Gênesis 12
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs ARA
1 Zɨ́ Ngére Lomo úku ledre zɨ́ Abaráma kɨ́dí, “Ídí ótoómo káṇgá esé, ꞌyị eyị́ e kɨ́ ꞌbụyị́ e mbá, zɨ́yị ómụ́yị sɨmɨ káṇgá bɨ mááyí ꞌdódo a zɨ́yị ní.
1 Ora, disse o Senhor a Abrão: Sai da tua terra, da tua parentela e da casa de teu pai e vai para a terra que te mostrarei;
2 Mááyí íꞌbí úndru zɨ́yị, zɨ́ma óto bulúnduyị́ e zɨ́ye étrịyé do ídíye káa do mongụ́ sị́ do. Mááyí óto ịrịyị́ zɨ́a ówụ́ne mɨówụ́ zɨ́yị ídíyị ꞌyị bɨ ꞌyị e nɨyí ndị́sị ndíki úndru kpụrụ́ gɨ zɨ́a ní.
2 de ti farei uma grande nação, e te abençoarei, e te engrandecerei o nome. Sê tu uma bênção!
3 Mááyí íꞌbí úndru zɨ́ ꞌyị ga bɨ nɨyí óto úndruyị́ ní, ꞌyị bɨ nɨ óto tarané kacɨ́yị ní mááyí kpá óto taramá kacɨ́ a. Nda kpụrụ́ gɨ sɨmɨyị́ mááyí íꞌbí úndru zɨ́ ṛị́kị́ kúfú ꞌyịmaꞌdí e do sogo káṇgá mbá.”
3 Abençoarei os que te abençoarem e amaldiçoarei os que te amaldiçoarem; em ti serão benditas todas as famílias da terra.
4 Née ní zɨ́ Abaráma ị́nyịné ndéréne tɨ́ káa zɨ́ bɨ Ngére Lomo uku zɨ́a ní. Zɨ́ Lóto útúne do kacɨ́ a. Sɨmɨbi ꞌbɨ Abaráma nɨ kóo cị́ ota doa sokó doa ịnyị (75) sɨmɨ bɨ omụ́ gɨ sɨmɨ Arána ní.
4 Partiu, pois, Abrão, como lho ordenara o Senhor , e Ló foi com ele. Tinha Abrão setenta e cinco anos quando saiu de Harã.
5 Zɨ́ Abaráma ómụ́ye kɨ́ meꞌbené Sárayi e kɨ́ Lóto owụ́ ꞌbɨ lúnduné, zɨ́ye ꞌdíꞌbi za éyị́ ga bɨ ꞌbɨ ꞌbe ní mbá, ꞌyị ꞌbɨ moko eyé ga bɨ kóo nɨyí kéye sɨmɨ Arána ore ní mbá zɨ́ye ị́nyịyé ndéréye sɨmɨ káṇgá bɨ Kanána ní. Do ndéréógụyé íri.
5 Levou Abrão consigo a Sarai, sua mulher, e a Ló, filho de seu irmão, e todos os bens que haviam adquirido, e as pessoas que lhes acresceram em Harã. Partiram para a terra de Canaã; e lá chegaram.
6 Zɨ́ye ókpóye gɨ sɨmɨ Kanána fú lá mɨókpó do ndéréógụyé sɨmɨ owụ́ gara kɨ́ ịrịné Sekéme, do ndị́sịyé cigí kágá bɨ ndịsịnɨ́ ndólo a Móre. Sɨmɨ sịndị́ kadra máa bɨ kóo née ꞌyị ꞌbɨ Kanána e ndịsịnɨ́ kóo ndị́sị ore.
6 Atravessou Abrão a terra até Siquém, até ao carvalho de Moré. Nesse tempo os cananeus habitavam essa terra.
7 Née ní zɨ́ Ngére Lomo ꞌdódo roné zɨ́ Abaráma íri zɨ́a úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mááyí íꞌbí káṇgá ba zɨ́ bulúnduyị́ e za fí.” Zɨ́ Abaráma óꞌbó mbayi zɨ́ Ngére Lomo bɨ ꞌdódo roné zɨ́a ní ore.
7 Apareceu o Senhor a Abrão e lhe disse: Darei à tua descendência esta terra. Ali edificou Abrão um altar ao Senhor , que lhe aparecera.
8 Gɨ do kacɨ́ née ní, zɨ́ Abaráma ị́nyịyé ndéréye do bi bɨ ekị́ekị́ bɨ sɨmɨ Bétele mɨꞌdí gbére ní, zɨ́a óto táya ore. Bétele nɨ ꞌbɨ ené mɨꞌdí gólụ Áyi nɨ ꞌbɨ ené mɨꞌdí gbére. Zɨ́a óꞌbó mbayi ore ndị́sị íni ini zɨ́ Ngére Lomo sị́ a.
8 Passando dali para o monte ao oriente de Betel, armou a sua tenda, ficando Betel ao ocidente e Ai ao oriente; ali edificou um altar ao Senhor e invocou o nome do Senhor .
9 Zɨ́ Abaráma e kpá ị́nyịyé gɨ ore ndéré ꞌdị́yị royé mɨꞌdí sɨmɨ Negébe.
9 Depois, seguiu Abrão dali, indo sempre para o Neguebe.
10 Sɨmɨ sịndị́ kadra máa bɨ kóo née ní, zɨ́ mongụ́ ꞌbú útúne. Zɨ́ Abaráma ị́nyịyé gɨ ore ndéréye ndị́sịyé cúkuꞌdée sɨmɨ Ízibiti gɨ zɨ́ mongụ́ ꞌbú née.
10 Havia fome naquela terra; desceu, pois, Abrão ao Egito, para aí ficar, porquanto era grande a fome na terra.
11 Sɨmɨ bɨ nɨ go gbóo gɨ ro ólụ́ sɨmɨ Ízibiti ní, zɨ́a úku ledre zɨ́ meꞌbené Sárayi kɨ́dí, “Sárayi, Máówo bú lámá nɨ royị́ kɨ́ngaya.
11 Quando se aproximava do Egito, quase ao entrar, disse a Sarai, sua mulher: Ora, bem sei que és mulher de formosa aparência;
12 Sɨmɨ bɨ ꞌyị ga bɨ ꞌbɨ Ízibiti nɨyí lúrúndíki yị́ị ní, nɨyí geré úku ledre kɨ́dí, ‘Ba meꞌbené.’ Née ní nɨyí úfu máa do ótoómo yị́ị trịdrị.
12 os egípcios, quando te virem, vão dizer: É a mulher dele e me matarão, deixando-te com vida.
13 Togụ́ nduꞌyúnɨ́ yị́ị go yá, ídí úku a zɨ́ye kɨ́dí áyí lémịmá, gɨ ro zɨ́ye ndị́sịyé méngị ledremá kɨ́ngaya gɨ royị́, utúasánɨ́ ufu máa wá gɨ zɨ́yị.”
13 Dize, pois, que és minha irmã, para que me considerem por amor de ti e, por tua causa, me conservem a vida.
14 Sɨmɨ bɨ Abaráma ogụnɨ́ sɨmɨ Ízibiti ní, zɨ́ ꞌyị ꞌbɨ Ízibiti e lúrú Sárayi nɨ kára bɨ kɨ́ lámá roné kɨ́ngaya ní.
14 Tendo Abrão entrado no Egito, viram os egípcios que a mulher era sobremaneira formosa.
15 Nda sɨmɨ bɨ ngíti géyị mɨngburoko ꞌyị ꞌbɨ ngbanga ꞌbɨ mongụ́ ngére Fáro lurúnɨ́ Sárayi nɨ kɨ́ lámá roné kɨ́ngaya ní, zɨ́ye ndéréye úku ledrea zɨ́ mongụ́ ngére, zɨ́ye ógụyé ꞌdíꞌbi wo ndéré kɨ́e ꞌbe ꞌbɨ ngére zɨ́a ndị́sịné íri.
15 Viram-na os príncipes de Faraó e gabaram-na junto dele; e a mulher foi levada para a casa de Faraó.
16 Gɨ ro ledre Sárayi, zɨ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti ndị́sịné méngị ledre Abaráma kɨ́ngaya, do íꞌbí éyị́ ga bɨ káa zɨ́ kábịṛị́kị e, Ị́tị́ e, dongí e, owụ́kụlụ́ e nda kɨ́ gémele e ní zɨ́a.
16 Este, por causa dela, tratou bem a Abrão, o qual veio a ter ovelhas, bois, jumentos, escravos e escravas, jumentas e camelos.
17 Gɨ zɨ́a bɨ ngére ꞌbɨ Ízibiti ꞌdíꞌbi Sárayi meꞌbe Abaráma ní, zɨ́ Ngére Lomo kása bɨsinyí ndíyá doa kɨ́ ꞌyị ꞌbɨ ꞌbe ꞌbɨ ené e mbá.
17 Porém o Senhor puniu Faraó e a sua casa com grandes pragas, por causa de Sarai, mulher de Abrão.
18 Née ní zɨ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti kákasa kacɨ́ Abaráma do úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Méngị kéyị zɨ́ma kenée gɨ zɨ́ ꞌdi? Úku kóo zɨ́ma yaá Sárayi nɨ yị́ ené meꞌbeyị́ wá gɨ zɨ́ ꞌdi?
18 Chamou, pois, Faraó a Abrão e lhe disse: Que é isso que me fizeste? Por que não me disseste que era ela tua mulher?
19 Éyị́ bɨ úku ledre zɨ́ma gɨ zɨ́a yaá, ‘Sárayi nɨ lémịné’ gɨ zɨ́a ní ꞌdi, bɨ zɨ́ma ꞌdíꞌbi wo káa do kára ní? Bɨ ba ní meꞌbeyị́ nɨ go née. ꞌDíꞌbi wo mu zɨ́se ndérése.”
19 E me disseste ser tua irmã? Por isso, a tomei para ser minha mulher. Agora, pois, eis a tua mulher, toma-a e vai-te.
20 Née ní, zɨ́ ngére ꞌbɨ Ízibiti úku ledre gɨ ro Abaráma e kɨ́ meꞌbené kɨ́dí, idínɨ́ mu ꞌdíꞌbi éyị́ eyé e mbá zɨ́ye ólụ́ógụ gɨ sɨmɨ Ízibiti gɨ ona ꞌdáꞌba.
20 E Faraó deu ordens aos seus homens a respeito dele; e acompanharam-no, a ele, a sua mulher e a tudo que possuía.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.