Atos 23
MƗKÁNDA LORỤ ꞌBƗ LOMO KƗ́ DOSỊ́ ÉYỊ́ E (BDH) vs NTLH
1 Zɨ́ Páwulo lúrú bi mbị́ komo mɨngburoko ꞌyị ꞌdécị ngbanga ga gére née, zɨ́a úku ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Lafúma e Yụ́da e, gị karaba máméngịónzó moko amá go zɨ́ Lomo bɨlámáne, máówo amá éyị́ bɨ máméngị wo nɨ bɨsinyí ní wá.”
1 Então Paulo olhou firmemente para os membros do Conselho e disse: — Meus irmãos, tenho vivido até hoje com a consciência limpa diante de Deus.
2 Gɨ zɨ́ ledre bɨ uku kenée ní, zɨ́ mongụ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́, Ananíya úku ledre zɨ́ ꞌyị ga bɨ toronɨ́ gbóo cígí Páwulo ní kɨ́dí, idínɨ́ óngbo tara a.
2 Mas Ananias, o Grande Sacerdote , mandou que os homens que estavam perto de Paulo dessem um tapa na boca dele.
3 Zɨ́ Páwulo úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Lomo nɨ ꞌdóꞌdo yị́ị bɨ lóndo royị́ ya née nɨ ꞌyị lódụ́ kacɨ́ lorụ ní. Ndị́sị ꞌdécị ngbanga romá née kacɨ́ lorụ, zɨ́yị tóroyị́ ꞌdéwe lorụ ya idínɨ́ ócó máa.”
3 Aí Paulo disse a Ananias: — Hipócrita, Deus o castigará por isso! Você está sentado aí para me julgar de acordo com a
4 Zɨ́ ꞌyị ga bɨ kóo toronɨ́ gbóo cigí Páwulo ní úku ledre zɨ́a kɨ́dí, “Ngịrị mengị yị́ị kɨ́ úku ledre zɨ́ mongụ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ ꞌbɨ Lomo wá gɨ zɨ́ ꞌdi?”
4 Os homens que estavam perto de Paulo perguntaram: — Você está insultando o Grande Sacerdote, o
5 Zɨ́ Páwulo úkulúgu ledre zɨ́ye kɨ́dí, “Owụ́ ꞌbɨ babá e, máówo amá bɨ ya née mongụ́ ꞌyị ꞌdáná éyị́ ní wá. Nɨ mɨékéne kɨ́dí, ‘Ndá úku tara sinyí ro ngére bɨ nɨ do ꞌyị eyị́ e ní wá.’ ”
5 Paulo respondeu: — Meus irmãos, eu não sabia que ele é o Grande Sacerdote. Pois as
6 Sɨmɨ bɨ Páwulo owo kɨ́dí ngíti géyị ꞌyị e gɨ dongaráye nɨyí Sadụkáyo, ngíti géyị ꞌbɨ eyé Farụsáyo ní, zɨ́a úku ledre kɨ́ kúrúne ꞌdága do ngbanga ore kɨ́dí, “Lafúma e Yụ́da e, mááyí owụ́ Farụsáyo, babá nɨ kpá Farụsáyo. ꞌDiꞌbiogụnɨ́ máa do ngbanga ona gɨ zɨ́a bɨ máóto komomá kɨ́dí ꞌyị ga bɨ uyunɨ́ go ní nɨyí karanée úrú gɨ sɨmɨ umbu ní.”
6 Quando Paulo percebeu que alguns do Conselho eram do partido dos saduceus e outros do partido dos fariseus , disse bem alto: — Meus irmãos, eu sou fariseu e filho de fariseus. Estou aqui sendo julgado porque creio que os mortos vão ressuscitar.
7 Sɨmɨ bɨ Páwulo uku ledre née kenée ní, zɨ́ Farụsáyo e kɨ́ Sadụkáyo e tónóye ófụ́ye. Nda née ní, zɨ́ kótrụro ífi roné.
7 Assim que ele disse isso, os fariseus e os saduceus começaram a discutir, e o Conselho se dividiu.
8 Sadụkáyo e ṇguṇgunɨ́ eyé bɨ ya ꞌyị nɨ úrú gɨ sɨmɨ umbu bú ní wá, ṇguṇgunɨ́ eyé kpá bɨ ya maláyika e kɨ́ lomo e nɨyí bo ní wá. Tɨ́ lá Farụsáyo e ṇguṇgunɨ́ ꞌbɨ eyé ledre ga gére née ye ota cé.
8 É que os saduceus não creem que os mortos vão ressuscitar, nem que existem anjos ou espíritos; mas os fariseus creem nessas coisas.
9 Gɨ ore tonónɨ́ nda go gbúrógbó eyé ꞌdága, zɨ́ ngíti géyị ꞌyị ꞌdódo lorụ ga bɨ ꞌbɨ eyé ꞌyị ꞌbɨ Farụsáyo e ní tóroyé ꞌdága ítí kangú oꞌbụóꞌbụ kɨ́dí, “Owozé ezé lúyú ledre ro oꞌdo ba wá. Ambí owone, maláyika e, ngíti géyị yá lomo e ukunɨ́ ledre go zɨ́a?”
9 E assim a gritaria aumentou ainda mais. Então alguns mestres da Lei que pertenciam ao partido dos fariseus se levantaram e protestaram. Eles disseram: — Não vemos nenhum mal neste homem. Pode ser mesmo que um anjo ou um espírito tenha falado com ele.
10 Zɨ́ kangú née ólụ́ne sɨmɨ mɨólụ́mbị́rị́. Zɨ́ ngịrị útúne sɨmɨ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri e ba kɨ́dí, nɨyí go ógụ lófo báyi Páwulo nzénzéré. Zɨ́a úku ledre zɨ́ asikíri ené e kɨ́dí idínɨ́ ndéré ꞌdíꞌbíóyó Páwulo gɨ dongaráye gɨrí kɨ́ cóngó ro ógụ kɨ́e do bi eyé ꞌbɨ asikíri e yáa.
10 A briga chegou a tal ponto, que o comandante ficou com medo de que Paulo fosse despedaçado por eles. Por isso mandou os guardas descerem para tirar Paulo do meio deles e o levar de volta para a fortaleza.
11 Kɨ́ ndụlụ a née, zɨ́ Ngére Yésụ ógụ tóroné cigí Páwulo, zɨ́a úku ledre zɨ́a ya, “Ndá éré ngịrị wá, úku ledre gɨ romá go zɨ́ ꞌyị e sɨmɨ Yerụsaléma, ídí méngị a kpá cé kenée sɨmɨ mongụ́ gara bɨ Róma ní.”
11 Na noite seguinte o Senhor Jesus apareceu a Paulo e disse:
12 Kɨ́ phịyị́ née ní, zɨ́ ngíti géyị Yụ́da e kótrụ royé yéme ledre gɨ ro úfu Páwulo. Zɨ́ye lólóbụ́ kɨ́dí, yée utúasánɨ́ ánu éyị́ togụ́ mbú éwé éyị́ wá, ꞌbúó togụ́ yée ufunɨ́ Páwulo go.
12 Na manhã seguinte alguns judeus se ajuntaram e juraram que não iam comer nem beber nada enquanto não matassem Paulo.
13 ꞌYị ga bɨ kóo kotrụnɨ́ royé ndro yeme ledre née ní romonɨ́ kóo gɨ do cị́ gbre go.
13 Os homens que combinaram fazer isso eram mais de quarenta.
14 Gɨ ore, zɨ́ye ndéréye úku ledre ba zɨ́ manda ga bɨ ꞌbɨ ꞌyị ꞌdáná éyị́ e kɨ́ mɨngburoko ꞌyị ꞌbɨ Yụ́da e ní kɨ́dí, “Lobụ́zé lóbụ́ go ya, utúasázé ánu éyị́ togụ́ mbú éwé éyị́ wá, ꞌbúó togụ́ ufuzé Páwulo go.
14 Eles foram falar com os chefes dos sacerdotes e com os líderes do povo e disseram: — Nós fizemos o seguinte juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa enquanto não matarmos Paulo.”
15 Bɨ go kenée ní, ili go yị́ị kɨ́ mɨngburoko ꞌyị ꞌdécị ngbanga eyị́ e zɨ́se kákasa zɨ́ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri ꞌbɨ Róma née, lóndo wo idí ógụ kɨ́ Páwulo zɨ́se, ílisé ówo mbigí ledre gɨ roa. Azé ídí nzíyizé gɨ ro úfu wo ꞌdáꞌdá gɨ zɨ́a kɨ́ ógụné ona.”
15 Agora vocês e o Conselho Superior , mandem pedir ao comandante que traga Paulo aqui. Digam que estão querendo examinar melhor o caso dele. Então, antes que ele chegue, nós estaremos prontos para matá-lo.
16 Tɨ́ lá sɨmɨ bɨ wotị́ lémị a uwú ledre bɨ yemenɨ́ née ní, zɨ́a ndéréne úku ledre zɨ́ Páwulo sɨmɨ bi bɨ nɨ doa, bi ꞌbɨ asikíri e ní.
16 Mas o filho da irmã de Paulo ficou sabendo do plano; ele entrou na fortaleza e contou tudo a Paulo.
17 Née ní, zɨ́ Páwulo ndólo ngúru mongụ́ ꞌyị ꞌbɨ asikíri e úku ledre zɨ́a ya, “ꞌDíꞌbi phɨṛangá ba ndéré kɨ́e zɨ́ mongụ́ manda esé, ledre nɨ bo taraa ili úku a zɨ́a.”
17 Então Paulo chamou um dos oficiais e disse: — Leve este moço ao comandante. Ele tem uma coisa para contar a ele.
18 Zɨ́a ꞌdíꞌbi phɨṛangá née ndéré kɨ́e zɨ́ mongụ́ manda eyé.
18 O oficial levou o moço ao comandante e disse: — Aquele preso que se chama Paulo mandou me chamar e pediu que eu trouxesse este moço porque ele tem uma informação para o senhor.
19 Zɨ́ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri e née ꞌdíꞌbi sị́lị́ phɨṛangá née, zɨ́ye ólụ́ógụyé kɨ́e ꞌdí sogo, zɨ́a ndúꞌyú wo ya, “Ledre bɨ íli úku a zɨ́ma ní ledre ꞌdi?”
19 O comandante pegou o moço pela mão, levou-o para um lado e perguntou: — O que é que você tem para me contar?
20 Zɨ́a úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Mɨngburoko ꞌyị ꞌdécị ngbanga ꞌbɨ Yụ́da e yemenɨ́ ledre go gɨ ro zɨ́yị ꞌdíꞌbiógụ Páwulo zɨ́ye kɨ́lóndó, ya kɨ́dí yée ilinɨ́ ówo mbigí ledre gɨ roa.
20 Ele respondeu: — Alguns judeus combinaram pedir ao senhor que leve Paulo amanhã ao Conselho Superior, com a desculpa de quererem examinar melhor o caso dele.
21 Ndá ꞌbɨ eyị́ úwú ledre eyé née wá. Gɨ zɨ́a ꞌyị e yemenɨ́ royé go rómo gɨ do ꞌyị e cị́ gbre mɨlóꞌboyé sóngó wo. Lobụ́nɨ́ lóbụ́ go kɨ́dí, yée utúasánɨ́ ánu éyị́ togụ́ mbú éwé éyị́ wá ꞌbúó togụ́ yée ufunɨ́ Páwulo go. Nɨyí cakaba go nzíyiyé gɨ ro zɨ́ye sóngó ledre bɨ nɨ ógụ gɨ tarayị́ ní.”
21 Mas não acredite nisso, pois mais de quarenta deles vão ficar escondidos esperando Paulo para o matar. Todos eles fizeram este juramento: “Que Deus nos amaldiçoe se comermos ou bebermos qualquer coisa antes de termos matado Paulo.” Eles estão prontos para cumprir o juramento e esperam apenas saber o que o senhor vai resolver.
22 Zɨ́ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri e née úku ledre zɨ́a ya, “Ndá úku a zɨ́ ngíti ꞌyị kɨ́dí née ukuꞌdodo ledre née go zɨ́ma ní wá.”
22 Então o comandante respondeu: — Não diga a ninguém que você me contou isso. E mandou que o moço fosse embora.
23 Nda née ní, zɨ́ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri e née ndólo mongụ́ ꞌyị ꞌbɨ asikíri ené e gbre, zɨ́a úku ledre zɨ́ye ya, “Ídísé yéme asikíri e míya gbre, ꞌyị ị́cị́ okó kɨ́ Usáni e cị́ ota doa sokó ndro kɨ́ yaꞌdá e míya gbre mbá kɨ́ phala do sị́lị́ye, zɨ́se ndérése kéye sɨmɨ gara bɨ Kayisaríya ní kɨ́ ndụlụ ba sɨmɨ sịndị́ kadra ịnyị doa eso.
23 Então o comandante chamou dois oficiais e disse: — Arranjem duzentos soldados, e mais setenta cavaleiros, e duzentos lanceiros para ir até a cidade de Cesareia. Estejam prontos para sair daqui às nove horas da noite.
24 Zɨ́se ꞌdíꞌbiógụ usáni gɨ ro zɨ́ Páwulo ndéréne kɨ́e. Zɨ́ komosé ídíne roa gɨ ro zɨ́se ógụsé kɨ́e kɨ́ sanáne filo ꞌbe gávana Fị́lekɨsi.”
24 Preparem também cavalos para Paulo montar e o levem com toda a segurança para o governador Félix.
25 Zɨ́ mongụ́ manda ꞌbɨ asikíri e éké wáraga.
25 Depois o comandante escreveu uma carta que dizia o seguinte:
26 Mandá eyị́. Máa Kɨládiyo Lịsị́ya, máéké ledre ba máa zɨ́yị gávana Fị́lekɨsi.
26 “Excelentíssimo Governador Félix, “Saudações.
27 Yụ́da e ꞌdiꞌbinɨ́ oꞌdo ba áyíye go gɨ ro úfu wo, tɨ́ lá zɨ́ma ógụmá kɨ́ asikíri amá e yómo wo gɨ zɨ́ye, gɨ zɨ́a máúwú ledre gɨ roa kɨ́dí nɨ ꞌyị ꞌbɨ Róma.
27 “Alguns judeus agarraram este homem e quase o mataram. Quando soube que ele era cidadão romano, eu fui com os meus soldados e não deixei que ele fosse morto.
28 Máíli kóo gɨ ro zɨ́ma ówo éyị́ bɨ ndịsịnɨ́ íꞌbí ngbángá a gɨ roa ní. Zɨ́ma ꞌdíꞌbi wo ndéré kɨ́e kóꞌdụ́ mɨngburoko ꞌyị ꞌdécị ngbanga e.
28 Eu queria saber por que o estavam acusando e por isso resolvi levá-lo diante do Conselho Superior dos judeus.
29 Zɨ́ma ówo a kɨ́dí luyú ené ledre bɨ nɨ útúásá do úfu wo togụ́ mbú do óto wo sɨmɨ sị́gịnị gɨ roa ní wá. Ledre bɨ uku otonɨ́ roa ní, yị́ ené ledre lorụ eyé ꞌbɨ Yụ́da e.
29 Então descobri que ele não tinha feito nada para merecer a prisão ou a morte. A acusação contra ele era a respeito da própria lei deles.
30 Sɨmɨ bɨ máúwú ya yemenɨ́ ledre go gɨ ro úfu wo ní, geré zɨ́ma kása wo zɨ́yị íri. Máúku ledre go zɨ́ ꞌyị ga bɨ uku otonɨ́ ledre roa ní, idínɨ́ ndéré úku ledre ga gére née kóꞌdụ́yị íri.
30 Quando fui informado de que havia um plano para matá-lo, resolvi mandá-lo ao senhor. E disse para aqueles judeus que fizessem as acusações na sua presença. “Saúde. “Cláudio Lísias.”
31 Gɨ ore née ní, zɨ́ asikíri ga gére née méngị a tɨ́ káa zɨ́ bɨ manda eyé uku ní. Zɨ́ye ꞌdíꞌbi Páwulo kɨ́ ndụlụ née ndéréógụyé gị sɨmɨ gara bɨ Anitipatirị́si ní.
31 Então os soldados cumpriram as ordens. Pegaram Paulo e o levaram durante a noite até a cidade de Antipátride.
32 Sɨmɨ bɨ bi aráloꞌbó roné ní, zɨ́ asikíri máa yée ga bɨ nderénɨ́ ꞌbɨ eyé kɨ́ sịndị́ye ní ndáꞌbalúgu royé do bi eyé ꞌbɨ asikíri e bɨ sɨmɨ Yerụsaléma ní. Zɨ́ye ga bɨ nderénɨ́ ꞌbɨ eyé kɨ́ usáni ní ókpóye kɨ́ Páwulo.
32 No dia seguinte os soldados voltaram para a fortaleza, deixando que os cavaleiros continuassem a viagem com Paulo.
33 Sɨmɨ bɨ asikíri ga bɨ ꞌdịyịotonɨ́ Páwulo ogụnɨ́ sɨmɨ Kayisaríya ní, zɨ́ye íꞌbí wáraga bɨ mongụ́ manda eyé eké zɨ́ gávana ní, do ótoómo Páwulo do sị́lị́ a.
33 Eles o levaram para a cidade de Cesareia, deram a carta ao Governador e lhe entregaram Paulo.
34 Zɨ́ gávana ólo wáraga née, zɨ́a ndúꞌyú Páwulo kɨ́dí, “Ógụ gɨ sɨmɨ káṇgá máa wo be ꞌdi?” Zɨ́ Páwulo úkulúgu ledre zɨ́a kɨ́dí, “Gɨ sɨmɨ Silísiya.”
34 O Governador leu a carta e perguntou a Paulo de onde ele era. Quando soube que era da região da Cilícia,
35 Gɨ ore, zɨ́ gávana úku ledre kɨ́dí, “Mááyí úwú ledre gɨ royị́ sɨmɨ bɨ ꞌyị ga bɨ iꞌbínɨ́ ngbángáyị ní ogụnɨ́ go ní.” Zɨ́a úku ledre kɨ́dí Páwulo idí ídí mɨbándáne sɨmɨ mongụ́ ꞌbe ꞌbɨ ngére Eróde.
35 disse: — Quando os seus acusadores chegarem, eu ouvirei o que você tem para dizer. Em seguida mandou que ele ficasse preso no palácio do Governador .
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.