Romanos 4
Balóchi Balochi (BCCL) vs NTLH
1 Gorhá ché begwashén, Ebráhém ke jesmi hesábá may bonpirok ent, áiá ché katthet?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Agan Ebráhém cha wati kár o kerdá pák o palgár zánag butén, áiá chizzé hastat ke áiay sará pahr bekant, bale Hodáay chammá chosh naent.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Pákén Ketáb ché gwashit? Ebráhémá Hodáay sará báwar kort o hamé báwar pa áiá, páki o palgárié hesáb but.
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nun kasé ke kára kant, áiay mozz, tohpah o thékié hesába nabit, áiay hakk ent.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Bale á ke nékén káráni sará tawkala nakant, hamá Hodáay sará tawkala kant ke radkár o béhodáyán pák o palgára kant, áiay báwar pa áiá páki o palgári hesába bit.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Hamé paymá Dáud ham hamá mardomay bahtáwariay habará kant ke Hodá cha áiay kár o kerdá dhann áiá pák o palgár hesába kant o gwashit:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Bahtáwar ant hamá ke Hodá cha áyáni násharián sar gwastag o
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Bahtáwar ent hamá ke Hodáwand áiay gonáhá hechbar hesábá mayárit.”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 É bahtáwari tahná pa hamáyán ent ke sonnat kanag butagant? Yá pa áyán ent ham ke sonnat kanag nabutagant? Má gwashén ke Ebráhémay báwar, pa áiá páki o palgári hesáb but.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Chónén hál o jáwaréá chosh but? Sonnat bayagá pésar yá sonnat bayagá rand? Pakká ent ke sonnat bayagá pésar pák o palgár hesáb árag but, randá na.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Bale sonnat bayagay nesháni áiá raset tán pa áiay páki o palgáriá mohr o nakshé bebit ke sonnat bayagá pésar, cha báwaray ráhá hastati. Maksad esh at ke Ebráhém hamá sajjahén mardománi pet zánag bebit ke bé sonnat bayagá imána kárant o é dhawlá á ham pák o palgár hesába bant.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Hamé paymá, Ebráhém áyáni ham pet ent ke na tahná sonnat kanag butagant, imánay ráhá gám ham janagá ant, hamá ráhá ke may pet Ebráhémá cha sonnat bayagá pésar gáma jat.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Ebráhém o áiay nasl o padréchá é wádah ke jahánay mirás baróka bant cha Sharyatay ráhá naraset, cha páki o palgáriay ráhá raset ke cha imáná kayt.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Parchá ke agan Sharyatay randgir o mannók mirás barók buténant, báwar béarzesh o wádah bémáná at,
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 chiá ke Sharyat kahr o gazaba kárit. Bale ódá ke Sharyat néstent, Sharyat próshag ham nabit.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Paméshká, wádah báwaray sará óshtátag, tán wádahay bonred rahmat bebit o áiay sarjam bayag pa Ebráhémay sajjahén nasl o padréchá zamánat kanag bebit. É wádah tahná pa Sharyatay randgir o mannókán mabit, pa áyán ham bebit ke gón Ebráhémay imáná sharikdár ant, parchá ke Ebráhém may sajjahénáni pet ent.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Anchosh ke nebisag butag: “Man tará bázén kawmáni pet kortag.” Gorhá, Hodáay chammá á may pet ent, hamá Hodá ke Ebráhémá áiay sará báwar kort, á ke mordagán zendaga kant o néstiá gwánka jant o hasta kant.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Wahdé hech omété néstat, Ebráhémá gón ométwári báwar kort ke bázén kawméay peta bit. Anchosh ke Hodáyá gón Ebráhémá gwashtagat: “Tai poshtpad o óbádag estáráni kesásá báza bant.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Wahdé wati bésáhén jesm o jáni cháret, parchá ke Ebráhémá kamm o gésh sad sál at, yá hamá wahdá ke Sárahay santhi o béchokkii dist, á wati báwaray sará sost nabut.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Hodáay wádahay sará, Ebráhém bébáwar nabut o shakki nakort, á wati báwaray sará mohr óshtát o Hodái shán o shawkat dát.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Saddak at ke Hodáyá é wák hast ke wati wádahá purah bekant.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Paméshká cha Hodáay némagá“pák o palgár hesáb árag but”.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Pákén Ketábay é labz ke “hesáb árag but” tahná pa Ebráhémá nebisag nabutag,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 pa má ham nebisag butag. Má ham cha Hodáay némagá pák o palgár hesáb áraga bén, má ke Hodáay sará báwara kanén ke áiá may Hodáwand Issá cha mordagán jáh janáént.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Issá pa may gonáhán, markay dastá dayag but o pa may pák o palgár kanagá, cha mordagán jáh janáénag but.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.