Gênesis 19
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NAA
1 Zɨ́ maláyika ga bɨ gbre née ndéréógụyé sɨmɨ Sodóma kɨ́ tagá, ogụ ndikinɨ́ Lóto mɨndị́sịné tara mbotụ gara ore. Sɨmɨ bɨ Lóto lurúndiki yée ní, zɨ́a ị́nyịné ndéréne ꞌdíꞌbi yee sɨmɨ sụmụ, zɨ́a lóꞌbụ komoné bi óto úndruyé.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram a Sodoma. Ló estava sentado junto ao portão da cidade. Quando viu os anjos, levantou-se e, indo ao encontro deles, prostrou-se com o rosto em terra
2 Zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ndásé ókpó gɨ cigí ꞌbe ꞌbɨ ꞌyị ꞌbɨ moko esé ꞌduo mɨókpó wá. Ídísé ógụ ndị́sị bi lúgu ꞌbụrụ gɨ ro sịndị́se, zɨ́se ꞌdúꞌdusé ona, kɨ́ phịyị́ zɨ́se nda ólụ́ógụsé ndérése.”
2 e lhes disse: — Por favor, meus senhores, venham para a casa deste servo de vocês. Poderão passar a noite, lavar os pés, levantar-se de madrugada e seguir o seu caminho. Mas eles responderam: — Não; passaremos a noite na praça.
3 Tɨ́ lá zɨ́ Lóto ódroné zɨ́ye kɨ́ngaya, zɨ́ye úwú ledre ené zɨ́ye ndéréye zɨ́a ꞌbe. Zɨ́a óꞌbó ambata bɨ ngárá ꞌdeꞌdị́ ndaá sɨmɨ wá ní do méngị éyị́ mɨánu zɨ́ye ánu a.
3 Ló insistiu tanto, que eles foram e entraram na casa dele. Deu-lhes um banquete, fez assar uns pães sem fermento, e eles comeram.
4 ꞌDáꞌdá zɨ́ Lóto e kɨ́ ṇgu ené e ꞌdúꞌduyé, zɨ́ ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Sodóma ní mɨngburoko yaꞌdá e kɨ́ phɨṛangá ga bɨ sɨmɨ gara ore ní mbá ógụyé tóro ꞌdíkí ꞌbe ꞌbɨ Lóto gbaá.
4 Mas, antes que eles se deitassem, os homens daquela cidade cercaram a casa. Eram os homens de Sodoma, tanto os moços como os velhos, sim, todo o povo de todos os lados.
5 Zɨ́ye ndólo Lóto ndúꞌyú a kɨ́dí, “Ṇgu ga bɨ gáa ogụnɨ́ zɨ́yị ꞌbe ona ba nɨyí go ꞌda? Ídí ꞌdíꞌbiógụ yée zɨ́ze, zɨ́ye ꞌdúꞌduyé sogozé káa do kará e.”
5 E chamaram Ló e lhe disseram: — Onde estão os homens que, à noitinha, entraram na sua casa? Traga-os aqui fora para que abusemos deles.
6 Née ní zɨ́ Lóto ólụ́ógụné zɨ́ye sága, do ꞌdụ́tụ mbotụ kacɨ́ ṇgu ga gére née.
6 Então Ló foi até a porta, fechou-a atrás de si
7 Zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Ezegámáma e máṇgúṇgú romá zɨ́se, ndásé méngị bɨsinyí ledre káa zɨ́ bɨ ásé úku a née wá.
7 e lhes disse: — Meus irmãos, peço-lhes que não cometam essa maldade.
8 Lúrúsé aka, ṇgu ga bɨ ogụnɨ́ née nɨyí cakaba sị́ sị́lị́ma. Togụ́ ásé gɨ ro ledre káa zɨ́ bɨ ásé úku a née yá, nyị́ma e nɨyí bo gbre owonɨ́ aka ledre ꞌbɨ yaꞌdá e wá, mááyí íꞌbíógụ yée zɨ́se, zɨ́se méngị ledre bɨ ílisé méngị a ní kɨ́ye. Ndásé méngị kémbị́ bɨsinyí ledre kɨ́ ꞌyị ga gére née wá. Nɨyí ṇgu e ꞌbe ꞌbɨ amá ona ili zɨ́ma bándá yée.”
8 Olhem aqui! Tenho duas filhas, virgens, e vou trazê-las para vocês. Façam com elas o que quiserem, porém não façam nada a estes homens, porque se acham sob a proteção do meu teto.
9 Née ní zɨ́ye úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ndá tóro ꞌdụ́tụ mɨsiꞌdi zɨ́ze wá, áyí gbékpị́ ꞌyị lóṇgó, íli úku ledre zɨ́ze káa zɨ́ ambi. Azé útúásá méngị láráyị rómo wo bɨ ilizé méngị a zɨ́ ṇgu ga bɨ ogụnɨ́ zɨ́yị ꞌbe née.” Zɨ́ye lányáye fú lá ro ledre née do ị́nyịyé ndéré útúye ꞌdéwe mbotụ ꞌbɨ Lóto.
9 Eles, porém, disseram: — Saia daí! E acrescentaram: — Ele é estrangeiro, veio morar entre nós e pretende ser juiz em tudo? Vamos fazer com você pior do que com eles. E atiraram-se contra o homem, contra Ló, e se aproximaram para arrombar a porta.
10 Zɨ́ ṇgu ga gére née ólụ́ógụyé sága lálalúgu Lóto ꞌdị́cị́, do ꞌdụ́tụ mbotụ.
10 Porém os homens, estendendo a mão, puxaram Ló para dentro e fecharam a porta.
11 Zɨ́ye sémbị́ komo ꞌyị ga bɨ ku mbotụ ore ní zɨ́ mɨtụlụrụ útúne komoyé mbá, mɨngburoko ꞌyị e kɨ́ owụ́phɨṛangá e utúasánɨ́ ndíki mbotụ wá.
11 E feriram de cegueira os que estavam do lado de fora, desde o menor até o maior, de modo que se cansaram à procura da porta.
12 Zɨ́ maláyika ga bɨ gbre née úku ledre zɨ́ Lóto kɨ́dí, “Ngíti géyị ꞌyị eyị́ e nɨyí bo ona káa zɨ́ yaꞌdá ꞌbɨ nyị́yị e, wotị́yị e, togụ́ nyị́yị e, togụ́ mbú ngíti géyị ꞌyị ga bɨ gɨ do kacɨ́yị ní sɨmɨ gara ona? Ídí ꞌdíꞌbióyó yée gɨ ona ꞌdáꞌba,
12 Então os homens disseram a Ló: — Você tem aqui mais alguém dos seus? Genro, filhos, filhas, todos quantos você tem na cidade, faça-os sair daqui,
13 gɨ zɨ́a azé go ndéré sínyiónzó gara née. Ngére Lomo uwú ledre bɨsinyí mɨméngị ledre eyé go kɨ́ngaya, bɨ kenée ní, kasaogụ zée go gɨ ro sínyiónzó gara ba.”
13 pois vamos destruir este lugar, porque o seu clamor tem aumentado, chegando até a presença do Senhor , e o Senhor nos enviou a destruí-lo.
14 Née ní zɨ́ Lóto ị́nyịné ndéréne úku ledre zɨ́ yaꞌdá ga bɨ karanée nɨyí ꞌdíꞌbi nyị́ga ní kɨ́ nyị́ne e kɨ́dí, “ꞌDiꞌdiya, ólụ́ógụsé gɨ ona mu. Ngére Lomo nɨ go ógụ sínyíónzó gara ba.” Tɨ́ lá somụ́nɨ́ yị́ eyé kɨ́dí ndịsị ízi izi.
14 Então Ló saiu e foi falar com os seus genros, os que estavam para casar com as suas filhas. Ele disse: — Levantem-se e saiam deste lugar, porque o Mas eles pensaram que Ló estava brincando.
15 Nda go kɨ́ sị́ ndóndó, zɨ́ maláyika ga gére née úku ledre zɨ́ Lóto kɨ́dí, “ꞌDiꞌdiya ị́nyị mu zɨ́yị ꞌdíꞌbi meꞌbeyị́ kɨ́ nyị́yị ga bɨ gbre née zɨ́se ólụ́ógụsé gɨ ona, káa bɨ ásé úyu sɨmɨ bɨ Ngére Lomo nɨ sínyiónzó gara ba ní.”
15 Ao amanhecer, os anjos apressaram Ló, dizendo: — Levante-se, pegue a sua mulher e as suas duas filhas, que aqui se encontram, e saia daqui, para que você não morra quando a cidade for castigada.
16 Sɨmɨ bɨ Lóto nɨ aka fú lá íngbí roné ní, zɨ́ maláyika ga gére née ꞌdíꞌbi sị́lị́ Lóto, sị́lị́ meꞌbea, nda kɨ́ sị́lị́ nyị́ga ga bɨ gbre ní do ꞌdíꞌbiógụ yée gɨ sɨmɨ gara gɨ ore ꞌdáꞌba, gɨ zɨ́a Ngére Lomo ili yómo yée.
16 Como, porém, ele se demorasse, aqueles homens o pegaram pela mão, a ele, a sua mulher e as duas filhas, sendo-lhe o Senhor misericordioso, e o tiraram, e o puseram fora da cidade.
17 Kpá tɨ́ lá sɨmɨ bɨ ꞌdiꞌbiogụnɨ́ yée gɨ sɨmɨ gara gɨ ore go ní, zɨ́ ngúru maláyika úku ledre zɨ́ Lóto e kɨ́dí, “Gɨ ro zɨ́se yómo trịdrịsé, ngásásé mu ndásé lúrú bi ꞌdáꞌba wá, ndásé kpá tóro sɨmɨ ꞌbululu yana ore wá. Ídísé tɨ́ lá ngásáókpó geré do landa ꞌdága káa bɨ ásé úyu ke.”
17 Havendo-os levado para fora, um deles disse: — Corra, para sair daqui com vida! Não olhe para trás, nem pare em toda a campina. Fuja para o monte, para que você não morra.
18 Zɨ́ Lóto úkulúgu ledre zɨ́ ngúruyé kɨ́dí, “Ndaá kenée wá mɨngburoko ꞌyị e.
18 Mas Ló disse a eles: — Assim não, meu Senhor!
19 Lúrúsé aka mááyí ꞌyị ꞌbɨ moko esé mɨútúásá goó kacɨ́ komosé, zɨ́se go sáká máa yómo trịdrịmá. Tɨ́ lá máṇgúṇgú romá zɨ́se máútúásá ngásá gbála do landa íri wá, bɨsinyí ledre née nɨ ndíki máa yana zɨ́ma úyumá.
19 Eis que o teu servo encontrou favor diante dos teus olhos, e engrandeceste a tua misericórdia para comigo, salvando-me a vida. Mas não posso fugir para o monte, pois receio que a destruição vá me alcançar, e eu morra.
20 Owụ́ gara nɨ bɨ gbóo ba, nɨ yị́ ené lá owụ́ bi cúkuꞌdée. Abú eye wá, togụ́ ótoómosé mɨsiꞌdi go zɨ́ze ngásáze íri kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ amá e yá azé ómo.”
20 Eis aqui perto uma cidadezinha para a qual eu posso fugir. Ela é bem pequena. Permita que eu fuja para lá — ela é bem pequena, não é verdade? —, e nela poderei salvar a minha vida.
21 Maláyika née ya zɨ́ Lóto ní, “Bɨlámáne máótoómo mɨsiꞌdi go zɨ́yị ndéréyị íri. Máútúásá sínyiónzó gara bɨ úku ledre a née wá.
21 O anjo respondeu: — Quanto a isso, estou de acordo, para não destruir a cidade de que você acaba de falar.
22 Bɨ go kenée ní, ngásásé mu ꞌdiꞌdiya íri. Máútúásá aka méngị éyị́ wá, ꞌbúó togụ́ ógụsé go íri.” Née sị́ ledre bɨ ndolonɨ́ ịrị gara née gɨ zɨ́a Zóra ní.
22 Vá depressa e refugie-se nela; pois nada posso fazer, enquanto você não tiver chegado lá. Por isso, a cidade recebeu o nome de Zoar.
23 Lóto ngasáogụ sɨmɨ Zóra sɨmɨ bɨ kadra ólụ́ógụ go ní.
23 O sol estava nascendo sobre a terra, quando Ló entrou em Zoar.
24 Zɨ́ Ngére Lomo léfe mɨnguṛogó so phoꞌdụ zɨ́a ndị́sị ṛéṛené gɨ komo ere do Sodóma kɨ́ Gomóra.
24 Então o Senhor fez chover enxofre e fogo sobre Sodoma e Gomorra. Isso veio da parte do Senhor , desde os céus.
25 Zɨ́a sínyiónzó gara ga bɨ gbre née kɨ́ ꞌbululu ga bɨ sɨmɨyé ní, kɨ́ éyị́ trịdrị ga bɨ íri ní mbá kpá kɨ́ kágá e za mbá.
25 Ele destruiu aquelas cidades, e toda a campina, e todos os moradores das cidades, e o que nascia na terra.
26 Tɨ́ lá bɨ meꞌbe Lóto oyó komoné lúrú bi ꞌdáꞌba ní, zɨ́a óyólóꞌbó roné káa do mɨnguṛogó toꞌdo.
26 E a mulher de Ló olhou para trás e virou uma estátua de sal.
27 Nda kɨ́ phịyị́ a née, zɨ́ Abarayáma ị́nyịné ndéréne kɨ́ꞌdí bɨ karana toronɨ́ kɨ́ Ngére Lomo doa ní.
27 Na manhã seguinte, Abraão se levantou de madrugada e foi para o lugar onde tinha estado na presença do Senhor .
28 Zɨ́a lúrú ꞌdị́yị bi mɨꞌdí sɨmɨ Sodóma kɨ́ Gomóra. Lurúndiki tɨ́ lá dụụ́ cika gụ́ndrụ káa zɨ́ cika mụꞌdụtụ́ ní.
28 Abraão olhou para Sodoma e Gomorra e para toda a terra da campina e viu que da terra subia fumaça, como se fosse a fumaça de uma fornalha.
29 Sɨmɨ bɨ Lomo sinyionzó gara ga bɨ sɨmɨ ꞌbululu ní, zɨ́a sómụ́ndíki ledre mɨyéme ledre bɨ kóo dongaráye kɨ́ Abarayáma ní, zɨ́a yómo Lóto gɨ sɨmɨ mongụ́ bɨsinyí ledre bɨ mengị roné do bi bɨ kóo Lóto ndịsị ndị́sị doa ní.
29 Assim, quando destruiu as cidades da campina, Deus se lembrou de Abraão e tirou Ló do meio da destruição, quando subverteu as cidades em que Ló tinha morado.
30 Zɨ́ Lóto e kɨ́ nyị́ne e ómụ́ye gɨ sɨmɨ Zóra ndéré ndị́sịyé gbála sɨmɨ gu landa, gɨ zɨ́a ngịrị mengị kóo yée mɨméngị kɨ́ ndị́sị sɨmɨ Zóra ore.
30 Ló partiu de Zoar e habitou no monte, ele e as duas filhas, porque receavam permanecer em Zoar. Ló habitou numa caverna, e com ele as duas filhas.
31 Kadra kị́éꞌdo zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní úku ledre zɨ́ owụ́ lémịné kɨ́dí, “ꞌBụzé nɨ go ngokoné, yaꞌdá ndanɨ́ ona zɨ́ze ꞌdíꞌbi yée gɨ ro ndíki owụ́ e wá.
31 Então a primogênita disse à mais moça: — Nosso pai está velho, e não há homem na terra que venha unir-se conosco, segundo o costume de toda terra.
32 Bɨ go kenée ní, idízé íꞌbí leꞌyị́ zɨ́a gɨ ro zɨ́a kóyóne gɨ do bɨ zɨ́ze ꞌdúꞌduzé sogo a káa do kará gɨ ro zɨ́ze ndíki owụ́ e.”
32 Venha, vamos embebedá-lo com vinho, deitemo-nos com ele e conservemos a descendência de nosso pai.
33 Kɨ́ ndụlụ a née ní zɨ́ye íꞌbí leꞌyị́ zɨ́ ꞌbụyé éwé a. Zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní ị́nyịné ndéré ꞌdúꞌduné sogo a káa do káa kára. Tɨ́ lá Lóto owo bɨ ya née nyị́ne ní wá, owo kpá bi ndáꞌba a wá.
33 Naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a primogênita, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
34 Kɨ́lóndó a née ní, zɨ́ mongụ́ úku ledre zɨ́ owụ́ lémịné, kɨ́dí “Kɨ́ ndụlụna máꞌdúꞌdu go sogo babá. Idízé mu íꞌbí leꞌyị́ zɨ́a kóyóne kɨ́e gɨ ro kɨ́ ndụlụ ba zɨ́yị kpá ndéré ꞌdúꞌduyị́ sogo a gɨ ro zɨ́ze ídíze gbrengárá mbá kɨ́ owụ́ e.”
34 No dia seguinte, a primogênita disse à mais nova: — Ontem à noite, deitei-me com o meu pai. Vamos embebedá-lo também esta noite; entre e deite-se com ele, para que preservemos a descendência de nosso pai.
35 Kɨ́ ndụlụ née zɨ́ye go kpá íꞌbí leꞌyị́ zɨ́ ꞌbụyé éwé a zɨ́a kóyóne. Zɨ́ nyị́ a bɨ owụ́ ní kpá ndéréne ꞌdúꞌduné sogo a káa do kára. Owo kpá bɨ ya née nyị́ne ní wá, owo kpá bi ndáꞌba a wá.
35 De novo, naquela noite, deram de beber vinho a seu pai. E, entrando a mais nova, se deitou com ele, sem que ele o notasse, nem quando ela se deitou, nem quando se levantou.
36 Née ní zɨ́ nyị́ Lóto ga bɨ gbre née ídíye mbá kɨ́ sɨmɨyé gɨ zɨ́ ꞌbụyé.
36 E assim as duas filhas de Ló ficaram grávidas do próprio pai.
37 Zɨ́ nyị́ a bɨ mongụ́ ní áráne owụ́oꞌdo, zɨ́a ị́fị́ ịrịa Muwába. Bɨ nɨ ne bulúndu kúfú ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ ndólo yée karaba kɨ́dí Muwába e ní.
37 A primogênita deu à luz um filho e lhe deu o nome de Moabe. Este é o pai dos moabitas, até o dia de hoje.
38 Zɨ́ nyị́ a bɨ owụ́ ní kpá áráne owụ́oꞌdo, zɨ́a ị́fị́ ịrịa Benámi. Nɨ ne bulúndu kúfú ꞌyị ga bɨ ndịsịnɨ́ ndólo yée karaba kɨ́dí Amóna ní.
38 A mais nova também deu à luz um filho e lhe deu o nome de Ben-Ami. Este é o pai dos amonitas, até o dia de hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.