2 Samuel 15

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Yen biru Abusɑlɔmu u dɑ u tɑbu kɛkɛ kɑsu kɑ dumi kɑ tɔmbu weerɑɑkuru be bɑ rɑ n nùn ɡbiiye mi u dɔɔ.
1 E aconteceu, depois disso, que Absalão fez aparelhar carros, e cavalos, e cinquenta homens que corressem adiante dele.
2 U rɑ sewɑ buru buru yellu u n wɑ̃ɑ wuun duu yerɔ. Goo ù n sɑrɔ u siribu dɔɔ sinɑ bokon mi, yerɑ u rɑ yɛ̃ro yɔ̃rɑsie u nùn bikiɑ u nɛɛ, bwese kɛrɑ yeren min diyɑ ɑ yɑrimɑ.
2 Também Absalão se levantou pela manhã e parava a uma banda do caminho da porta. E sucedia que a todo o homem que tinha alguma demanda para vir ao rei a juízo, o chamava Absalão a si e lhe dizia: De que cidade és tu? E dizendo ele: De uma das tribos de Israel é teu servo;
3 kpɑ Abusɑlɔmu u nùn sɔ̃ u nɛɛ, ɑ wunɛn ɡem mɔ, ɑdɑmɑ ɑ̀ n dɑ sinɑ bokon mi, ɡoo kun nun swɑɑ dɑkimɔ.
3 então, Absalão lhe dizia: Olha, os teus negócios são bons e retos, porém não tens quem te ouça da parte do rei.
4 Kpɑ u n kpɑm mɔ̀, bɑ̀ n mɑn kuɑ siri kowo tem mɛ sɔɔ, bɑɑwure wi u siribu nɑ nɛn mi, kon nùn siriɑwɑ dee dee.
4 Dizia mais Absalão: Ah! Quem me dera ser juiz na terra, para que viesse a mim todo o homem que tivesse demanda ou questão, para que lhe fizesse justiça!
5 Mi u yɔ̃ wuun duu yerɔ, ɡoo ù n nɑ win mi, u nùn kpunɑ u kɑ nun bɛɛrɛ wɛ̃, u rɑ nɔmu dɛmiɛwɑ u yɛ̃ro nɛnɛ u bɔkɑsi.
5 Sucedia também que, quando alguém se chegava a ele para se inclinar diante dele, ele estendia a sua mão, e pegava dele, e o beijava.
6 Nɡe mɛyɑ Abusɑlɔmu u Isirelibɑ kpuro kuɑ be bɑ siribu dɑɑmɔ sinɑ bokon mi. Mɑ bɑ tii wesiɑ win mi ɡiɑ.
6 E desta maneira fazia Absalão a todo o Israel que vinha ao rei para juízo; assim, furtava Absalão o coração dos homens de Israel.
7 Ye n kuɑ wɔ̃ɔ nnɛ, yerɑ Abusɑlɔmu u sinɑ boko Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ de n dɑ Heboroniɔ n ko yèn nɔɔ mwɛɛru nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
7 E aconteceu, pois, ao cabo de quarenta anos, que Absalão disse ao rei: Deixa-me ir pagar em Hebrom o meu voto que votei ao Senhor .
8 Domi sɑnɑm mɛ nɑ wɑ̃ɑ Gesuriɔ, Sirin temɔ, nɑ nɛɛ, mɑ Yinni Gusunɔ u kɑ mɑn wurɑmɑ bɑɑni kɑ ɡem, kon nùn yɑ̃kunu kuɑ Heboroniɔ.
8 Porque morando eu em Gesur, na Síria, votou o teu servo um voto, dizendo: Se o Senhor outra vez me fizer tornar a Jerusalém, servirei ao Senhor .
9 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, ɑ doo kɑ bɔri yɛndu.
9 Então, lhe disse o rei: Vai em paz. Levantou-se, pois, e foi para Hebrom.
10 Min diyɑ u tɔmbu ɡɔrɑ ɡɔrɑ ɑsiri sɔɔ Isirelibɑn bwesenu kpuro sɔɔ, u nɛɛ, bu be sɔ̃, bɑ̀ n kɑ̃ɑkɑ̃ɑɡin swĩi nuɑ, bu kuuki koowo kpɑ bu kpɑrɑ bu nɛɛ, Abusɑlɔmu u bɑndu di Heboroniɔ.
10 E enviou Absalão espias por todas as tribos de Israel, dizendo: Quando ouvirdes o som das trombetas, direis: Absalão reina em Hebrom.
11 Mɑ u tɔmbu ɡoobu (200) kɑnɑ Yerusɑlɛmun di, bɑ kɑ nùn dɑ Heboroni mi. Adɑmɑ bɑ ǹ yɛ̃ ye u niɑ sɑ̃ɑ win ɡɔ̃ruɔ.
11 E de Jerusalém foram com Absalão duzentos homens convidados, porém iam na sua simplicidade, porque nada sabiam daquele negócio.
12 Sɑnɑm mɛ u yɑ̃kuru mɔ̀, yerɑ u derɑ bɑ dɑ Giloɔ bɑ Ahitofɛli, Dɑfidin bwisi kɛ̃ɔ kɑsumɑ. Yerɑ Abusɑlɔmun niɑ ye u sɑ̃ɑ mi, yɑ dɑm kuɑ. Tɔn be bɑ kɑ nùn yɔ̃rɑ bɑ dɑbiɑmɔ ɡem ɡem.
12 Também Absalão mandou vir Aitofel, o gilonita, do conselho de Davi, à sua cidade de Gilo, estando ele sacrificando os seus sacrifícios; e a conjuração se fortificava, e vinha o povo e se aumentava com Absalão.
13 Yerɑ ɡoo u nɑ u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Isirelibɑn dɑbirɑ bɑ tii wesiɑ Abusɑlɔmun mi.
13 Então, veio um mensageiro a Davi, dizendo: O coração de cada um em Israel segue a Absalão.
14 Mɑ Dɑfidi u win bwɑ̃ɑ be bɑ kɑ nùn wɑ̃ɑ Yerusɑlɛmuɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, i seewo su kpikiru su. Mɑ n kun mɛ, bɛsɛn ɡoo kun kisirɑmɔ Abusɑlɔmun nɔmɑn di. I wɑsi suo su doonɑ, u ku rɑɑ sun deemɑ mini u sun wɑhɑlɑ doke. Kpɑ u wuu ɡe wɔri u ɡen tɔmbu ɡo.
14 Disse, pois, Davi a todos os seus servos que estavam com ele em Jerusalém: Levantai-vos, e fujamos, porque não poderíamos escapar diante de Absalão. Dai-vos pressa a caminhar, para que porventura não se apresse ele, e nos alcance, e lance sobre nós algum mal, e fira a cidade a fio de espada.
15 Yerɑ win bwɑ̃ɑ be, bɑ ɡeruɑ bɑ nɛɛ, ye ɑ kĩ kpuro, yinni, yerɑ sɑ ko ko.
15 Então, os servos do rei disseram ao rei: Eis aqui os teus servos, para tudo quanto determinar o rei, nosso senhor.
16 Mɑ sinɑ boko u swɑɑ wɔri, kɑ win yɛnuɡibu. Adɑmɑ u derɑ win bɑn sinɑ kurɔbu wɔkuru bɑ sinɑ bɑ sinɑ kpɑɑru kɔ̃su.
16 E saiu o rei, com toda a sua casa, a pé; deixou, porém, o rei dez mulheres concubinas, para guardarem a casa.
17 Sɑɑ ye sinɑ boko u yɑriɔ, yerɑ win tɔmbu kpuro bɑ nùn swĩi. Mɑ bɑ dɑ bɑ yɔ̃rɑ sere wuun yɛnu dɑ̃ɑku ɡɑɡun bɔkuɔ.
17 Tendo, pois, saído o rei com todo o povo a pé, pararam num lugar distante.
18 Mɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro kɑ Keretibɑ kɑ Pelɛtibɑ bɑ nùn sɑrɑrimɔ kɑ sere mɑɑ tɔmbu nɑtɑ (600) be bɑ nùn swĩimɑ Gɑtin di bɑ sɑrɑ bɑ dɑ win wuswɑɑɔ.
18 E todos os seus servos iam a seu lado, como também todos os quereteus e todos os peleteus; e todos os geteus, seiscentos homens que vieram de Gate a pé, caminhavam diante do rei.
19 Mɑ sinɑ boko u Itɑi, Gɑtiɡii sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ sun swĩi. A ɡɔsiro ɑ sinɑ Abusɑlɔmu u nun deemɑ. Domi wunɛ sɔɔwɑ. Yen biru bɑ kɑ nun nɑwɑ sɑɑ wunɛn tem di.
19 Disse, pois, o rei a Itai, o geteu: Por que irias tu também conosco? Volta, e fica-te com o rei, porque estranho és, e também te tornarás a teu lugar.
20 Sɔ̃ɔ mɛɛ terɑ ɑ tunumɑ, kpɑ nɑ n kɑ nun yɑɑyɑɑre mɔ̀ ɡisɔ? Nɛn tii nɑ ǹ yɛ̃ mi nɑ dɔɔ. Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡɔsiro kɑ wunɛn tɔn be bɑ nun swĩi, kpɑ Yinni Gusunɔn durom kɑ win bɔrɔkiniru tɑ n kɑ nun wɑ̃ɑ.
20 Ontem, vieste, e te levaria eu hoje conosco a caminhar? Pois força me é ir aonde quer que puder ir; volta, pois, e torna a levar teus irmãos contigo, com beneficência e fidelidade.
21 Adɑmɑ Itɑi u sinɑ boko wisɑ u nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru kɑ mɑɑ wunɛn tiin wɑ̃ɑru, yinni, yɑm kpuro mi ɑ wɑ̃ɑ, bɑɑ ǹ n ɡɔɔ sɔɔn nɑ, miyɑ ko nɑ n mɑɑ wɑ̃ɑ.
21 Respondeu, porém, Itai ao rei e disse: Vive o Senhor , e vive o rei, meu senhor, que no lugar em que estiver o rei, meu senhor, seja para morte seja para vida, aí certamente estará também o teu servidor.
22 Mɑ Dɑfidi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡbiiyo su dɑ.
22 Então, Davi disse a Itai: Vem, pois, e passa adiante. Assim, passou Itai, o geteu, e todos os seus homens, e todas as crianças que havia com ele.
23 Sɑɑ ye tɔn be, bɑ sɑrɔ bɑ doonɔ, yerɑ tem mɛn tɔmbu bɑ wuri wure. Mɑ sinɑ boko kɑ win tɔmbu kpuro bɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Sedoroni tɔburɑ bɑ doonɑ ɡbɑburun berɑ ɡiɑ.
23 E toda a terra chorava a grandes vozes, passando todo o povo; também o rei passou o ribeiro de Cedrom, e passou todo o povo na direção do caminho do deserto.
24 Yɑ̃ku kowo Sɑdɔku u mɑɑ wɑ̃ɑ mi kɑ Lefi be bɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkororu sɔɔwɑ. Bɑ tu sɔbiɑ bɑ yi. Mɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ u yɑ̃kuru mɔ̀ sere tɔn be kpuro bɑ kɑ yɑrɑ wuun di bɑ kpɑ.
24 Eis que também Zadoque ali estava, e com ele todos os levitas que levavam a arca do concerto de Deus; e puseram ali a arca de Deus; e subiu Abiatar, até que todo o povo acabou de sair da cidade.
25 Ye bɑ yɑ̃kuru kuɑ bɑ kpɑ, yerɑ sinɑ boko u Sɑdɔku sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkoro te suo ɑ kɑ wurɑ wuuɔ. Yinni Gusunɔ ù n mɑn durom kuɑ, u koo de n wurɑmɑ kpɑ n mɑɑ tu wɑ ten wɑ̃ɑ yerɔ.
25 Então disse o rei a Zadoque: Torna a levar a arca de Deus à cidade; se achar eu graça aos olhos do Senhor , ele me tornará a trazer para lá e me deixará ver a ela e a sua habitação.
26 Adɑmɑ ù n nɛɛ, u mɑn yinɑwɑ, to, nɛ wee! U mɑn kuo nɡe mɛ u kĩ.
26 Se, porém, disser assim: Não tenho prazer em ti; eis-me aqui, faça de mim como parecer bem aos seus olhos.
27 Mɑ u kpɑm nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wɑ? A wuro kɑ bɔri yɛndu, kɑ wunɛn bii Akimɑsi kɑ Abiɑtɑɑ kɑ win bii Yonɑtɑm.
27 Disse mais o rei a Zadoque, o sacerdote: Não és tu, porventura, o vidente? Torna, pois, em paz para a cidade, e convosco também vossos dois filhos, Aimaás, teu filho, e Jônatas, filho de Abiatar.
28 Wee, kon yɔ̃rɑ dɑɑ ten tɔburɑ yerɔ ɡbɑburu mini, sere ɑ kɑ mɑn lɑbɑɑri sɔ̃ɔmɑ.
28 Olhai que me demorarei nas campinas do deserto até que tenha novas vossas.
29 Nɡe mɛyɑ Sɑdɔku kɑ Abiɑtɑɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔn kpɑkoro te wurɑ Yerusɑlɛmuɔ. Mɑ bɑ sinɑ mi.
29 Zadoque, pois, e Abiatar tornaram a levar para Jerusalém a arca de Deus; e ficaram ali.
30 Mɑ Dɑfidi u Olifin ɡuuru yɔɔmɔ kɑ swĩi u yɑsɑ wiru wukiri, u sĩimɔ kɑ nɑɑ dirusu. Nɡe mɛyɑ win bwɑ̃ɑ be bɑ kɑ nùn dɔɔ bɑ mɑɑ kuɑ. Bɑ ɡuu te yɔɔmɔ kɑ swĩi bɑ yɑsi wiru wukiri.
30 E subiu Davi pela subida das Oliveiras, subindo e chorando, e com a cabeça coberta; e caminhava com os pés descalços; e todo o povo que ia com ele cobria cada um a sua cabeça, e subiam chorando sem cessar.
31 N deemɑ ɡoo u rɑɑ Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Ahitofɛli u wɑ̃ɑ kɑ Abusɑlɔmu, tɔn be bɑ sinɑ boko seesi sɔɔ. Mɑ Dɑfidi u Yinni Gusunɔ kɑnɑ u nɛɛ, u de Ahitofɛlin bwisi yi u Abusɑlɔmu kɛ̃mɔ mi, yi ko ɑsɑnsi sɑriruɡii.
31 Então, fizeram saber a Davi, dizendo: Também Aitofel está entre os que se conjuraram com Absalão. Pelo que disse Davi: Ó Senhor , transtorna o conselho de Aitofel.
32 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u turɑ ɡuuru wɔllɔ mi bɑ rɑ Gusunɔ sɑ̃, u deemɑ Usɑi Aɑkiɡii u wɑ̃ɑ mi, u nùn mɑrɑ u yɑbe kĩɑsu sebuɑ. Mɑ win wirɑ tuɑ sɑ̃ɑ u kɑ win nuku sɑnkirɑnu sɔ̃ɔsi.
32 E aconteceu que, chegando Davi ao cume, para adorar ali a Deus, eis que Husai, o arquita, veio encontrar-se com ele, com a veste rasgada e terra sobre a cabeça.
33 Mɑ Dɑfidi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑ̀ n dɑ sɑnnu, yɑ ǹ mɑn somimɔ.
33 E disse-lhe Davi: Se passares comigo, ser-me-ás pesado.
34 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡɔsiro wuuɔ kpɑ ɑ dɑ ɑ Abusɑlɔmu sɔ̃ mɑ kɑɑ ko win bɔ̃ɔ nɡe mɛ ɑ rɑɑ sɑ̃ɑ win tundon bɔ̃ɔ. Nɡe mɛyɑ kɑɑ mɑn somi ɑ̀ n Ahitofɛlin bwisi kɑm koosiɑmɔ.
34 Porém, se voltares para a cidade e disseres a Absalão: Eu serei, ó rei, teu servo, como fui dantes servo de teu pai, assim agora serei teu servo, dissipar-me-ás, então, o conselho de Aitofel.
35 Yɑ̃ku kowobu Sɑdɔku kɑ Abiɑtɑɑ bɑ wɑ̃ɑ mi kɑ wunɛ. Gɑri yi ɑ nuɑ sɑɑ sunɔ Abusɑlɔmun yɛnun di kpuro, ɑ doo ɑ bu yi sɔ̃.
35 E não estão ali contigo Zadoque e Abiatar, sacerdotes? E será que todas as coisas que ouvires da casa do rei farás saber a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes.
36 Wee, ben bibu yiru Akimɑsi, Sɑdɔkun bii kɑ Yonɑtɑm Abiɑtɑɑn bii bɑ mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Beyɑ kɑɑ ɡɔrimɑ bu nɑ bu mɑn sɔ̃ ye ɑ nuɑ kpuro.
36 Eis que estão também ali com eles seus dois filhos, Aimaás, filho de Zadoque, e Jônatas, filho de Abiatar; pela mão deles aviso me mandareis de todas as coisas que ouvirdes.
37 Mɑ Usɑi, Dɑfidin bɔ̃ɔ wi, u wurɑ Yerusɑlɛmuɔ. Sɑɑ yerɑ Abusɑlɔmun tii u mɑɑ tunumɑ mi.
37 Husai, pois, amigo de Davi, veio para a cidade; e Absalão entrou em Jerusalém.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.