Juízes 11

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Durɔ ɡoo u wɑ̃ɑ Gɑlɑdi mi, win yĩsirɑ Yɛfite. Durɔ wi, tɑbu durɔn tiiwɑ. Gɑlɑdiwɑ u nùn mɑrɑ kɑ kurɔ tɑnɔ ɡoo.
1 Jefté, da região de Gileade, era um soldado valente. O seu pai se chamava Gileade, e a sua mãe era uma prostituta.
2 Gɑlɑdi wi, u mɑɑ bibu ɡɑbu mɑrɑ kɑ win kurɔ. Sɑnɑm mɛ bii be, bɑ kpɛ̃ɑ bɑ Yɛfite ɡirɑ win tundon yɛnun di bɑ nɛɛ, uǹ tundon tubi dimɔ domi u sɑ̃ɑwɑ kurɔ tɑnɔ bii.
2 A esposa de Gileade também teve filhos. Quando cresceram, eles expulsaram Jefté, dizendo: — Você não vai herdar nada do nosso pai porque é filho de outra mulher.
3 Mɑ Yɛfite u win tundo turosi be dukɑ suuri, u dɑ u wɑ̃ɑ Tobuɔ. Mɑ u ɡɑru koo sɑribɑ mɛnnɑ u kɑ tɔmbu wɔrɑɑ dɑɑmɔ.
3 Jefté fugiu dos seus irmãos e foi morar na terra de Tobe. Lá alguns homens ordinários se juntaram a ele, e andavam juntos.
4 Yen biru Amɔnibɑ bɑ Isirelibɑ wɔri.
4 Algum tempo depois os amonitas foram guerrear contra o povo de Israel.
5 Sɑnɑm mɛ tɑbu swĩɑ, yerɑ Isirelibɑn ɡuro ɡurobu be bɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdiɔ bɑ dɑ bɑ Yɛfite deemɑ Tobu mi.
5 Quando isso aconteceu, os chefes de Gileade foram buscar Jefté na terra de Tobe
6 Bɑ nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn kpɑro su kɑ Amɔnibɑ wɔri.
6 e disseram: — Venha com a gente e seja o nosso chefe na guerra contra os amonitas.
7 Yerɑ u ɡuro ɡuro be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ bɛɛn yibɛrɛ? N ǹ bɛɛ i mɑn ɡirɑ sɑɑ nɛn tundon yɛnun di? Yèn sɔ̃ i wɑ̃ɑ wɑhɑlɑ sɔɔ, n ǹ yen sɔ̃nɑ i mɑn somiru kɑnɑmɔ?
7 Jefté respondeu: — Eu sei que vocês me odeiam; e odeiam tanto, que me fizeram sair da casa do meu pai. Como é que vocês vêm me pedir ajuda, agora que estão em dificuldade?
8 Mɑ Gɑlɑdiɡii be, bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, ɡeemɑ, yen sɔ̃nɑ sɑ nɑ wunɛn mi, ɑ sun kpɑrɑ su kɑ Amɔnibɑ tɑbu ko. Yen biru kpɑ ɑ n sɑ̃ɑ bɛsɛn kpɑro, bɛsɛ be sɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdin berɑ mi.
8 — Nós viemos falar com você porque queremos que comande todo o povo de Gileade na luta contra os amonitas! — responderam eles.
9 Yɛfite u bu wisɑ u nɛɛ, ì n kɑ mɑn dɑ sɑ Amɔnibɑ tɑbu wɔri, mɑ Yinni Gusunɔ u derɑ sɑ bu kɑmiɑ, nɛnɑ kon ko bɛɛn kpɑro kɑ ɡem?
9 Jefté disse: — Se me levarem de volta para casa a fim de lutar contra os amonitas, e se o
10 Mɑ tɔn be, bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, Yinni Gusunɔwɑ ko n sɑ̃ɑ bɛsɛn seedɑ sɑ̀ kun kue ye sɑ ɡeruɑ.
10 Eles responderam: — Sim. Nós faremos como você diz. O
11 Yerɑ Yɛfite u kɑ bu dɑ, mɑ bɑ nùn kuɑ ben kpɑro. Sɑɑ ye sɔɔrɑ u win ɡɑri yi kpuro Yinni Gusunɔ sɑɑriɑ Misipɑɔ.
11 Aí Jefté foi com os chefes de Gileade, e o povo o colocou como governador e chefe. E em Mispa, na presença do Senhor , Jefté fez o povo jurar que faria tudo o que havia sido dito.
12 Yerɑ Yɛfite u Amɔnibɑn sinɑ boko ɡɔriɑ u nɛɛ, mbɑ n sun mɔɔsinɛ nɛ kɑ wunɛ, ɑ kɑ nɛn tem tɑbu wɔrimɔ.
12 Então Jefté enviou mensageiros ao rei dos amonitas. Os mensageiros disseram: — O que é que vocês têm contra mim? Por que invadiram o meu país?
13 Mɑ sinɑ boko wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, sɑnɑm mɛ Isirelibɑ bɑ wee Eɡibitin di, bɑ nɛn tem mwɑ sɑɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn di n kɑ ɡirɑri dɑɑ te bɑ mɔ̀ Yɑbɔkuɔ kɑ Yuudɛnin wɔwɑɔ. Yen sɔ̃, i sun bɛsɛn tem wesio kɑ bɛɛn tii. Ì n kuɑ mɛ, sɑnnɔ mɑɑ sɑri.
13 O rei dos amonitas respondeu: — Quando os israelitas saíram do Egito, tomaram a minha terra, desde o rio Arnom até os rios Jaboque e Jordão. Agora, sem luta, vocês devem devolver a minha terra.
14 Yerɑ Yɛfite u mɑɑ sunɔ wi ɡɔriɑ u nɛɛ,
14 Jefté mandou outros mensageiros ao rei dos amonitas
15 Isirelibɑ bɑǹ Mɔɑbubɑn tem kɑ Amɔnibɑn tem mwɛ.
15 com a seguinte resposta: — O povo de Israel não tomou a terra de Moabe nem a terra de Amom.
16 Geemɑ, sɑnɑm mɛ bɑ wee Eɡibitin di, bɑ ɡbɑburu sɑrɑ mɑ bɑ nim wɔ̃ku ɡe bɑ mɔ̀ Nɑɑ yɑri tɔburɑ. Yen biru bɑ dɑ Kɑdɛsiɔ.
16 Quando os israelitas saíram do Egito, foram pelo deserto até o golfo de Ácaba e daí até Cades.
17 Sɑɑ min diyɑ bɑ Edɔmun sunɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, u de bu win tem sɑrɑ bu dɑ wuswɑɑɔ Kɑnɑnin temɔ. Adɑmɑ u yinɑ mɑm mɑm. Mɛyɑ bɑ mɑɑ Mɔɑbun sunɔ ɡɔriɑ. Yerɑ win tii, u mɑɑ yinɑ. Mɑ Isirelibɑ bɑ sinɑ Kɑdɛsi mi.
17 Eles mandaram mensageiros ao rei dos edomitas, pedindo licença para passar pelas suas terras, mas ele não deixou. Então os israelitas pediram a mesma coisa ao rei de Moabe, porém ele também não deixou. Por isso os israelitas ficaram em Cades.
18 Yen biruwɑ bɑ seewɑ Kɑdɛsin min di bɑ ɡbɑburun swɑɑ mwɑ bɑ Mɔɑbubɑ kɑ Edɔmubɑn tem sɛ̃ɛnɑ sere bɑ kɑ turɑ Mɔɑbu ben tem sɔ̃ɔ yɑri yerɔ. Mɑ bɑ ben sɑnsɑni ɡirɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn bɔkuɔ mi Mɔɑbubɑn tem mu nɔɔ yɔ̃rɑ.
18 — Eles foram pelo deserto. Rodearam a terra dos edomitas e dos moabitas e chegaram até a parte leste de Moabe, no outro lado do rio Arnom. Acamparam ali, mas não atravessaram o rio porque estava na fronteira de Moabe.
19 Sɑɑ min diyɑ bɑ mɑɑ Sihoni, Amɔrebɑn sinɑ boko ɡɔriɑ wi u wɑ̃ɑ Hɛsiboniɔ bɑ nɛɛ, u de bu sɑrɑ win temɔ bu doonɑ Kɑnɑnin tem ɡiɑ.
19 Aí os israelitas mandaram mensageiros a Seom, o rei amorreu de Hesbom, e pediram licença para atravessar aquele país a fim de poderem chegar à sua terra.
20 Adɑmɑ Sihoni uǹ Isirelibɑ nɑɑnɛ kue u sere de bu sɑrɑ win temɔ. Mɑ u win tɑbu kowobu kpuro mɛnnɑ bɑ ben sɑnsɑni ɡirɑ Yɑhɑsiɔ. Mɑ bɑ kɑ Isirelibɑ tɑbu kuɑ.
20 Mas Seom não deixou. Levou todo o seu exército, acampou em Jasa e atacou o povo de Israel.
21 Yerɑ Yinni Gusunɔ u Sihoni kɑ win tɔmbu kpuro Isirelibɑ nɔmu bɛriɑ. Mɑ Isirelibɑ bɑ bu ɡo ɡo bɑ kɑmiɑ bɑ tem mɛ kpuro mwɑ.
21 Mas o Senhor , o Deus de Israel, fez com que os israelitas derrotassem Seom e todos os seus homens. E assim os israelitas conquistaram toda a terra que era dos amorreus.
22 Bɑ mwɑwɑ sɑɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn di n kɑ ɡirɑri dɑɑ te bɑ mɔ̀ Yɑbɔkuɔ. Sɑɑ mɑɑ ɡbɑburun di te tɑ wɑ̃ɑ sɔ̃ɔ yɑri yerɔ n kɑ ɡirɑri Yuudɛniɔ.
22 Tomaram toda a terra dos amorreus: desde o rio Arnom, ao Sul, até o rio Jaboque, ao Norte; e, desde o deserto, a Leste, até o rio Jordão, a Oeste.
23 Wee tɛ̃ Gusunɔ, bɛsɛ Isirelibɑn Yinni u Amɔrebɑn tem mɛ mwɑ u sun wɛ̃. Yerɑ ɑ kĩ ɑ mɑɑ sun mu mwɑɑri?
23 Assim, foi o Senhor , o Deus de Israel, quem expulsou os amorreus para o seu povo, os israelitas.
24 Tem mɛ wunɛn bũu Kemɔsi u nun wɛ̃, ɑǹ mu nɛni wunɛ ro? Ǹ n mɛn nɑ, sɑ ko mɑɑ tem mɛ Gusunɔ bɛsɛn Yinni u sun wɛ̃ nɛnɛwɑ.
24 E agora vocês querem tentar tomar a terra de volta? Podem ficar com tudo o que Quemos, o deus de vocês, lhes deu. — Mas nós vamos ficar com tudo o que o
25 Bɑɑ Bɑlɑki Siporin bii, Mɔɑbubɑn sunɔ wi u dɑm bɑkɑm mɔ, uǹ wure u kɑ sun sikirinɑ u sere nɛɛ, u koo sun tɑbu wɔri. Wunɛ ɑ nùn dɑm kerewɑ?
25 Você pensa que é melhor do que Balaque, filho de Zipor, que era rei de Moabe? Será que alguma vez ele desafiou Israel? Quando foi que ele guerreou contra nós?
26 Wee yen wɔ̃ɔ ɡoobɑ wunɔbuwɑ (300) mini ye Isirelibɑ bɑ kɑ wɑ̃ɑ Hɛsiboniɔ kɑ Aroɛɛɔ kɑ sere wuu si su wɑ̃ɑ mi kpuro kɑ si su wɑ̃ɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn bɔkuɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ iǹ bu tem mɛ mwɑɑri sɑɑ sɑɑ yen di.
26 Durante trezentos anos o povo de Israel morou em Hesbom e Aroer. Morou também nas cidades vizinhas e em todas as outras cidades das margens do rio Arnom. Por que foi que vocês não tomaram essas cidades de volta durante todo esse tempo?
27 Sinɑ boko, n ǹ nɛ nɑ torɑ, wunɑ ɑ torɑ. Domi wunɑ ɑ ɡbiɑ ɑ sun tɑbu wɔrimɑ. Yen sɔ̃nɑ Yinni Gusunɔ wi u rɑ tɔmbu sirie u sun siriɑ ɡisɔ bɛsɛ kɑ bɛɛ.
27 Não! Eu não fiz nada de errado contra vocês. Vocês é que fazem mal, querendo lutar contra mim. O Senhor é o juiz. Ele decidirá hoje entre os israelitas e os amonitas.
28 Adɑmɑ Amɔnibɑn sinɑ boko wi, uǹ Yɛfiten ɡɑri wure.
28 Mas o rei dos amonitas não quis ouvir a mensagem que Jefté havia mandado.
29 Yerɑ Yinni Gusunɔn Hunde u Yɛfite yɔɔwɑ. Mɑ u Mɑnɑsen tem sɑrɑ u dɑ Misipɑɔ Gɑlɑdin temɔ. Min diyɑ u mɑɑ dɑ Amɔnibɑn temɔ.
29 Então o Espírito do Senhor dominou Jefté, e ele atravessou Gileade e Manassés e voltou para Mispa, em Gileade. Dali foi para Amom
30 Miyɑ u Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛ teni kuɑ u nɛɛ, Yinni, ɑ̀ n mɑn Amɔnibɑ nɔmu bɛriɑ,
30 e prometeu ao Senhor o seguinte: — Se fizeres com que eu vença os amonitas,
31 mɑ nɑ bu kɑmiɑ nɑ wee, tɔnu wi nɑ ɡbiɑ nɑ kɑ yinnɑ, wiyɑ kon mwɑ n kɑ nun yɑ̃ku dɔ̃ɔ mwɑɑrɑruɡiru kuɑ.
31 eu queimarei em sacrifício aquele que sair primeiro da minha casa para me encontrar quando eu voltar da guerra. Eu o oferecerei em sacrifício a ti.
32 Min diyɑ u seewɑ u dɑ Amɔnibɑn temɔ u kɑ bu tɑbu ko. Mɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ nùn bu nɔmu bɛriɑ.
32 Então Jefté atravessou o rio para lutar contra os amonitas, e o Senhor lhe deu a vitória.
33 Mɑ u bu kɑmiɑ u nɑsɑrɑ suɑ u ben wusu yɛndu mwɑ si su wɑ̃ɑ Aroɛɛn di n kɑ dɑ Minitiɔ sere kɑ Abɛli Kerɑmimuɔ. Mɑ Gusunɔ u derɑ Isirelibɑ bɑ bu tɑɑre mɑm mɑm.
33 Ele derrotou os amonitas desde Aroer até perto de Minite — vinte cidades ao todo — e continuou até Abel-Queramim. Houve uma grande matança, e os israelitas derrotaram os amonitas.
34 Sɑnɑm mɛ Yɛfite u ɡɔsirɔ win wuuɔ, Misipɑɔ, yerɑ win bii wɔndiɑ u yɑrimɑ u nùn sennɔ wee, u bɑrɑ kpɑ̃ru soomɔ u yɑɑmɔ. N deemɑ bii wɔndiɑ wi turowɑ u mɑrɑ. Uǹ mɑɑ bii ɡoo mɔ.
34 Quando Jefté voltou para a sua casa, em Mispa, a sua filha saiu ao seu encontro, dançando e tocando pandeiro. Era filha única; ele não tinha mais nenhuma filha ou filho.
35 Sɑnɑm mɛ u bii wi wɑ, yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃, u nɔɔɡiru suɑ u nɛɛ, nɛn bii, nuku sɑnkirɑ bɑkɑnu sɔɔrɑ ɑ mɑn doke mi. Domi nɑ Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛru kuɑ. Tɑǹ mɑɑ kɔbiɑrɔ.
35 Quando Jefté a viu, ficou desesperado, rasgou as suas roupas e disse: — Ah! Minha filha! Você está partindo o meu coração! Por que tem de ser você quem me vai fazer sofrer? Eu fiz uma promessa a Deus, o
36 Mɑ bii wɔndiɑ wi, u win tundo wisɑ u nɛɛ, ɑ̀ n Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛru kuɑ, ɑ kɑ mɑn koowo kpuro nɡe mɛ ɑ ɡeruɑ domi u derɑ ɑ Amɔnibɑ be bɑ sɑ̃ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ mɔru kɔsiɑ.
36 Ela respondeu: — Se o senhor fez uma promessa ao
37 Adɑmɑ ɑ mɑn suru yiru kɛ̃ɛyɔ ɡinɑ kpɑ n dɑ ɡuunu wɔllɔ kɑ nɛn wɔndiɑ kpɑɑsibu su wuri ko mi, yèn sɔ̃ nɑǹ durɔ sue nɑ kɑ ɡbiɔ.
37 E continuou: — Só peço uma coisa: deixe que eu vá com as minhas amigas pelos montes e chore durante dois meses porque nunca chegarei a ser mãe.
38 Mɑ Yɛfite u nùn suru yiru ye kɑ̃. U dɑ ɡuunu wɔllu mi, kɑ win wɔndiɑ kpɑɑsibu bɑ wuri kuɑ.
38 E o pai deixou que ela fosse por dois meses. Então ela e as suas amigas saíram pelas montanhas, chorando porque ela nunca chegaria a ser mãe.
39 Ye suru yiru ye, yɑ yibɑ, u dɑ u win tundo deemɑ. Mɑ tundo u kɑ nùn yɑ̃ku te kuɑ, tèn nɔɔ mwɛɛru u Yinni Gusunɔ kuɑ. Nɡe mɛyɑ wɔndiɑ wi, u kɑ ɡu, uǹ durɔ sue. Sɑɑ dɔmɑ ten diyɑ bɑ woro teni yi Isireliɔ.
39 Depois dos dois meses, ela voltou para o pai. E ele fez o que havia prometido a Deus. Assim ela morreu virgem. Daí veio o costume de as mulheres israelitas
40 Wɔ̃ɔ bɑɑɡere Isirelibɑn tɔn kurɔbu bɑ rɑ yɑriwɑ wuun di bu dɑ bu Yɛfite Gɑlɑdiɡiin bii wɔndiɑ wi swĩiyɑ sɔ̃ɔ nnɛ.
40 saírem durante quatro dias, todos os anos, para chorar pela filha de Jefté, o gileadita.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.