ mááyí kɨ́e do ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e kɨ́ ledre ga bɨ lúrúsé yée yána cụ́ kɨ́ komosé ní zɨ́ babá. Zɨ́se ꞌdíꞌbiógụ wo zɨ́ma yána ꞌdiya.”
13 Contem a meu pai a posição de honra que ocupo aqui no Egito. Descrevam para ele tudo que viram e tragam-no para cá o mais rápido possível”.
14 Zɨ́a ị́nyịné fáka lúnduné Benzemúna zɨ́a íni ini roa, zɨ́ Benzemúna kpá fáka wo íni ini roa.
14 Chorando de alegria, ele abraçou Benjamim, e Benjamim também o abraçou e chorou.
15 Zɨ́a ndéréne kɨ́ fáka lúnduné e kɨ́ ndị́sị íni ini royé. Gɨ do kacɨ́ a née ní zɨ́ lúnduga nda tónóye ódroyé zɨ́a.
15 Então José beijou cada um de seus irmãos e chorou com eles; depois os irmãos conversaram à vontade com ele.
16 Sɨmɨ bɨ sanda nderéogụ zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́dí, lúndu Yoséfa ogụnɨ́ go ní, zɨ́ mongụ́ ngére kɨ́ ꞌyị ené e ídíye mbá kɨ́ rokinyi.
16 A notícia não demorou a chegar ao palácio do faraó: “Os irmãos de José estão aqui!”. O faraó e seus oficiais se alegraram muito quando souberam disso.
17 Zɨ́ mongụ́ ngére úku ledre zɨ́ Yoséfa kɨ́dí, “Ídí úku ledre zɨ́ lúnduyị́ e, ‘Ị́mbị́ótosé éyị́ e mu do dongí esé e, zɨ́se ndáꞌbalúgu rosé sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Kanána.
17 O faraó disse a José: “Diga a seus irmãos: ‘Coloquem as cargas em seus animais e voltem depressa à terra de Canaã.
18 Idínɨ́ ꞌdíꞌbiógụ ꞌbụyị́ kɨ́ ꞌyị ꞌbe ꞌbɨ esé e mbá zɨ́ma yána. Mááyí íꞌbí bɨlámá bi zɨ́ye sɨmɨ Ízibiti ona, gɨ ro zɨ́ye kpá ndị́sị ánu bɨlámá éyị́ bɨ ꞌbɨ káṇgá ba.’
18 Tragam seu pai e todas as suas famílias para cá. Eu lhes darei a melhor terra do Egito, e vocês comerão do que esta terra produz de melhor’”.
19 “Ídí kpá úku ledre zɨ́ye idínɨ́ ꞌdíꞌbi arabíya gɨ sɨmɨ Ízibiti gɨ ona kpa gɨ ro ꞌdíꞌbi meꞌbeyé e kɨ́ owụ́ e, zɨ́ye ꞌdíꞌbiútú ꞌbụyị́ gɨrí ógụ kɨ́e.
19 O faraó prosseguiu: “Diga a seus irmãos: ‘Levem carruagens do Egito para transportar as crianças pequenas, as mulheres e também seu pai.
20 Ndásé sómụ́ ledre éyị́ e wá, gɨ zɨ́a bɨlámá éyị́ ga bɨ sɨmɨ Ízibiti ona ní, nɨyí ídí mbá ꞌbɨ esé.”
20 Não se preocupem com seus pertences, pois o melhor de toda a terra do Egito será de vocês’”.
21 Née ní zɨ́ owụ́ ꞌbɨ Yakóbo e méngị tɨ́ ledre ga bɨ mongụ́ ngére uku zɨ́ye ní. Zɨ́ Yoséfa íꞌbí arabíya zɨ́ye kɨ́ éyị́ mɨánu bɨ nɨyí ánu a do mɨsiꞌdi ní tɨ́ káa zɨ́ bɨ mongụ́ ngére úku ledre a zɨ́a ní.
21 Os filhos de Jacó seguiram essas instruções. José providenciou carruagens, conforme o faraó havia ordenado, e lhes deu mantimentos para a viagem.
22 Zɨ́ Yoséfa íꞌbí mɨkánda bongó zɨ́ye kacɨ́ye cé. Tɨ́ lá zɨ́a íꞌbí ꞌbɨ Benzemúna bongó ịnyị kɨ́ mɨṛíṛiṛí késị́ míya ota (300).
22 Também presenteou cada irmão com um traje novo, mas a Benjamim deu cinco roupas novas e trezentas peças de prata.
23 Zɨ́a íꞌbí kása éyị́ e káa zɨ́ ga ba zɨ́ ꞌbụné, yaꞌdá dongí e sokó (10) mbá kɨ́ bɨlámá éyị́ ga bɨ gɨ sɨmɨ Ízibiti ore ní doyé, mbágá dongí e kpá sokó mbá kɨ́ kére e, ambata e nda kɨ́ ngíti géyị éyị́ mɨánu bɨ ꞌbụa nɨ ánu a kacɨ́ mɨsiꞌdi ní doyé.
23 E, a seu pai, enviou dez jumentos carregados com os melhores produtos do Egito e dez jumentas carregadas com cereais, pães e outros mantimentos para a viagem.
24 Zɨ́a íꞌbí mɨsiꞌdi zɨ́ lúnduné e zɨ́ye ndéréye. Zɨ́ Yoséfa úku ledre zɨ́ye sɨmɨ bɨ nɨyí go ndéré ní kɨ́dí, “Ndásé ndéré kɨ́ ófụ́ do mɨsiꞌdi wá.”
24 Depois, José se despediu de seus irmãos e, enquanto partiam, disse a eles: “Não briguem no caminho por causa do que aconteceu”.
25 Zɨ́ye ị́nyịyé gɨ sɨmɨ Ízibiti ndáꞌbayé zɨ́ ꞌbụyé Yakóbo sɨmɨ káṇgá ꞌbɨ Kanána.
25 Eles saíram do Egito e voltaram a seu pai, Jacó, na terra de Canaã.
26 Zɨ́ye úku ledre zɨ́ ꞌbụyé kɨ́dí, “Yoséfa nɨ bo trịdrị. Nɨ ne kɨ́ rokoꞌbụ zɨ́ne do káṇgá bɨ Ízibiti ní mbá.” Zɨ́ Yakóbo ndị́sịné ónzó komoné gɨ zɨ́a ṇgúṇgu ené kóo ledre eyé née wá.
26 “José ainda está vivo!”, eles disseram a seu pai. “É o governador de toda a terra do Egito!” Jacó ficou atônito com a notícia. Não podia acreditar.
27 Tɨ́ lá sɨmɨ bɨ lịkpị́nɨ́ ledre ga bɨ Yoséfa ꞌdicí yée mbá zɨ́a ní, nda sɨmɨ bɨ lurú arabíya ga bɨ Yoséfa kasa yée gɨ ro do ꞌdíꞌbi wo gɨrí sɨmɨ a ní, zɨ́ lomo ro ꞌbụyé Yakóbo ndáꞌbaógụné roa.
27 Quando, porém, repetiram para Jacó tudo que José lhes tinha dito, e quando ele viu as carruagens que José havia mandado para levá-lo, encheu-se de ânimo.
28 Zɨ́ Yakóbo úku ledre kɨ́dí, “Maꞌdíi, máṇgúṇgu go. Owụ́ ꞌbɨ amá Yoséfa nɨ bo trịdrị. Mááyí ógụ ndéré lúrú wo ꞌdáꞌdá zɨ́ma kɨ́ úyumá.”
28 Então Jacó exclamou: “Deve ser verdade! Meu filho José está vivo! Preciso ir e vê-lo antes que eu morra!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 45, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.