Marcos 6
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC
1 Yesu u doonɑ min di u dɑ win tiin wuuɔ, mɑ win bwɑ̃ɑbɑ kɑ nùn dɑ.
1 Depois, ele partiu dali e foi para a sua pátria, seguido de seus discípulos.
2 Ye n kuɑ tɔ̃ɔ wɛ̃rɑruɡiru u Gusunɔn ɡɑrin keu sɔ̃ɔsim wɔri mɛnnɔ yerɔ. Tɔn dɑbi te tɑ nùn swɑɑ dɑki, biti bu mwɑ. Mɑ bɑ mɔ̀, mɑn diyɑ u yenin bweseru wɑɑmɑ. Bwisi yirɑ̀n bweserɑ bɑ nùn kɑ̃. Amɔnɑ u kɑ sɔm dɑmɡii ninin bweseru mɔ̀.
2 Quando chegou o dia de sábado, começou a ensinar na sinagoga. Muitos o ouviam e, tomados de admiração, diziam: Donde lhe vem isso? Que sabedoria é essa que lhe foi dada, e como se operam por suas mãos tão grandes milagres?
3 N ǹ dɑ̃ɑ dɑ̃ko wi mini? Mɑɑrin bii? Yɑkɔbu kɑ Yosɛfu kɑ Yudu kɑ Simɔɔbɑn mɔɔ? N ǹ bɛsɛ kɑ win sesubɑ sɑ wɑ̃ɑ mini sɑnnu?
3 Não é ele o carpinteiro, o filho de Maria, o irmão de Tiago, de José, de Judas e de Simão? Não vivem aqui entre nós também suas irmãs? E ficaram perplexos a seu respeito.
4 Mɑ Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɡɑm sɑri mi Gusunɔn sɔmɔ ku rɑ n bɛɛrɛ mɔ mɑ n kun mɔ win tiin temɔ kɑ win tɔmbun suunu sɔɔ kɑ win yɛnuɔ.
4 Mas Jesus disse-lhes: Um profeta só é desprezado na sua pátria, entre os seus parentes e na sua própria casa.
5 Yesu u ǹ kpĩɑ u sɔm dɑmɡiru ɡɑru kue mi, mɑ n kun mɔ ye u bɑrɔbu ɡɑbu nɔmɑ sɔndi u kɑ bu bɛkiɑ.
5 Não pôde fazer ali milagre algum. Curou apenas alguns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Mɑ u biti kuɑ ɡem ɡem ben nɑɑnɛ doke sɑrirun sɔ̃.
6 Admirava-se ele da desconfiança deles. E ensinando, percorria as aldeias circunvizinhas.
7 Mɑ u wɔkurɑ yiru ye sokɑ u bu ɡɔrimɔ yiru yiru. U bu dɑm kɑ̃ wɛrɛkunun wɔllɔ,
7 Então chamou os Doze e começou a enviá-los, dois a dois; e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos.
8 mɑ u bu yiire bu ku ɡɑ̃ɑnu kusenu ko sɑnum sɔ̃ mɑ n kun mɔ dɛki. Bu ku dĩɑnu suɑ, ǹ kun mɛ bɔɔru, ǹ kun mɛ ɡobi yɑnsurɔru sɔɔ.
8 Ordenou-lhes que não levassem coisa alguma para o caminho, senão somente um bordão; nem pão, nem mochila, nem dinheiro no cinto;
9 U nɛɛ bu sɑlubɑtɑ dokeo ɑdɑmɑ bu ku yɑberu yiruse suɑ.
9 como calçado, unicamente sandálias, e que se não revestissem de duas túnicas.
10 Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ì n wuu ɡɑɡu duɑ, i koowo yɛnu teun sɔbu sere i kɑ wuu ɡe yɑri.
10 E disse-lhes: Em qualquer casa em que entrardes, ficai nela, até vos retirardes dali.
11 Bɑ̀ kun bɛɛ dɑm koosie ɡɑm, mɑ bɑ kun bɛɛn ɡɑri swɑɑ dɑki, ì n doonɔ i bɛɛn nɑɑsun tuɑ bu kpɑreo. Yeniwɑ n ko n sɑ̃ɑ seedɑ ye yɑ bu tɑɑrɛ wɛ̃ɛmɔ.
11 Se em algum lugar não vos receberem nem vos escutarem, saí dali e sacudi o pó dos vossos pés em testemunho contra ele.
12 Yerɑ bwɑ̃ɑ be, bɑ doonɑ, bɑ wɑɑsu mɔ̀ bɑ ɡerumɔ tɔmbu bu ben ɡɔ̃rusu ɡɔsio torɑnun di.
12 Eles partiram e pregaram a penitência.
13 Mɑ bɑ wɛrɛku dɑbinu ɡirɑmɔ, bɑ mɑɑ bɑrɔ dɑbinu ɡum tɑ̃remɔ bɑ bu bɛkiɑmɔ.
13 Expeliam numerosos demônios, ungiam com óleo a muitos enfermos e os curavam.
14 N wee, sunɔ Herodu u nuɑ ye ɡɔro be, bɑ kuɑ, domi Yesun yĩsirɑ yɑrɑ. Mɑ bɑ nɛɛ, Yohɑnu Bɑtɛmu kowowɑ seewɑ ɡɔrin di. Yen sɔ̃nɑ u dɑm mɔ u kɑ mɑɑmɑɑki mɔ̀.
14 O rei Herodes ouviu falar de Jesus, cujo nome se tornara célebre. Dizia-se: João Batista ressurgiu dos mortos e por isso o poder de fazer milagres opera nele.
15 Gɑbɑ nɛɛ, Eliwɑ.
15 Uns afirmavam: É Elias! Diziam outros: É um profeta como qualquer outro.
16 Adɑmɑ ye Herodu u ye nuɑ, u nɛɛ, Yohɑnuwɑ wìn wiru u derɑ bɑ burɑ, wiyɑ u seewɑ ɡɔrin di.
16 Ouvindo isto, Herodes repetia: É João, a quem mandei decapitar. Ele ressuscitou!
17 — ausente —
17 Pois o próprio Herodes mandara prender João e acorrentá-lo no cárcere, por causa de Herodíades, mulher de seu irmão Filipe, com a qual ele se tinha casado.
18 — ausente —
18 João tinha dito a Herodes: Não te é permitido ter a mulher de teu irmão.
19 — ausente —
19 Por isso Herodíades o odiava e queria matá-lo, não o conseguindo, porém.
20 Domi Herodu u Yohɑnun bɛɛrɛ yɛ̃. U yɛ̃ mɑ Yohɑnu sɑ̃ɑ tɔn ɡeo wìn wɑ̃ɑru tɑ dɛɛre, mɑ u nùn beruɑ u ku wɑhɑlɑ wɑ. U rɑ kɑ̃ u Yohɑnun ɡɑri swɑɑ dɑki bɑɑ mɛ ɡɑri yi u rɑ nɔ, yi rɑ win lɑɑkɑri seeye.
20 Pois Herodes respeitava João, sabendo que era um homem justo e santo; protegia-o e, quando o ouvia, sentia-se embaraçado. Mas, mesmo assim, de boa mente o ouvia.
21 Dɔmɑ te Herodu u dim bɑkɑm kuɑ u kɑ win mɑru tɔ̃ru yɑɑyɑ, u tɔnwerobu kɑ tɑbu wiruɡibu kɑ Gɑlilen ɡobiɡibu sokɑ. Dɔmɑ teyɑ sɑnɑm Herodiɑ nɑɑwɑ.
21 Chegou, porém, um dia favorável em que Herodes, por ocasião do seu natalício, deu um banquete aos grandes de sua corte, aos seus oficiais e aos principais da Galiléia.
22 Ye win bii tɔn kurɔ yɑɑbu duɑ u yɑwɑ, n Herodu kɑ win sɔbu dore. Mɑ Herodu u wɔndiɑ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn bikio ye ɑ kĩ, kon nun ye kɛ̃.
22 A filha de Herodíades apresentou-se e pôs-se a dançar, com grande satisfação de Herodes e dos seus convivas. Disse o rei à moça: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Yen biru u ɡeruɑ kɑ bɔ̃ri u nɛɛ, ye ɑ bikiɑ kpuro kon nun kɛ̃, bɑɑ ǹ n nɛn tem bɔnun nɑ.
23 E jurou-lhe: Tudo o que me pedires te darei, ainda que seja a metade do meu reino.
24 Mɑ wɔndiɑ wi, u yɑrɑ u dɑ u win mɛro bikiɑ mbɑ n weenɛ u sunɔ bikiɑ.
24 Ela saiu e perguntou à sua mãe: Que hei de pedir? E a mãe respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Yɑnde wɔndiɑ wi, u wurɑ kɑ sɛndɑru sunɔn mi, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kĩ ɑ mɑn Yohɑnu Bɑtɛmu kowon wiru kɛ̃ tɛ̃n tɛ̃ pɛrɛnti sɔɔ.
25 Tornando logo a entrar apressadamente à presença do rei, exprimiu-lhe seu desejo: Quero que sem demora me dês a cabeça de João Batista.
26 Bɑɑ mɛ sunɔ win nukurɑ sɑnkirɑ ɡem ɡem, kɑ mɛ, win bɔ̃ri kɑ win sɔbun sɔ̃, u ǹ kĩ u nùn yinɑri.
26 O rei entristeceu-se; todavia, por causa da sua promessa e dos convivas, não quis recusar.
27 Mɑ u win kiruku turo ɡɔrɑ kɑ woodɑ u kɑ Yohɑnu Bɑtɛmu kowon wiru nɑ. Mɑ kiruku u dɑ u Yohɑnun wiru burɑ pirisɔm dirɔ,
27 Sem tardar, enviou um carrasco com a ordem de trazer a cabeça de João. Ele foi, decapitou João no cárcere,
28 mɑ u kɑ wii te nɑ pɛrɛnti sɔɔ u wɔndiɑ wi wɛ̃, mɑ wɔndiɑ mɑɑ suɑ u win mɛro wɛ̃.
28 trouxe a sua cabeça num prato e a deu à moça, e esta a entregou à sua mãe.
29 Ye Yohɑnun bwɑ̃ɑbɑ ɡɑri yi nuɑ, bɑ dɑ bɑ win ɡoru suɑ bɑ sikuɑ.
29 Ouvindo isto, os seus discípulos foram tomar o seu corpo e o depositaram num sepulcro.
30 Gɔro be, bɑ wurɑmɑ Yesun mi, mɑ bɑ nùn sɑɑriɑ kpuro ye bɑ kuɑ, kɑ yèn keu bɑ sɔ̃ɔsi.
30 Os apóstolos voltaram para junto de Jesus e contaram-lhe tudo o que haviam feito e ensinado.
31 Mɑ tɔn dɑbirɑ nɑɑmɔ ben mi tɑ wemɔ sere wi kɑ win bwɑ̃ɑbɑ fɛɛ biɑ bu di. Yen sɔ̃nɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i nɑ su tii kɑrɑ su dɑ ɡbɑburu ɡiɑ i wɛ̃rɑ fiiko.
31 Ele disse-lhes: Vinde à parte, para algum lugar deserto, e descansai um pouco. Porque eram muitos os que iam e vinham e nem tinham tempo para comer.
32 Mɑ bɑ ɡoo nimkuu duɑ bɑ doonɑ ɡbɑburu ɡiɑ, wi kɑ win bwɑ̃ɑbu.
32 Partiram na barca para um lugar solitário, à parte.
33 Adɑmɑ tɔn dɑbirɑ wɑ bɑ doonɔ, mɑ bɑ bu tubɑ. Yen sɔ̃nɑ tɔmbɑ ɡbiɑ bɑ duki dɑ wusu kpuron di mi Yesu kɑ win bwɑ̃ɑbɑ dɔɔ.
33 Mas viram-nos partir. Por isso, muitos deles perceberam para onde iam, e de todas as cidades acorreram a pé para o lugar aonde se dirigiam, e chegaram primeiro que eles.
34 Ye Yesu u yɑrɑ ɡoon di u tɔn wɔru ɡunɑ wɑ, mɑ u yen wɔnwɔndu wɑ yèn sɔ̃ bɑ sɑ̃ɑ nɡe yɑ̃ɑnu ni nu kun kpɑro mɔ. Mɑ u bu ɡɑ̃ɑ dɑbinu keu sɔ̃ɔsim wɔri.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque era como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Ye sɔ̃ɔ yɑ̃ɑrɑ win bwɑ̃ɑbɑ nùn susi bɑ nɛɛ, yɑm mi ɡbɑburɑ, sɔ̃ɔ wee mɑɑ yɑ̃ɑrɑ.
35 A hora já estava bem avançada quando se achegaram a ele os seus discípulos e disseram: Este lugar é deserto, e já é tarde.
36 A de tɔn be, bu dɑ bɑru kpɑɑnɔ kɑ wuu si su wɑ̃ɑ turuku bu dwe ye bɑ koo di.
36 Despede-os, para irem aos sítios e aldeias vizinhas a comprar algum alimento.
37 Adɑmɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i bu dĩɑnu wɛ̃ɛyɔ bɛɛn tii.
37 Mas ele respondeu-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Replicaram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para dar-lhes de comer?
38 Mɑ Yesu u bu bikiɑ u nɛɛ, pɛ̃ɛ nyewɑ i mɔ. I doo i wɑ.
38 Ele perguntou-lhes: Quantos pães tendes? Ide ver. Depois de se terem informado, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Mɑ u win bwɑ̃ɑbu yiire bu tɔn be sinɑsiɑ wuu wuukɑ yɑkɑ bekusu sɔɔ.
39 Ordenou-lhes que mandassem todos sentar-se, em grupos, na relva verde.
40 Mɑ bɑ sinɑ wuu wuukɑ ɡɑm wunɔbu (100), ɡɑm weerɑɑkuru.
40 E assentaram-se em grupos de cem e de cinqüenta.
41 Yerɑ Yesu u pɛ̃ɛ nɔɔbu ye suɑ kɑ swɛ̃ɛ yiru ye, mɑ u win nɔni suɑ wɔllɔ u Gusunɔ siɑrɑ. Mɑ u pɛ̃ɛ ye mururɑ u win bwɑ̃ɑbu wɛ̃ɛmɔ bu tɔn be yɑbuɑ. U mɑɑ swɛ̃ɛ yi bɔnu kuɑ tɔmbu kpuro bu kɑ wɑ.
41 Então tomou os cinco pães e os dois peixes e, erguendo os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e os deu a seus discípulos, para que lhos distribuíssem, e repartiu entre todos os dois peixes.
42 Mɑ be kpuro bɑ di bɑ debɑ.
42 Todos comeram e ficaram fartos.
43 Mɑ win bwɑ̃ɑbɑ pɛ̃ɛ kɑ swɛ̃ɛn sukum ɡurɑ ye tɔmbɑ di n tiɑrɑ mɑ n yibɑ birenu wɔkurɑ yiru sɔɔ.
43 Recolheram do que sobrou doze cestos cheios de pedaços, e os restos dos peixes.
44 Be bɑ pɛ̃ɛ ye di sɔɔ, tɔn durɔbun ɡeerɑ turɑ nɔrɔbun subɑ nɔɔbu (5.000).
44 Foram cinco mil os homens que haviam comido daqueles pães.
45 Ye bɑ kpɑ yɑnde, Yesu u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ bu ɡoo nimkuu duo bu nùn ɡbiiyɑ ɡuru ɡiɔ Bɛsɑidɑ ɡiɑ kpɑ win tii u n tɔn be yɑrinɑsiɑmɔ.
45 Imediatamente ele obrigou os seus discípulos a subirem para a barca, para que chegassem antes dele à outra margem, em frente de Betsaida, enquanto ele mesmo despedia o povo.
46 Ye u tɔn be nɔɔ kɑnɑ u kpɑ, u doonɑ ɡuurun berɑ ɡiɑ u kɑ kɑnɑru ko.
46 E despedido que foi o povo, retirou-se ao monte para orar.
47 Sɑnɑm mɛ yɑm tĩrɑ bwɑ̃ɑ be, bɑ wɑ̃ɑ ɡoo nimkuu sɔɔ dɑɑ burerun suunuɔ, mɑ Yesu tiɑ wi turo ɡuruɔ.
47 À noite, achava-se a barca no meio do lago e ele, a sós, em terra.
48 U wɑ mɑ ben sɛsɛrɑ kun mɑɑ nim murɑmɔ yèn sɔ̃ woo dɑmɡuu ɡɑ kɑ bu yinnɑmɔ. Sɑnɑm mɛ yɑm sɑ̃rɑm dɔɔ, mɑ u bu turuku koomɑ u sĩimɔ nim wɔllɔ u kĩ u bu ɡbiiri.
48 Vendo-os se fatigarem em remar, sendo-lhes o vento contrário, foi ter com eles pela quarta vigília da noite, andando por cima do mar, e fez como se fosse passar ao lado deles.
49 Adɑmɑ ye bɑ nùn wɑ u sĩimɔ nim wɔllɔ bɑ tɑmɑɑ siiniwɑ, mɑ bɑ nɔɔɡiru suɑ,
49 À vista de Jesus, caminhando sobre o mar, pensaram que fosse um fantasma e gritaram;
50 domi be kpuro bɑ nùn wɑɑmɔ mɑ bɑ nɑndɑ. Mɑ yɑnde Yesu kɑ bu ɡɑri kuɑ u nɛɛ, nɛnɑ, i de bɛɛn lɑɑkɑri yu wurɑmɑ, i ku nɑndɑ.
50 pois todos o viram e se assustaram. Mas ele logo lhes falou: Tranqüilizai-vos, sou eu; não vos assusteis!
51 Mɑ u duɑ ben ɡoo sɔɔ mɑ woo ɡɑ mɑri. Yerɑ biti bu mwɑ n bɑndɑ,
51 E subiu para a barca, junto deles, e o vento cessou. Todos se achavam tomados de um extremo pavor,
52 domi pɛ̃ɛ yen sɔm mɑɑmɑɑkiɡirɑ kun bu yeeri ben lɑɑkɑri sɑrirun sɔ̃.
52 pois ainda não tinham compreendido o caso dos pães; os seus corações estavam insensíveis.
53 Sɑnɑm mɛ bɑ tɔburɑ bɑ kpɑ, bɑ turɑ Genɛsɑrɛtin temɔ, mɑ bɑ ɡooru ɡirɑri.
53 Navegaram para o outro lado e chegaram à região de Genesaré, onde aportaram.
54 Ye bɑ yɑrɑ ɡoon di, miɡum miɡum tɔmbɑ Yesu tubɑ.
54 Assim que saíram da barca, o povo o reconheceu.
55 Yerɑ tem mɛn tɔmbu kpuro bɑ duki dɑɑmɔ mɑ bɑ kɑ ben bɑrɔbu nɑɑmɔ bɑɑmɑ kpuron di Yesun mi, mi bɑ ɡesi nuɑ u wɑ̃ɑ.
55 Percorrendo toda aquela região, começaram a levar, em leitos, os que padeciam de algum mal, para o lugar onde ouviam dizer que ele se encontrava.
56 Yɑm kpuro mi Yesu u dɑ, bɑru kpɑɑnɔ kɑ wuu mɑrosɔ kɑ ɡberu kpɑɑnɛbɑ sɔɔ bɑ rɑ kɑ bɑrɔbu nɛwɑ ben yɑɑrɑɔ kpɑ bu nùn kɑnɑ u de bu ɡesi win yɑberun swɑɑ buɑ bɑbɑ. Be bɑ mɑɑ ye bɑbɑ kpuro bɑ bɛkurɑ.
56 Onde quer que ele entrasse, fosse nas aldeias ou nos povoados, ou nas cidades, punham os enfermos nas ruas e pediam-lhe que os deixassem tocar ao menos na orla de suas vestes. E todos os que tocavam em Jesus ficavam sãos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.