João 4

بلۆچی Balochi (BCC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Wahdé Issáyá zánt ke Parisián eshkotag ke man cha Yahyáyá géshter morid dar géjagá án o áyán pákshódi dayagá án,
1 Quando Jesus soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 — se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos —,
3 — ausente —
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Bale zalurat at ke cha Sámerahá begwazit.
4 E era-lhe necessário passar pela região da Samaria.
5 Á, Sámerahá shahréá raset ke námi Suhár at o hamá dhagáray nazzikká at ke Ákubá wati chokk Issopárá dátagat.
5 Assim, Jesus chegou a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Ákubay chát hamódá at. Issá sapará butagat o dami bortagat. Hamé chátay kerrá nesht. Némróchay wahd at.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Cansado da viagem, Jesus sentou-se junto ao poço. Era por volta do meio-dia.
7 Sámeri janéné ápay kasshagá átk. Issáyá gón áiá gwasht: “Maná pa waragá kammé áp beday.”
7 Nisso veio uma mulher samaritana tirar água. Jesus lhe disse:
8 Áiay morid warákay geragá shahrá shotagatant.
8 Pois os seus discípulos tinham ido à cidade comprar alimentos.
9 Sámeri janéná gwasht: “Taw wa Yahudié ay o man Sámeri janéné án, taw chón cha man ápa lóthay?” Janéná paméshká chosh gwasht ke Yahudi gón Sámerián salám o dwá nakanant.
9 Então a mulher samaritana perguntou a Jesus: — Como, sendo o senhor um judeu, pede água a mim, que sou mulher samaritana? Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.
10 Issáyá áiay passawá gwasht: “Agan taw bezántén ke Hodáay dád o bakshesh chéé o é kay ent ke cha taw ápa lóthit, gorhá allamá taw gón áiá dazbandi kortagat ke maná áp beday o áiá tará zendáp dátagat.”
10 Jesus respondeu:
11 Janéná gwasht: “Oo wájah! Tará pa ápay kasshagá dhól nést o é chát johl ent, cha kojá zendápa káray?
11 Ao que a mulher respondeu: — O senhor não tem balde e o poço é fundo. De onde vai conseguir essa água viva?
12 Záná, taw cha may pirok Ákubá master ay, hamá ke é cháti márá dátag o áiay jendá o chokkán o mál o dalwatán cha é chátá áp wártag?”
12 Por acaso o senhor é maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, assim como os seus filhos e o seu gado?
13 Issáyá passaw tarrént: “Harkas ke é ápá bwárt, padá tonniga bit,
13 Jesus respondeu:
14 bale harkas ke mani dátagén ápá bwárt, hechbar tonniga nabit. Chéá ke á ápá ke mana dayán, agan kasé bwárti, cha áiay daruná ápay chammagé bojit ke abadmánén zenda bakshit.”
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Janéná gwasht: “Oo wájah! Hamá ápá maná beday ke dega baré tonnig mabán o pa ápay kasshagá edá mayáyán.”
15 A mulher lhe disse: — Senhor, quero que me dê essa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Issáyá gwasht: “Beraw wati lógwájahá tawár kan o hamedá byá.”
16 Jesus disse:
17 Janéná áiay passawá gwasht: “Maná mard nést.” Issáyá gwasht: “Rásta gwashay ke tará mard nést,
17 Ao que a mulher respondeu: — Não tenho marido. Então Jesus disse:
18 chéá ke tará panch mard butag o é mard ke annun gón taw zendagia kant, tai mard naent. Taw rásta gwashay.”
18 Porque já teve cinco, e esse que agora tem não é seu marido. O que você disse é verdade.
19 Janéná darráént: “Oo wájah! Man chó gendán ke taw nabié ay.
19 A mulher então lhe disse: — Agora eu sei que o senhor é um profeta!
20 May pet o pirokán hamé kóhay sará ebádat kortag, bale shomá Yahudia gwashét ke báyad ent Urshalimá ebádat kanag bebit.”
20 Nossos pais adoravam neste monte, mas vocês dizem que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Issáyá gwasht: “Bánok! Báwar kan, wahdé kayt ke shomá Hodáén Petá na é kóhay sará parastesha kanét o na Urshalimá.
21 Jesus respondeu:
22 Shomá Sámeri hamáiá parastesha kanét ke nazánéti, bale má hamáiá parastesha kanén ke zánéni, chéá ke neját cha Yahudiána kayt.
22 Vocês adoram o que não conhecem; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Yakk wahdé kayt o á wahd annun bongéj butag ke rást o barhakkén parastesh kanók Hodáén Petá gón Ruh o rásti parastesha kanant, chéá ke Pet hamé dhawlén mardománi lóthók ent ke áiay parasteshá bekanant.
23 Mas vem a hora — e já chegou — em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade. Porque são esses que o Pai procura para seus adoradores.
24 Hodá Ruh ent o harkas ke áiá parastesha kant, allamá gón Ruh o rásti parastesh bekant.”
24 Deus é Espírito, e é necessário que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Janéná gwasht: “Mana zánán ke Masiha kayt o har wahdé ke á kayt, márá har chizzá sarpada kant.”
25 A mulher respondeu: — Eu sei que virá o Messias, chamado Cristo. Quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Issáyá gwasht: “Man ke gón taw habará án, man hamá án.”
26 Então Jesus disse:
27 Hamé wahdá Issáay morid padá átkant. Wahdé distesh ke Issá gón janénéá habará ent, hayrán butant. Bale kassá jost nakort ke cha eshiá ché lóthay yá parchá gón eshiá habará ay.
27 Naquele momento, chegaram os discípulos de Jesus e se admiraram ao vê-lo falando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou: “O que você está querendo?” Ou: “Por que o senhor está falando com ela?”
28 Nun janéná wati kunzag zeminá ér kort, shahrá shot o gón mardomán gwashti:
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse ao povo:
29 “Mardé hast, man harché kortag, áiá maná gwashtant. Byáét becháréti, bárén Masih naent?”
29 — Venham comigo e vejam um homem que me disse tudo o que eu já fiz. Não seria ele, por acaso, o Cristo?
30 Gorhá mardom cha shahrá dar kapt o dém pa Issáyá átkant.
30 Então saíram da cidade e foram até onde Jesus estava.
31 É nyámá moridán gón Issáyá dazbandi kort o gwasht: “Oo ostád! Chizzé bwar.”
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus, dizendo: — Mestre, coma!
32 Bale áiá gwasht: “Maná waráké hast ke shomá áiay bárawá nazánét.”
32 Mas ele lhes disse:
33 Moridán watmánwatá gwasht: “Bárén, kaséá pa áiá warák áwortag?”
33 Então os discípulos começaram a dizer entre si: — Será que alguém lhe trouxe algo para comer?
34 Issáyá gwasht: “Mani warák esh ent ke wati dém dayókay wáhagá purah bekanán o áiay kárán sarjam bekanán.
34 Jesus lhes declarou:
35 Shomá nagwashét ke pa rón o móshá angat chár máh pasht kaptag? Bale man shomárá gwashán ke chammán chest kanét o keshárán bechárét ke annun pa róná rasetag o tayár ant.
35 Vocês não dizem que ainda faltam quatro meses até a colheita? Eu, porém, lhes digo: Levantem os olhos e vejam os campos, pois estão maduros para a colheita.
36 Ronók wati mozzá gipt o pa abadmánén zendá bar o samaré moccha kant tánke keshók o ronók hórigá gal o shádán bebant.
36 Quem colhe recebe desde já a recompensa e ajunta o seu fruto para a vida eterna, para que se alegrem ao mesmo tempo o que semeia e o que colhe.
37 Edá é habar rást ent ke yakké keshit o degaré róna kant.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: “Um é o que semeia, outro é o que colhe.”
38 Man shomárá rawán dát ke hamá bar o samaráni wáhond bebét ke shomá pa áyán hecch zahmaté ham nakasshetag. Degarán zahmat kasshetag o shomá cha áyáni kárá nap o sutt geptag.”
38 Eu os enviei a colher o que vocês não semearam; outros trabalharam, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Cha á shahray Sámerián bázénéá paméshká Issáay sará imán áwort ke á janéná gwáhi dátag o gwashtagat: “Har chizzé ke man kortag, áiá maná gwashtant.”
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus, por causa do testemunho da mulher, que tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu já fiz.”
40 Gorhá Sámeri Issáay kerrá átkant o dazbandiesh kort ke may kerrá bedár. Issáyá tán do róchá hamódá dásht o
40 Quando, pois, os samaritanos foram até Jesus, pediram-lhe que permanecesse com eles; e Jesus ficou ali dois dias.
41 bázénéá áiay habar gósh dáshtant o imánesh áwort.
41 Muitos outros creram nele, por causa da palavra de Jesus.
42 Gón á janéná gwashtesh: “Nun má éwaká tai habaráni sawabá báwar kanagá naén, má wat ham é marday habar eshkotagant o deljam én ke é pa rásti jahánay rakkénók ent.”
42 E diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você falou que nós cremos, mas porque nós mesmos ouvimos, e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Do róchá rand, Issá cha ódá dar kapt o Jalilá shot.
43 Passados dois dias, Jesus saiu dali e foi para a Galileia.
44 Issáyá wat gwashtagat ke hecch nabiá wati jenday shahr o hankéná ezzata nabit.
44 Porque o próprio Jesus testemunhou que um profeta não tem honra na sua própria terra.
45 Bale wahdé Jalilá raset, Jalilián wasshátk kort, chéá ke aiday róchán á Urshalimá butagatant o ódá áiay kortagén káresh distagatant.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que Jesus tinha feito em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Issá padá Jalilay métag Kánáyá shot, hamódá ke ápi sharáb kortagatant. Sháhi mansabdáré hastat ke bachakki Kaparnáhumay shahrá nádráh at.
46 Jesus foi outra vez a Caná da Galileia, onde tinha transformado água em vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Wahdé á sahig but ke Issá cha Yahudiahá Jalilá átkag, áiay kerrá átk o dazbandii kort ke Kaparnáhumá byá o mani nádráhén chokká berakkén ke markig ent.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi até ele e pediu-lhe que fosse curar o seu filho, que estava morrendo.
48 Issáyá gwasht: “Shomá tán mójezah o ajabbatén neshánia nagendét, hecch paymá imána nayárét.”
48 Então Jesus lhe disse:
49 Mansabdárá gwasht: “Oo wájah! Chokkay meragá pésar byá.”
49 O oficial pediu mais uma vez: — Senhor, venha, antes que o meu filho morra!
50 Issáyá gwasht: “Beraw, tai chokk namerit.” Á mardá Issáay habar báwar kort o wati lógá shot.
50 Jesus respondeu: O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Angat lógá narasetagat ke nawkarán ráhay némá dist o hál dát: “Tai chokk dráh but.”
51 Quando já estava a caminho, os seus servos vieram ao encontro dele, anunciando-lhe que o seu filho estava vivo.
52 Áiá jost kort: “Che wahdá gehter butag?” Áyán gwasht: “Zi némróchay yakká tapá yalah dátag.”
52 Então perguntou a que horas o seu filho havia se sentido melhor. Informaram: — Ontem, à uma hora da tarde a febre o deixou.
53 Petá zánt é hamá wahd at ke Issáyá gwashtagat ke tai chokk namerit. Gorhá áiá wat gón lógay sajjahén mardomán Issáay sará imán áwort.
53 Com isso, o pai reconheceu que aquela era precisamente a hora em que Jesus tinha dito a ele: “O seu filho vai viver.” E ele e toda a sua casa creram.
54 É Issáay domi ajabbatén nesháni at o hamá wahdá korti ke cha Yahudiahá Jalilá átkagat.
54 Este foi o segundo sinal que Jesus fez, depois de ir da Judeia para a Galileia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.