Lucas 8
بلۆچی Balochi (BCC) vs NVI
1 Randá, Issá shahr pa shahr o métag pa métaga tarret o pa mardomán Hodáay bádsháhiay mestágay jária jat. Áiay dwázdahén kásed hamráh atant.
1 Depois disso Jesus ia passando pelas cidades e povoados proclamando as boas novas do Reino de Deus. Os Doze estavam com ele,
2 Lahtén janén ham ke Issáyá áyáni jenn kasshetagatant o cha nádráhián dráh kortagatant, gón áyán gón atant. Cha áyán yakké Maryam at, ke Magdaliniesha gwasht o Issáyá cha áiá hapt jenn kasshetagat.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e doenças: Maria, chamada Madalena, de quem haviam saído sete demônios;
3 Dega yakké Yuánah at ke áiay lógwájah Huzá, Hirudis bádsháhay kalátay kárendaháni master at. Yakké Susanah at o dega báz janén atant ke cha wati zarr o málán Issá o áiay moridán komakk kanagá atant.
3 Joana, mulher de Cuza, administrador da casa de Herodes; Susana e muitas outras. Essas mulheres ajudavam a sustentá-los com os seus bens.
4 Cha har shahrá mardom Issáay kerrá pédák atant. Wahdé bázén mardomé átk o mocch but, Issáyá pa darwar o mesál gón áyán gwasht:
4 Reunindo-se uma grande multidão e vindo a Jesus gente de várias cidades, ele contou esta parábola:
5 “Dehkáné wati tohmáni chandhagá shot. Tohmáni chandhagay wahdá kammé tohm ráhay sará retk ke pálapásh butant o báli morgán chet o wártant.
5 "O semeador saiu a semear. Enquanto lançava a semente, parte dela caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Kammé tohm dhal o dhókáni tahá retk. Á rostant bale zutt gimmort o hoshk butant, chéá ke zeminá namb néstat.
6 Parte dela caiu sobre pedras e, quando germinou, as plantas secaram, porque não havia umidade.
7 Kammé tohm cherekk o dhangaráni tahá retk, hórigá rostant bale cherekkán tohm rodagá naeshtant.
7 Outra parte caiu entre espinhos, que cresceram com ela e sufocaram as plantas.
8 É dega tohm sharrén zeminá retkant o sharr rost o mazan butant o sad sari hóshag o baresh dát.” É mesálay gwashagá rand Issáyá pa borztawári gwasht: “Harkasá pa eshkonagá gósh per, beshkont.”
8 Outra ainda caiu em boa terra. Cresceu e deu boa colheita, a cem por um". Tendo dito isso, exclamou: "Aquele que tem ouvidos para ouvir, ouça! "
9 Issáay moridán cha áiá é mesálay máná jost kort.
9 Seus discípulos perguntaram-lhe o que significava aquela parábola.
10 Áiá passaw dát: “Hodáyá é zánt shomárá dátag ke ásmáni bádsháhiay rázán sarpad bebét, bale pa á dega mardomán hoshkén darwar o mesál ant, tánke:
10 Ele disse: "A vocês foi dado o conhecimento dos mistérios do Reino de Deus, mas aos outros falo por parábolas, para que ‘vendo, não vejam; e ouvindo, não entendam’.
11 É mesálay máná esh ent: Tohm Hodáay habar ant.
11 "Este é o significado da parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Ráhay sará retkagén tohmáni máná hamá mardom ant ke Hodáay habarán eshkonant, bale Shaytána kayt o cha áyáni delá Hodáay habarán dara kant ke chó mabit á báwar bekanant o berakkant.
12 As que caíram à beira do caminho são os que ouvem, e então vem o diabo e tira a palavra dos seus corações, para que não creiam e não sejam salvos.
13 Dhal o dhókén zeminay retkagén tohmáni máná hamá mardom ant ke Hodáay habarána eshkonant o pa gal o wasshia mannant, bale Hodáay habar áyáni delá risshag o wandhála najanant. Kammé wahdá wati imánay sará óshtant, bale ázmáesh o chakkásay wahdá poshtá kenzant.
13 As que caíram sobre as pedras são os que recebem a palavra com alegria quando a ouvem, mas não têm raiz. Crêem durante algum tempo, mas desistem na hora da provação.
14 Cherekk o dhangaráni tahá retkagén tohmáni máná hamá mardom ant ke Hodáay habarán eshkonant, bale zenday janjál o zarr o mál o aysh o nóshán mána gisshant o bar o samara nayárant.
14 As que caíram entre espinhos são os que ouvem, mas, ao seguirem seu caminho, são sufocados pelas preocupações, pelas riquezas e pelos prazeres desta vida, e não amadurecem.
15 Bale sharrén zeminá retkagén tohmáni máná hamá mardom ant ke Hodáay habarán gósha dárant o pa setk o del o pákén niyaté áyáni sará amala kanat o pa sabr bar o samara kárant.
15 Mas as que caíram em boa terra são os que, com coração bom e generoso, ouvem a palavra, a retêm e dão fruto, com perseverança".
16 Kasé ke cherágá róka kant, darpéay chérá chéria nadant yá tahtéay chérá éria nakant. Rókén cherágá cherágdáná éra kanant, tánke harkas ke lógá kayt áiay rozhná begendit.
16 "Ninguém acende uma candeia e a esconde num jarro ou a coloca debaixo de uma cama. Pelo contrário, coloca-a num lugar apropriado, de modo que os que entram possam ver a luz.
17 Chéá ke hecch choshén chérén chizzé nést ke záher mabit o hecch choshén rázé nést ke zánag o áshkár kanag mabit.
17 Porque não há nada oculto que não venha a ser revelado, e nada escondido que não venha a ser conhecido e trazido à luz.
18 Paméshká shomá hozzhár bét o bezánét ke che paymá eshkonét. Kaséá ke chizzé hast, áiá géshter dayaga bit o kaséá ke nést, bale gomána kant ke hasti, cha áiá hamá ham pach geraga bit.”
18 Portanto, considerem atentamente como vocês estão ouvindo. A quem tiver, mais lhe será dado; de quem não tiver, até o que pensa que tem lhe será tirado".
19 Padá Issáay mát o brát áiay gendagá átkant, bale cha mardománi bázén mocchiá áiay nazzikká átkesh nakort.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Issáesh hál dát ke “Tai mát o brát pa tai gendagá dhanná óshtátagant.”
20 Alguém lhe disse: "Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te".
21 Issáyá darráént: “Mani mát o brát hamá ant ke Hodáay habarán gósha dárant o áyáni sará amala kanant.”
21 Ele lhe respondeu: "Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam".
22 Yakk róché Issáyá gón moridán gwasht: “Byáét gwarmay á dastá rawén.” Bójigá swár butant o ráh geptant.
22 Certo dia Jesus disse aos seus discípulos: "Vamos para o outro lado do lago". Eles entraram num barco e partiram.
23 Wahdé bójig rawagá at, Issá wáb kapt. Anágat syahgwátéá sar kort o tuppán but o bójig cha ápá porr bayagi at. Áyáni zend hataray tahá at.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. Abateu-se sobre o lago um forte vendaval, de modo que o barco estava sendo inundado, e eles corriam grande perigo.
24 Morid Issáay gwará shotant, cha wábá pád kort o gwashtesh: “Wájah, oo wájah! Má meragá én.” Á, cha wábá pád átk o tuppán o mastén daryái hakkal dátant. Gwát kapt o tuppán érmósh but.
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: "Mestre, Mestre, vamos morrer! " Ele se levantou e repreendeu o vento e a violência das águas; tudo se acalmou e ficou tranqüilo.
25 Áiá gón wati moridán gwasht: “Shomay imán kojá shot?” Moridán cha é ajabén kárá torset o bah mantant o cha yakdomiá jostesh gept: “É chónén mardomé ke gwátá o ápá hokma dant o á ham áiay hokmá mannant.”
25 "Onde está a sua fé? ", perguntou ele aos seus discípulos. Amedrontados e admirados, eles perguntaram uns aos outros: "Quem é este que até aos ventos e às águas dá ordens, e eles lhe obedecem? "
26 Gorhá Gerásiáni molká rasetant ke Jalilay damagay dém pa démá, mazangwarmay á dastá ent.
26 Navegaram para a região dos gerasenos que fica do outro lado do lago, frente à Galiléia.
27 Wahdé Issá cha bójigá ér kapt o hoshkiá átk, cha shahray mardomán yakké ke jennán geptagat, gón áiá dochár kapt. Cha bázén wahdéá áiá pocch gwará nakortagat o lógéá naneshtagat, kabrestáná kaptagat.
27 Quando Jesus pisou em terra, foi ao encontro dele um endemoninhado daquela cidade. Fazia muito tempo que aquele homem não usava roupas, nem vivia em casa alguma, mas nos sepulcros.
28 Wahdé áiá Issá dist, kukkáré jati, áiay pádán kapt o gón borztawári gwashti: “Issá, oo borzén arshay Hodáay Chokk! Tará gón man che kár ent? Cha taw dazbandia kanán ke maná azáb maday.”
28 Quando viu Jesus, gritou, prostrou-se aos seus pés e disse em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes! "
29 Áiá paméshká chosh gwasht ke Issáyá jenn hokm dátagat ke é mardá yalah beday. É mard pésará ham báz randá jenná geptagat, mardomán áiay dast o pád pa zamzil mohr bastagatant o ger o dár kortagat, bale mardá zamzil próshtagatant o jenná mard kasshán kortagat o gyábáná bortagat.
29 Pois Jesus havia ordenado que o espírito imundo saísse daquele homem. Muitas vezes ele tinha se apoderado dele. Mesmo com os pés e as mãos acorrentados e entregue aos cuidados de guardas, quebrava as correntes, e era levado pelo demônio a lugares solitários.
30 Issáyá cha áiá jost kort: “Tai nám kay ent?” Áiá passaw dát: “Mani nám lashkar ent,” chéá ke bázén jenné áiay badaná potertagat.
30 Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Legião", respondeu ele; porque muitos demônios haviam entrado nele.
31 Jennán Issá mennat kort: “Márá johlén tahtarunay chátá rawagay hokmá maday.”
31 E imploravam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Hamódá kóhdémá hukkáni mazanén ramagé charagá at. Jennán Issáyá mennat kort: “Márá bell ke é hukkáni jesmá poterén.” Issáyá ejázat dátant.
32 Uma grande manada de porcos estava pastando naquela colina. Os demônios imploraram a Jesus que lhes permitisse entrar neles, e Jesus lhes deu permissão.
33 Jennán á mard yalah dát o hukkáni jesmá potertant o hukkáni ramag cha kóhdémá jahlagá tachán but o gwarmá kapt o mort.
33 Saindo do homem, os demônios entraram nos porcos, e toda a manada atirou-se precipício abaixo em direção ao lago e se afogou.
34 Gón é káray gendagá hukkáni chárénók tacháná shotant o shahr o métagesh hál dátant.
34 Vendo o que acontecera, os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos, na cidade e nos campos,
35 Mardom shotant ke gón wati chammán begendant. Issáay kerrá átkant o hamá mardesh dist ke jennán yalah kortagat. Á Issáay pádáni démá neshtagat, pocch o pósháki gwará at o hósh o sár at. Nun mardománi delá tors kapt.
35 e o povo foi ver o que havia acontecido. Quando se aproximaram de Jesus, viram que o homem de quem haviam saído os demônios estava assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e ficaram com medo.
36 Á ke wat chamdistén sháhed atant, á dega mardomesh hál dátant ke é jenni chónoká dráh butag.
36 Os que o tinham visto contaram ao povo como o endemoninhado fora curado.
37 Gerásiáni molkay sajjahén mardomán gón Issáyá dazbandi kort ke cha may molká dar á o beraw, chéá ke áyán sakk torset. Paméshká Issá bójigá swár but o shot.
37 Então, todo o povo da região dos gerasenos suplicou a Jesus que se retirasse, porque estavam dominados pelo medo. Ele entrou no barco e regressou.
38 Hamá mardá ke Issáyá áiay jenn kasshetagatant, gón Issáyá dazbandi kort ke maná bar gón. Bale Issáyá á mard per tarrént o gwashti:
38 O homem de quem haviam saído os demônios suplicava-lhe que o deixasse ir com ele; mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 “Lógá beraw o wati mardomán hál day ke Hodáyá gón taw chónén káré kortag.” Á mard shot o sarjamén shahrá jári jat ke Issáyá gón man ché kortag.
39 "Volte para casa e conte o quanto Deus lhe fez". Assim, o homem se foi e anunciou a toda a cidade o quanto Jesus tinha feito por ele.
40 Wahdé Issá per tarret, rombé mardomá wasshátk kort, chéá ke sajjahén áiay rahchár atant.
40 Quando Jesus voltou, uma multidão o recebeu, pois todos o esperavam.
41 Hamá wahdá Yáerus námén mardé ke kanisahay master at, Issáay kerrá átk, áiay pádán kapt o mennati kort ke mani lógá byá.
41 Então um homem chamado Jairo, dirigente da sinagoga, veio e prostrou-se aos pés de Jesus, implorando-lhe que fosse à sua casa
42 Chéá ke áiay yakkén jenekk ke omri dwázdah sálay kesásá at, markig at. Wahdé Issá áiay lógay némagá rawagá at, mardománi mocchi áiay chakká kapán at.
42 porque sua única filha, de cerca de doze anos, estava à morte. Estando Jesus a caminho, a multidão o comprimia.
43 Hamódá yakk janéné hastat ke dwázdah sál at áiay hón pach at. Hechkasá ham á dráh kort nakortagat.
43 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia e gastara tudo o que tinha com os médicos; mas ninguém pudera curá-la.
44 Hamá janén Issáay poshti némagá átk o áiay kabáhay lambi dast jat o hamá damáná hóni band but.
44 Ela chegou por trás dele, tocou na borda de seu manto, e imediatamente cessou sua hemorragia.
45 Gorhá Issáyá gwasht: “Kayá maná dast jat?” Wahdé hechkasá namannet, Petrosá gwasht: “Wájah! Mardomán tará angerr kortag o tai chakká kapán ant.”
45 "Quem tocou em mim? ", perguntou Jesus. Como todos negassem, Pedro disse: "Mestre, a multidão se aglomera e te comprime".
46 Bale Issáyá padá gwasht: “Allamá kaséá maná dast per kort, man máret ke wák o twáné cha man dar átk.”
46 Mas Jesus disse: "Alguém tocou em mim; eu sei que de mim saiu poder".
47 Wahdé janéná zánt ke é habar chér dayaga nabit, larzáná átk o Issáay pádán kapt. Áiá sajjahénáni démá gwasht ke man chéá Issá dast jatag o chón hamá damáná cha wati nádráhiá wassh butagan.
47 Então a mulher, vendo que não conseguiria passar despercebida, veio tremendo e prostrou-se aos seus pés. Na presença de todo o povo contou por que tinha tocado nele e como fora instantaneamente curada.
48 Issáyá gwasht: “Oo mani jenekk! Tai imáná tará dráh kort, pa wasshi o salámati beraw.”
48 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz".
49 Issá angat habará at ke cha kanisahay masteray lógá mardomé átk o Yáerusi hál dát ke tai jenekk mortag o nun ostádá géshter delsyáh makan.
49 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegou alguém da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga, e disse: "Sua filha morreu. Não incomode mais o Mestre".
50 Issáyá é habar eshkot o gón Yáerusá gwashti: “Mators, bass báwar kan, tai jenekk dráha bit.”
50 Ouvindo isso, Jesus disse a Jairo: "Não tenha medo; tão-somente creia, e ela será curada".
51 Wahdé Issá Yáerusay lógá raset, áiá Petros, Yuhanná, Ákub o hamá jenekkay pet o mátá abéd, dega hechkas hamráhiay ejázat nadát.
51 Quando chegou à casa de Jairo, não deixou ninguém entrar com ele, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da criança.
52 Sajjahén mardom gréwag o mótk áragá atant. Bale áiá gwasht: “Magréwét. Á namortag, wáb ent.”
52 Enquanto isso, todo o povo estava se lamentando e chorando por ela. "Não chorem", disse Jesus. "Ela não está morta, mas dorme".
53 Áyán Issáay sará kandet, chéá ke zántesh ke jenekk mortag.
53 Todos começaram a rir dele, pois sabiam que ela estava morta.
54 Issáyá jenekkay dast gept o gón borzén tawáré gwashti: “Oo mani chokk! Pád á.”
54 Mas ele a tomou pela mão e disse: "Menina, levante-se! "
55 Jenekkay sáh per tarret o á hamá damáná pád átk. Issáyá hokm dát: “Chokká warag bedayét.”
55 O espírito dela voltou, e ela se levantou imediatamente. Então Jesus lhes ordenou que lhe dessem de comer.
56 Chokkay mát o pet hayrán o habakkah mantant, bale Issáyá kaddhan kortant ke é habará gón hechkasá makanét.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas ele lhes ordenou que não contassem a ninguém o que tinha acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.