Lucas 1
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 — ausente —
1 Muitos se propuseram a escrever uma narração dos acontecimentos que se cumpriram entre nós.
2 — ausente —
2 Usaram os relatos que nos foram transmitidos por aqueles que, desde o princípio, foram testemunhas oculares e servos da palavra.
3 — ausente —
3 Depois de investigar tudo detalhadamente desde o início, também decidi escrever-lhe um relato preciso, excelentíssimo Teófilo,
4 — ausente —
4 para que tenha plena certeza de tudo que lhe foi ensinado.
5 To, Herodu Yudeɑn tem yɛ̃ron wɑɑti, yɑ̃ku kowo ɡoo wɑ̃ɑ yɑ̃ku kowobun wuuru sɔɔ te bɑ mɔ̀ Abiɑ, win yĩsirɑ Sɑkɑri. Win kurɔ mɑɑ sɑ̃ɑwɑ Aronin bweseru, win yĩsirɑ Elisɑbɛti.
5 Quando Herodes era rei da Judeia, havia um sacerdote chamado Zacarias, que fazia parte do grupo sacerdotal de Abias. Sua esposa, Isabel, também pertencia à linhagem sacerdotal de Arão.
6 Be yiru kpuro ɡeeɡibɑ Gusunɔn wuswɑɑɔ. Bɑ sĩimɔ Yinni Gusunɔn woodɑ kɑ win sɔ̃ɔsibu kpuro sɔɔ dee dee.
6 Zacarias e Isabel eram justos aos olhos de Deus e obedeciam cuidadosamente a todos os mandamentos e estatutos do Senhor.
7 Adɑmɑ bɑ ǹ bii mɔ yèn sɔ̃ Elisɑbɛti sɑ̃ɑ wĩro, be yiru kpuro bɑ mɑɑ tɔkɔnu kuɑ.
7 Não tinham filhos, pois Isabel era estéril, e ambos já estavam bem velhos.
8 N wee sɑnɑm mɛ n ben wuuru ɡirɑri, Sɑkɑri win yɑ̃ku kobun sɔmburu mɔ̀ Gusunɔn wuswɑɑɔ.
8 Certo dia, Zacarias estava servindo diante de Deus no templo, pois seu grupo realizava o trabalho sacerdotal, conforme a escala.
9 Mɑ tubu tubu yɑ nùn mwɑ nɡe mɛ yɑ̃ku kowobun komɑru, u kɑ du Yinni Gusunɔn sɑ̃ɑ yerɔ u turɑre dɔ̃ɔ doke.
9 Foi escolhido por sorteio, como era costume dos sacerdotes, para entrar no santuário do Senhor e queimar incenso.
10 Tɔn wɔru kpuro ɡɑ kɑnɑru mɔ̀ tɔɔwɔ sɑnɑm mɛ u turɑre dɔ̃ɔ dokemɔ.
10 Enquanto o incenso era queimado, uma grande multidão orava do lado de fora.
11 Mɑ Yinnin ɡɔrɑdo u nùn kure u yɔ̃ mi bɑ rɑ turɑre dɔ̃ɔ doken nɔm ɡeuɔ.
11 Então um anjo do Senhor lhe apareceu, à direita do altar de incenso.
12 Ye Sɑkɑri u nùn wɑ, u wom torurɑ mɑ bɛrum nùn mwɑ.
12 Ao vê-lo, Zacarias ficou muito abalado e assustado.
13 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ku bɛrum ko Sɑkɑri, domi bɑ wunɛn kɑnɑru mwɑ. Wunɛn kurɔ Elisɑbɛti u koo nun bii tɔn durɔ mɑruɑ, kpɑ ɑ nùn yĩsiru kɛ̃ Yohɑnu.
13 O anjo, porém, lhe disse: “Não tenha medo, Zacarias! Sua oração foi ouvida. Isabel, sua esposa, lhe dará um filho, e você o chamará João.
14 Kɑɑ nuku doo bɑkɑbu wɑ, tɔn dɑbirɑ koo mɑɑ yɛ̃ɛri win mɑrubun sɔ̃.
14 Você terá grande satisfação e alegria, e muitos se alegrarão com o nascimento do menino,
15 Domi u koo ko tɔn boko Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ. U ǹ tɑm nɔrumɔ. U ko n mɑɑ Hunde Dɛɛro yibɑ win mɛron nukurun di.
15 pois ele será grande aos olhos do Senhor. Nunca tomará vinho nem outra bebida forte. Será cheio do Espírito Santo, antes mesmo de nascer.
16 U koo de Isirelibɑ dɑbiru bu wurɑ Gusunɔ ben Yinnin mi ɡiɑ.
16 Fará muitos israelitas voltarem ao Senhor, seu Deus.
17 U koo nùn swɑɑ ɡbiiyɑ kpɑ u n sɑ̃ɑ nɡe Gusunɔn sɔmɔ Eli, u n dɑm mɔ u kɑ bɑɑbɑbɑ kɑ ben bibu dorɑsiɑ, kpɑ u mɑɑ kɑ mɛm nɔɔ sɑribɑ wurɑ ɡeeɡibun swɑɑ sɔɔ, kpɑ u mɑɑ tɔmbun ɡɔ̃rusu sɔɔru koosiɑ mɑm mɑm Yinnin sɔ̃.
17 Será um homem com o espírito e o poder de Elias, e preparará o povo para a vinda do Senhor. Fará o coração dos pais voltar para seus filhos e levará os rebeldes a aceitarem a sabedoria dos justos”.
18 Sɑkɑri u ɡɔrɑdo wi bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ ko nɑ n kɑ yɛ̃ mɑ ɡɑri yi ɡemɑ. Domi nɛ durɔ tɔkɔrɑ, nɛn kurɔn tii mɑɑ tɔkɔru kuɑ.
18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso ter certeza de que isso acontecerá? Já sou velho, e minha mulher também é de idade avançada”.
19 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛnɑ Gɑbiriɛ, nɛ wi nɑ rɑ n yɔ̃ Gusunɔn wuswɑɑɔ. Bɑ mɑn ɡɔrimɑwɑ n kɑ nun ɡɑri ko kpɑ n kɑ nun lɑbɑɑri ɡeɑ ye nɔɔsiɑ.
19 O anjo respondeu: “Sou Gabriel, e estou sempre na presença de Deus. Foi ele quem me enviou para lhe trazer estas boas-novas.
20 Adɑmɑ ɑ ǹ nɛn ɡɑri nɑɑnɛ doke yi yi koo koorɑ yin sɑɑ sɔɔ. Yen sɔ̃nɑ, ɑ ǹ mɑɑ kpɛ̃ ɑ ɡɑri ɡere sere dɔmɑ te yɑbu ye, yɑ koorɑ.
20 Agora, porém, você ficará mudo até os dias em que essas coisas acontecerão, pois não acreditou em minhas palavras, que se cumprirão no devido tempo”.
21 Tɔmbɑ Sɑkɑri mɑrɑ, mɑ biti yɑ bu mwɑ ye u kɑ tɛ mɛ sɑ̃ɑ yerɔ.
21 Enquanto isso, o povo esperava Zacarias sair do santuário e se perguntava por que ele demorava tanto.
22 Ye u yɑrɑ, u ǹ kpĩɑ u kɑ bu ɡɑri kue, mɑ bɑ ɡiɑ mɑ u kɑ̃siru wɑwɑ sɑ̃ɑ yeru mi. U kɑ bu nɔmɑ ɡɑri sɔ̃ɔmɔ, u ǹ nɔɔ wukie.
22 Quando finalmente saiu, não conseguia falar com eles, e perceberam por seus gestos e seu silêncio que ele havia tido uma visão no santuário.
23 Ye win yɑ̃ku kowo sɔmburɑ kpɑ, u sĩɑ win yɛnuɔ.
23 Ao fim de seus dias de serviço no templo, Zacarias voltou para casa.
24 Yen biru win kurɔ Elisɑbɛti u ɡurɑ suɑ, mɑ u tii beruɑ suru nɔɔbu. U nɛɛ,
24 Pouco tempo depois, sua esposa, Isabel, engravidou e não saiu de casa por cinco meses.
25 n wee ye Yinni Gusunɔ u mɑn kuɑ. U kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ u mɑn sekuru yɑrɑ tɔmbun wuswɑɑɔ.
25 “Como o Senhor foi bom para mim em minha velhice!”, exclamou ela. “Tirou de mim a humilhação pública de não ter filhos!”
26 — ausente —
26 No sexto mês da gestação de Isabel, Deus enviou o anjo Gabriel a Nazaré, uma cidade da Galileia,
27 — ausente —
27 a uma virgem de nome Maria. Ela estava prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei Davi.
28 Gɔrɑdo wi, u dɑ win mi mɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun tɔburɑ, Gusunɔ u nun durom kuɑ, u mɑɑ wɑ̃ɑ kɑ wunɛ.
28 Gabriel apareceu a ela e lhe disse: “Alegre-se, mulher favorecida! O Senhor está com você!”.
29 Mɑɑrin lɑɑkɑri yɑ burisinɑ kɑ ɡɑri yi, mɑ u tii bikiɑ u nɛɛ, tɔbiri teren bweserɑ mini.
29 Confusa, Maria tentou imaginar o que o anjo quis dizer.
30 Gɔrɑdo u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ku bɛrum ko Mɑɑri domi Gusunɔ u nun durom kuɑ.
30 “Não tenha medo, Maria”, disse o anjo, “pois você encontrou favor diante de Deus.
31 Wee kɑɑ ɡurɑ suɑ ɑ bii tɔn durɔ mɑ kpɑ ɑ nùn yĩsiru kɛ̃ Yesu.
31 Ficará grávida e dará à luz um filho, e o chamará Jesus.
32 U koo ko tɔn boko. Bɑ ko n dɑ nùn soku Wɔrukoon Bii. Yinni Gusunɔ u koo nùn win sikɑdo Dɑfidin bɑndu wɛ̃.
32 Ele será grande, e será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono de seu antepassado Davi,
33 U ko n bɑndu dii Yɑkɔbun yɛnuɔ sere kɑ bɑɑdommɑɔ. Win bɑndu tɑ ǹ ko n nɔru mɔ.
33 e ele reinará sobre Israel para sempre; seu reino jamais terá fim!”
34 Mɑ Mɑɑri u ɡɔrɑdo bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ yeni yɑ koo kɑ koorɑ domi nɑ ǹ durɔ yɛ̃.
34 Maria perguntou ao anjo: “Como isso acontecerá? Eu sou virgem!”.
35 Gɔrɑdo u nùn wisɑ u nɛɛ, Hunde Dɛɛro u koo nun deemɑ, kpɑ Wɔrukoon dɑm mu nun wukiri. Yen sɔ̃nɑ bɑ koo bii dɛɛro wi kɑɑ mɑ mi soku Gusunɔn Bii.
35 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre você, e o poder do Altíssimo a cobrirá com sua sombra. Portanto, o bebê que vai nascer será santo, e será chamado Filho de Deus.
36 Wee wunɛn mɛro bisi Elisɑbɛti wi bɑ rɑɑ sokumɔ wĩro, win tii u bii tɔn durɔn ɡurɑ mɔ win tɔkɔru sɔɔ. U wɑ̃ɑ win suru nɔɔbɑ tiɑse sɔɔ tɛ̃.
36 Além disso, sua parenta, Isabel, ficou grávida em idade avançada. As pessoas diziam que ela era estéril, mas ela concebeu um filho e está no sexto mês de gestação.
37 Domi ɡɑ̃ɑnu sɑri ni Gusunɔ kpɑnɛ.
37 Pois nada é impossível para Deus”.
38 Mɑɑri nɛɛ, nɛnɑ Yinnin yoo. N mɑn kuo nɡe mɛ ɑ ɡeruɑ. Mɑ ɡɔrɑdo wi, u doonɑ.
38 Maria disse: “Sou serva do Senhor. Que aconteça comigo tudo que foi dito a meu respeito”. E o anjo a deixou.
39 Sɔ̃ɔ mɛɛ te sɔɔ, Mɑɑri u seewɑ kpɑɑkɑ u dɑ Yudeɑn wuu ɡɑɡu sɔɔ ɡe ɡɑ wɑ̃ɑ ɡuunun berɑ ɡiɑ.
39 Alguns dias depois, Maria dirigiu-se apressadamente à região montanhosa da Judeia, à cidade
40 U duɑ Sɑkɑrin yɛnuɔ mɑ u Elisɑbɛti tɔburɑ.
40 onde Zacarias morava. Ela entrou na casa e saudou Isabel.
41 Ye Elisɑbɛti u Mɑɑrin tɔbiribu nuɑ, yerɑ bii wi u wɑ̃ɑ win nukurɔ u diirɑ mɑ Elisɑbɛti u Hunde Dɛɛro yibɑ.
41 Ao ouvir a saudação de Maria, o bebê de Isabel se agitou dentro dela, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.
42 Mɑ u ɡbɑ̃rɑ u nɛɛ, domɑruɡiiwɑ wunɛ tɔn kurɔbu sɔɔ, domɑruɡiiwɑ mɑɑ bii wi kɑɑ mɑ.
42 Em alta voz, Isabel exclamou: “Você é abençoada entre as mulheres, e abençoada é a criança em seu ventre!
43 Wɑrɑ rɑ n nɛ, nɛn Yinnin mɛro u kɑ mɑn berɑm nɑ.
43 Por que tenho a grande honra de receber a visita da mãe do meu Senhor?
44 Domi wee, ye wunɛn tɔbiribun nɔɔ ɡɑ nɛn swɑɑ wɔri, bii wi u wɑ̃ɑ nɛn nukurɔ u diirɑ kɑ nuku dobu.
44 Quando ouvi sua saudação, o bebê em meu ventre se agitou de alegria.
45 Doo nɔɔruɡiiwɑ wunɛ ye ɑ kɑ nɑɑnɛ doke mɑ ye kpuro yɑ koo koorɑ ye Gusunɔ u nun sɔ̃ɔwɑ.
45 Você é abençoada, pois creu no que o Senhor disse que faria!”.
46 Mɑɑri u womu kuɑ u nɛɛ,
46 Maria respondeu: “Minha alma exalta ao Senhor!
47 Nɛn hunde yɛ̃ɛrimɔ Gusunɔ nɛn Fɑɑbɑ kowon sɔ̃,
47 Como meu espírito se alegra em Deus, meu Salvador!
48 yèn sɔ̃ u kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ win yoo bwɛ̃ɛbwɛ̃ɛ.
48 Pois ele observou sua humilde serva, e, de agora em diante, todas as gerações me chamarão abençoada.
49 yèn sɔ̃ Gusunɔ dɑm kpuroɡii u mɑn ɡɑ̃ɑ bɑkɑnu kuɑ.
49 Pois o Poderoso é santo, e fez grandes coisas por mim.
50 U rɑ be bɑ nùn nɑsie durom kue sɑɑ bɑɑyere.
50 Demonstra misericórdia a todos que o temem, geração após geração.
51 U win dɑm sɔ̃ɔsi,
51 Seu braço poderoso fez coisas tremendas! Dispersou os orgulhosos e os arrogantes.
52 U sinɑmbu bɑndu yɑrɑ.
52 Derrubou príncipes de seus tronos e exaltou os humildes.
53 U ɡɔ̃ɔrobu debiɑ kɑ ɡɑ̃ɑ ɡeenu.
53 Encheu de coisas boas os famintos e despediu de mãos vazias os ricos.
54 U win sɔmɔ Isireli somi
54 Ajudou seu servo Israel e lembrou-se de ser misericordioso.
55 mɛ u Aburɑhɑmu kɑ win bibu kuɑmmɛ sere kɑ bɑɑdommɑ
55 Pois assim prometeu a nossos antepassados, a Abraão e a seus descendentes para sempre”.
56 Mɑɑri u kɑ Elisɑbɛti sinɑ nɡe suru itɑ, yen biru u ɡɔsirɑ win kpɑɑrɔ.
56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses, e então voltou para casa.
57 Elisɑbɛtin mɑrubun sɑnɑm yibɑ, mɑ u bii tɔn durɔ mɑrɑ.
57 Chegado o tempo de seu bebê nascer, Isabel deu à luz um filho.
58 Win berusebu kɑ win dusibu bɑ nuɑ mɑ Yinni u nùn durom bɑkɑm kuɑ, mɑ bɑ kɑ nùn nuku dobu mɔ̀ sɑnnu.
58 Vizinhos e parentes se alegraram ao tomar conhecimento de que o Senhor havia sido tão misericordioso com ela.
59 Mɑ n kuɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ itɑse bɑ mɛnnɑ bu kɑ bii wi bɑnɡo ko, mɑ bɑ kĩ bu nùn yĩsiru kɛ̃ Sɑkɑri nɡe win tundon yĩsiru.
59 Quando o bebê estava com oito dias, eles vieram para a cerimônia de circuncisão. Queriam chamar o menino de Zacarias, como o pai,
60 Adɑmɑ win mɛro u ɡeruɑ u nɛɛ, ɑɑwo, Yohɑnuwɑ bɑ koo nùn soku.
60 mas Isabel disse: “Não! Seu nome é João!”.
61 Mɑ bɑ nɛɛ, wunɛn bweseru sɔɔ, ɡoo sɑri wi u yĩsi te mɔ.
61 Então eles lhe disseram: “Não há ninguém em sua família com esse nome”,
62 Yerɑ bɑ win tundo ɡɑri bikiɑ kɑ yĩreru bu kɑ ɡiɑ mɛ u kĩ bu nùn soku.
62 e com gestos perguntaram ao pai como queria chamar o bebê.
63 Mɑ u bu ɡɑ̃ɑnu bikiɑ nì sɔɔ u koo yore mɑ u yoruɑ, Yohɑnuwɑ win yĩsiru. Mɑ biti yɑ tɔn be kpuro mwɑ.
63 Ele pediu que lhe dessem uma tabuinha e, para surpresa de todos, escreveu: “Seu nome é João”.
64 Yɑnde win nɔɔ ɡɑ wukiɑrɑ, win yɑrɑ dɛndɑ, u ɡɑri mɔ̀ mɑ u Gusunɔ siɑrɑmɔ.
64 No mesmo instante, Zacarias voltou a falar e começou a louvar a Deus.
65 Bɛrum be kpuro mwɑ be bɑ wɑ̃ɑ berɑ mi, mɑ bɑ ɡɑri yi kpuro sɔ̃ɔnɑ bɑ kɑ sikerenɑ Yudeɑn tem wusu sɔɔ si su wɑ̃ɑ ɡuunun berɑ ɡiɑ.
65 Toda a vizinhança se encheu de temor, e a notícia do que havia acontecido se espalhou por toda a região montanhosa da Judeia.
66 Mɑ be bɑ ɡɑri yi nuɑ kpuro, bɑ yi beruɑ ben ɡɔ̃rusɔ, bɑ bikiɑnɑmɔ bɑ mɔ̀, ǹ n mɛn nɑ, ɑmɔnɑ bii wi, u koo rɑ ko.
66 Todos que ficavam sabendo meditavam sobre esses acontecimentos e perguntavam: “O que vai ser esse menino?”. Pois a mão do Senhor estava sobre ele.
67 Mɑ bii win tundo Sɑkɑri, u Hunde Dɛɛro yibɑ mɑ u ɡeruɑ u nɛɛ,
67 Então seu pai, Zacarias, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou:
68 su Gusunɔ Isirelibɑn Yinni siɑrɑ
68 “Seja bendito o Senhor, o Deus de Israel, pois visitou e resgatou seu povo.
69 Mɑ u kɑ sun Fɑɑbɑ kowo dɑmɡii nɑɑwɑ
69 Ele nos enviou poderosa salvação da linhagem real de seu servo Davi,
70 — ausente —
70 como havia prometido muito tempo atrás por meio de seus santos profetas.
71 — ausente —
71 Agora seremos salvos de nossos inimigos e de todos que nos odeiam.
72 Mɛyɑ u kɑ bɛsɛn bɑɑbɑbɑ durom kuɑ,
72 Ele foi misericordioso com nossos antepassados ao lembrar-se de sua santa aliança,
73 Nɡe mɛ u rɑɑ bɔ̃ruɑ
73 o juramento solene que fez com nosso antepassado Abraão.
74 u kɑ sun wɔrɑ sɑɑ bɛsɛn yibɛrɛbɑn nɔmɑn di,
74 Prometeu livrar-nos de nossos inimigos para o servirmos sem medo,
75 kpɑ su ko dɛɛrobu kɑ ɡemɡibu win wuswɑɑɔ
75 em santidade e justiça, enquanto vivermos.
76 Wunɛ mɑɑ nɛn bii,
76 “E você, meu filhinho, será chamado profeta do Altíssimo, pois preparará o caminho para o Senhor.
77 kpɑ ɑ mɑɑ win tɔmbu sɔ̃ mɑ bɑ koo fɑɑbɑ
77 Dirá a seu povo como encontrar salvação por meio do perdão de seus pecados.
78 bɛsɛn Yinnin wɔnwɔndun sɔ̃ te tɑ kpɑ̃.
78 Graças à terna misericórdia de nosso Deus, a luz da manhã, vinda do céu, está prestes a raiar sobre nós,
79 u kɑ bu yɑm dɛɛrɑsiɑ
79 para iluminar aqueles que estão na escuridão e na sombra da morte e nos guiar ao caminho da paz”.
80 Mɑ bii wi, u kpɛ̃ɑmɔ u bwisi mɔ̀, mɑ u dɑ u wɑ̃ɑ ɡbɑburɔ sere n kɑ kuɑ tɔ̃ɔ te u tii sɔ̃ɔsi Isirelibɑn wuswɑɑɔ.
80 João cresceu e se fortaleceu em espírito. E viveu no deserto até chegar o tempo de se apresentar ao povo de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.