Juízes 11

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Durɔ ɡoo u wɑ̃ɑ Gɑlɑdi mi, win yĩsirɑ Yɛfite. Durɔ wi, tɑbu durɔn tiiwɑ. Gɑlɑdiwɑ u nùn mɑrɑ kɑ kurɔ tɑnɔ ɡoo.
1 Era, então, Jefté, o gileadita, homem valente, porém filho de uma prostituta; Gileade gerara a Jefté.
2 Gɑlɑdi wi, u mɑɑ bibu ɡɑbu mɑrɑ kɑ win kurɔ. Sɑnɑm mɛ bii be, bɑ kpɛ̃ɑ bɑ Yɛfite ɡirɑ win tundon yɛnun di bɑ nɛɛ, uǹ tundon tubi dimɔ domi u sɑ̃ɑwɑ kurɔ tɑnɔ bii.
2 Também a mulher de Gileade lhe deu filhos, os quais, quando já grandes, expulsaram Jefté e lhe disseram: Não herdarás em casa de nosso pai, porque és filho doutra mulher.
3 Mɑ Yɛfite u win tundo turosi be dukɑ suuri, u dɑ u wɑ̃ɑ Tobuɔ. Mɑ u ɡɑru koo sɑribɑ mɛnnɑ u kɑ tɔmbu wɔrɑɑ dɑɑmɔ.
3 Então, Jefté fugiu da presença de seus irmãos e habitou na terra de Tobe; e homens levianos se ajuntaram com ele e com ele saíam.
4 Yen biru Amɔnibɑ bɑ Isirelibɑ wɔri.
4 Passado algum tempo, pelejaram os filhos de Amom contra Israel.
5 Sɑnɑm mɛ tɑbu swĩɑ, yerɑ Isirelibɑn ɡuro ɡurobu be bɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdiɔ bɑ dɑ bɑ Yɛfite deemɑ Tobu mi.
5 Quando pelejavam, foram os anciãos de Gileade buscar Jefté da terra de Tobe.
6 Bɑ nɛɛ, ɑ nɑ ɑ ko bɛsɛn kpɑro su kɑ Amɔnibɑ wɔri.
6 E disseram a Jefté: Vem e sê nosso chefe, para que combatamos contra os filhos de Amom.
7 Yerɑ u ɡuro ɡuro be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ bɛɛn yibɛrɛ? N ǹ bɛɛ i mɑn ɡirɑ sɑɑ nɛn tundon yɛnun di? Yèn sɔ̃ i wɑ̃ɑ wɑhɑlɑ sɔɔ, n ǹ yen sɔ̃nɑ i mɑn somiru kɑnɑmɔ?
7 Porém Jefté disse aos anciãos de Gileade: Porventura, não me aborrecestes a mim e não me expulsastes da casa de meu pai? Por que, pois, vindes a mim, agora, quando estais em aperto?
8 Mɑ Gɑlɑdiɡii be, bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, ɡeemɑ, yen sɔ̃nɑ sɑ nɑ wunɛn mi, ɑ sun kpɑrɑ su kɑ Amɔnibɑ tɑbu ko. Yen biru kpɑ ɑ n sɑ̃ɑ bɛsɛn kpɑro, bɛsɛ be sɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdin berɑ mi.
8 Responderam os anciãos de Gileade a Jefté: Por isso mesmo, tornamos a ti. Vem, pois, conosco, e combate contra os filhos de Amom, e sê o nosso chefe sobre todos os moradores de Gileade.
9 Yɛfite u bu wisɑ u nɛɛ, ì n kɑ mɑn dɑ sɑ Amɔnibɑ tɑbu wɔri, mɑ Yinni Gusunɔ u derɑ sɑ bu kɑmiɑ, nɛnɑ kon ko bɛɛn kpɑro kɑ ɡem?
9 Então, Jefté perguntou aos anciãos de Gileade: Se me tornardes a levar para combater contra os filhos de Amom, e o Senhor mos der a mim, então, eu vos serei por cabeça?
10 Mɑ tɔn be, bɑ nùn wisɑ bɑ nɛɛ, Yinni Gusunɔwɑ ko n sɑ̃ɑ bɛsɛn seedɑ sɑ̀ kun kue ye sɑ ɡeruɑ.
10 Responderam os anciãos de Gileade a Jefté: O Senhor será testemunha entre nós e nos castigará se não fizermos segundo a tua palavra.
11 Yerɑ Yɛfite u kɑ bu dɑ, mɑ bɑ nùn kuɑ ben kpɑro. Sɑɑ ye sɔɔrɑ u win ɡɑri yi kpuro Yinni Gusunɔ sɑɑriɑ Misipɑɔ.
11 Então, Jefté foi com os anciãos de Gileade, e o povo o pôs por cabeça e chefe sobre si; e Jefté proferiu todas as suas palavras perante o Senhor , em Mispa.
12 Yerɑ Yɛfite u Amɔnibɑn sinɑ boko ɡɔriɑ u nɛɛ, mbɑ n sun mɔɔsinɛ nɛ kɑ wunɛ, ɑ kɑ nɛn tem tɑbu wɔrimɔ.
12 Enviou Jefté mensageiros ao rei dos filhos de Amom, dizendo: Que há entre mim e ti que vieste a mim a pelejar contra a minha terra?
13 Mɑ sinɑ boko wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, sɑnɑm mɛ Isirelibɑ bɑ wee Eɡibitin di, bɑ nɛn tem mwɑ sɑɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn di n kɑ ɡirɑri dɑɑ te bɑ mɔ̀ Yɑbɔkuɔ kɑ Yuudɛnin wɔwɑɔ. Yen sɔ̃, i sun bɛsɛn tem wesio kɑ bɛɛn tii. Ì n kuɑ mɛ, sɑnnɔ mɑɑ sɑri.
13 Respondeu o rei dos filhos de Amom aos mensageiros de Jefté: É porque, subindo Israel do Egito, me tomou a terra desde Arnom até ao Jaboque e ainda até ao Jordão; restitui-ma, agora, pacificamente.
14 Yerɑ Yɛfite u mɑɑ sunɔ wi ɡɔriɑ u nɛɛ,
14 Porém Jefté tornou a enviar mensageiros ao rei dos filhos de Amom,
15 Isirelibɑ bɑǹ Mɔɑbubɑn tem kɑ Amɔnibɑn tem mwɛ.
15 dizendo-lhe: Assim diz Jefté: Israel não tomou nem a terra dos moabitas nem a terra dos filhos de Amom;
16 Geemɑ, sɑnɑm mɛ bɑ wee Eɡibitin di, bɑ ɡbɑburu sɑrɑ mɑ bɑ nim wɔ̃ku ɡe bɑ mɔ̀ Nɑɑ yɑri tɔburɑ. Yen biru bɑ dɑ Kɑdɛsiɔ.
16 porque, subindo Israel do Egito, andou pelo deserto até ao mar Vermelho e chegou a Cades.
17 Sɑɑ min diyɑ bɑ Edɔmun sunɔ ɡɔriɑ bɑ nɛɛ, u de bu win tem sɑrɑ bu dɑ wuswɑɑɔ Kɑnɑnin temɔ. Adɑmɑ u yinɑ mɑm mɑm. Mɛyɑ bɑ mɑɑ Mɔɑbun sunɔ ɡɔriɑ. Yerɑ win tii, u mɑɑ yinɑ. Mɑ Isirelibɑ bɑ sinɑ Kɑdɛsi mi.
17 Então, Israel enviou mensageiros ao rei dos edomitas, dizendo: Rogo-te que me deixes passar pela tua terra. Porém o rei dos edomitas não lhe deu ouvidos; a mesma coisa mandou Israel pedir ao rei dos moabitas, o qual também não lhe quis atender; e, assim, Israel ficou em Cades.
18 Yen biruwɑ bɑ seewɑ Kɑdɛsin min di bɑ ɡbɑburun swɑɑ mwɑ bɑ Mɔɑbubɑ kɑ Edɔmubɑn tem sɛ̃ɛnɑ sere bɑ kɑ turɑ Mɔɑbu ben tem sɔ̃ɔ yɑri yerɔ. Mɑ bɑ ben sɑnsɑni ɡirɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn bɔkuɔ mi Mɔɑbubɑn tem mu nɔɔ yɔ̃rɑ.
18 Depois, andou pelo deserto, e rodeou a terra dos edomitas e a terra dos moabitas, e chegou ao oriente da terra destes, e se acampou além do Arnom; por isso, não entrou no território dos moabitas, porque Arnom é o limite deles.
19 Sɑɑ min diyɑ bɑ mɑɑ Sihoni, Amɔrebɑn sinɑ boko ɡɔriɑ wi u wɑ̃ɑ Hɛsiboniɔ bɑ nɛɛ, u de bu sɑrɑ win temɔ bu doonɑ Kɑnɑnin tem ɡiɑ.
19 Mas Israel enviou mensageiros a Seom, rei dos amorreus, rei de Hesbom; e disse-lhe: Deixa-nos, peço-te, passar pela tua terra até ao meu lugar.
20 Adɑmɑ Sihoni uǹ Isirelibɑ nɑɑnɛ kue u sere de bu sɑrɑ win temɔ. Mɑ u win tɑbu kowobu kpuro mɛnnɑ bɑ ben sɑnsɑni ɡirɑ Yɑhɑsiɔ. Mɑ bɑ kɑ Isirelibɑ tɑbu kuɑ.
20 Porém Seom, não confiando em Israel, recusou deixá-lo passar pelo seu território; pelo contrário, ajuntou todo o seu povo, e se acampou em Jaza, e pelejou contra Israel.
21 Yerɑ Yinni Gusunɔ u Sihoni kɑ win tɔmbu kpuro Isirelibɑ nɔmu bɛriɑ. Mɑ Isirelibɑ bɑ bu ɡo ɡo bɑ kɑmiɑ bɑ tem mɛ kpuro mwɑ.
21 O Senhor , Deus de Israel, entregou Seom e todo o seu povo nas mãos de Israel, que os feriu; e Israel desapossou os amorreus das terras que habitavam.
22 Bɑ mwɑwɑ sɑɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn di n kɑ ɡirɑri dɑɑ te bɑ mɔ̀ Yɑbɔkuɔ. Sɑɑ mɑɑ ɡbɑburun di te tɑ wɑ̃ɑ sɔ̃ɔ yɑri yerɔ n kɑ ɡirɑri Yuudɛniɔ.
22 Tomou posse de todo o território dos amorreus, desde o Arnom até ao Jaboque e desde o deserto até ao Jordão.
23 Wee tɛ̃ Gusunɔ, bɛsɛ Isirelibɑn Yinni u Amɔrebɑn tem mɛ mwɑ u sun wɛ̃. Yerɑ ɑ kĩ ɑ mɑɑ sun mu mwɑɑri?
23 Assim, o Senhor , Deus de Israel, desapossou os amorreus ante o seu povo de Israel. E pretendes tu ser dono desta terra?
24 Tem mɛ wunɛn bũu Kemɔsi u nun wɛ̃, ɑǹ mu nɛni wunɛ ro? Ǹ n mɛn nɑ, sɑ ko mɑɑ tem mɛ Gusunɔ bɛsɛn Yinni u sun wɛ̃ nɛnɛwɑ.
24 Não é certo que aquilo que Quemos, teu deus, te dá consideras como tua possessão? Assim, possuiremos nós o território de todos quantos o Senhor , nosso Deus, expulsou de diante de nós.
25 Bɑɑ Bɑlɑki Siporin bii, Mɔɑbubɑn sunɔ wi u dɑm bɑkɑm mɔ, uǹ wure u kɑ sun sikirinɑ u sere nɛɛ, u koo sun tɑbu wɔri. Wunɛ ɑ nùn dɑm kerewɑ?
25 És tu melhor do que o filho de Zipor, Balaque, rei dos moabitas? Porventura, contendeu este, em algum tempo, com Israel ou pelejou alguma vez contra ele?
26 Wee yen wɔ̃ɔ ɡoobɑ wunɔbuwɑ (300) mini ye Isirelibɑ bɑ kɑ wɑ̃ɑ Hɛsiboniɔ kɑ Aroɛɛɔ kɑ sere wuu si su wɑ̃ɑ mi kpuro kɑ si su wɑ̃ɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Aɑnɔɔn bɔkuɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ iǹ bu tem mɛ mwɑɑri sɑɑ sɑɑ yen di.
26 Enquanto Israel habitou trezentos anos em Hesbom e nas suas vilas, e em Aroer e nas suas vilas, e em todas as cidades que estão ao longe do Arnom, por que vós, amonitas, não as recuperastes durante esse tempo?
27 Sinɑ boko, n ǹ nɛ nɑ torɑ, wunɑ ɑ torɑ. Domi wunɑ ɑ ɡbiɑ ɑ sun tɑbu wɔrimɑ. Yen sɔ̃nɑ Yinni Gusunɔ wi u rɑ tɔmbu sirie u sun siriɑ ɡisɔ bɛsɛ kɑ bɛɛ.
27 Não sou eu, portanto, quem pecou contra ti! Porém tu fazes mal em pelejar contra mim; o Senhor , que é juiz, julgue hoje entre os filhos de Israel e os filhos de Amom.
28 Adɑmɑ Amɔnibɑn sinɑ boko wi, uǹ Yɛfiten ɡɑri wure.
28 Porém o rei dos filhos de Amom não deu ouvidos à mensagem que Jefté lhe enviara.
29 Yerɑ Yinni Gusunɔn Hunde u Yɛfite yɔɔwɑ. Mɑ u Mɑnɑsen tem sɑrɑ u dɑ Misipɑɔ Gɑlɑdin temɔ. Min diyɑ u mɑɑ dɑ Amɔnibɑn temɔ.
29 Então, o Espírito do Senhor veio sobre Jefté; e, atravessando este por Gileade e Manassés, passou até Mispa de Gileade e de Mispa de Gileade passou contra os filhos de Amom.
30 Miyɑ u Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛ teni kuɑ u nɛɛ, Yinni, ɑ̀ n mɑn Amɔnibɑ nɔmu bɛriɑ,
30 Fez Jefté um voto ao Senhor e disse: Se, com efeito, me entregares os filhos de Amom nas minhas mãos,
31 mɑ nɑ bu kɑmiɑ nɑ wee, tɔnu wi nɑ ɡbiɑ nɑ kɑ yinnɑ, wiyɑ kon mwɑ n kɑ nun yɑ̃ku dɔ̃ɔ mwɑɑrɑruɡiru kuɑ.
31 quem primeiro da porta da minha casa me sair ao encontro, voltando eu vitorioso dos filhos de Amom, esse será do Senhor , e eu o oferecerei em holocausto.
32 Min diyɑ u seewɑ u dɑ Amɔnibɑn temɔ u kɑ bu tɑbu ko. Mɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ nùn bu nɔmu bɛriɑ.
32 Assim, Jefté foi de encontro aos filhos de Amom, a combater contra eles; e o Senhor os entregou nas mãos de Jefté.
33 Mɑ u bu kɑmiɑ u nɑsɑrɑ suɑ u ben wusu yɛndu mwɑ si su wɑ̃ɑ Aroɛɛn di n kɑ dɑ Minitiɔ sere kɑ Abɛli Kerɑmimuɔ. Mɑ Gusunɔ u derɑ Isirelibɑ bɑ bu tɑɑre mɑm mɑm.
33 Este os derrotou desde Aroer até às proximidades de Minite (vinte cidades ao todo) e até Abel-Queramim; e foi mui grande a derrota. Assim, foram subjugados os filhos de Amom diante dos filhos de Israel.
34 Sɑnɑm mɛ Yɛfite u ɡɔsirɔ win wuuɔ, Misipɑɔ, yerɑ win bii wɔndiɑ u yɑrimɑ u nùn sennɔ wee, u bɑrɑ kpɑ̃ru soomɔ u yɑɑmɔ. N deemɑ bii wɔndiɑ wi turowɑ u mɑrɑ. Uǹ mɑɑ bii ɡoo mɔ.
34 Vindo, pois, Jefté a Mispa, a sua casa, saiu-lhe a filha ao seu encontro, com adufes e com danças; e era ela filha única; não tinha ele outro filho nem filha.
35 Sɑnɑm mɛ u bii wi wɑ, yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃, u nɔɔɡiru suɑ u nɛɛ, nɛn bii, nuku sɑnkirɑ bɑkɑnu sɔɔrɑ ɑ mɑn doke mi. Domi nɑ Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛru kuɑ. Tɑǹ mɑɑ kɔbiɑrɔ.
35 Quando a viu, rasgou as suas vestes e disse: Ah! Filha minha, tu me prostras por completo; tu passaste a ser a causa da minha calamidade, porquanto fiz voto ao Senhor e não tornarei atrás.
36 Mɑ bii wɔndiɑ wi, u win tundo wisɑ u nɛɛ, ɑ̀ n Yinni Gusunɔ nɔɔ mwɛɛru kuɑ, ɑ kɑ mɑn koowo kpuro nɡe mɛ ɑ ɡeruɑ domi u derɑ ɑ Amɔnibɑ be bɑ sɑ̃ɑ wunɛn yibɛrɛbɑ mɔru kɔsiɑ.
36 E ela lhe disse: Pai meu, fizeste voto ao Senhor ; faze, pois, de mim segundo o teu voto; pois o Senhor te vingou dos teus inimigos, os filhos de Amom.
37 Adɑmɑ ɑ mɑn suru yiru kɛ̃ɛyɔ ɡinɑ kpɑ n dɑ ɡuunu wɔllɔ kɑ nɛn wɔndiɑ kpɑɑsibu su wuri ko mi, yèn sɔ̃ nɑǹ durɔ sue nɑ kɑ ɡbiɔ.
37 Disse mais a seu pai: Concede-me isto: deixa-me por dois meses, para que eu vá, e desça pelos montes, e chore a minha virgindade, eu e as minhas companheiras.
38 Mɑ Yɛfite u nùn suru yiru ye kɑ̃. U dɑ ɡuunu wɔllu mi, kɑ win wɔndiɑ kpɑɑsibu bɑ wuri kuɑ.
38 Consentiu ele: Vai. E deixou-a ir por dois meses; então, se foi ela com as suas companheiras e chorou a sua virgindade pelos montes.
39 Ye suru yiru ye, yɑ yibɑ, u dɑ u win tundo deemɑ. Mɑ tundo u kɑ nùn yɑ̃ku te kuɑ, tèn nɔɔ mwɛɛru u Yinni Gusunɔ kuɑ. Nɡe mɛyɑ wɔndiɑ wi, u kɑ ɡu, uǹ durɔ sue. Sɑɑ dɔmɑ ten diyɑ bɑ woro teni yi Isireliɔ.
39 Ao fim dos dois meses, tornou ela para seu pai, o qual lhe fez segundo o voto por ele proferido; assim, ela jamais foi possuída por varão. Daqui veio o costume em Israel
40 Wɔ̃ɔ bɑɑɡere Isirelibɑn tɔn kurɔbu bɑ rɑ yɑriwɑ wuun di bu dɑ bu Yɛfite Gɑlɑdiɡiin bii wɔndiɑ wi swĩiyɑ sɔ̃ɔ nnɛ.
40 de as filhas de Israel saírem por quatro dias, de ano em ano, a cantar em memória da filha de Jefté, o gileadita.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.