Gênesis 24

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Aburɑhɑmu wee, u tɔkɔ kuɑ ɡem ɡem. Yinni Gusunɔ u mɑɑ nùn domɑru kuɑ yɑbu bɑɑyere kpuro sɔɔ.
1 E era Abraão já velho e adiantado em idade, e o SENHOR havia abençoado a Abraão em tudo.
2 Sɔ̃ɔ teeru u win yobun tɔnwero wi u win yɛnun dukiɑ kpuro nɔmu sɔndiɑ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ wunɛn nɔmɑ dokeo nɛn tɔbuɔ,
2 E disse Abraão ao seu servo, o mais velho da casa, que tinha o governo sobre tudo o que possuía: Põe agora a tua mão debaixo da minha coxa,
3 kpɑ ɑ bɔ̃re kɑ Yinni Gusunɔn yĩsiru wi u sɑ̃ɑ wɔllu kɑ tem Yinni, mɑ ɑ ǹ kɑɑ nɛn bii kurɔ suɑ Kɑnɑnin bii wɔndiɑbɑ sɔɔ bèn suunu sɔɔ sɑ wɑ̃ɑ mini.
3 Para que eu te faça jurar pelo Senhor Deus dos céus e Deus da terra, que não tomarás para meu filho mulher das filhas dos cananeus, no meio dos quais eu habito.
4 Adɑmɑ kɑɑ dɑ nɛn temɔ sere nɛn wuuɔ ɑ nɛn bii Isɑki kurɔ kɑsuɑmɑ.
4 Mas que irás à minha terra e à minha parentela, e dali tomarás mulher para meu filho Isaque.
5 Yoo wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, ɑ̀ ku tubɑ kurɔ wi, u ǹ ko n kĩ u mɑn swĩimɑ sere tem mini. N weenɛ n kɑ wunɛn bii dɑ tem mìn di ɑ yɑrimɑ?
5 E disse-lhe o servo: Se porventura não quiser seguir-me a mulher a esta terra, farei, pois, tornar o teu filho à terra donde saíste?
6 Aburɑhɑmu u nɛɛ, ɑɑwo, ɑ lɑɑkɑri ko ɑ ku rɑ kɑ nɛn bii dɑ mi.
6 E Abraão lhe disse: Guarda-te, que não faças lá tornar o meu filho.
7 Gusunɔ, wɔllun Yinni, wi u mɑn yɑrɑmɑ nɛn bɑɑn yɛnu kɑ nɛn tem di, u kɑ mɑn ɡɑri kuɑ u bɔ̃ruɑ u nɛɛ, nɛn bibun bweserɑ u koo tem mɛ wɛ̃. Wiyɑ u koo de win ɡɔrɑdo u nun ɡbiiyɑ kpɑ ɑ kɑ nɛn bii kurɔ kɑsuɑmɑ min di.
7 O Senhor Deus dos céus, que me tomou da casa de meu pai e da terra da minha parentela, e que me falou, e que me jurou, dizendo: À tua descendência darei esta terra; ele enviará o seu anjo adiante da tua face, para que tomes mulher de lá para meu filho.
8 Kurɔ wi, ù kun kĩ u nun swĩimɑ ɑ dibu yɑrɑ bɔ̃ri yin min di. Adɑmɑ ɑ ku rɑ kɑ nɛn bii dɑ tem mi.
8 Se a mulher, porém, não quiser seguir-te, serás livre deste meu juramento; somente não faças lá tornar a meu filho.
9 Yerɑ yoo wi, u win nɔmɑ doke win yinni Aburɑhɑmun tɔbuɔ u kɑ bɔ̃ruɑ mɑ u koo ye kpuro ko mɑm mɑm.
9 Então pôs o servo a sua mão debaixo da coxa de Abraão seu senhor, e jurou-lhe sobre este negócio.
10 Yen biru u yooyoosu wɔkuru wunɑ sɑɑ win yinnin yooyoosu sɔɔn di, domi win yinnin ɑrumɑni kpuro wɑ̃ɑwɑ win nɔmɑɔ. Mɑ u seewɑ u swɑɑ wɔri u dɑ Aburɑhɑmun wɔnɔ Nɑkorin wuuɔ Mɛsopotɑmin temɔ.
10 E o servo tomou dez camelos, dos camelos do seu senhor, e partiu, pois que todos os bens de seu senhor estavam em sua mão, e levantou-se e partiu para Mesopotâmia, para a cidade de Naor.
11 Ye u turɑ wuu ɡen bɔkuɔ u win yooyoosu yiirɑsiɑ su kɑ wɛ̃rɑ dɔkɔ ɡɑɑn bɔkuɔ yokɑ, sɑɑ ye tɔn kurɔbɑ rɑ nim tɑkɑm nɛ.
11 E fez ajoelhar os camelos fora da cidade, junto a um poço de água, pela tarde, ao tempo que as moças saíam a tirar água.
12 Yerɑ u nɛɛ, Gusunɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmu Yinni, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ Aburɑhɑmu durom kuo, ɑ de ye nɑ kɑso nɑ n ye wɑ ɡisɔ.
12 E disse: Ó Senhor, Deus de meu senhor Abraão, dá-me hoje bom encontro, e faze beneficência ao meu senhor Abraão!
13 Wee nɑ wɑ̃ɑ dɔkɔ yèn bɔkuɔ mi wuu ɡen wɔndiɑbɑ bɑ koo yɑrimɑ bu nim tɑkiri.
13 Eis que eu estou em pé junto à fonte de água e as filhas dos homens desta cidade saem para tirar água;
14 Ben wi kon nim nɔrurɑm kɑnɑ n nɔ, kpɑ u win tooru sikɑ u nɛɛ, n nɔruo, kpɑ u mɑɑ nɛn yooyoosu kɛ̃, ɑ de wɔndiɑ wi, u n sɑ̃ɑ wi ɑ wunɛn bɔ̃ɔ Isɑki ɡɔsiɑ. À n kuɑ mɛ, ko nɑ n yɛ̃ mɑ ɑ nɛn yinni durom kuɑwɑ.
14 Seja, pois, que a donzela, a quem eu disser: Abaixa agora o teu cântaro para que eu beba; e ela disser: Bebe, e também darei de beber aos teus camelos; esta seja a quem designaste ao teu servo Isaque, e que eu conheça nisso que usaste de benevolência com meu senhor.
15 U kɑ ɡɑri yi ɡere u kpe, wee Rebekɑ u yɑrimɑ kɑ tooru. Rebekɑ wi, win tundowɑ Bɛtuɛli, Nɑkorin bii wi Milikɑ u nùn mɑruɑ.
15 E sucedeu que, antes que ele acabasse de falar, eis que Rebeca, que havia nascido a Betuel, filho de Milca, mulher de Naor, irmão de Abraão, saía com o seu cântaro sobre o seu ombro.
16 Wɔndiɑ wi, kurɔ burɔn tii tiiwɑ. Mɛyɑ u ǹ durɔ yɛ̃. U duɑ bwiɑɔ u nim tɑkɑ mɑ u kpɑm mɑkɑmɑ.
16 E a donzela era mui formosa à vista, virgem, a quem homem não havia conhecido; e desceu à fonte, e encheu o seu cântaro e subiu.
17 Yerɑ yoo wi, u dukɑ dɑ u kɑ nùn yinnɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, kɑɑ wurɑ ɑ mɑn nim kɛ̃ n nɔ fiiko wunɛn tooru min di?
17 Então o servo correu-lhe ao encontro, e disse: Peço-te, deixa-me beber um pouco de água do teu cântaro.
18 U nɛɛ, oo.
18 E ela disse: Bebe, meu senhor. E apressou-se e abaixou o seu cântaro sobre a sua mão e deu-lhe de beber.
19 Sɑnɑm mɛ u durɔ wi nim mɛ kɑ̃ u kpɑ u nɛɛ, kon mɑɑ wunɛn yooyoosu tɑkiriɑmɑ su nɔ su debu.
19 E, acabando ela de lhe dar de beber, disse: Tirarei também água para os teus camelos, até que acabem de beber.
20 Yerɑ u nim mɛ mu tie wisi kɑ sɛndɑru mi yɛɛ rɑ nim nɔ mɑ u dukɑ wurɑ bwiɑɔ u yooyoo si kpuro tɑkiriɑ.
20 E apressou-se, e despejou o seu cântaro no bebedouro, e correu outra vez ao poço para tirar água, e tirou para todos os seus camelos.
21 Durɔ wi, u nùn mɛɛrɑ kɑ biti, ɑdɑmɑ u mɑri u kɑ wɑ Yinni Gusunɔ ù n win sɑnum mɛ dorɑsiɑmɔn nɑ.
21 E o homem estava admirado de vê-la, calando-se, para saber se o Senhor havia prosperado a sua jornada ou não.
22 Sɑnɑm mɛ yooyoo si, su nim nɔrɑ su kpɑ, durɔ wi, u wurɑn tɑɑbu yɑrɑmɑ ɡe ɡɑ ɡeɑ sɑ̃ɑ kɑ wurɑn sum bɛkɛ yiru yi yi bunu u nùn wɛ̃.
22 E aconteceu que, acabando os camelos de beber, tomou o homem um pendente de ouro de meio siclo de peso, e duas pulseiras para as suas mãos, do peso de dez siclos de ouro;
23 Mɑ u nɛɛ, wɑrɑn biiwɑ ɑ sɑ̃ɑ. A ɡem mɔ, ɑ mɑn sɔ̃ɔwɔ, ɑyerɑ wɑ̃ɑ wunɛn bɑɑn yɛnuɔ n kɑ sɔbiɑ mi?
23 E disse: De quem és filha? Faze-mo saber, peço-te. Há também em casa de teu pai lugar para nós pousarmos?
24 Rebekɑ u nùn wisɑ u nɛɛ, nɛn bɑɑwɑ Bɛtuɛli wi Milikɑ u Nɑkori mɑruɑ.
24 E ela lhe disse: Eu sou a filha de Betuel, filho de Milca, o qual ela deu a Naor.
25 Bɛsɛn yɛnuɔ yɑkɑsu kɑ tɑkɑ kpuro yibɑwɑ, ɑyerɑ mɑɑ wɑ̃ɑ mi kɑɑ sɔbiɑ.
25 Disse-lhe mais: Também temos palha e muito pasto, e lugar para passar a noite.
26 Mɑ durɔ wi, u yiirɑ u Yinni Gusunɔ siɑrɑ u nɛɛ,
26 Então inclinou-se aquele homem e adorou ao Senhor,
27 Gusunɔɡiɑ siɑrɑbu wi u sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni, wi u kun dere win wɔnwɔndu kɑ win bɔrɔkiniru tu nùn dɛsirɑri. Mɑ u mɑn kpɑrɑ u kɑ dɑ sere win wɔnɔbun yɛnuɔ.
27 E disse: Bendito seja o SENHOR Deus de meu senhor Abraão, que não retirou a sua benevolência e a sua verdade de meu senhor; quanto a mim, o SENHOR me guiou no caminho à casa dos irmãos de meu senhor.
28 Mɑ Rebekɑ u dukɑ dɑ u win mɛron yɛnuɡibu ye kpuro sɑɑriɑ.
28 E a donzela correu, e fez saber estas coisas na casa de sua mãe.
29 N deemɑ u sesu ɡoo mɔ, win yĩsirɑ Lɑbɑni.
29 E Rebeca tinha um irmão cujo nome era Labão, o qual correu ao encontro daquele homem até a fonte.
30 Lɑbɑni wi, u tɑɑbu ɡe kɑ sumi yi wɑ win sesu Rebekɑn nɔmɑɔ, u mɑɑ win ɡere kpuro nuɑ ye u nɛɛ, mɛsumɑ durɔ wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ. Yerɑ u yɑrɑ kɑ dukɑ u durɔ wi sennɔ dɑ mi u wɑ̃ɑ kɑ win yooyoosu bwiɑn bɔkuɔ.
30 E aconteceu que, quando ele viu o pendente, e as pulseiras sobre as mãos de sua irmã, e quando ouviu as palavras de sua irmã Rebeca, que dizia: Assim me falou aquele homem; foi ter com o homem, que estava em pé junto aos camelos, à fonte,
31 Ye u turɑ mi, u nɛɛ, ɑ seewo su dɑ yɛnuɔ, wunɛ wi Yinni Gusunɔ u domɑru kuɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ kɑɑ n yɔ̃ tɔɔwɔ. Wɔɔ, nɑ nun ɑyeru kuɑ yɛnuɔ kɑ wunɛn yooyoosuɡiru kpuro.
31 E disse: Entra, bendito do Senhor; por que estás fora? pois eu já preparei a casa, e o lugar para os camelos.
32 Ye durɔ wi, u turɑ yɛnu mi, Lɑbɑni u derɑ bɑ yooyoosun sɔmunu kusiɑ mɑ u su yɑkɑsu kɑ tɑkɑ wɛ̃ su di. Mɑ u nim tɑmɑ mɛ durɔ wi kɑ wiɡibu bɑ koo kɑ kɔ̃ri kpɑkiɑ.
32 Então veio aquele homem à casa, e desataram os camelos, e deram palha e pasto aos camelos, e água para lavar os pés dele, e os pés dos homens que estavam com ele.
33 Mɑ bɑ nùn dĩɑnu yiiyɑ. Adɑmɑ u nɛɛ, nɑ ǹ ɡinɑ dimɔ mɑ n kun mɔ nɑ ɡɑri yi nɑ kɑ sĩimɔ ɡeruɑ nɑ kpɑ.
33 Depois puseram comida diante dele. Ele, porém, disse: Não comerei, até que tenha dito as minhas palavras. E ele disse: Fala.
34 Yerɑ u nɛɛ, nɑ sɑ̃ɑwɑ Aburɑhɑmun yoo.
34 Então disse: Eu sou o servo de Abraão.
35 Yinni Gusunɔ u nɛn yinni wi domɑru kuɑ ɡem ɡem mɑ u kuɑ ɡobiɡii kpoko. U nùn yɑ̃ɑnu kɑ̃ kɑ kɛtɛbɑ kɑ yooyoosu kɑ kɛtɛkunu kɑ sii ɡeesu kɑ wurɑ kɑ yoo tɔn durɔbu kɑ tɔn kurɔbu.
35 E o SENHOR abençoou muito o meu senhor, de maneira que foi engrandecido, e deu-lhe ovelhas e vacas, e prata e ouro, e servos e servas, e camelos e jumentos.
36 Win kurɔ Sɑɑrɑɑ u mɑɑ nùn bii tɔn durɔ mɑruɑ win tɔkɔru sɔɔ, mɑ u bii wi ye u mɔ kpuro wɛ̃.
36 E Sara, a mulher do meu senhor, deu à luz um filho a meu senhor depois da sua velhice, e ele deu-lhe tudo quanto tem.
37 U mɑɑ mɑn bɔ̃rusiɑ sɑnɑm mɛ u nɛɛ, n ku rɑ win bii wi kurɔ suɑ Kɑnɑnin wɔndiɑbɑ sɔɔ, bèn temɔ u wɑ̃ɑ mi.
37 E meu senhor me fez jurar, dizendo: Não tomarás mulher para meu filho das filhas dos cananeus, em cuja terra habito;
38 Adɑmɑ n doo win dusibun mi, n nùn kurɔ kɑsuɑ.
38 Irás, porém, à casa de meu pai, e à minha família, e tomarás mulher para meu filho.
39 Nɑ nùn sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, kurɔ wi, ù kun kĩ u mɑn swĩimɑ mɑɑ ni?
39 Então disse eu ao meu senhor: Porventura não me seguirá a mulher.
40 Mɑ u mɑn wisɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ wi u sɑ̃ɑmɔ u koo win ɡɔrɑdo ɡɔrimɑ u kɑ mɑn dɑ kpɑ u nɛn sɑnum dorɑsiɑ kpɑ n win bii kurɔ suɑmɑ win dusibun min di.
40 E ele me disse: O Senhor, em cuja presença tenho andado, enviará o seu anjo contigo, e prosperará o teu caminho, para que tomes mulher para meu filho da minha família e da casa de meu pai;
41 Nɑ̀ n wurɑ nɑ dɑ win dusibun mi, nɑ dibu yɑrɑ nɛn bɔ̃rin di. Nɑ̀ n mɑɑ turɑ mi, mɑ bɑ kun mɑn ɡoo wɛ̃, kɑ mɛ, nɑ dibu yɑrɑ nɛn bɔ̃rin di.
41 Então serás livre do meu juramento, quando fores à minha família; e se não te derem, livre serás do meu juramento.
42 Ye nɑ tunumɑ bwiɑɔ ɡisɔ nɑ nɛɛ, Gusunɔ, wunɛ wi ɑ sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni, ɑ mɑn nɛn sɑnum mɛ dorɑsio.
42 E hoje cheguei à fonte, e disse: Ó Senhor, Deus de meu senhor Abraão, se tu agora prosperas o meu caminho, no qual eu ando,
43 Wee, nɑ wɑ̃ɑ bwiɑ yen bɔkuɔ. Bii wɔndiɑ wi u koo nim tɑkɑm nɑ, mɑ nɑ nùn kɑnɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nim kɛ̃ n nɔ win toorun di,
43 Eis que estou junto à fonte de água; seja, pois, que a donzela que sair para tirar água e à qual eu disser: Peço-te, dá-me um pouco de água do teu cântaro;
44 kpɑ u mɑn wisi u nɛɛ, n nɔruo kpɑ u mɑɑ nɛn yooyoosu tɑkɑ, ɑ de wɔndiɑ wi, u n sɑ̃ɑ kurɔ wi ɑ nɛn yinnin bii ɡɔsiɑ.
44 E ela me disser: Bebe tu e também tirarei água para os teus camelos; esta seja a mulher que o SENHOR designou ao filho de meu senhor.
45 N kɑ nɛn ɡɔ̃ruɔ ɡɑri yi ɡere n kpe, mɑ Rebekɑ u yɑrimɑ kɑ win tooru. Mɑ u duɑ bwiɑɔ u nim tɑkɑmɑ. Mɑ nɑ nùn kɑnɑ nɑ nɛɛ, u mɑn nim kɛ̃ n nɔ.
45 E antes que eu acabasse de falar no meu coração, eis que Rebeca saía com o seu cântaro sobre o seu ombro, desceu à fonte e tirou água; e eu lhe disse: Peço-te, dá-me de beber.
46 U win tooru sɔbiɑ fuuku u nɛɛ, n nɔruo. Yen biru u koo mɑɑ nɛn yooyoosu tɑkiriɑmɑ su nɔ. Nɑ nɔrɑ mɑ u mɑɑ su kɑ̃ su nɔrɑ.
46 E ela se apressou, e abaixou o seu cântaro de sobre si, e disse: Bebe, e também darei de beber aos teus camelos; e bebi, e ela deu também de beber aos camelos.
47 Nɑ nùn bikiɑ nɑ nɛɛ, wɑrɑn biiwɑ u sɑ̃ɑ. U wisɑ u nɛɛ, Bɛtuɛliwɑ u sɑ̃ɑ win tundo wi Nɑkori kɑ Milikɑ bɑ mɑrɑ. Mɑ nɑ nùn tɑɑbu dokeɑ wɛ̃rɔ. Mɑ nɑ sumi doke win nɔmɑɔ.
47 Então lhe perguntei, e disse: De quem és filha? E ela disse: Filha de Betuel, filho de Naor, que lhe deu Milca. Então eu pus o pendente no seu rosto, e as pulseiras sobre as suas mãos;
48 Yerɑ nɑ Yinni Gusunɔ kpunɑ wi u sɑ̃ɑ nɛn yinni Aburɑhɑmun Yinni. Mɑ nɑ nùn siɑrɑ yèn sɔ̃ u mɑn kpɑrɑ kɑ bɔrɔkiniru n kɑ nɑ n nɛn yinnin wɔnɔn debubu win bii suɑ.
48 E inclinando-me adorei ao SENHOR, e bendisse ao SENHOR, Deus do meu senhor Abraão, que me havia encaminhado pelo caminho da verdade, para tomar a filha do irmão de meu senhor para seu filho.
49 Tɛ̃, ì n kĩ i nɛn yinni durom kɑ bɔrɔkiniru kuɑ, i mɑn sɔ̃ɔwɔ. Ì kun mɑɑ mɔ̀, i mɑn sɔ̃ɔwɔ, kpɑ n dɑ ɡɑm.
49 Agora, pois, se vós haveis de fazer benevolência e verdade a meu senhor, fazei-mo saber; e se não, também mo fazei saber, para que eu vá à direita, ou à esquerda.
50 Lɑbɑni kɑ Bɛtuɛli bɑ wisɑ bɑ nɛɛ, Yinni Gusunɔn min diyɑ yeni kpuro yɑ wee. Sɑ ǹ kpɛ̃ su yen ɡeɑ ǹ kun mɛ yen kɔ̃sɑ ɡere.
50 Então responderam Labão e Betuel, e disseram: Do Senhor procedeu este negócio; não podemos falar-te mal ou bem.
51 Rebekɑ wee wunɛn wuswɑɑɔ. A nùn suo ɑ kɑ dɑ u n sɑ̃ɑ wunɛn yinnin biin kurɔ nɡe mɛ Yinni Gusunɔ u ɡeruɑ.
51 Eis que Rebeca está diante da tua face; toma-a, e vai-te; seja a mulher do filho de teu senhor, como tem dito o SENHOR.
52 Ye Aburɑhɑmun yoo wi, u ben ɡɑri yi nuɑ, mɑ u Yinni Gusunɔ kpunɑ.
52 E aconteceu que, o servo de Abraão, ouvindo as suas palavras, inclinou-se à terra diante do Senhor.
53 Yen biru u sii ɡeesu kɑ wurɑbɑ yɑrɑmɑ kɑ bekɑ u Rebekɑ kɑ̃. U mɑɑ win sesu kɑ win mɛro ɡɑ̃ɑ ɡeenu kɑ̃.
53 E tirou o servo jóias de prata e jóias de ouro, e vestidos, e deu-os a Rebeca; também deu coisas preciosas a seu irmão e à sua mãe.
54 Yenin biru durɔ wi kɑ win tɔmbu bɑ di bɑ nɔrɑ mɑ bɑ kpunɑ.
54 Então comeram e beberam, ele e os homens que com ele estavam, e passaram a noite. E levantaram-se pela manhã, e disse: Deixai-me ir a meu senhor.
55 Adɑmɑ Rebekɑn sesu kɑ win mɛro bɑ nɛɛ, ɑ de wɔndiɑ wi, u kɑ sun sinɑ sɑɑ fiiko nɡe sɔ̃ɔ wɔkurun sɑkɑ kpɑ ɑ sere doonɑ.
55 Então disseram seu irmão e sua mãe: Fique a donzela conosco alguns dias, ou pelo menos dez dias, depois irá.
56 U bu wisɑ u nɛɛ, i ku mɑɑ de n tɛ, domi Yinni Gusunɔ u nɛn sɑnum dorɑsiɑ. Yen sɔ̃, i mɑn kɑro n dɑ nɛn yinnin mi.
56 Ele, porém, lhes disse: Não me detenhais, pois o SENHOR tem prosperado o meu caminho; deixai-me partir, para que eu volte a meu senhor.
57 Yerɑ bɑ nɛɛ, su wɔndiɑ win tii soku su nɔ ye u koo ɡere.
57 E disseram: Chamemos a donzela, e perguntemos-lho.
58 Mɑ bɑ Rebekɑ sokɑ bɑ nùn bikiɑ bɑ nɛɛ, ɑ wurɑ ɑ kɑ durɔ wi dɑ?
58 E chamaram a Rebeca, e disseram-lhe: Irás tu com este homem? Ela respondeu: Irei.
59 Mɑ bɑ ben sesu Rebekɑ kɑ yoo wi u nùn nɔɔri win birun di nɔɔ kɑnɑ bɑ doonɑ kɑ Aburɑhɑmun yoo wi kɑ tɔn be bɑ nùn yɔ̃sirimɑ.
59 Então despediram a Rebeca, sua irmã, e sua ama, e o servo de Abraão, e seus homens.
60 Bɑ Rebekɑ domɑru kuɑ bɑ nɛɛ,
60 E abençoaram a Rebeca, e disseram-lhe: Ó nossa irmã, sê tu a mãe de milhares de milhares, e que a tua descendência possua a porta de seus aborrecedores!
61 Rebekɑ kɑ win yoo tɔn kurɔbu bɑ seewɑ bɑ yooyoosu sɔni bɑ durɔ wi swĩi bɑ n doonɔ.
61 E Rebeca se levantou com as suas moças, e subiram sobre os camelos, e seguiram o homem; e tomou aquele servo a Rebeca, e partiu.
62 N deemɑ Isɑki u wurɑmɑ dɔkɔn di ye bɑ mɔ̀ Gusunɔ u mɑn wɑɑmɔ, mɑ u dɑ u wɑ̃ɑ ɡbɑburɔ Nɛɡɛbuɔ.
62 Ora, Isaque vinha de onde se vem do poço de Beer-Laai-Rói; porque habitava na terra do sul.
63 Sɔ̃ɔ teeru u yɑrɑ yokɑ u swɑɑ ɡɑwɑ u kɑ bwisiku. Yerɑ u nɔni seeyɑ u mɛɛrɑ sɑruɔ u yooyoosu wɑ su wee.
63 E Isaque saíra a orar no campo, à tarde; e levantou os seus olhos, e olhou, e eis que os camelos vinham.
64 Rebekɑn tii u mɑɑ nɔni seeyɑ u mɛɛrɑ u Isɑki wɑ mɑ u sɑrɑ yooyoon di
64 Rebeca também levantou seus olhos, e viu a Isaque, e desceu do camelo.
65 u yoo wi bikiɑ u nɛɛ, durɔ wɑrɑ u sisi yɑkɑsun di u kɑ sun yinnɑ mini.
65 E disse ao servo: Quem é aquele homem que vem pelo campo ao nosso encontro? E o servo disse: Este é meu senhor. Então tomou ela o véu e cobriu-se.
66 Ye bɑ kɑ Isɑki yinnɑ, yoo wi, u nùn ɡɑri yi kpuro sɑɑriɑ ye u kuɑ.
66 E o servo contou a Isaque todas as coisas que fizera.
67 Mɑ Isɑki u kɑ Rebekɑ dɑ win mɛro Sɑɑrɑɑn kuu bekuruɡirɔ. Mɑ u nùn suɑ win kurɔ. U nùn kĩɑ ɡem ɡem. Nɡe mɛyɑ Isɑkin nukurɑ kɑ yɛmiɑ win mɛron ɡɔɔn biru.
67 E Isaque trouxe-a para a tenda de sua mãe Sara, e tomou a Rebeca, e foi-lhe por mulher, e amou-a. Assim Isaque foi consolado depois da morte de sua mãe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.