Gênesis 24
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH
1 Aburɑhɑmu wee, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. Yinni Gusunɔ u mɑɑ nùn domɑru kuɑ yɑbu bɑɑyere kpuro sɔɔ.
1 Abraão já estava bem velho, e o Senhor Deus o havia abençoado em tudo.
2 Sɔ̃ɔ teeru u win yobun tɔnwero wi u win yɛnun dukiɑ kpuro nɔmu sɔndiɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ wunɛn nɔmɑ dokeo nɛn tɔbuɔ,
2 Um dia ele chamou o seu empregado mais antigo, que tomava conta de tudo o que ele tinha, e disse: — Ponha a mão por baixo da minha coxa e faça um juramento.
3 kpɑ ɑ bɔ̃re kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru wi u sɑ̃ɑ wɔllu kɑ tem Yinni, mɑ ɑ ǹ kɑɑ nɛn bii kurɔ suɑ Kɑnɑnin bii wɔndiɑbɑ sɔɔ bèn suunu sɔɔ sɑ wɑ̃ɑ mini.
3 Jure pelo Senhor , o Deus do céu e da terra, que você não deixará que o meu filho Isaque case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
4 Adɑmɑ kɑɑ dɑ nɛn temɔ sere nɛn wuuɔ ɑ nɛn bii Isɑki kurɔ kɑsuɑmɑ.
4 Vá até a minha terra e escolha no meio dos meus parentes uma esposa para Isaque.
5 Yoo wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ̀ ku tubɑ kurɔ wi, u ǹ ko n kĩ u mɑn swĩimɑ sere tem mini. N weenɛ n kɑ wunɛn bii dɑ tem mìn di ɑ yɑrimɑ?
5 O empregado perguntou: — E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo? Devo levar o seu filho de volta para a terra de onde o senhor veio?
6 Aburɑhɑmu u nɛɛ, ɑɑwo, ɑ lɑɑkɑri ko ɑ ku rɑ kɑ nɛn bii dɑ mi.
6 Abraão respondeu: — Não! Não faça o meu filho voltar para lá, de jeito nenhum!
7 Gusunɔ, wɔllun Yinni, wi u mɑn yɑrɑmɑ nɛn bɑɑn yɛnu kɑ nɛn tem di, u kɑ mɑn ɡɑri kuɑ u bɔ̃ruɑ u nɛɛ, nɛn bibun bweserɑ u koo tem mɛ wɛ̃. Wiyɑ u koo de win ɡɔrɑdo u nun ɡbiiyɑ kpɑ ɑ kɑ nɛn bii kurɔ kɑsuɑmɑ min di.
7 O Senhor , o Deus do céu, me tirou da casa do meu pai e da terra dos meus parentes e jurou que daria esta terra aos meus descendentes. Ele vai enviar o seu Anjo para guiá-lo, e assim você conseguirá arranjar uma mulher para o meu filho.
8 Kurɔ wi, ù kun kĩ u nun swĩimɑ ɑ dibu yɑrɑ bɔ̃ri yin min di. Adɑmɑ ɑ ku rɑ kɑ nɛn bii dɑ tem mi.
8 Se a moça não quiser vir, você ficará livre deste juramento. Porém não leve o meu filho de volta para lá, de jeito nenhum.
9 Yerɑ yoo wi, u win nɔmɑ doke win yinni Aburɑhɑmun tɔbuɔ u kɑ bɔ̃ruɑ mɑ u koo ye kpuro ko mɑm mɑm.
9 Então o empregado pôs a mão por baixo da coxa de Abraão e jurou que faria o que ele havia ordenado.
10 Yen biru u yooyoosu wɔkuru wunɑ sɑɑ win yinnin yooyoosu sɔɔn di, domi win yinnin ɑrumɑni kpuro wɑ̃ɑwɑ win nɔmɑɔ. Mɑ u seewɑ u swɑɑ wɔri u dɑ Aburɑhɑmun wɔnɔ Nɑkorin wuuɔ Mɛsopotɑmin temɔ.
10 Em seguida o empregado pegou dez camelos de Abraão e uma porção de presentes e foi até a cidade onde Naor havia morado, na Mesopotâmia.
11 Ye u turɑ wuu ɡen bɔkuɔ u win yooyoosu yiirɑsiɑ su kɑ wɛ̃rɑ dɔkɔ ɡɑɑn bɔkuɔ yokɑ, sɑɑ ye tɔn kurɔbɑ rɑ nim tɑkɑm nɛ.
11 Quando o empregado chegou, fez os camelos se ajoelharem perto do poço, fora da cidade. Era de tardinha, a hora em que as mulheres vinham buscar água.
12 Yerɑ u nɛɛ, Gusunɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmu Yinni, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ Aburɑhɑmu durom kuo, ɑ de ye nɑ kɑso nɑ n ye wɑ ɡisɔ.
12 Aí ele orou assim: — Ó
13 Wee nɑ wɑ̃ɑ dɔkɔ yèn bɔkuɔ mi wuu ɡen wɔndiɑbɑ bɑ koo yɑrimɑ bu nim tɑkiri.
13 Eu estou aqui perto do poço aonde as moças da cidade vêm para tirar água.
14 Ben wi kon nim nɔrurɑm kɑnɑ n nɔ, kpɑ u win tooru sikɑ u nɛɛ, n nɔruo, kpɑ u mɑɑ nɛn yooyoosu kɛ̃, ɑ de wɔndiɑ wi, u n sɑ̃ɑ wi ɑ wunɛn bɔ̃ɔ Isɑki ɡɔsiɑ. À n kuɑ mɛ, ko nɑ n yɛ̃ mɑ ɑ nɛn yinni durom kuɑwɑ.
14 Vou dizer a uma delas: “Por favor, abaixe o seu pote para que eu beba um pouco de água.” Se ela disser assim: “Beba, e eu vou dar água também para os seus camelos”, que seja essa a moça que escolheste para o teu servo Isaque. Se isso acontecer, ficarei sabendo que foste bondoso para o meu patrão.
15 U kɑ ɡɑri yi ɡere u kpe, wee Rebekɑ u yɑrimɑ kɑ tooru. Rebekɑ wi, win tundowɑ Bɛtuɛli, Nɑkorin bii wi Milikɑ u nùn mɑruɑ.
15 Ele nem havia acabado a oração, quando Rebeca veio, carregando o seu pote no ombro. Ela era filha de Betuel, que era filho de Milca e de Naor, o irmão de Abraão.
16 Wɔndiɑ wi, kurɔ burɔn tii tiiwɑ. Mɛyɑ u ǹ durɔ yɛ̃. U duɑ bwiɑɔ u nim tɑkɑ mɑ u kpɑm mɑkɑmɑ.
16 Rebeca era uma linda moça, ainda virgem; nenhum homem havia tocado nela. Ela desceu até o poço, encheu o seu pote e subiu.
17 Yerɑ yoo wi, u dukɑ dɑ u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, kɑɑ wurɑ ɑ mɑn nim kɛ̃ n nɔ fiiko wunɛn tooru min di?
17 Então o empregado de Abraão foi correndo se encontrar com ela e disse: — Por favor, deixe que eu beba um pouco da água do seu pote.
18 U nɛɛ, oo.
18 — O senhor pode beber — respondeu ela. E rapidamente abaixou o pote e o segurou enquanto ele bebia.
19 Sɑnɑm mɛ u durɔ wi nim mɛ kɑ̃ u kpɑ u nɛɛ, kon mɑɑ wunɛn yooyoosu tɑkiriɑmɑ su nɔ su debu.
19 Depois de lhe dar de beber, a moça disse: — Vou tirar água também para os seus camelos e lhes darei de beber o quanto quiserem.
20 Yerɑ u nim mɛ mu tie wisi kɑ sɛndɑru mi yɛɛ rɑ nim nɔ mɑ u dukɑ wurɑ bwiɑɔ u yooyoo si kpuro tɑkiriɑ.
20 Rapidamente ela despejou a água no bebedouro e correu várias vezes ao poço a fim de tirar água para todos os camelos.
21 Durɔ wi, u nùn mɛɛrɑ kɑ biti, ɑdɑmɑ u mɑri u kɑ wɑ Yinni Gusunɔ ù n win sɑnum mɛ dorɑsiɑmɔn nɑ.
21 Enquanto isso o homem, sem dizer nada, ficou observando a moça para saber se o Senhor Deus havia ou não abençoado a sua viagem.
22 Sɑnɑm mɛ yooyoo si, su nim nɔrɑ su kpɑ, durɔ wi, u wurɑn tɑɑbu yɑrɑmɑ ɡe ɡɑ ɡeɑ sɑ̃ɑ kɑ wurɑn sum bɛkɛ yiru yi yi bunu u nùn wɛ̃.
22 Quando os camelos acabaram de beber, o homem pegou uma argola de ouro, que pesava seis gramas, e colocou no nariz dela. E também lhe deu duas pulseiras de ouro, que pesavam mais de cem gramas.
23 Mɑ u nɛɛ, wɑrɑn biiwɑ ɑ sɑ̃ɑ. A ɡem mɔ, ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ, ɑyerɑ wɑ̃ɑ wunɛn bɑɑn yɛnuɔ n kɑ sɔbiɑ mi?
23 Em seguida perguntou: — Por favor, diga quem é o seu pai. Será que na casa dele há lugar para os meus homens e eu passarmos a noite?
24 Rebekɑ u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn bɑɑwɑ Bɛtuɛli wi Milikɑ u Nɑkori mɑruɑ.
24 Ela respondeu: — Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.
25 Bɛsɛn yɛnuɔ yɑkɑsu kɑ tɑkɑ kpuro yibɑwɑ, ɑyerɑ mɑɑ wɑ̃ɑ mi kɑɑ sɔbiɑ.
25 Na nossa casa há lugar para dormir e também bastante palha e capim para os camelos.
26 Mɑ durɔ wi, u yiirɑ u Yinni Gusunɔ siɑrɑ u nɛɛ,
26 Então o homem se ajoelhou e adorou a Deus, o Senhor .
27 Gusunɔɡiɑ siɑrɑbu wi u sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni, wi u kun dere win wɔnwɔndu kɑ win bɔrɔkiniru tu nùn dɛsirɑri. Mɑ u mɑn kpɑrɑ u kɑ dɑ sere win wɔnɔbun yɛnuɔ.
27 Ele disse: — Bendito seja o
28 Mɑ Rebekɑ u dukɑ dɑ u win mɛron yɛnuɡibu ye kpuro sɑɑriɑ.
28 A moça foi correndo para a casa da sua mãe e contou o que havia acontecido. Rebeca tinha um irmão chamado Labão, o qual viu a argola no nariz da irmã e as pulseiras nos seus braços e a ouviu contar o que o homem tinha dito para ela. Labão saiu correndo e foi buscar o empregado de Abraão, que havia ficado de pé, ao lado dos camelos, ali perto do poço.
29 N deemɑ u sesu ɡoo mɔ, win yĩsirɑ Lɑbɑni.
29 — ausente —
30 Lɑbɑni wi, u tɑɑbu ɡe kɑ sumi yi wɑ win sesu Rebekɑn nɔmɑɔ, u mɑɑ win ɡere kpuro nuɑ ye u nɛɛ, mɛsumɑ durɔ wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ. Yerɑ u yɑrɑ kɑ dukɑ u durɔ wi sennɔ dɑ mi u wɑ̃ɑ kɑ win yooyoosu bwiɑn bɔkuɔ.
30 — ausente —
31 Ye u turɑ mi, u nɛɛ, ɑ seewo su dɑ yɛnuɔ, wunɛ wi Yinni Gusunɔ u domɑru kuɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ kɑɑ n yɔ̃ tɔɔwɔ. Wɔɔ, nɑ nun ɑyeru kuɑ yɛnuɔ kɑ wunɛn yooyoosuɡiru kpuro.
31 Labão disse: — Venha comigo, homem abençoado por Deus, o
32 Ye durɔ wi, u turɑ yɛnu mi, Lɑbɑni u derɑ bɑ yooyoosun sɔmunu kusiɑ mɑ u su yɑkɑsu kɑ tɑkɑ wɛ̃ su di. Mɑ u nim tɑmɑ mɛ durɔ wi kɑ wiɡibu bɑ koo kɑ kɔ̃ri kpɑkiɑ.
32 Então o homem entrou na casa. Labão tirou a carga dos camelos e lhes deu palha e capim. Depois trouxe água para que o empregado de Abraão e os seus companheiros lavassem os pés.
33 Mɑ bɑ nùn dĩɑnu yiiyɑ. Adɑmɑ u nɛɛ, nɑ ǹ ɡinɑ dimɔ mɑ n kun mɔ nɑ ɡɑri yi nɑ kɑ sĩimɔ ɡeruɑ nɑ kpɑ.
33 Quando trouxeram a comida, o homem disse: — Eu não vou comer enquanto não disser o que tenho para dizer. — Fale — disse Labão.
34 Yerɑ u nɛɛ, nɑ sɑ̃ɑwɑ Aburɑhɑmun yoo.
34 Então ele disse o seguinte: — Eu sou empregado de Abraão.
35 Yinni Gusunɔ u nɛn yinni wi domɑru kuɑ ɡem ɡem mɑ u kuɑ ɡobiɡii kpoko. U nùn yɑ̃ɑnu kɑ̃ kɑ kɛtɛbɑ kɑ yooyoosu kɑ kɛtɛkunu kɑ sii ɡeesu kɑ wurɑ kɑ yoo tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu.
35 O Senhor Deus abençoou muito o meu patrão, e ele ficou rico. O Senhor lhe deu rebanhos de ovelhas e cabras, gado, prata, ouro, escravos e escravas, camelos e jumentos.
36 Win kurɔ Sɑɑrɑɑ u mɑɑ nùn bii tɔn durɔ mɑruɑ win tɔkɔru sɔɔ, mɑ u bii wi ye u mɔ kpuro wɛ̃.
36 Sara, a sua mulher, mesmo depois de velha, deu um filho ao meu patrão, e o filho herdará tudo o que o pai tem.
37 U mɑɑ mɑn bɔ̃rusiɑ sɑnɑm mɛ u nɛɛ, n ku rɑ win bii wi kurɔ suɑ Kɑnɑnin wɔndiɑbɑ sɔɔ, bèn temɔ u wɑ̃ɑ mi.
37 O meu patrão me fez jurar que eu faria o que ele ordenasse e me disse: “Não deixe que o meu filho case com nenhuma mulher deste país de Canaã, onde estou morando.
38 Adɑmɑ n doo win dusibun mi, n nùn kurɔ kɑsuɑ.
38 Vá até o lugar onde mora a família do meu pai e no meio dos meus parentes escolha uma mulher para ele.”
39 Nɑ nùn sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, kurɔ wi, ù kun kĩ u mɑn swĩimɑ mɑɑ ni?
39 Então eu lhe perguntei: “E o que é que eu faço se a moça não quiser vir comigo?”
40 Mɑ u mɑn wisɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ wi u sɑ̃ɑmɔ u koo win ɡɔrɑdo ɡɔrimɑ u kɑ mɑn dɑ kpɑ u nɛn sɑnum dorɑsiɑ kpɑ n win bii kurɔ suɑmɑ win dusibun min di.
40 Ele me respondeu: “Eu tenho obedecido fielmente a Deus, o Senhor . Ele enviará o seu Anjo para estar com você, e tudo dará certo. No meio da minha gente, na família do meu pai, você escolherá uma mulher para o meu filho.
41 Nɑ̀ n wurɑ nɑ dɑ win dusibun mi, nɑ dibu yɑrɑ nɛn bɔ̃rin di. Nɑ̀ n mɑɑ turɑ mi, mɑ bɑ kun mɑn ɡoo wɛ̃, kɑ mɛ, nɑ dibu yɑrɑ nɛn bɔ̃rin di.
41 Se você falar com os meus parentes, e eles não quiserem dar a moça, então você ficará livre do juramento que me fez.”
42 Ye nɑ tunumɑ bwiɑɔ ɡisɔ nɑ nɛɛ, Gusunɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni, ɑ mɑn nɛn sɑnum mɛ dorɑsio.
42 — E foi assim que hoje cheguei ao poço e disse a Deus o seguinte: “Ó Senhor , ó Deus de Abraão, o meu patrão, eu peço que aquilo que vou fazer dê certo.
43 Wee, nɑ wɑ̃ɑ bwiɑ yen bɔkuɔ. Bii wɔndiɑ wi u koo nim tɑkɑm nɑ, mɑ nɑ nùn kɑnɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nim kɛ̃ n nɔ win toorun di,
43 Eu estou aqui ao lado do poço. Quando uma moça vier tirar água, eu vou pedir que me dê de beber da água do seu pote.
44 kpɑ u mɑn wisi u nɛɛ, n nɔruo kpɑ u mɑɑ nɛn yooyoosu tɑkɑ, ɑ de wɔndiɑ wi, u n sɑ̃ɑ kurɔ wi ɑ nɛn yinnin bii ɡɔsiɑ.
44 Se ela concordar e também se oferecer para tirar água para os meus camelos, que seja essa a que escolheste para ser mulher do filho do meu patrão.”
45 N kɑ nɛn ɡɔ̃ruɔ ɡɑri yi ɡere n kpe, mɑ Rebekɑ u yɑrimɑ kɑ win tooru. Mɑ u duɑ bwiɑɔ u nim tɑkɑmɑ. Mɑ nɑ nùn kɑnɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nim kɛ̃ n nɔ.
45 Eu nem havia acabado de fazer essa oração em silêncio, quando Rebeca veio com um pote no ombro, desceu até o poço e tirou água. Aí eu disse: “Dê-me um pouco de água, por favor.”
46 U win tooru sɔbiɑ fuuku u nɛɛ, n nɔruo. Yen biru u koo mɑɑ nɛn yooyoosu tɑkiriɑmɑ su nɔ. Nɑ nɔrɑ mɑ u mɑɑ su kɑ̃ su nɔrɑ.
46 Ela abaixou depressa o seu pote e disse: “Pode beber, e vou dar de beber também aos seus camelos.” Então eu bebi, e ela deu água também aos camelos.
47 Nɑ nùn bikiɑ nɑ nɛɛ, wɑrɑn biiwɑ u sɑ̃ɑ. U wisɑ u nɛɛ, Bɛtuɛliwɑ u sɑ̃ɑ win tundo wi Nɑkori kɑ Milikɑ bɑ mɑrɑ. Mɑ nɑ nùn tɑɑbu dokeɑ wɛ̃rɔ. Mɑ nɑ sumi doke win nɔmɑɔ.
47 Em seguida perguntei: “Quem é o seu pai?” Ela respondeu: “Eu sou filha de Betuel, filho de Milca e de Naor.” Então coloquei uma argola no nariz dela e duas pulseiras nos seus braços.
48 Yerɑ nɑ Yinni Gusunɔ kpunɑ wi u sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni. Mɑ nɑ nùn siɑrɑ yèn sɔ̃ u mɑn kpɑrɑ kɑ bɔrɔkiniru n kɑ nɑ n nɛn yinnin wɔnɔn debubu win bii suɑ.
48 Eu me ajoelhei e adorei a Deus. E louvei o Senhor , o Deus de Abraão, o meu patrão, que me guiou diretamente aos seus parentes a fim de que eu levasse a filha do irmão do meu patrão para o seu filho.
49 Tɛ̃, ì n kĩ i nɛn yinni durom kɑ bɔrɔkiniru kuɑ, i mɑn sɔ̃ɔwɔ. Ì kun mɑɑ mɔ̀, i mɑn sɔ̃ɔwɔ, kpɑ n dɑ ɡɑm.
49 Agora, digam se vocês vão ser bondosos e sinceros com o meu patrão; se não, digam também, para que eu resolva o que fazer.
50 Lɑbɑni kɑ Bɛtuɛli bɑ wisɑ bɑ nɛɛ, Yinni Gusunɔn min diyɑ yeni kpuro yɑ wee. Sɑ ǹ kpɛ̃ su yen ɡeɑ ǹ kun mɛ yen kɔ̃sɑ ɡere.
50 Labão e Betuel responderam: — Tudo isso vem de Deus, o
51 Rebekɑ wee wunɛn wuswɑɑɔ. A nùn suo ɑ kɑ dɑ u n sɑ̃ɑ wunɛn yinnin biin kurɔ nɡe mɛ Yinni Gusunɔ u ɡeruɑ.
51 Aqui está Rebeca; leve-a com você. Que ela seja a mulher do filho do seu patrão, como o Senhor Deus já disse.
52 Ye Aburɑhɑmun yoo wi, u ben ɡɑri yi nuɑ, mɑ u Yinni Gusunɔ kpunɑ.
52 Quando o empregado de Abraão ouviu essas palavras, ajoelhou-se, encostou o rosto no chão e adorou a Deus, o Senhor .
53 Yen biru u sii ɡeesu kɑ wurɑbɑ yɑrɑmɑ kɑ bekɑ u Rebekɑ kɑ̃. U mɑɑ win sesu kɑ win mɛro ɡɑ̃ɑ ɡeenu kɑ̃.
53 Em seguida pegou vários objetos de prata e de ouro e vestidos e os deu a Rebeca. E também deu presentes caros ao irmão e à mãe dela.
54 Yenin biru durɔ wi kɑ win tɔmbu bɑ di bɑ nɔrɑ mɑ bɑ kpunɑ.
54 Então ele e os seus companheiros comeram e beberam, e passaram a noite ali. No outro dia de manhã, quando se levantaram, o empregado disse: — Deixem que eu volte para a casa do meu patrão.
55 Adɑmɑ Rebekɑn sesu kɑ win mɛro bɑ nɛɛ, ɑ de wɔndiɑ wi, u kɑ sun sinɑ sɑɑ fiiko nɡe sɔ̃ɔ wɔkurun sɑkɑ kpɑ ɑ sere doonɑ.
55 Mas o irmão e a mãe de Rebeca disseram: — É melhor que ela fique com a gente alguns dias, talvez uns dez, e depois poderá ir.
56 U bu wisɑ u nɛɛ, i ku mɑɑ de n tɛ, domi Yinni Gusunɔ u nɛn sɑnum dorɑsiɑ. Yen sɔ̃, i mɑn kɑro n dɑ nɛn yinnin mi.
56 Mas o empregado respondeu: — Não me façam ficar aqui. O
57 Yerɑ bɑ nɛɛ, su wɔndiɑ win tii soku su nɔ ye u koo ɡere.
57 Então eles disseram: — Vamos chamar Rebeca para ver o que ela diz.
58 Mɑ bɑ Rebekɑ sokɑ bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, ɑ wurɑ ɑ kɑ durɔ wi dɑ?
58 Eles chamaram a moça e lhe perguntaram: — Você quer ir com este homem? — Quero — respondeu ela.
59 Mɑ bɑ ben sesu Rebekɑ kɑ yoo wi u nùn nɔɔri win birun di nɔɔ kɑnɑ bɑ doonɑ kɑ Aburɑhɑmun yoo wi kɑ tɔn be bɑ nùn yɔ̃sirimɑ.
59 Aí deixaram que Rebeca e a mulher que havia sido sua babá fossem com o empregado de Abraão e os seus companheiros.
60 Bɑ Rebekɑ domɑru kuɑ bɑ nɛɛ,
60 E abençoaram Rebeca, dizendo: “Que você, nossa irmã, seja mãe de milhões! Que os seus descendentes conquistem as cidades dos seus inimigos!”
61 Rebekɑ kɑ win yoo tɔn kurɔbu bɑ seewɑ bɑ yooyoosu sɔni bɑ durɔ wi swĩi bɑ n doonɔ.
61 Então Rebeca e as suas empregadas se prepararam, montaram os camelos e seguiram o empregado de Abraão. E assim eles foram embora.
62 N deemɑ Isɑki u wurɑmɑ dɔkɔn di ye bɑ mɔ̀ Gusunɔ u mɑn wɑɑmɔ, mɑ u dɑ u wɑ̃ɑ ɡbɑburɔ Nɛɡɛbuɔ.
62 Isaque tinha vindo ao deserto onde ficava o “Poço Daquele que Vive e Me Vê”, pois morava no sul de Canaã.
63 Sɔ̃ɔ teeru u yɑrɑ yokɑ u swɑɑ ɡɑwɑ u kɑ bwisiku. Yerɑ u nɔni seeyɑ u mɛɛrɑ sɑruɔ u yooyoosu wɑ su wee.
63 Ele havia saído à tardinha para dar um passeio pelo campo, quando viu que vinham vindo camelos.
64 Rebekɑn tii u mɑɑ nɔni seeyɑ u mɛɛrɑ u Isɑki wɑ mɑ u sɑrɑ yooyoon di
64 Rebeca também olhou e, quando viu Isaque, desceu do camelo
65 u yoo wi bikiɑ u nɛɛ, durɔ wɑrɑ u sisi yɑkɑsun di u kɑ sun yinnɑ mini.
65 e perguntou ao empregado: — Quem é aquele homem que vem andando pelo campo na nossa direção? — É o meu patrão — respondeu ele. Aí ela pegou o véu e cobriu o rosto.
66 Ye bɑ kɑ Isɑki yinnɑ, yoo wi, u nùn ɡɑri yi kpuro sɑɑriɑ ye u kuɑ.
66 O empregado contou a Isaque tudo o que havia feito.
67 Mɑ Isɑki u kɑ Rebekɑ dɑ win mɛro Sɑɑrɑɑn kuu bekuruɡirɔ. Mɑ u nùn suɑ win kurɔ. U nùn kĩɑ ɡem ɡem. Nɡe mɛyɑ Isɑkin nukurɑ kɑ yɛmiɑ win mɛron ɡɔɔn biru.
67 Então Isaque levou Rebeca para a barraca onde Sara, a sua mãe, havia morado, e ela se tornou a sua mulher. Isaque amou Rebeca e assim foi consolado depois da morte da sua mãe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.