2 Samuel 15
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB
1 Yen biru Abusɑlɔmu u dɑ u tɑbu kɛkɛ kɑsu kɑ dumi kɑ tɔmbu weerɑɑkuru be bɑ rɑ n nùn ɡbiiye mi u dɔɔ.
1 Aconteceu depois disso que Absalão adquiriu para si um carro e cavalos, e cinqüenta homens que corressem adiante dele.
2 U rɑ sewɑ buru buru yellu u n wɑ̃ɑ wuun duu yerɔ. Goo ù n sɑrɔ u siribu dɔɔ sinɑ bokon mi, yerɑ u rɑ yɛ̃ro yɔ̃rɑsie u nùn bikiɑ u nɛɛ, bwese kɛrɑ yeren min diyɑ ɑ yɑrimɑ.
2 E levantando-se Absalão cedo, parava ao lado do caminho da porta; e quando algum homem tinha uma demanda para, vir ao rei a juízo, Absalão o chamava a si e lhe dizia: De que cidade és tu? E, dizendo ele: De tal tribo de Israel é teu servo;
3 kpɑ Abusɑlɔmu u nùn sɔ̃ u nɛɛ, ɑ wunɛn ɡem mɔ, ɑdɑmɑ ɑ̀ n dɑ sinɑ bokon mi, ɡoo kun nun swɑɑ dɑkimɔ.
3 Absalão lhe dizia: Olha, a tua causa é boa e reta, porém não há da parte do rei quem te ouça.
4 Kpɑ u n kpɑm mɔ̀, bɑ̀ n mɑn kuɑ siri kowo tem mɛ sɔɔ, bɑɑwure wi u siribu nɑ nɛn mi, kon nùn siriɑwɑ dee dee.
4 Dizia mais Absalão: Ah, quem me dera ser constituído juiz na terra! para que viesse ter comigo todo homem que tivesse demanda ou questão, e eu lhe faria justiça.
5 Mi u yɔ̃ wuun duu yerɔ, ɡoo ù n nɑ win mi, u nùn kpunɑ u kɑ nun bɛɛrɛ wɛ̃, u rɑ nɔmu dɛmiɛwɑ u yɛ̃ro nɛnɛ u bɔkɑsi.
5 Sucedia também que, quando alguém se chegava a ele para lhe fazer reverência, ele estendia a mão e, pegando nele o beijava.
6 Nɡe mɛyɑ Abusɑlɔmu u Isirelibɑ kpuro kuɑ be bɑ siribu dɑɑmɔ sinɑ bokon mi. Mɑ bɑ tii wesiɑ win mi ɡiɑ.
6 Assim fazia Absalão a todo o Israel que vinha ao rei para juízo; desse modo Absalão furtava o coração dos homens de Israel.
7 Ye n kuɑ wɔ̃ɔ nnɛ, yerɑ Abusɑlɔmu u sinɑ boko Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ de n dɑ Heboroniɔ n ko yèn nɔɔ mwɛɛru nɑ Yinni Gusunɔ kuɑ.
7 Aconteceu, ao cabo de quatro anos, que Absalão disse ao rei: Deixa-me ir pagar em Hebrom o voto que fiz ao Senhor.
8 Domi sɑnɑm mɛ nɑ wɑ̃ɑ Gesuriɔ, Sirin temɔ, nɑ nɛɛ, mɑ Yinni Gusunɔ u kɑ mɑn wurɑmɑ bɑɑni kɑ ɡem, kon nùn yɑ̃kunu kuɑ Heboroniɔ.
8 Porque, morando eu em Gesur, na Síria, fez o teu servo um voto, dizendo: Se o Senhor, na verdade, me fizer tornar a Jerusalém, servirei ao Senhor.
9 Mɑ sinɑ boko u nɛɛ, ɑ doo kɑ bɔri yɛndu.
9 Então lhe disse o rei: Vai em paz. Levantou-se, pois, e foi para Hebrom.
10 Min diyɑ u tɔmbu ɡɔrɑ ɡɔrɑ ɑsiri sɔɔ Isirelibɑn bwesenu kpuro sɔɔ, u nɛɛ, bu be sɔ̃, bɑ̀ n kɑ̃ɑkɑ̃ɑɡin swĩi nuɑ, bu kuuki koowo kpɑ bu kpɑrɑ bu nɛɛ, Abusɑlɔmu u bɑndu di Heboroniɔ.
10 Absalão, porém, enviou emissários por todas as tribos de Israel, dizendo: Quando ouvirdes o som da trombeta, direis: Absalão reina em Hebrom.
11 Mɑ u tɔmbu ɡoobu (200) kɑnɑ Yerusɑlɛmun di, bɑ kɑ nùn dɑ Heboroni mi. Adɑmɑ bɑ ǹ yɛ̃ ye u niɑ sɑ̃ɑ win ɡɔ̃ruɔ.
11 E de Jerusalém foram com Absalão duzentos homens que tinham sido convidados; mas iam na sua simplicidade, pois nada sabiam daquele desígnio.
12 Sɑnɑm mɛ u yɑ̃kuru mɔ̀, yerɑ u derɑ bɑ dɑ Giloɔ bɑ Ahitofɛli, Dɑfidin bwisi kɛ̃ɔ kɑsumɑ. Yerɑ Abusɑlɔmun niɑ ye u sɑ̃ɑ mi, yɑ dɑm kuɑ. Tɔn be bɑ kɑ nùn yɔ̃rɑ bɑ dɑbiɑmɔ ɡem ɡem.
12 Também Absalão, enquanto oferecia os seus sacrifícios, mandou vir da cidade de Siló, Aitofel, o gilonita, conselheiro de Davi. E a conspiração tornava-se poderosa, crescendo cada vez mais o número do povo que estava com Absalão.
13 Yerɑ ɡoo u nɑ u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Isirelibɑn dɑbirɑ bɑ tii wesiɑ Abusɑlɔmun mi.
13 Então veio um mensageiro a Davi, dizendo: O coração de todo o Israel vai após Absalão.
14 Mɑ Dɑfidi u win bwɑ̃ɑ be bɑ kɑ nùn wɑ̃ɑ Yerusɑlɛmuɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, i seewo su kpikiru su. Mɑ n kun mɛ, bɛsɛn ɡoo kun kisirɑmɔ Abusɑlɔmun nɔmɑn di. I wɑsi suo su doonɑ, u ku rɑɑ sun deemɑ mini u sun wɑhɑlɑ doke. Kpɑ u wuu ɡe wɔri u ɡen tɔmbu ɡo.
14 Disse, pois, Davi a todos os seus servos que estavam com ele em Jerusalém: Levantai-vos, e fujamos, porque doutra forma não poderemos escapar diante de Absalão. Apressai-vos a sair; não seja caso que ele nos apanhe de súbito, e lance sobre nós a ruína, e fira a cidade ao fio da espada.
15 Yerɑ win bwɑ̃ɑ be, bɑ ɡeruɑ bɑ nɛɛ, ye ɑ kĩ kpuro, yinni, yerɑ sɑ ko ko.
15 Então os servos do rei lhe disseram: Eis aqui os teus servos para tudo quanto determinar o rei, nosso senhor.
16 Mɑ sinɑ boko u swɑɑ wɔri, kɑ win yɛnuɡibu. Adɑmɑ u derɑ win bɑn sinɑ kurɔbu wɔkuru bɑ sinɑ bɑ sinɑ kpɑɑru kɔ̃su.
16 Assim saiu o rei, com todos os de sua casa, deixando, porém, dez concubinas para guardarem a casa.
17 Sɑɑ ye sinɑ boko u yɑriɔ, yerɑ win tɔmbu kpuro bɑ nùn swĩi. Mɑ bɑ dɑ bɑ yɔ̃rɑ sere wuun yɛnu dɑ̃ɑku ɡɑɡun bɔkuɔ.
17 Tendo, pois, saído o rei com todo o povo, pararam na última casa:
18 Mɑ win bwɑ̃ɑbu kpuro kɑ Keretibɑ kɑ Pelɛtibɑ bɑ nùn sɑrɑrimɔ kɑ sere mɑɑ tɔmbu nɑtɑ (600) be bɑ nùn swĩimɑ Gɑtin di bɑ sɑrɑ bɑ dɑ win wuswɑɑɔ.
18 E todos os seus servos iam ao seu lado; mas todos os quereteus, e todos os peleteus, e todos os giteus, seiscentos homens que o seguiram de Gate, caminhavam adiante do rei.
19 Mɑ sinɑ boko u Itɑi, Gɑtiɡii sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ sun swĩi. A ɡɔsiro ɑ sinɑ Abusɑlɔmu u nun deemɑ. Domi wunɛ sɔɔwɑ. Yen biru bɑ kɑ nun nɑwɑ sɑɑ wunɛn tem di.
19 Disse o rei a Itai, o giteu: Por que irias tu também conosco? Volta e fica-te com o rei, porque és estrangeiro e exilado; torna a teu lugar.
20 Sɔ̃ɔ mɛɛ terɑ ɑ tunumɑ, kpɑ nɑ n kɑ nun yɑɑyɑɑre mɔ̀ ɡisɔ? Nɛn tii nɑ ǹ yɛ̃ mi nɑ dɔɔ. Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡɔsiro kɑ wunɛn tɔn be bɑ nun swĩi, kpɑ Yinni Gusunɔn durom kɑ win bɔrɔkiniru tɑ n kɑ nun wɑ̃ɑ.
20 Ontem vieste, e te levaria eu hoje conosco a vaguear? Pois eu vou para onde puder ir; volta, e lei, e contigo teus irmãos; a misericórdia e a fidelidade sejam contigo.
21 Adɑmɑ Itɑi u sinɑ boko wisɑ u nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru kɑ mɑɑ wunɛn tiin wɑ̃ɑru, yinni, yɑm kpuro mi ɑ wɑ̃ɑ, bɑɑ ǹ n ɡɔɔ sɔɔn nɑ, miyɑ ko nɑ n mɑɑ wɑ̃ɑ.
21 Respondeu, porém, Itai ao rei, e disse: Vive o Senhor, e vive o rei meu senhor, que no lugar em que estiver o rei meu senhor, seja para morte, seja para vida, aí estará também o eu servo.
22 Mɑ Dɑfidi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡbiiyo su dɑ.
22 Então disse Davi a Itai: Vai, pois, e passa adiante. Assim passou Itai, o giteu, e todos os seus homens, e todos os pequeninos que havia com ele.
23 Sɑɑ ye tɔn be, bɑ sɑrɔ bɑ doonɔ, yerɑ tem mɛn tɔmbu bɑ wuri wure. Mɑ sinɑ boko kɑ win tɔmbu kpuro bɑ dɑɑ te bɑ mɔ̀ Sedoroni tɔburɑ bɑ doonɑ ɡbɑburun berɑ ɡiɑ.
23 Toda a terra chorava em alta voz, enquanto todo o povo passava; e o rei atravessou o ribeiro de Cedrom, e todo o povo caminhava na direção do deserto.
24 Yɑ̃ku kowo Sɑdɔku u mɑɑ wɑ̃ɑ mi kɑ Lefi be bɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkororu sɔɔwɑ. Bɑ tu sɔbiɑ bɑ yi. Mɑ yɑ̃ku kowo Abiɑtɑɑ u yɑ̃kuru mɔ̀ sere tɔn be kpuro bɑ kɑ yɑrɑ wuun di bɑ kpɑ.
24 E chegou Abiatar; e veio também Zadoque, e com ele todos os levitas que levavam a arca do pacto de Deus; e puseram ali a arca de Deus, até que todo o povo acabou de sair da cidade.
25 Ye bɑ yɑ̃kuru kuɑ bɑ kpɑ, yerɑ sinɑ boko u Sɑdɔku sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkoro te suo ɑ kɑ wurɑ wuuɔ. Yinni Gusunɔ ù n mɑn durom kuɑ, u koo de n wurɑmɑ kpɑ n mɑɑ tu wɑ ten wɑ̃ɑ yerɔ.
25 Então disse o rei a Zadoque: Torna a levar a arca de Deus à cidade; pois, se eu achar graça aos olhos do Senhor, ele me fará voltar para lá, e me deixará ver a arca e a sua habitação.
26 Adɑmɑ ù n nɛɛ, u mɑn yinɑwɑ, to, nɛ wee! U mɑn kuo nɡe mɛ u kĩ.
26 Se ele, porém, disser: Não tenho prazer em ti; eis-me aqui, faça a mim o que bem lhe parecer.
27 Mɑ u kpɑm nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ wɑ? A wuro kɑ bɔri yɛndu, kɑ wunɛn bii Akimɑsi kɑ Abiɑtɑɑ kɑ win bii Yonɑtɑm.
27 Disse mais o rei a Zadoque, o sacerdote: Não és tu porventura vidente? volta, pois, para a cidade em paz, e contigo também teus dois filhos, Aimaaz, teu filho, e Jônatas, filho de Abiatar.
28 Wee, kon yɔ̃rɑ dɑɑ ten tɔburɑ yerɔ ɡbɑburu mini, sere ɑ kɑ mɑn lɑbɑɑri sɔ̃ɔmɑ.
28 Vede eu me demorarei nos vaus do deserto até que tenha notícias da vossa parte.
29 Nɡe mɛyɑ Sɑdɔku kɑ Abiɑtɑɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔn kpɑkoro te wurɑ Yerusɑlɛmuɔ. Mɑ bɑ sinɑ mi.
29 Zadoque, pois, e Abiatar tornaram a levar para Jerusalém a arca de Deus, e ficaram ali.
30 Mɑ Dɑfidi u Olifin ɡuuru yɔɔmɔ kɑ swĩi u yɑsɑ wiru wukiri, u sĩimɔ kɑ nɑɑ dirusu. Nɡe mɛyɑ win bwɑ̃ɑ be bɑ kɑ nùn dɔɔ bɑ mɑɑ kuɑ. Bɑ ɡuu te yɔɔmɔ kɑ swĩi bɑ yɑsi wiru wukiri.
30 Mas Davi, subindo pela encosta do monte das Oliveiras, ia chorando; tinha a cabeça coberta, e caminhava com os pés descalços. Também todo o povo que ia com ele tinha a cabeça coberta, e subia chorando sem cessar.
31 N deemɑ ɡoo u rɑɑ Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Ahitofɛli u wɑ̃ɑ kɑ Abusɑlɔmu, tɔn be bɑ sinɑ boko seesi sɔɔ. Mɑ Dɑfidi u Yinni Gusunɔ kɑnɑ u nɛɛ, u de Ahitofɛlin bwisi yi u Abusɑlɔmu kɛ̃mɔ mi, yi ko ɑsɑnsi sɑriruɡii.
31 Então disseram a Davi: Aitofel está entre os que conspiraram com Absalão. Pelo que disse Davi: Ó Senhor, torna o conselho de Aitofel em loucura!
32 Sɑnɑm mɛ Dɑfidi u turɑ ɡuuru wɔllɔ mi bɑ rɑ Gusunɔ sɑ̃, u deemɑ Usɑi Aɑkiɡii u wɑ̃ɑ mi, u nùn mɑrɑ u yɑbe kĩɑsu sebuɑ. Mɑ win wirɑ tuɑ sɑ̃ɑ u kɑ win nuku sɑnkirɑnu sɔ̃ɔsi.
32 Ora, aconteceu que, chegando Davi ao cume, onde se costumava adorar a Deus, Husai, o arquita, veio encontrar-se com ele, com a roupa rasgada e a cabeça coberta de terra.
33 Mɑ Dɑfidi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, sɑ̀ n dɑ sɑnnu, yɑ ǹ mɑn somimɔ.
33 Disse-lhe Davi: Se fores comigo, ser-me-ás pesado;
34 Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ɡɔsiro wuuɔ kpɑ ɑ dɑ ɑ Abusɑlɔmu sɔ̃ mɑ kɑɑ ko win bɔ̃ɔ nɡe mɛ ɑ rɑɑ sɑ̃ɑ win tundon bɔ̃ɔ. Nɡe mɛyɑ kɑɑ mɑn somi ɑ̀ n Ahitofɛlin bwisi kɑm koosiɑmɔ.
34 porém se voltares para a cidade, e disseres a Absalão: Eu serei, ó rei, teu servo; como fui dantes servo de teu pai, assim agora serei teu servo; dissipar-me-ás então a conselho de Aitofel.
35 Yɑ̃ku kowobu Sɑdɔku kɑ Abiɑtɑɑ bɑ wɑ̃ɑ mi kɑ wunɛ. Gɑri yi ɑ nuɑ sɑɑ sunɔ Abusɑlɔmun yɛnun di kpuro, ɑ doo ɑ bu yi sɔ̃.
35 E não estão ali contigo Zadoque e Abiatar, sacerdotes? Portanto, tudo o que ouvires da casa do rei lhes dirás.
36 Wee, ben bibu yiru Akimɑsi, Sɑdɔkun bii kɑ Yonɑtɑm Abiɑtɑɑn bii bɑ mɑɑ wɑ̃ɑ mi. Beyɑ kɑɑ ɡɔrimɑ bu nɑ bu mɑn sɔ̃ ye ɑ nuɑ kpuro.
36 Eis que estão também ali com eles seus dois filhos, Aimaaz, filho de Zadoque, e Jônatas, filho de Abiatar; por eles me avisareis de tudo o que ouvirdes.
37 Mɑ Usɑi, Dɑfidin bɔ̃ɔ wi, u wurɑ Yerusɑlɛmuɔ. Sɑɑ yerɑ Abusɑlɔmun tii u mɑɑ tunumɑ mi.
37 Husai, pois, amigo de Davi, voltou para a cidade. E Absalão entrou em Jerusalém.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.