João 11
بلۆچی Balochi (BCC) vs NAA
1 Ilázar námén mardé nájórh at. Á, Maryam o áiay gohár Martáay métag Bayt-Anyáay mardomé at.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maryam hamá at ke Hodáwandén Issáay pádi atr per moshtant o gón wati mudán hoshki kortant. Annun áiay brát Ilázar nájórh at.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Ilázaray gohárán pa Issáyá kolaw dém dát: “Oo Hodáwand! Tai dóstén mardom nádráh ent.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Wahdé Issáyá é habar eshkot, gwashti: “É nádráhi áiá nakoshit, pa Hodáay shán o shawkatá neshánié bit, tánke cha eshiá Hodáay Chokkay shán o shawkat záher bebit.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Issáyá Martá o áiay gohár o Ilázar dósta dáshtant.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Wahdé Issá Ilázaray nájórhiá sahig but, dega do róchá hamá jáhá mahtal but ke dáshtagati o
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 randá gón moridán gwashti: “Byáét padá Yahudiahá rawén.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Moridán gwasht: “Oo ostád! Annun Yahudi tai sengsár kanagay sará atant. Padá hamódá rawaga lóthay?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Issáyá passaw dát: “Róchay rozhnái dwázdah sáhat naent? Kasé ke róchá ráha rawt, thagala nawárt chéá ke jahánay rozhná gendit.
9 Jesus respondeu:
10 Bale agan mardomé shapá ráh berawt, thagala wárt chéá ke áiá hecch nur nést.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 É habarán o rand Issáyá gwasht: “May dóstén Ilázar waptag, bale mana rawán o áiá páda kanán.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Moridán gwasht: “Oo Hodáwand! Agan wáb kaptag, allamá dráha bit.”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Issáyá áiay markay bárawá habar kort, bale áyán hayál kort ke Ilázar anchó waptag o wáb ent.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Padá Issáyá tachká gwashtant: “Ilázar mortag.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Bale sharr ent ke man ódá nabutagán. Nun man pa shomaygi gal án ke shomá imán áworta kanét. Byáét, áiay gwará rawén.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Tumá ke áiay domi nám Didimus at, gón á dega moridán gwashti: “Byáét, má ham rawén ke gón Issáyá hór bemerén.”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Wahdé Issá átk o raset, sahig but ke chár róch ent Ilázar kabr kanag butag.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Bayt-Anyá tán Urshalimá, kesás say kilumitar ent.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Bázén Yahudié, Martá o Maryamay kerrá pa áyáni brátay porsá átkagat.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Wahdé Martá sahig but ke Issá pédák ent, áiay péshwáziá shot, bale Maryam lógá nesht.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Martáyá gón Issáyá gwasht: “Oo Hodáwand! Agan taw edá buténay, mani brát namortagat.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Bale mana zánán ke har chizzé ke taw cha Hodáyá belóthay, annun ham tará dant.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Issáyá gwasht: “Tai brát padá zendaga bit.”
23 Jesus disse a ela:
24 Martáyá gwasht: “Mana zánán ke áheratay róchá zendaga bit, hamá róchá ke mordag jáha janant.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Issáyá gwasht: “Zenday sarchammag man án o é man án ke mordagán dobar zendaga kanán. Agan kasé mani sará imán byárit, toré bemerit ham padá zendaga bit.
25 Então Jesus declarou:
26 Harkas ke zendag ent o mani sará imána kárit, hechbara namerit. É habará báwara kanay?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Martáyá gwasht: “Haw, Hodáwand! Maná báwar ent ke taw Masih ay, taw Hodáay hamá Chokk ay ke é jaháná áyagi at.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 É habaray kanagá o rand Martá shot, wati gohár Maryami tawár kort o pa halwat gwashti: “Ostád átkag o tará lóthit.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Wahdé Maryamá eshkot, hamá damáná pád átk o Issáay kerrá shot.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 Issá angat métagá napotertagat, hamódá at ke Martá áiay péshwáziá shotagat.
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Hamá Yahudi ke lógá Maryamay kerrá atant o áiá tasallá dayagá atant, wahdé distesh ke Maryam pa eshtápi pád átk o cha lógá dar átk, áiay randá kaptant. Watmánwat gwashtesh: “Balkén pa gréwagá kabray sará rawt.”
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Bale Maryam hamódá shot o sar but ke Issá ódá at. Wahdé Issái dist, áiay pádán kapt o gwashti: “Oo Hodáwand! Agan taw edá buténay, mani brát namortagat.”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Issáyá ke Maryam o áiay hamráhén Yahudi gréwagá distant, sakk nagég o padard but.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Gwashti: “Shomá Ilázar kojá kabr kortag?” Gwashtesh: “Oo Hodáwand! Byá o bechár.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Issáyá grét.
35 Jesus chorou.
36 Yahudián gwasht: “Bechárét, chinkadar dósti dáshtag.”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Cha áyán lahténá gwasht: “É mardá ke kóray chamm rozhná kortant, Ilázari cha marká rakként nakort?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Issá padá sakk nagég but o Ilázaray kabray sará shot. Kabr gáré at o dhóké dapá ér ati.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Issáyá gwasht: “Dhóká dur kanét.” Mortagén Ilázaray gohár Martáyá gwasht: “Oo Hodáwand! Áiay marká chár róch gwastag o bóa kant.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Issáyá passaw dát: “Man tará nagwasht ke agan tará imán bebit, Hodáay shán o shawkatá genday?”
40 Jesus respondeu:
41 Gorhá dhókesh dur kort. Issáyá ásmánay némagá cháret o gwashti: “Oo Pet! Tai shográ gerán ke taw mani habar gósh dásht.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Man zánt ke taw modám mani habará gósha dáray, bale man é habar hamá mardománi háterá gwasht ke edá óshtátagant, tánke báwar bekanant ke taw maná rawán dátag.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Cha é habarán o rand, Issáyá gón borzén tawáré gwánk jat: “Ilázar! Dar á.”
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Hamá mordag ke dast o pádi kapaná patátagatant o démi dazmáléá póshetagat, dhanná dar átk. Issáyá gwasht: “Pachi kanét, belléti ke rawt.”
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Bázén Yahudié ke Maryamay kerrá átkagat, wahdé Issáay é káresh dist, áiay sará imánesh áwort.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Bale cha eshán lahtén Parisiáni kerrá shot o Issáay kortagén káray hálesh bort o sar kort.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Parisi o mazanén dini péshwáyán, Sarókáni Diwánay básk lótháéntant o gwashtesh: “Má ché kanagá én? É mard bázén mójezah o ajabbatén neshánié pésh dáragá ent.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Agan eshiá hamé dhawlá yalah bedayén, sajjahén mardom eshiay sará imána kárant o Rumia káyant o may mazanén parasteshgáh o kawmá cha may dastá pacha gerant.”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Cha áyán yakké ke námi Kayápá at, á sálay masterén dini péshwá at. Áiá gwasht: “Shomá heccha nazánét.
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Nazánét ke pa shomá sharter hamesh ent ke sarjamén kawmay tabáhiay badalá, yakk mardomé kawmay jáhá bemerit?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 É habar Kayápáyá watsará najat. Á hamá sálay masterén dini péshwá at, paméská áiá péshgói kort ke Issá kawmay jáhá merit.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Tahná á kawmay jáhá namerit, Hodáay sajjahén sheng o shángén chokkáni jáhá merit tánke áyán yakjáh o yakráh bekant.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Cha á róchá o rand, Issáay koshagay pandalesh sázet.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Cha ed o rand Issáyá Yahudiáni nyámá tarr o garda nakort. Gyábánay nazzikká Epráém námén shahréá shot o gón wati moridán hamódá dáshti.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Yahudiáni Sargwazay Aid nazzikk at o bázén mardomé cha molkay sajjahén hand o damagán Urshalimá átkagat ke cha aidá pésar pákizagiay rasmán purah bekanant.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Á Issáyá patthagá atant, mazanén parasteshgáhá óshtátagatant o yakdegará jost kanagá atant: “Shomá ché gwashét? Bárén, é aidá nayayt?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Bale Parisi o mazanén dini péshwáyán hokm dátagat: “Harkas ke zánt Issá kojá ent, márá hál bedant.” Áyáni delá at ke Issáyá dazgir bekanant.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.