Gênesis 47
Godeya꞉ To Nafayo꞉ We (BCO) vs NAA
1 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Yosa꞉b e Fa꞉lo꞉lo꞉wa ha꞉na꞉sa꞉ga꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ni dowo꞉lo꞉, nao iyo꞉lo꞉, ini no꞉ fofo꞉wo꞉lo꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ kelego꞉ inido꞉wo꞉lo꞉ tambo, Ka꞉ina꞉n heno꞉ ta꞉ta꞉ga꞉ ya꞉ga꞉, o꞉go꞉ iyo꞉ Gosen hen wena sab.”
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 Yosa꞉b eyo꞉ ao i bila꞉fo꞉ nolo꞉ da꞉fea꞉sa꞉ga꞉, Fa꞉lo꞉wa꞉ wo꞉lokana kagama꞉ki ta꞉fo꞉.
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉yo꞉ ao imo꞉wo꞉ a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉, “Gio꞉ o꞉b nanog dia꞉seno꞉?”
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Nio꞉ hen wenamilo꞉ o꞉mesa꞉ni mio꞉ a꞉no꞉, Ka꞉ina꞉n hen amio꞉ maiyo꞉wo꞉ alan fa꞉la꞉dowabiki go꞉. Hen a꞉namio꞉ no꞉ fofo꞉ nililo꞉wo꞉ fugus ma꞉no꞉wo꞉ aundo꞉ma dowabi mio꞉ ko꞉lo꞉, giyo꞉ o꞉li a꞉la꞉asulalega, gi nanog dian kalu nio꞉, Gosen hen wena o꞉mesea a꞉la꞉sama.”
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 — ausente —
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 — ausente —
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 — ausente —
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 — ausente —
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 A꞉la꞉dabu ba꞉dabiki, Ya꞉kob eyo꞉ a꞉ma꞉la꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne henfelo꞉ wilo꞉ ta꞉i mio꞉wo꞉ donayo꞉ 130 a꞉la꞉fo꞉ ko꞉lo꞉ gulula꞉. Ne donayo꞉ modo꞉lo꞉ mo꞉dowo꞉ ko꞉sega, ho꞉leno꞉ tambowo꞉ nelo꞉ amio꞉ hida꞉yo꞉wo꞉ modo꞉ fa꞉la꞉dowa꞉len. Ni ma꞉muwo꞉ donayo꞉ modo꞉ elen ko꞉lo꞉, dona nilo꞉wo꞉ ili tinio꞉” a꞉la꞉sio꞉.
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Ya꞉kob eyo꞉ Fa꞉lo꞉wo꞉ nafale mesea꞉ki, Godemo꞉ wa꞉ka dulugu sa꞉la꞉sa꞉ga꞉ ane.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 Yosa꞉b eyo꞉ Fa꞉lo꞉ elo꞉ to sio꞉ a꞉no꞉ ko꞉lo꞉ kudu ha꞉nakiyo꞉, iya o꞉lia꞉ ao o꞉lia꞉yo꞉ Isib hen nafa, Lameses amisa꞉n anib amilo꞉ elen a꞉no꞉ imo꞉ dimi.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ iya o꞉lia꞉, ao o꞉lia꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ ili so꞉lo꞉wo꞉lo꞉ tambo ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ dimiaki, so꞉lo꞉ enedo꞉ ililo꞉ sab au sa꞉ga꞉li ane.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Isib hen o꞉lia꞉ Ka꞉ina꞉n hen o꞉lia꞉ a꞉namio꞉, ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ mada aundo꞉ma dowaki, maiyo꞉wo꞉ alande fa꞉la꞉dowo꞉ ko꞉lo꞉, kaluka꞉isaleyo꞉ tambo mogaila꞉.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Hen a꞉la꞉ a꞉namio꞉, kaluka꞉isaleyo꞉ ma꞉no꞉ kililia꞉ ya꞉labikiyo꞉, mole ililo꞉wo꞉ kedefo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ mole a꞉no꞉ kegea꞉sa꞉ga꞉, Fa꞉lo꞉ elo꞉wa dia꞉gane.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Isib kaluka꞉isale o꞉lia꞉ Ka꞉ina꞉n kaluka꞉isale o꞉lia꞉yo꞉ moleyo꞉ kedetabiki, iyo꞉ ha꞉na꞉sa꞉ga꞉ Yosa꞉bo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Nio꞉ moleyo꞉ kedefo꞉ ko꞉lo꞉, ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉nalega, nio꞉ mada ko꞉na꞉ma soma꞉nigab. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ giyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ nimo꞉wo꞉ dimina.”
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 A꞉la꞉dabu ba꞉dabiki, Yosa꞉b eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Mole gililo꞉wo꞉ kedefo꞉lo꞉biki, ma꞉no꞉ kililia꞉nikiyo꞉, no꞉ fofo꞉ gililo꞉ a꞉no꞉ nemo꞉ dimia꞉bi.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ iliyo꞉ sibiyo꞉lo꞉, kaowo꞉lo꞉, goudiyo꞉lo꞉, donkiyo꞉lo꞉, ho꞉so꞉lo꞉ Yosa꞉b elo꞉wa tililia꞉ yabiki, ma꞉no꞉ a꞉no꞉ no꞉ fofo꞉ a꞉ma꞉ kililia꞉len. Dona a꞉namio꞉, iliyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ no꞉ fofo꞉ a꞉ma꞉ kililiya꞉i ha꞉na꞉la꞉ga꞉, no꞉ a꞉no꞉lo꞉ kedefo꞉.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Dona a꞉no꞉ ta꞉ta꞉sa꞉ga꞉, dona nowo꞉ a꞉fa꞉la꞉dowabiki, iyo꞉ Yosa꞉bdo꞉wa ya꞉sa꞉ga꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Kalu alan, niliyo꞉ to we gemo꞉wo꞉ mo꞉wo꞉no꞉le dia꞉fa꞉no꞉. Nio꞉ moleyo꞉ kedeta꞉b, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ no꞉ fofo꞉wo꞉lo꞉ gemo꞉lo꞉ dimi ko꞉m. Niliyo꞉ ma꞉no꞉ a꞉kililia꞉no꞉wo꞉ kelego꞉ nowo꞉ mada aundo꞉ma, a꞉la꞉bo꞉ giyo꞉ o꞉li fanda ba꞉dab. Ninin do꞉mo꞉ o꞉lia꞉ hen o꞉lia꞉ a꞉no꞉ko꞉ dowab.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Nio꞉ gio꞉ ba madali bo꞉fo꞉lab amio꞉ sowalega, a꞉no꞉ mo꞉ililo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ nili heno꞉lo꞉ mogagima꞉kiyo꞉ ta꞉ta꞉so꞉bo. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ niliyo꞉ ma꞉no꞉ kililiakiyo꞉, nili hen o꞉lia꞉ ninin do꞉mo꞉ o꞉lia꞉ko꞉ gemo꞉ dimia꞉no꞉. A꞉la꞉galikiyo꞉ nio꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉ ene madali nanog dian kaluka꞉isale doma꞉no꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ nili heno꞉lo꞉ eno꞉ doma꞉ib. Heno꞉ mogagabena꞉ki a꞉la꞉ta꞉ga꞉ nio꞉ ma꞉no꞉wo꞉ o꞉na꞉li mesea꞉kiyo꞉, giyo꞉ nililo꞉ fo gema꞉no꞉wo꞉ dimina” a꞉la꞉sio꞉.
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 — ausente —
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 — ausente —
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Ko꞉sega Fa꞉lo꞉ eyo꞉ Isib bobalo꞉ so꞉mea꞉sen kalu imo꞉wo꞉ moleyo꞉ dimia꞉sen ko꞉lo꞉, iliyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ o꞉li kililia꞉len. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Yosa꞉b eyo꞉ Isib heno꞉ tambo kilili ko꞉sega bobalo꞉ so꞉mea꞉sen kaluwa꞉ hen inido꞉leyo꞉ mo꞉kilili.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 Ho꞉len a꞉namio꞉ Yosa꞉b eyo꞉ kaluka꞉isalemo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “O꞉go꞉ niyo꞉ gili hen o꞉lia꞉ kaluka꞉isale giyo꞉lo꞉ tambo Fa꞉lo꞉wa꞉ eno꞉ doma꞉ki kilili. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ niyo꞉ fo we gimo꞉ dimio꞉l ko꞉lo꞉, giliyo꞉ a꞉no꞉ ko꞉lo꞉ gela꞉bi.
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 Fowo꞉ heda꞉sa꞉ga꞉ nafalialiki tula꞉sa꞉ga꞉yo꞉, giliyo꞉ ma꞉no꞉ tu a꞉no꞉ bila꞉fo꞉ aloba꞉da꞉sa꞉ga꞉, heb imilise nowo꞉ Fa꞉lo꞉mo꞉ dimia꞉bi. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ heb fa꞉la꞉da꞉in o꞉dowab a꞉no꞉ go꞉no꞉n dia꞉sa꞉ga꞉, nolo꞉ tifa egema꞉no꞉ dia꞉taki, nolo꞉ ge o꞉lia꞉, gi so꞉wagalino꞉lo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ gi so꞉lo꞉wo꞉lo꞉ tambo na꞉bi.”
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 A꞉la꞉sa꞉labiki kaluka꞉isale iliyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Giyo꞉ nio꞉ mo꞉soma꞉ki asufa꞉ ko꞉lo꞉, kalu alan giyo꞉ a꞉la꞉asulalega, nio꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉ madali nanog dian doma꞉no꞉.”
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Ho꞉len a꞉namio꞉ Yosa꞉b eyo꞉ ele nowo꞉ Isib a꞉na saefa꞉. Fowo꞉ tulakiyo꞉, heb bila꞉fo꞉ aloba꞉da꞉sa꞉ga꞉, imilig nowo꞉ Fa꞉lo꞉mo꞉ dimiaki, fa꞉la꞉da꞉in alobanalifa꞉ a꞉no꞉ kaluka꞉isale inin dia꞉ib. O꞉go꞉ ele a꞉no꞉ o꞉kudu ha꞉na꞉lab. Ko꞉sega bobalo꞉ so꞉mea꞉sen kaluwa꞉ hen ililo꞉wo꞉ Fa꞉lo꞉ eyo꞉ mo꞉di ko꞉lo꞉, i a꞉no꞉ hendo꞉ biso꞉ a꞉lab.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Isolaela꞉ eso꞉lo꞉wo꞉ Isib hen a꞉nami, Gosen hen a꞉naka sen. Hen a꞉na silikiyo꞉, iliyo꞉ hen heb nolo꞉ kilili, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ iliyo꞉ so꞉wayo꞉ sa꞉la꞉la꞉labikiyo꞉, modo꞉ ko꞉lo꞉ fa꞉la꞉dowo꞉.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Ya꞉kob e Isib a꞉namilo꞉ seno꞉ donayo꞉ do꞉la꞉ta꞉ga꞉ doma꞉la꞉fo꞉ gulula꞉ ko꞉lo꞉, e dona dikudu agelo꞉wo꞉ 147 a꞉la꞉fo꞉ ko꞉lo꞉ gulula꞉.
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Ya꞉kob e soma꞉no꞉wo꞉ ko꞉na꞉ma dowabikiyo꞉, eyo꞉ Yosa꞉bo꞉ ho꞉lelia꞉sa꞉ga꞉ emo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Giyo꞉ nemo꞉wo꞉ sagalalega, gi dagiyo꞉ ni fe ha꞉ga golofo꞉liki, nemo꞉wo꞉ a꞉la꞉dinali sama. Ne sowalikiyo꞉ Isib hen wenamio꞉ daida꞉so꞉bo.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 Ni do꞉mo꞉wo꞉ ni ma꞉muwa꞉ do꞉mo꞉lo꞉ difa꞉ a꞉na dia꞉foma꞉ki asulab ko꞉lo꞉, ni do꞉mo꞉wo꞉ dia꞉ha꞉na꞉ga꞉ Isib hen we ta꞉ta꞉sa꞉ga꞉, ni ma꞉mulo꞉ difa꞉lo꞉wa dia꞉ta꞉bi. Giyo꞉ a꞉la꞉dimidama꞉no꞉ a꞉la꞉liki dinali sama.” A꞉la꞉sa꞉labikiyo꞉ Yosa꞉b eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gilo꞉ sa꞉lab ko aumbo꞉, niyo꞉ dimidama꞉no꞉.”
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Ya꞉kob eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “To a꞉no꞉ halale alitakiyo꞉, Godeya꞉ wi amio꞉ nemo꞉wo꞉ dinali saefoma.” A꞉la꞉sa꞉labiki Yosa꞉b eyo꞉ Godeya꞉ wi amio꞉ dinali sio꞉. A꞉la꞉sa꞉la꞉sa꞉ga꞉yo꞉ Ya꞉kobo꞉ ene uwo꞉ba alifo꞉likiyo꞉, Godemo꞉wo꞉ sagala꞉liki wabulu sio꞉.
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.