Marcos 5
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC
1 Bɑ turɑ dɑɑ bure ten ɡuru ɡiɔ Gɑdɑrɑn temɔ.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 — ausente —
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 — ausente —
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Domi nɔn dɑbirɑ bɑ rɑɑ win nɔmɑ sunnu doke, mɑ bɑ win kɔ̃ri bɔkuɑ kɑ yɔni ɑdɑmɑ u rɑ yɔni kɑsuku kpɑ u sun ni bɔɔku. Goo mɑɑ sɑri wi u dɑm mɔ u kɑ nùn dwiiyɑsiɑ.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Sɑɑ bɑɑyere wɔ̃kuru kɑ sɔ̃ɔ sɔɔ, u rɑ n wɑ̃ɑwɑ sikɑn suunu sɔɔ kɑ ɡuunu wɔllɔ u n kuuki mɔ̀ kpɑ u n tii muririmɔ kɑ kpenu.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Ye u Yesu wɑ sɑrun di u dukɑ dɑ u kpunɑ win wuswɑɑɔ.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Mɑ u ɡbɑ̃rɑ u nɛɛ, mbɑ n sun mɛnnɛ Yesu, Wɔrukoon Bii. Nɑ nun suuru kɑnɑmɔ kɑ Gusunɔn yĩsiru, ɑ ku mɑn toori.
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 U yeni ɡeruɑ yèn sɔ̃ Yesu u rɑɑ nɛɛ, wɛrɛku ɡe, ɡu yɑrio.
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Mɑ Yesu nùn bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ wunɛn yĩsiru.
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Mɑ u Yesu suuru kɑnɑ u nɛɛ, u ku nu tem mɛ yɑrɑ.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 N deemɑ kurusɔ wuu bɑkɑru ɡɑrɑ wɑ̃ɑ tɑ dimɔ ɡuurɔ.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Mɑ wɛrɛku ni, nu Yesu kɑnɑ u de nu dɑ kurusɔ nin mi, nu du ni sɔɔ.
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Mɑ Yesu u derɑ nu dɑ. Mɑ wɛrɛku ni, nu durɔ wi doonɑri nu duɑ kurusɔ ni sɔɔ. Mɑ kurusɔ wuu te, tɑ duki sure sɑɑ ɡuuru wɔllun di dɑɑ bure te sɔɔ. Kurusɔ nin ɡeerɑ turɑ nɡe nɔrɔbun subɑ yiru (2.000) mɑ tɑ nim diirɑ.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Be bɑ kurusɔ ni kpɑre bɑ duki suɑ, bɑ yen lɑbɑɑri kpɑrɑmɔ wuu mɑroɔ kɑ bɑru kpɑɑnɔ. Tɔmbɑ dɑ bu wɑ ye n koorɑ.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Bɑ nɑ Yesun mi, mɑ bɑ durɔ wi wɑ wi u rɑɑ wɛrɛku dɑbinu mɔ mi sere bɑ nu sokumɔ Nɔrɔbu. Win lɑɑkɑri yɑ wurɑmɑ, u sɔ̃ u yɑ̃nu doke. Sɑnɑm mɛyɑ be kpuro bɑ nɑndɑ.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Be bɑ wɑ ye n durɔ wɛrɛkunuɡii wi kɑ mɑɑ kurusɔ ni deemɑ, beyɑ bɑ tɔn be nɔɔsiɑ ye n koorɑ.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Mɑ tɔn be, bɑ Yesu kɑnɑ u doonɑ ben tem di.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Sɑnɑm mɛ Yesu u dumɔ ɡoo sɔɔ, wi wɛrɛkunu rɑɑ wɑ̃ɑsi mi, u nùn ɑyeru kɑnɑ u kɑ nùn dɑ sɑnnu.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Adɑmɑ Yesu nùn yinɑri. Mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, u doo yɛnuɔ wiɡibun mi kpɑ u bu nɔɔsiɑ ye Yinni nùn kuɑ kpuro kɑ nɡe mɛ u nùn wɔnwɔndu kuɑ.
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Durɔ wi, u doonɑ mɑ u kpɑrɑmɔ tem mɛ bɑ rɑ soku Wusu wɔkuru sɔɔ ɡɑ̃ɑ bɑkɑ ni Yesu nùn kuɑ. Mɑ n tɔmbu kpuro mɑɑmɑɑki sɑ̃ɑ.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Ye Yesu u kpɑm ɡɔsirɑmɑ ɡuru ɡe u rɑɑ wɑ̃ɑ, tɔn wɔru ɡunɑ mɑɑ mɛnnɑ win mi dɑɑ burerun ɡoorɔ.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Durɔ ɡoo wi bɑ rɑ soku Yɑrusi, mɛnnɔ yerun wiruɡii, u nɑ mi. Ye u Yesu wɑ u kpunɑ win wuswɑɑɔ.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Mɑ u nùn kɑnɑ ɡem ɡem u nɑ u win bii wɔndiɑ nɔmɑ sɔndi wi u wɑsikirɑmɔ, kpɑ u bɛkurɑ u n wɑ̃ɑ.
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Yesu kɑ nùn dɑ. Mɑ tɔn wɔru ɡunɑ nùn swĩi, yɑ nùn bɑɑsi.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 N deemɑ, tɔn ben suunu sɔɔ kurɔ ɡoo wɑ̃ɑ mi, wi u yɛm wĩibu bɑrɔ sɑɑ wɔ̃ɔ wɔkurɑ yirun di.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Timɡii dɑbiru be bɑ nùn nɔɔri bɑ nùn nɔni sɔ̃ɔwɑ ɡem ɡem, mɑ yɑ win ye u mɔ kpuro di mɑ n ǹ sɑnɔ kue ɑdɑmɑ n ɡɔɔɡɔm mɔ̀wɑ n dɔɔ.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Ye u Yesun bɑɑru nuɑ u tɔn wɔru ɡe bukiɑnɑ u nùn susi biruɔ, mɑ u win yɑberu bɑbɑ.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Domi u ɡeruɑ win ɡɔ̃ruɔ u nɛɛ, bɑɑ win yɑberu, wi, ù n bɑbɑ u koo bɛkurɑ.
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Yerɑ win yɛm wĩi bi, bu yɔ̃rɑ miɡum miɡum, mɑ u ɡiɑ win wɑsi sɔɔ mɑ u bɛkurɑwɑ.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Mɑ Yesu tubɑ mii mii mɑ win dɑm mu sɔmburu kuɑ. Mɑ u sĩirɑ tɔn wɔrun suunu sɔɔ u nɛɛ, wɑrɑ nɛn yɑberu bɑbɑ.
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Win bwɑ̃ɑbɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, ɑ tɔn wɔru mɛɛrio ɡe ɡɑ nun mɔnsi. Miyɑ ɑ mɑɑ bikiɑmɔ wɑrɑ nun bɑbɑ?
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 U mɛɛrɑ u kɑ sikerenɑ u kɑ wɑ wi u ye kuɑ.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Mɑ kurɔ wi, u diirimɔ kɑ nɑndɑbu, mɑ u nɑ u kpunɑ win wuswɑɑɔ yèn sɔ̃ u yɛ̃ ye n koorɑ wi sɔɔ. Mɑ u nùn win ɡɑrin dee dee sɔ̃ɔwɑ.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Mɑ Yesu nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bii kurɔbu, wunɛn nɑɑnɛ dokebu nun bɛkiɑ. A doo kɑ ɑlɑfiɑ, kpɑ ɑ n bwɑ̃ɑ do.
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Sɑnɑm mɛ Yesu u ɡɑri yi ɡerumɔ ɡɑbɑ nɑ sɑɑ Yɑrusi wiruɡii win yɛnun di, mɑ bɑ wiruɡii wi sɔ̃ɔwɑ mɑ win bii u sɑriru kuɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ u mɑɑ yinni bɑɑsimɔ.
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Adɑmɑ Yesu u ǹ ben ɡɑri swɑɑ sue, mɑ u mɛnnɔ yerun wiruɡii wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ku bɛrum ko, ɑ ɡesi nɑɑnɛ dokeo.
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 U ǹ dere ɡoo u nùn yɔ̃siri mɑ n kun mɔ Piɛɛ kɑ Yɑkɔbu kɑ Yɑkɔbun wɔnɔ Yohɑnu.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ye bɑ turɑ mɛnnɔ yerun wiruɡii win yɛnuɔ, Yesu u tɔn dɑbiru wɑ bɑ wure bɑkɑnu mɔ̀, bɑ sumɔ bɑ kuuki mɔ̀.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Sɑnɑm mɛ u duɑ dirɔ u bu bikiɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ i sumɔ, i wure mɛ. Wɔndiɑ wi, u ǹ ɡu u dòwɑ.
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Mɑ bɑ nùn yɑɑkoru mɔ̀. Adɑmɑ ye u be kpuro yɑrɑ u kpɑ, u derɑ wɔndiɑ win tundo kɑ win mɛro kɑ be bɑ wɑ̃ɑ kɑ wi sɑnnu bɑ duɑ kɑ wi, mi wɔndiɑ wi, u kpĩ.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 U wɔndiɑ win nɔmu nɛnuɑ, mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɑlitɑ kum. Yen tubusiɑnɑ, wɔndiɑ wunɛ, nɑ nun sɔ̃ɔmɔ, ɑ seewo.
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Mɑ yɑnde wɔndiɑ wi, u seewɑ u sĩimɔ, domi wɔ̃ɔ wɔkurɑ yiruɡiiwɑ. Biti bu mwɑ sere n bɑndɑ.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Yesu u bu sɔ̃ɔwɑ u sire u nɛɛ, bu ku rɑɑ de ɡoo u nɔ. Mɑ u nɛɛ, bu wɔndiɑ wi dĩɑnu wɛ̃ɛyɔ u di.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.