Gênesis 32

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ye n kuɑ buru buru yellu, Lɑbɑni u seewɑ u win bibu kɑ win debuminu nɔɔ kɑnɑ u bu bɔkɑsi, mɑ u ben bɑɑwure domɑru kuɑ. Yen biru u ɡɔsirɑ u wurɑ win yɛnuɔ.
1 E foi também Jacó o seu caminho, e encontraram-no os anjos de Deus.
2 Yɑkɔbu u swɑɑ mɔ̀ u doonɔ, yerɑ Gusunɔn ɡɔrɑdobɑ bɑ kɑ nùn yinnɑ.
2 E Jacó disse, quando os viu: Este é o exército de Deus. E chamou o nome daquele lugar Maanaim.
3 Ye Yɑkɔbu u ɡɔrɑdo be wɑ, yerɑ u nɛɛ, Gusunɔn tɑbu kowobɑ beni.
3 E enviou Jacó mensageiros diante da sua face a Esaú, seu irmão, à terra de Seir, território de Edom.
4 Yerɑ u sɔmɔbu ɡɔrɑ win mɔɔ Esɑun mi, Edɔmun temɔ mɛ bɑ mɑɑ mɔ̀ Seiri.
4 E ordenou-lhes, dizendo: Assim direis a meu senhor Esaú: Assim diz Jacó, teu servo: Como peregrino morei com Labão e me detive lá até agora.
5 U bu woodɑ wɛ̃ u nɛɛ, ɑmɛniwɑ i ko nɛn tɔnwero Esɑu sɔ̃ i nɛɛ, nɛ Yɑkɔbu win bɔ̃ɔ, nɑ dɑ nɑ sinɑ Lɑbɑnin mi sere n kɑ kuɑ ɡisɔ.
5 E tenho bois, e jumentos, e ovelhas, e servos, e servas; e enviei para o anunciar a meu senhor, para que ache graça a teus olhos.
6 Nɑ nɛɛ mɔ kɑ kɛtɛkunu kɑ yɑ̃ɑnu kɑ yoo tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu. Yerɑ nɑ nùn nɔɔsiɑmɔ u kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛri, wi, wi u sɑ̃ɑ nɛn tɔnwero.
6 E os mensageiros tornaram a Jacó, dizendo: Fomos a teu irmão Esaú; e também ele vem a encontrar-te, e quatrocentos varões com ele.
7 Sɔmɔ be, bɑ dɑ bɑ wurɑmɑ Yɑkɔbun mi, bɑ nɛɛ, sɑ turɑ wunɛn mɔɔ Esɑun mi, u mɑɑ sun sennɔ sisi kɑ tɑbu kowobu tɔmbu nɛɛru (400).
7 Então, Jacó temeu muito e angustiou-se; e repartiu em dois bandos o povo que com ele estava, e as ovelhas, e as vacas, e os camelos.
8 Yerɑ bɛrum Yɑkɔbu mwɑ u nɑndɑ ɡem ɡem. Mɑ u tɔn be bɑ wɑ̃ɑ kɑ wi bɔnu kuɑ wuunu yiru kɑ win yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ kɑ yooyoosu.
8 Porque dizia: Se Esaú vier a um bando e o ferir, o outro bando escapará.
9 Mɑ u nɛɛ, bɑɑ Esɑu ù n nɑ u sube teeru wɔri u tu kɑmiɑ, te tɑ tie tɑ koo yɑri bɑɑni.
9 Disse mais Jacó: Deus de meu pai Abraão e Deus de meu pai Isaque, ó Senhor , que me disseste: Torna à tua terra e à tua parentela, e far-te-ei bem;
10 Mɑ u kɑnɑru kuɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ, nɛn bɑɑbɑ Aburɑhɑmu kɑ nɛn tundo Isɑkin Yinni, ɑ mɑn sɔ̃ɔwɑ n wuro nɛn temɔ mi bɑ mɑn mɑrɑ. Geɑ tɔnɑwɑ kɑɑ mɑn kuɑ.
10 menor sou eu que todas as beneficências e que toda a fidelidade que tiveste com teu servo; porque com meu cajado passei este Jordão e, agora, me tornei em dois bandos.
11 Nɑ ǹ turɑ n kɑ wunɛn durom bɑkɑm kɑ wunɛn bɔrɔkiniru kpuro wɑ te ɑ mɑn sɔ̃ɔsi, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ wunɛn bɔ̃ɔ. Domi nɑ Yuudɛni yeni tɔburɑwɑ kɑ nɛn dɛkɑ tɔnɑ. Adɑmɑ tɛ̃ nɛn tɔmbu kɑ nɛn sɑbenu kuɑ wuunu yiru.
11 Livra-me, peço-te, da mão de meu irmão, da mão de Esaú, porque o temo, para que porventura não venha e me fira e a mãe com os filhos.
12 Nɑ nun kɑnɑmɔ ɑ mɑn wɔro sɑɑ nɛn mɔɔ Esɑun nɔmun di. Domi nɑ bɛrum mɔ̀ u ku rɑɑ sun wɔrimɑ u ɡo kɑ nɛn kurɔbu kɑ bibu sɑnnu.
12 E tu o disseste: Certamente te farei bem e farei a tua semente como a areia do mar, que, pela multidão, não se pode contar.
13 Wunɑ ɑ mɑɑ ɡeruɑ kɑɑ mɑn durom kuɑ kpɑ ɑ nɛn bibun bweseru dɑbiɑsiɑ nɡe nim wɔ̃kun yɑnim mɛ ɡoo kun kpɛ̃ u ɡɑri.
13 E passou ali aquela noite; e tomou, do que lhe veio à sua mão, um presente para seu irmão Esaú:
14 Yɑm miyɑ Yɑkɔbu u sɔbiɑ u kpunɑ. Mɑ u win yɑɑ sɑbenun sukum suɑ u kɑ win mɔɔ Esɑu kɛ̃.
14 duzentas cabras e vinte bodes; duzentas ovelhas e vinte carneiros;
15 Sɑbe niyɑ boo ninu ɡoobu (200) kɑ boo kinɛnu yɛndu kɑ yɑ̃ɑ ninu ɡoobu kɑ yɑ̃ɑ kinɛnu yɛndu
15 trinta camelas de leite com suas crias, quarenta vacas e dez novilhos; vinte jumentas e dez jumentinhos.
16 kɑ nɑɑ mɛrobu weeru kɑ nɑɑ kinɛnu wɔkuru kɑ kɛtɛku mɛrobu yɛndu kɑ kɛtɛku dwɑnu wɔkuru, kɑ mɑm yooyoo mɛrobu tɛnɑ kɑ sin bii ni nu bom nɔrumɔ.
16 E deu-o na mão dos seus servos, cada rebanho à parte, e disse a seus servos: Passai adiante da minha face e ponde espaço entre rebanho e rebanho.
17 U ye kpuro suɑ u win yobu nɔmu bɛriɑ ɡɔ̃ɔ kɑ ɡɔ̃ɔ nɛnnɛnkɑ. Mɑ u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i n ɡbiɑ nɛn wuswɑɑɔ kpɑ i de ɡɔ̃ɔ si, su n swĩinɛ dɑndɑnkuru.
17 E ordenou ao primeiro, dizendo: Quando Esaú, meu irmão, te encontrar e te perguntar, dizendo: De quem és, para onde vais, de quem são estes diante da tua face?
18 Mɑ u ɡbiikoo sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Esɑu nɛn mɔɔ ù n kɑ nun yinnɑ, ù n nun bikiɑ weren min diyɑ ɑ wee, mɑnɑ ɑ dɔɔ, weren sɑbenɑ ɑ ɡbiisie,
18 Então, dirás: São de teu servo Jacó, presente que envia a meu senhor, a Esaú; e eis que ele mesmo vem também atrás de nós.
19 ɑ nùn wisio ɑ nɛɛ, win bɔ̃ɔ Yɑkɔbuɡinɑ. Nu sɑ̃ɑwɑ kɛ̃ɛ te nɑ wi, nɛn tɔnwero mɔrisiɑmɑ. Nɛn tii nɑ wee biruɔ.
19 E ordenou também ao segundo, e ao terceiro, e a todos os que vinham atrás dos rebanhos, dizendo: Conforme esta mesma palavra, falareis a Esaú, quando o achardes.
20 Gɑri teeyɑ u yiruse sɔ̃ɔwɑ kɑ itɑse. Mɛyɑ u be kpuro sɔ̃ɔwɑ be bɑ sɑbe ni kpɑre ɡesi.
20 E direis também: Eis que o teu servo Jacó vem atrás de nós. Porque dizia: Eu o aplacarei com o presente que vai diante de mim e, depois, verei a sua face; porventura aceitará a minha face.
21 Mɑ Yɑkɔbu u mɑɑ nɛɛ, i ɡeruo i nɛɛ, wee, nɛ win bɔ̃ɔ nɑ wee bɛɛn biruɔ.
21 Assim, passou o presente diante da sua face; ele, porém, passou aquela noite no arraial.
22 Kɛ̃ɛ te, tɑ ɡbiɑ mɑ u yɔ̃rɑ u kpunɑ mi, wɔ̃ku te.
22 E levantou-se aquela mesma noite, e tomou as suas duas mulheres, e as suas duas servas, e os seus onze filhos, e passou o vau de Jaboque.
23 Yɑkɔbu u seewɑ wɔ̃ku te, u win kurɔbu yiru kɑ win yoo tɔn kurɔbu yiru kɑ win bibu wɔkurɑ tiɑ suɑ u dɑ u kɑ bu Yɑbɔkun dɑɑru tɔburɑ.
23 E tomou-os e fê-los passar o ribeiro; e fez passar tudo o que tinha.
24 Ye u bu tɔburɑsiɑ u kpɑ, mɑ u wurɑ u mɑɑ ye u mɔ kpuro tɔburɑsiɑ.
24 Jacó, porém, ficou só; e lutou com ele um varão, até que a alva subia.
25 Yɑkɔbu u tiɑ wi turo. Yerɑ durɔ ɡoo u nɑ u kɑ nùn ɡɑbirinɑ sere yɑm kɑ sɑ̃rɑ.
25 E, vendo que não prevalecia contra ele, tocou a juntura de sua coxa; e se deslocou a juntura da coxa de Jacó, lutando com ele.
26 Ye durɔ wi, u wɑ mɑ u ǹ kpɛ̃ u Yɑkɔbu surɑ, mɑ u win ɡɑ̃ɑ kpɔɔ so, ɡɑ sɔsiɑrɑ ye bɑ wɔri mɔ̀.
26 E disse: Deixa-me ir, porque já a alva subiu. Porém ele disse: Não te deixarei ir, se me não abençoares.
27 Yen biru durɔ wi, u nɛɛ, ɑ de n doonɑ, domi yɑm sɑ̃rerɑ wee.
27 E disse-lhe: Qual é o teu nome? E ele disse: Jacó.
28 Yerɑ durɔ wi, u bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ wunɛn yĩsiru.
28 Então, disse: Não se chamará mais o teu nome Jacó, mas Israel, pois, como príncipe, lutaste com Deus e com os homens e prevaleceste.
29 Durɔ wi, u mɑɑ nɛɛ, bɑ ǹ mɑɑ nun sokumɔ Yɑkɔbu. Isireliwɑ bɑ koo nun soku yèn sɔ̃ ɑ kɑ Gusunɔ ɡɑbirinɑ kɑ mɑɑ tɔnu, mɑ ɑ kɑmiɑ.
29 E Jacó lhe perguntou e disse: Dá-me, peço-te, a saber o teu nome. E disse: Por que perguntas pelo meu nome? E abençoou-o ali.
30 Yerɑ Yɑkɔbu u nɛɛ, ɑ ɡem mɔ, ɑ mɑn wunɛn yĩsiru sɔ̃ɔwɔ.
30 E chamou Jacó o nome daquele lugar Peniel, porque dizia: Tenho visto a Deus face a face, e a minha alma foi salva.
31 Yɑkɔbu u yɑm mi yĩsiru kɑ̃ Peniɛli. Yĩsi ten tubusiɑnɑ, Gusunɔn wuswɑɑ. U nɛɛ, nɑ Gusunɔ wɑ nɔni kɑ nɔni, nɛn hunde mɑɑ fɑɑbɑ wɑɑrɑ.
31 E saiu-lhe o sol, quando passou a Peniel; e manquejava da sua coxa.
32 Ye u Peniɛli tɔburɑ, mɑ sɔ̃ɔ u n yɑrimɔ. Sɑɑ dɔmɑ ten diyɑ u killimɔ kɑ ɡɑ̃ɑ te.
32 Por isso, os filhos de Israel não comem o nervo encolhido, que está sobre a juntura da coxa, até o dia de hoje, porquanto ele tocara a juntura da coxa de Jacó no nervo encolhido.
33 Yen sɔ̃nɑ sere kɑ ɡisɔ Isirelibɑ bɑ ku rɑ yɑɑn sĩiru tem te tɑ kɑ ɡɑ̃ɑru sɔrinɛ, yèn sɔ̃ sĩiru miyɑ Gusunɔ u Yɑkɔbu so u kɑ kuɑ ɡɑ̃ɑruɡii.
33 — ausente —

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 32, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.