Gênesis 19
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NTLH
1 Zɨ́ maláyika ga bɨ gbre née ndéréógụyé sɨmɨ Sodóma kɨ́ tagá, ogụ ndikinɨ́ Lóto mɨndị́sịné tara mbotụ gara ore. Sɨmɨ bɨ Lóto lurúndiki yée ní, zɨ́a ị́nyịné ndéréne ꞌdíꞌbi yee sɨmɨ sụmụ, zɨ́a lóꞌbụ komoné bi óto úndruyé.
1 Estava anoitecendo quando os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado perto do portão de entrada da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e foi recebê-los. Ajoelhou-se, encostou o rosto no chão
2 Zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ndásé ókpó gɨ cigí ꞌbe ꞌbɨ ꞌyị ꞌbɨ moko esé ꞌduo mɨókpó wá. Ídísé ógụ ndị́sị bi lúgu ꞌbụrụ gɨ ro sịndị́se, zɨ́se ꞌdúꞌdusé ona, kɨ́ phịyị́ zɨ́se nda ólụ́ógụsé ndérése.”
2 e disse: — Senhores, estou aqui para servi-los; por favor, aceitem o meu convite e venham se hospedar na minha casa. Os senhores podem lavar os pés e passar a noite ali. Depois se levantarão bem cedo e continuarão a sua viagem. Eles disseram: — Não; nós vamos passar a noite na praça.
3 Tɨ́ lá zɨ́ Lóto ódroné zɨ́ye kɨ́ngaya, zɨ́ye úwú ledre ené zɨ́ye ndéréye zɨ́a ꞌbe. Zɨ́a óꞌbó ambata bɨ ngárá ꞌdeꞌdị́ ndaá sɨmɨ wá ní do méngị éyị́ mɨánu zɨ́ye ánu a.
3 Mas Ló insistiu tanto, que eles aceitaram e foram com ele para a sua casa. Ló mandou preparar um bom jantar e assar pães sem fermento. E os visitantes jantaram.
4 ꞌDáꞌdá zɨ́ Lóto e kɨ́ ṇgu ené e ꞌdúꞌduyé, zɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Sodóma ní mɨngburoko yaꞌdá e kɨ́ phɨṛangá ga bɨ sɨmɨ gara ore ní mbá ógụyé tóro ꞌdíkí ꞌbe ꞌbɨ Lóto gbaá.
4 Mas, antes que eles fossem dormir, todos os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, cercaram a casa.
5 Zɨ́ye ndólo Lóto ndúꞌyú a kɨ́dí, “Ṇgu ga bɨ gáa ogụnɨ́ zɨ́yị ꞌbe ona ba nɨyí go ꞌda? Ídí ꞌdíꞌbiógụ yée zɨ́ze, zɨ́ye ꞌdúꞌduyé sogozé káa do kará e.”
5 Eles chamaram Ló e perguntaram: — Onde estão os homens que entraram na sua casa esta noite? Traga-os aqui fora para nós, pois queremos ter relações com eles.
6 Née ní zɨ́ Lóto ólụ́ógụné zɨ́ye sága, do ꞌdụ́tụ mbotụ kacɨ́ ṇgu ga gére née.
6 Ló saiu para falar com os homens. Ele fechou bem a porta
7 Zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ezegámáma e máṇgúṇgú romá zɨ́se, ndásé méngị bɨsinyí ledre káa zɨ́ bɨ ásé úku a née wá.
7 e disse: — Por favor, meus amigos, não cometam esse crime!
8 Lúrúsé aka, ṇgu ga bɨ ogụnɨ́ née nɨyí cakaba sị́ sị́lị́ma. Togụ́ ásé gɨ ro ledre káa zɨ́ bɨ ásé úku a née yá, nyị́ma e nɨyí bo gbre owonɨ́ aka ledre ꞌbɨ yaꞌdá e wá, mááyí íꞌbíógụ yée zɨ́se, zɨ́se méngị ledre bɨ ílisé méngị a ní kɨ́ye. Ndásé méngị kémbị́ bɨsinyí ledre kɨ́ ꞌyị ga gére née wá. Nɨyí ṇgu e ꞌbe ꞌbɨ amá ona ili zɨ́ma bándá yée.”
8 Prestem atenção! Tenho duas filhas que ainda são virgens. Vou trazê-las aqui fora para vocês. Façam com elas o que quiserem. Porém não façam nada com esses homens, pois são meus hóspedes, e eu tenho o dever de protegê-los.
9 Née ní zɨ́ye úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndá tóro ꞌdụ́tụ mɨsiꞌdi zɨ́ze wá, áyí gbékpị́ ꞌyị lóṇgó, íli úku ledre zɨ́ze káa zɨ́ ambi. Azé útúásá méngị láráyị rómo wo bɨ ilizé méngị a zɨ́ ṇgu ga bɨ ogụnɨ́ zɨ́yị ꞌbe née.” Zɨ́ye lányáye fú lá ro ledre née do ị́nyịyé ndéré útúye ꞌdéwe mbotụ ꞌbɨ Lóto.
9 Mas eles responderam: — Saia da nossa frente! E diziam uns aos outros: — Esse homem é estrangeiro e quer mandar em nós! Depois, virando-se para Ló, disseram: — Pois agora vamos fazer com você pior ainda do que íamos fazer com os seus hóspedes. Os homens de Sodoma se atiraram contra Ló e chegaram perto da porta para arrombá-la.
10 Zɨ́ ṇgu ga gére née ólụ́ógụyé sága lálalúgu Lóto ꞌdị́cị́, do ꞌdụ́tụ mbotụ.
10 Mas os visitantes pegaram Ló, e o puxaram para dentro da casa, e fecharam a porta.
11 Zɨ́ye sémbị́ komo ꞌyị ga bɨ ku mbotụ ore ní zɨ́ mɨtụlụrụ útúne komoyé mbá, mɨngburoko ꞌyị e kɨ́ owụ́phɨṛangá e utúasánɨ́ ndíki mbotụ wá.
11 Em seguida eles fizeram que os homens, tanto os moços como os velhos, que estavam do lado de fora, ficassem cegos; e assim não conseguiram encontrar a porta.
12 Zɨ́ maláyika ga bɨ gbre née úku ledre zɨ́ Lóto kɨ́dí, “Ngíti géyị ꞌyị eyị́ e nɨyí bo ona káa zɨ́ yaꞌdá ꞌbɨ nyị́yị e, wotị́yị e, togụ́ nyị́yị e, togụ́ mbú ngíti géyị ꞌyị ga bɨ gɨ do kacɨ́yị ní sɨmɨ gara ona? Ídí ꞌdíꞌbióyó yée gɨ ona ꞌdáꞌba,
12 Então os visitantes disseram a Ló: — Tem mais gente sua aqui? Pegue os seus filhos, as suas filhas, os seus genros e outros parentes que você tiver na cidade e tire todos daqui,
13 gɨ zɨ́a azé go ndéré sínyiónzó gara née. Ngére Lomo uwú ledre bɨsinyí mɨméngị ledre eyé go kɨ́ngaya, bɨ kenée ní, kasaogụ zée go gɨ ro sínyiónzó gara ba.”
13 pois nós vamos destruir este lugar. O Senhor Deus tem ouvido as terríveis acusações que há contra essa gente e por isso nos mandou para destruirmos Sodoma.
14 Née ní zɨ́ Lóto ị́nyịné ndéréne úku ledre zɨ́ yaꞌdá ga bɨ karanée nɨyí ꞌdíꞌbi nyị́ga ní kɨ́ nyị́ne e kɨ́dí, “ꞌDiꞌdiya, ólụ́ógụsé gɨ ona mu. Ngére Lomo nɨ go ógụ sínyíónzó gara ba.” Tɨ́ lá somụ́nɨ́ yị́ eyé kɨ́dí ndịsị ízi izi.
14 Então Ló saiu e foi falar com os homens que iam casar com as suas filhas. Ele disse: — Arrumem-se depressa e saiam daqui porque o Mas eles pensaram que Ló estivesse brincando.
15 Nda go kɨ́ sị́ ndóndó, zɨ́ maláyika ga gére née úku ledre zɨ́ Lóto kɨ́dí, “ꞌDiꞌdiya ị́nyị mu zɨ́yị ꞌdíꞌbi meꞌbeyị́ kɨ́ nyị́yị ga bɨ gbre née zɨ́se ólụ́ógụsé gɨ ona, káa bɨ ásé úyu sɨmɨ bɨ Ngére Lomo nɨ sínyiónzó gara ba ní.”
15 De madrugada os anjos insistiram com Ló, dizendo: — Arrume-se depressa, pegue a sua mulher e as suas duas filhas e saia daqui, para que vocês não morram quando a cidade for destruída.
16 Sɨmɨ bɨ Lóto nɨ aka fú lá íngbí roné ní, zɨ́ maláyika ga gére née ꞌdíꞌbi sị́lị́ Lóto, sị́lị́ meꞌbea, nda kɨ́ sị́lị́ nyị́ga ga bɨ gbre ní do ꞌdíꞌbiógụ yée gɨ sɨmɨ gara gɨ ore ꞌdáꞌba, gɨ zɨ́a Ngére Lomo ili yómo yée.
16 E, como ele estava demorando, os anjos pegaram pela mão Ló, a sua mulher e as suas filhas e os levaram para fora da cidade, pois o Senhor teve compaixão de Ló.
17 Kpá tɨ́ lá sɨmɨ bɨ ꞌdiꞌbiogụnɨ́ yée gɨ sɨmɨ gara gɨ ore go ní, zɨ́ ngúru maláyika úku ledre zɨ́ Lóto e kɨ́dí, “Gɨ ro zɨ́se yómo trịdrịsé, ngásásé mu ndásé lúrú bi ꞌdáꞌba wá, ndásé kpá tóro sɨmɨ ꞌbululu yana ore wá. Ídísé tɨ́ lá ngásáókpó geré do landa ꞌdága káa bɨ ásé úyu ke.”
17 Então um dos anjos disse a Ló: — Agora corra e salve a sua vida! Não olhe para trás, nem pare neste vale. Fuja para a montanha; se não, você vai morrer.
18 Zɨ́ Lóto úkulúgu ledre zɨ́ ngúruyé kɨ́dí, “Ndaá kenée wá mɨngburoko ꞌyị e.
18 Mas Ló respondeu: — Senhor, não me obrigue a fazer isso, por favor!
19 Lúrúsé aka mááyí ꞌyị ꞌbɨ moko esé mɨútúásá goó kacɨ́ komosé, zɨ́se go sáká máa yómo trịdrịmá. Tɨ́ lá máṇgúṇgú romá zɨ́se máútúásá ngásá gbála do landa íri wá, bɨsinyí ledre née nɨ ndíki máa yana zɨ́ma úyumá.
19 O senhor me fez um grande favor e teve pena de mim, salvando a minha vida. Mas a montanha fica muito longe daqui, e a destruição vai me alcançar e acabar comigo antes que eu chegue lá.
20 Owụ́ gara nɨ bɨ gbóo ba, nɨ yị́ ené lá owụ́ bi cúkuꞌdée. Abú eye wá, togụ́ ótoómosé mɨsiꞌdi go zɨ́ze ngásáze íri kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ amá e yá azé ómo.”
20 Está vendo aquela cidadezinha ali? Ela fica perto. Deixe que eu fuja para lá a fim de salvar a minha vida. Veja que é uma cidade bem pequena.
21 Maláyika née ya zɨ́ Lóto ní, “Bɨlámáne máótoómo mɨsiꞌdi go zɨ́yị ndéréyị íri. Máútúásá sínyiónzó gara bɨ úku ledre a née wá.
21 Então o anjo disse: — Está bem; concordo. Eu não destruirei aquela cidade.
22 Bɨ go kenée ní, ngásásé mu ꞌdiꞌdiya íri. Máútúásá aka méngị éyị́ wá, ꞌbúó togụ́ ógụsé go íri.” Née sị́ ledre bɨ ndolonɨ́ ịrị gara née gɨ zɨ́a Zóra ní.
22 Agora vá depressa, pois eu não poderei fazer nada enquanto você não chegar lá. Ló tinha dito que a cidade era bem pequena, e por isso ela recebeu o nome de Zoar .
23 Lóto ngasáogụ sɨmɨ Zóra sɨmɨ bɨ kadra ólụ́ógụ go ní.
23 Ló chegou a Zoar depois que o sol já havia saído.
24 Zɨ́ Ngére Lomo léfe mɨnguṛogó so phoꞌdụ zɨ́a ndị́sị ṛéṛené gɨ komo ere do Sodóma kɨ́ Gomóra.
24 De repente, lá do céu, o Senhor Deus fez chover fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Zɨ́a sínyiónzó gara ga bɨ gbre née kɨ́ ꞌbululu ga bɨ sɨmɨyé ní, kɨ́ éyị́ trịdrị ga bɨ íri ní mbá kpá kɨ́ kágá e za mbá.
25 Ele destruiu essas duas cidades, e também todo o vale e os seus moradores, e acabou com todas as plantas e árvores daquela região.
26 Tɨ́ lá bɨ meꞌbe Lóto oyó komoné lúrú bi ꞌdáꞌba ní, zɨ́a óyólóꞌbó roné káa do mɨnguṛogó toꞌdo.
26 E aconteceu que a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Nda kɨ́ phịyị́ a née, zɨ́ Abarayáma ị́nyịné ndéréne kɨ́ꞌdí bɨ karana toronɨ́ kɨ́ Ngére Lomo doa ní.
27 No dia seguinte Abraão se levantou de madrugada e foi até o lugar onde havia falado com Deus, o Senhor .
28 Zɨ́a lúrú ꞌdị́yị bi mɨꞌdí sɨmɨ Sodóma kɨ́ Gomóra. Lurúndiki tɨ́ lá dụụ́ cika gụ́ndrụ káa zɨ́ cika mụꞌdụtụ́ ní.
28 Abraão olhou na direção de Sodoma, de Gomorra e de todo o vale e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma grande fornalha.
29 Sɨmɨ bɨ Lomo sinyionzó gara ga bɨ sɨmɨ ꞌbululu ní, zɨ́a sómụ́ndíki ledre mɨyéme ledre bɨ kóo dongaráye kɨ́ Abarayáma ní, zɨ́a yómo Lóto gɨ sɨmɨ mongụ́ bɨsinyí ledre bɨ mengị roné do bi bɨ kóo Lóto ndịsị ndị́sị doa ní.
29 Foi assim que Deus destruiu as cidades do vale. Mas ele pensou em Abraão e fez com que Ló escapasse da destruição das cidades onde havia morado.
30 Zɨ́ Lóto e kɨ́ nyị́ne e ómụ́ye gɨ sɨmɨ Zóra ndéré ndị́sịyé gbála sɨmɨ gu landa, gɨ zɨ́a ngịrị mengị kóo yée mɨméngị kɨ́ ndị́sị sɨmɨ Zóra ore.
30 Ló teve medo de ficar morando em Zoar e por isso foi para as montanhas, junto com as duas filhas. Ali os três viviam numa caverna.
31 Kadra kị́éꞌdo zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní úku ledre zɨ́ owụ́ lémịné kɨ́dí, “ꞌBụzé nɨ go ngokoné, yaꞌdá ndanɨ́ ona zɨ́ze ꞌdíꞌbi yée gɨ ro ndíki owụ́ e wá.
31 Certo dia a filha mais velha disse à mais nova: — O nosso pai já está ficando velho, e não há nenhum outro homem nesta região. Assim não podemos casar e ter filhos, como é costume em toda parte.
32 Bɨ go kenée ní, idízé íꞌbí leꞌyị́ zɨ́a gɨ ro zɨ́a kóyóne gɨ do bɨ zɨ́ze ꞌdúꞌduzé sogo a káa do kará gɨ ro zɨ́ze ndíki owụ́ e.”
32 Venha cá, vamos dar vinho a papai até que fique bêbado. Então nós nos deitaremos com ele e assim teremos filhos dele.
33 Kɨ́ ndụlụ a née ní zɨ́ye íꞌbí leꞌyị́ zɨ́ ꞌbụyé éwé a. Zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní ị́nyịné ndéré ꞌdúꞌduné sogo a káa do káa kára. Tɨ́ lá Lóto owo bɨ ya née nyị́ne ní wá, owo kpá bi ndáꞌba a wá.
33 Naquela mesma noite elas deram vinho ao pai, e a filha mais velha teve relações com ele. Mas ele estava tão bêbado, que não percebeu nada.
34 Kɨ́lóndó a née ní, zɨ́ mongụ́ úku ledre zɨ́ owụ́ lémịné, kɨ́dí “Kɨ́ ndụlụna máꞌdúꞌdu go sogo babá. Idízé mu íꞌbí leꞌyị́ zɨ́a kóyóne kɨ́e gɨ ro kɨ́ ndụlụ ba zɨ́yị kpá ndéré ꞌdúꞌduyị́ sogo a gɨ ro zɨ́ze ídíze gbrengárá mbá kɨ́ owụ́ e.”
34 No dia seguinte a filha mais velha disse à irmã: — Eu dormi ontem à noite com papai. Vamos embebedá-lo de novo hoje à noite, e você vai dormir com ele. Assim, nós duas teremos filhos com ele e conservaremos a sua descendência.
35 Kɨ́ ndụlụ née zɨ́ye go kpá íꞌbí leꞌyị́ zɨ́ ꞌbụyé éwé a zɨ́a kóyóne. Zɨ́ nyị́ a bɨ owụ́ ní kpá ndéréne ꞌdúꞌduné sogo a káa do kára. Owo kpá bɨ ya née nyị́ne ní wá, owo kpá bi ndáꞌba a wá.
35 Nessa noite tornaram a dar vinho ao pai, e a filha mais nova teve relações com ele. De novo ele estava tão bêbado, que não percebeu nada.
36 Née ní zɨ́ nyị́ Lóto ga bɨ gbre née ídíye mbá kɨ́ sɨmɨyé gɨ zɨ́ ꞌbụyé.
36 Assim, as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní áráne owụ́oꞌdo, zɨ́a ị́fị́ ịrịa Muwába. Bɨ nɨ ne bulúndu kúfú ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ ndólo yée karaba kɨ́dí Muwába e ní.
37 A mais velha teve um filho, a quem deu o nome de Moabe . Ele foi o pai dos moabitas de hoje .
38 Zɨ́ nyị́ a bɨ owụ́ ní kpá áráne owụ́oꞌdo, zɨ́a ị́fị́ ịrịa Benámi. Nɨ ne bulúndu kúfú ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ ndólo yée karaba kɨ́dí Amóna ní.
38 A mais nova também teve um filho e pôs nele o nome de Ben-Ami . Ele foi o pai dos amonitas de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.