João 4

Balóchi Balochi (BCCL) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Issáyá zánt Parisián eshkotag ke áiá cha Yahyáyá géshterén moridé wadi kortag o áyán pákshódia dant.
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Bale zalurat at ke cha Sámerahay damagá begwazit.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Ódá, yak shahréá raset ke námi Suhár at o hamá dhagáray nazziká at ke Ákubá wati chokk Issopárá dátagat.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Ákubay chát hamódá at. Issáyá cha sapará dam bortagat o hamé chátay kerrá nesht. Némróchay wahd at.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 Sámeri janéné ápay kasshagá átk, Issáyá gón áiá gwasht: “Kammé áp maná beday.”
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 Áiay morid, pa warákay gerag o áragá shahrá shotagatant.
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Sámeri janéná gwasht: “Taw ke yak Yahudié ay, chón cha man ápa lóthay?” Janéná paméshká chosh gwasht, ke Yahudi gón Sámerián raw o á nakanant.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Issáyá áiay passawá gwasht: “Agan taw bezántén Hodáay bakshesh chi ent o é kay ent ke cha taw ápa lóthit, gorhá allamá taw gón áiá dazbandi kortagat ke tará zendáp bedant.”
10 Jesus respondeu:
11 Janéná gwasht: “Oo wájah! Tará pa ápay kasshagá dhól nést o é chát sakk johl ent, cha kojá zendápa káray?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Taw cha may pirok Ákubá master ay, ke é cháti márá dátag o áiay jend, chokk, ramag o górromá cha é chátá áp wártag?”
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Issáyá passaw tarrént: “Harkas ke é ápá bwárt padá tonniga bit,
13 Jesus respondeu:
14 bale harkas ke mani bakshetagén ápá bwárt, hechbar tonniga nabit. Chiá ke hamá ápá ke mana dayán agan kasé bwárt, cha áiay daruná zendápay chammagé bojit o jáha jant ke abadi ent.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Janéná gwasht: “Oo wájah! Hamá ápá maná beday tán dega baré tonnig mabán o pa ápay kasshagá edá mayáyán.”
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Issáyá gwasht: “Beraw wati lógwájahá tawár kan o padá hamedá byá.”
16 Jesus disse:
17 Janéná áiay passawá gwasht: “Maná mard nést.” Issáyá gwasht: “Rásta gwashay ke tará mard nést,
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 chiá ke tará panch mard butag o é mard ke annun gón taw zendagia kant, tai mard naent. Taw rást gwasht.”
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Janéná darráént: “Oo wájah! Mani zánagá, taw yak nabié ay.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 May pet o pirokán hamé kóhay sará parastesh kortag, bale shomá Yahudia gwashét, báyad ent Hodá Urshalimáparastesh kanag bebit.”
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Issáyá gwasht: “Oo janén! Báwar kan, yak wahdé kayt ke Hodáén Petá na é kóhay sará parastesha kanant o na ham Urshalimá.
21 Jesus respondeu:
22 Shomá Sámeri hamáiá parastesha kanét ke áiá nazánét. Bale má hamáiá parastesha kanén ke áiá zánén. Chiá ke neját o rastgári cha Yahudiáni némagá kayt.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Yak wahdé kayt o á wahd annun bongéj butag ke rást o barhakkén parastesh kanók Petá gón Ruh o pa rásti parastesha kanant. Chiá ke Pet hamé dhawlén parastesh kanókáni lóthók ent.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Hodá Ruh ent o harkas ke áiá parastesha kant gón Ruh o pa rásti parastesh bekant.”
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Janéná gwasht: “Mana zánán ke Masiha kayt o har wahdé ke á kayt, sajjahén chizzán márá gwashit.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Issáyá gwasht: “Man ke gón taw habar kanagá án, hamá án.”
26 Então Jesus disse:
27 Hamé wahdá Issáay morid padá átkant. Wahdé distesh ke Issá gón janénéá habar kanagá ent, hayrán butant. Bale hechkasá jost nakort ke “chiá gón eshiá habar kanagá ay?” yá “cha eshiá ché lóthay?”
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Nun janéná wati kunzag zeminá ér kort, shahrá shot o gón mardomán gwashti:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 “Byáét mardéá begendét, man tán é wahdi harché kortag, áiá maná gwashtant. Bárén, Masih naent?”
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Gorhá mardom cha shahrá dar kapt o Issáay némagá ráh geptant.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 É nyámá moridán gón Issáyá dazbandi kort o gwashtesh: “Oo ostád! Chizzé bwar.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Bale áiá gwasht: “Maná waráké hast ke shomá áiay bárawá nazánét.”
32 Mas ele lhes disse:
33 Nun morid watmánwat habará atant ke “bárén, kaséá pa áiá waráké áwortag?”
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Issáyá gón áyán gwasht: “Mani warák hamesh ent ke wati rah dayókay wáhagá barjáh bekanán o áiay kárán sarjam bekanán.
34 Jesus lhes declarou:
35 Shomá nagwashét ke pa rón o móshay mósomá angat chár máh pasht kaptag? Sharr delgósh kanét, shomárá gwashán, keshárán bechárét o begendét ke annun pa róná rasetag o tayár ant.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Ronók wati mozzá gipt o bar o samará pa namiránén zendá moccha kant, tán keshók o ronók hór gal o shádán bebant.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Edá é habar rást ent ke ‘yakké keshit o degaré ronit.’
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Man shomárá rawán dát tán hamá bar o samaráni wáhond bebét ke shomá pa áyán hech zahmaté ham nakasshetag. Degarán zahmat kasshetag o shomá cha áyáni kárá nap o sutta gerét.”
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Á shahray bázén Sámeri mardomán paméshká Issáay sará imán áwort ke á janéná gwáhi dátag o gwashtagat: “Har chizzé ke tán é wahdi man kortag áiá maná gwashtant.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Gorhá Sámeri Issáay kerrá átkant o dazbandiesh kort ke áyáni kerrá bemánit. Issá tán do róchá gón hamáyán nesht o
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 bázénéá áiay habaráni sará imán áwort.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Gón á janéná gwashtesh: “Nun éwak o tahná tai habaráni sará báwarmand naén, má áiay jenday habar ham eshkotagant o deljam én ke á pa rásti jahánay rakkénók ent.”
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Do róchá rand, Issá cha ódá dar kapt o Jalilá shot.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Issáyá wat gwashtagat ke “hech nabiéá wati shahr o hankéná ezzat nést.”
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Bale wahdé Jalilá raset, mardomán pa delsetki wasshátk kort, chiá ke aiday róchán á Urshalimá atant o ódá áiay kortagén káresh distagatant.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Issá padá Jalilay métag Kánáyá shot, hamódá ke ápi sharáb kortagatant. Bádsháhay kárdáré hastat ke chokki, Kaparnáhumay shahrá nádráh at.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Wahdé á sahig but ke Issá cha Yahudiahá Jalilá átkag, áiay kerrá átk o dazbandi korti ke Kaparnáhumá byayt o áiay nádráhén bachaká berakkénit ke markig ent.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Issáyá gón áiá gwasht: “Shomá tán mójezah o ajabbatén nesháni magendét hech paymá imána nayárét.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Á mardá gwasht: “Oo wájah! Bachakay meragá pésar byá.”
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Issáyá gwasht: “Beraw tai chokk dráha bit.” Á mardá Issáay habar báwar kort o wati lógá shot.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Angat lógá narasetagat ke nawkarán ráhay nyámá dist o hálesh dát: “Tai chokk dráh butag.”
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Áiá jost gept: “Che wahd o damáná gehter butag?” Áyán gwasht: “Zi némróchá kammé rand, tapá yalah dátag.”
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Petá zánt ke é wahd, hamá wahd at ke Issáyá gwashtagat: “Tai chokk dráha bit.” Gorhá áiá wat gón lógay sajjahén mardomán Issáay sará imán áwort.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 Cha Yahudiahá, Jalilá ke átk, é Issáay domi ajabbatén nesháni at.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.