2 Samuel 2

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Yenibɑ kpuron biru ye yɑ koorɑ wee. Dɑfidi u Yinni Gusunɔ bikiɑ u nɛɛ, n doo n Yudɑn wuu ɡɑɡu mwɑ?
1 Depois disso Davi perguntou a Deus, o Senhor : — Devo ir e governar alguma das cidades de Judá? — Sim! — o — Qual delas? — perguntou ele. — Hebrom! — foi a resposta.
2 Mɑ Dɑfidi u dɑ mi kɑ win kurɔbu yiru beni, Akinɔɑmu Yisirɛɛliɡii kɑ Abiɡɑli Nɑbɑlin ɡɔmini.
2 Então Davi foi para Hebrom, levando consigo as suas duas esposas. Uma era Ainoã, da cidade de Jezreel, e a outra era Abigail, viúva de Nabal, da cidade de Carmelo.
3 Mɑ u derɑ win bwɑ̃ɑ be bɑ wɑ̃ɑ kɑ wi, be kɑ ben tɔmbu bɑ dɑ bɑ wɑ̃ɑ Heboroniɔ kɑ yen bɑru kpɑɑnɔ.
3 Davi também levou os seus soldados com as suas famílias, e eles ficaram morando nas cidades vizinhas de Hebrom.
4 Yudɑbɑ bɑ nɑ Dɑfidin mi, bɑ nùn ɡum tɑ̃re wirɔ u kɑ ko ben sunɔ.
4 Aí os homens de Judá foram a Hebrom e ungiram Davi como rei de Judá. Quando Davi soube que os moradores da cidade de Jabes, da região de Gileade, tinham sepultado Saul,
5 Yerɑ Dɑfidi u bu sɔmɔbu ɡɔriɑ u nɛɛ, i bu sɔ̃ɔwɔ i nɛɛ, Yinni Gusunɔ u koo be bu domɑru kuɑ yèn sɔ̃ bɑ ben yinni Sɔɔlu ɡeɑ kuɑ, bɑ win ɡoru sikuɑ.
5 mandou que alguns homens fossem lá com a seguinte mensagem: — Que o
6 Tɛ̃, Yinni Gusunɔ u be bu durom kuo. Kpɑ u bu bɔrɔkiniru sɔ̃ɔsi. Nɛn tii kon mɑɑ bu durom kuɑ ben ye bɑ kuɑ min sɔ̃.
6 Que o Senhor seja bom e fiel para vocês! Por causa do que fizeram, eu também os tratarei bem.
7 Ǹ n mɛn nɑ, bu be yɔ̃ro dim dim kpɑ bu ko tɑbu durɔ wɔruɡɔbɑ domi ben yinni Sɔɔlu u ɡu. Adɑmɑ bɑ n yɛ̃ mɑ Yudɑbɑ bɑ mɑn ɡum tɑ̃re wirɔ n kɑ ko ben sunɔ.
7 Sejam fortes e valentes! Saul, o rei de vocês, morreu, e o povo de Judá me ungiu como rei deles.
8 Yerɑ Abinɛɛ, Nɛrin bii wi u sɑ̃ɑ Sɔɔlun tɑbu kowobun wiruɡii, u Sɔɔlun bii Isi Bosɛti suɑ u kɑ dɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
8 O comandante do exército de Saul, Abner, filho de Ner, havia fugido com Isbosete, filho de Saul, para Maanaim, no outro lado do rio Jordão.
9 Miyɑ u nùn kuɑ Isirelibɑ kpuron sunɔ be bɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdiɔ kɑ Asuriɔ kɑ Yisirɛɛliɔ kɑ Efɑrɑimun temɔ kɑ sere mɑɑ Bɛnyɑmɛɛn temɔ.
9 Lá, Abner fez Isbosete rei das terras de Gileade, Aser, Jezreel, Efraim e Benjamim; na verdade, ele o fez rei de todo o povo de Israel.
10 Isi Bosɛti wi, u mɔwɑ wɔ̃ɔ weeru sɑnɑm mɛ u bɑndu di Isirelibɑ sɔɔ. Adɑmɑ Dɑfidiwɑ Yudɑbɑ bɑ kɑ yɔ̃rɑ.
10 Isbosete tinha quarenta anos de idade quando começou a reinar em Israel e reinou dois anos. Mas a tribo de Judá ficou fiel a Davi,
11 Mɑ u kuɑ ben sunɔ wɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru kɑ suru nɔɔbɑ tiɑ Heboroniɔ.
11 e ele a governou em Hebrom sete anos e meio.
12 Abinɛɛ, Nɛrin bii kɑ Isi Bosɛtin tɑbu kowobu bɑ yɑrɑ sɑɑ Mɑhɑnɑimun di bɑ dɑ Gɑbɑoniɔ.
12 Abner e os oficiais de Isbosete foram de Maanaim para a cidade de Gibeão.
13 Yerɑ Yoɑbu Seruyɑn bii, Dɑfidin tɑbu sunɔ kɑ win tɑbu kowobu bɑ mɑɑ dɑ Gɑbɑoni mi. Mɑ bɑ yinnɑ dɑɑ burerɔ kɑ Isi Bosɛtin tɑbu kowo be, kɑ Abinɛɛ wi. Mɑ dɑɑ te, tɑ bu burɑnɛ. Dɑfidi kɑ wiɡibu bɑ wɑ̃ɑ ɡuru ɡee. Mɑ Isi Bosɛtiɡibu bɑ mɑɑ wɑ̃ɑ ɡuru ɡiɔ.
13 Joabe, cuja mãe era Zeruia, e os oficiais de Davi foram encontrá-los perto da represa de Gibeão. Lá todos eles se sentaram, um grupo de um lado da represa e o outro do outro lado.
14 Abinɛɛ u Yoɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de wunɛn ɑluwɑɑsi beni bu seemɑ bu ɡɑbirinɑ kɑ nɛɡibu bɛsɛn wuswɑɑɔ, ben bɑɑwure kɑ win sɑro. Kpɑ su wɑ wi u kere.
14 Então Abner disse a Joabe: — Deixe que alguns dos nossos moços enfrentem alguns dos seus, em uma luta armada. — Está bem! — respondeu Joabe.
15 Yerɑ bɑ seewɑ bɑ dɑ bɑ yinnɑ ben bɑɑwure kɑ win sɑro Isi Bosɛtin berɑ ɡiɑ be bɑ sɑ̃ɑ Bɛnyɑmɛɛn bweseru, tɔmbu wɔkurɑ yiruwɑ bɑ yɑrimɑ. Dɑfidin tɔmbu sɔɔ mɑɑ, tɔmbu wɔkurɑ yiru.
15 Aí doze soldados, representando Isbosete e a tribo de Benjamim, lutaram contra doze soldados de Davi.
16 Yerɑ ɑluwɑɑsi be, bɑ ɡɑbirinɑ. Ben bɑɑwure u win yibɛrɛn wiru nɛni, mɑ bɑ tɑkobi sɔkirinɑ yɛ̃sɑɔ bɑ wɔrukɑ sɑnnu sɑnnu bɑ ɡbisukɑ. Yerɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃, tɑkobin ɡberu.
16 Cada um pegou o seu adversário pela cabeça e enfiou a espada no lado dele. E assim todos eles caíram mortos juntos. É por isso que aquele lugar perto da cidade de Gibeão é chamado de “Campo das Espadas”.
17 Yen dɔmɑ te, tɑɑ bi, bu swĩɑ. Mɑ Dɑfidin tɔmbu bɑ Abinɛɛ kɑ wiɡibu kɑmiɑ.
17 Em seguida houve ali uma violenta batalha, e Abner e os israelitas foram derrotados pelos soldados de Davi.
18 Dɑfidin tɑbu kowo be sɔɔ, Seruyɑn bibu itɑwɑ bɑ wɑ̃ɑ mi. Beyɑ Yoɑbu kɑ Abisɑi kɑ Asɑɛli. Asɑɛli u dukɑ mɔwɑ wi, nɡe nɛm tɑɑkɔ.
18 Joabe, Abisai e Asael, os três filhos de Zeruia, estavam lá. Asael, que era tão ligeiro como uma gazela selvagem,
19 Yerɑ u dɔmɑ te Abinɛɛ nɑɑ ɡirɑ, u ǹ wure u nùn deri bɑɑ fiiko.
19 começou a perseguir Abner, correndo atrás dele.
20 Mɑ Abinɛɛ u sĩirɑ u Asɑɛli bikiɑ u nɛɛ, Asɑɛli, wunɑ mi?
20 Abner olhou para trás e perguntou: — Asael, é você? — Sim, sou eu! — respondeu ele.
21 Yerɑ Abinɛɛ u nɛɛ, ɑ mɑn derio n doonɑ, ɑ ku mɑn swĩi. A nɛn ɑluwɑɑsibɑn turo mɛɛrio ɑ mwɑ kpɑ ɑ win yɑ̃nu wɔrɑ ɑ kɑ doonɑ.
21 — Pare de me perseguir! — disse Abner. — Corra atrás de um dos soldados e pegue para você as coisas dele. Porém Asael continuou a persegui-lo.
22 Abinɛɛ u kpɑm nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ dɛsiro nɛn bɔkun di. Domi nɑ̀ n nun so nɑ ɡo, ɑmɔnɑ nɛ kɑ wunɛn mɔɔ Yoɑbu sɑ ko n mɛɛrinɛ.
22 Mais uma vez Abner disse: — Pare de me perseguir! Você está me forçando a matá-lo! Como é que eu poderia, depois, olhar o seu irmão Joabe nos olhos?
23 Adɑmɑ Asɑɛli u yinɑ u nùn deri. Yerɑ Abinɛɛ u kɑ nùn yɑɑsɑn koru sɔkɑ nukurɔ mɑ yɑ yɑrɑ win biruɔ. Mɑ u wɔrumɑ yɑnde u ɡu. Wi u tunumɑ mi Asɑɛlin ɡoo te, tɑ kpĩ, u rɑ ɡinɑ yɔ̃rewɑ.
23 Porém Asael não parou de persegui-lo. Então Abner deu um golpe para trás com a sua lança. Ela entrou na barriga de Asael e saiu pelas costas. Ele caiu morto no chão, e todos os que chegavam paravam no lugar onde ele estava caído.
24 Mɑ Yoɑbu kɑ Abisɑi bɑ Abinɛɛ nɑɑ ɡirɑ. Ye sɔ̃ɔ u duɔ yerɑ bɑ turɑ Amɑn ɡunɡurɔ te tɑ wɑ̃ɑ Giɑsin deedeeru Gɑbɑonin swɑɑɔ mi ɡɑ̃ɑnu ku rɑ kpin berɑ ɡiɑ.
24 Mas Joabe e Abisai continuaram a perseguir Abner e, quando o sol estava se pondo, chegaram ao monte de Amá, a leste da cidade de Giá, na estrada que vai para o deserto de Gibeão.
25 Bɛnyɑmɛɛɡibu bɑ mɛnnɑ bɑ kɑ Abinɛɛ yɔ̃rɑ. Mɑ bɑ dɑ bɑ yɔɔwɑ ɡuuru ɡɑrun wɔllɔ.
25 Os soldados da tribo de Benjamim se reuniram novamente em volta de Abner e ficaram no alto de um morro.
26 Yerɑ Abinɛɛ u Yoɑbu sokɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑɑ yerɑ̀ kɑɑ wunɛɡibu sɔ̃ bu ku mɑɑ ben mɛro bisibu nɑɑ swĩi. Kɑɑ de sɑ n tɑbu mɔ̀wɑ sere kɑ tɛ̃? A ǹ yɛ̃ mɑ bin wii ɡoberu, nisinɑ tɑ koo mɑ?
26 Então Abner gritou para Joabe: — Será que vamos ter de continuar lutando para sempre? Você não vê que, no fim, não vai sobrar nada, a não ser amargura? Nós somos seus irmãos! Até quando você vai esperar para mandar que os seus soldados parem de nos perseguir?
27 Yoɑbu u nùn wisɑ u nɛɛ, kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru, ɑ̀ kun dɑɑ yeni ɡeruɑ, sere siɑ bururɑ nɛn tɔmbɑ koo rɑɑ tɑbu yɔ̃rɑ.
27 Joabe respondeu: — Juro pelo Deus vivo que, se você não tivesse falado, os meus soldados continuariam a perseguir vocês até amanhã cedo.
28 Mɑ u kɔbɑ so. Yerɑ tɔn be kpuro bɑ tɑbu yɔ̃rɑ bɑ Isirelibɑ deri.
28 Então Joabe tocou a corneta. Todos os seus soldados pararam de perseguir os israelitas, e a luta acabou.
29 Abinɛɛ kɑ wiɡibu bɑ sĩɑwɑ wɔ̃ku ɡiriru Yuudɛnin wɔwɑɔ, mɑ bɑ Yuudɛni tɔburɑ bɑ Bitoroni bukiɑnɑ mɑ bɑ turɑ Mɑhɑnɑimuɔ.
29 Durante toda aquela noite, Abner e os seus soldados marcharam pelo vale do Jordão. Atravessaram o rio Jordão e, depois de marcharem toda a manhã do dia seguinte, chegaram à cidade de Maanaim.
30 Mɑ Yoɑbu u Abinɛɛ deri u doonɑ. Yerɑ win tii u ɡɔsirɑmɑ u win tɑbu kowobu mɛnnɑ u ɡɑrɑ. Mɑ u deemɑ Dɑfidin tɔn be sɔɔ, tɔmbu yɛndu tiɑ sɑriwɑ bɑ ɡo, kɑ sere mɑɑ Asɑɛli.
30 Quando Joabe parou a perseguição, reuniu todos os seus soldados e viu que estavam faltando dezenove, além de Asael.
31 Adɑmɑ Dɑfidin tɔmbu bɑ Bɛnyɑmɛɛbɑ kɑ Abinɛɛn tɑbu kowobu ɡɑbu ɡowɑ tɔmbu ɡoobɑ wunɔbu kɑ wɑtɑ (360).
31 Porém os soldados de Davi haviam matado trezentos e sessenta soldados de Abner, todos eles da tribo de Benjamim.
32 Mɑ bɑ dɑ bɑ Asɑɛlin ɡoru suɑ bɑ sikuɑ win tundon sikirɔ Bɛtelehɛmuɔ. Yoɑbu kɑ win tɔmbu bɑ dɔmɑ te sĩɑwɑ wɔ̃ku ɡiriru. Sɑnɑm mɛ bɑ Heboroni duɔ, yerɑ yɑm mu n sɑ̃rɑmɔ.
32 Aí Joabe e os seus soldados pegaram o corpo de Asael e o sepultaram no túmulo da sua família, em Belém. Então marcharam durante a noite inteira e, ao amanhecer, chegaram a Hebrom.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.