2 Reis 5

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nɑmɑni u sɑ̃ɑwɑ Sirin sinɑ bokon tɑbu sunɔ, mɑ u sɑ̃ɑ tɔn boko bɛɛrɛɡii win yinnin nɔni sɔɔ. Domi win min diyɑ Yinni Gusunɔ u derɑ Siriɡibu bɑ nɑsɑrɑ wɑ. Adɑmɑ tɑbu durɔ wi, u bɑrɑ disiɡiru mɔ win wɑsi sɔɔ.
1 Naamã, general do exército do rei da Síria, gozava de grande prestígio diante de seu amo, e era muito considerado, porque, por meio dele, o Senhor salvou a Síria; era um homem valente, mas leproso.
2 N deemɑ Siriɡibu bɑ Isirelibɑn bii wɔndiɑ ɡoo mwɑɑmɑ sɑnɑm mɛ bɑ kɑ Isirelibɑ tɑbu kuɑ. Bii wiyɑ, u rɑ n wɑ̃ɑ Nɑmɑnin kurɔn mi.
2 Ora, tendo os sírios feito uma incursão no território de Israel, levaram consigo uma jovem, a qual ficou a serviço da mulher de Naamã.
3 Sɔ̃ɔ teeru bii wi, u kurɔ wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn yinni ù n dɑɑ dɑ Gusunɔn sɔmɔ wi u wɑ̃ɑ Sɑmɑriɔn mi u koo nùn bɛkiɑ.
3 Ela disse à sua senhora: Ah, se meu amo fosse ter com o profeta que reside em Samaria, ele o curaria da lepra!
4 Ye Nɑmɑni u ɡɑri yi nuɑ, yerɑ u seewɑ u dɑ u win yinni sinɑ boko sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mɛni kɑ mɛniwɑ bii wɔndiɑ wi sɑ mwɑɑmɑ Isirelibɑn tem di u ɡeruɑ.
4 Ouvindo isso, Naamã foi e contou ao seu soberano o que dissera a jovem israelita.
5 Mɑ sinɑ boko wi, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ǹ n mɛn nɑ, ɑ de ɑ dɑ Sɑmɑri mi, kpɑ n Isirelibɑn sinɑ boko tireru yoruɑ n nun wɛ̃.
5 O rei da Síria respondeu-lhe: Vai, que eu enviarei uma carta ao rei de Israel. Naamã partiu com dez talentos de prata, seis mil siclos de ouro e dez vestes de festa.
6 Ye u turɑ mi, yerɑ u tire te Isirelibɑn sinɑ boko wɛ̃. Ye tɑ ɡeruɑ wee. Sinɑ boko, tire teni tɑ̀ n wunɛn nɔmu duɑ, ɑ n yɛ̃ mɑ nɛnɑ nɑ nɛn tɑbu sunɔ Nɑmɑni suremɑ wunɛn mi, ɑ kɑ nùn win bɑrɑ disiɡiru bɛkiɑ.
6 Levou ao rei de Israel uma carta concebida nestes termos: Ao receberes esta carta, saberás que te mando Naamã, meu servo, para que o cures da lepra.
7 Sɑɑ ye Isirelibɑn sinɑ boko u tire te ɡɑrɑ u kpɑ, yerɑ u win tiin yɑberu nɛnuɑ u kɑrɑnɑ nuku sɑnkirɑnun sɔ̃. U nɛɛ, nɑ rɑ ko Gusunɔ, wi u rɑ ɡo kpɑ u wure u wɑ̃ɑru wɛ̃? Mbɑn sɔ̃nɑ u mɑn durɔ wi suremɑ n nùn bɛkiɑ. Bɛɛn tii i mɛɛrio i ǹ wɑ mɑ u mɑn nɔɔ kɑsuwɑ?
7 Tendo lido a missiva, o rei de Israel rasgou as vestes e exclamou: Sou eu porventura um deus, que possa dar a morte ou a vida, para que esse me mande dizer que cure um homem da lepra? Vede bem que ele anda buscando pretextos contra mim.
8 Sɑɑ ye Elisee Gusunɔn sɔmɔ u nuɑ sinɑ boko u win tiin yɑberu kɑrɑnɑ yerɑ u nùn ɡɔriɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kuɑ mɛ. A de Nɑmɑni u nɑ nɛn mi, kpɑ u ɡiɑ mɑ Gusunɔn sɔmɔ u wɑ̃ɑ Isireliɔ.
8 Quando Eliseu, o homem de Deus, soube que o rei tinha rasgado as vestes, mandou-lhe dizer: Por que rasgaste as tuas vestes? Que ele venha a mim, e saberá que há um profeta em Israel.
9 Mɑ Nɑmɑni u seewɑ u dɑ mi kɑ dumi kɑ win tɑbu kɛkɛ yi dumi ɡɑwe. Mɑ u dɑ u yɔ̃rɑ Eliseen yɛnun kɔnnɔwɔ.
9 Naamã veio com seu carro e seus cavalos e parou à porta de Eliseu.
10 Yerɑ Elisee u sɔmɔ ɡɔrɑ u nɛɛ, ɑ doo ɑ Nɑmɑni sɔ̃ u doo u num nɔn nɔɔbɑ yiru Yuudɛnin dɑɑrun nim sɔɔ. Win wɑsi koo wurɑmɑ nɡe mɛ yi rɑɑ sɑ̃ɑ, kpɑ u dɛɛrɑ.
10 Este mandou-lhe dizer por um mensageiro: Vai, lava-te sete vezes no Jordão e tua carne ficará limpa.
11 Ye Nɑmɑni u yeni nuɑ, yerɑ u mɔru bɑrɑ mɑ u ɡɔsirɑ u doonɔ u mɔ̀, nɑ rɑɑ tɑmɑɑ u koo yɑrimɑwɑ u yɔ̃rɑ nɛn wuswɑɑɔ u Gusunɔ win Yinni kɑnɑ, kpɑ u win nɔmɑ sɑɑsi mi nɛn bɑrɑ te, tɑ wɑ̃ɑ u mɑn bɛkiɑ.
11 Naamã se foi, despeitado, dizendo: Eu pensava que ele viria em pessoa, e, diante de mim, invocaria o Senhor, seu Deus, poria a mão no lugar infetado e me curaria da lepra.
12 Dɑmɑsin dɑɑ ni bɑ mɔ̀ Abɑnɑ kɑ Pɑripɑri, nin nim kun Isirelibɑn dɑɑrun nim burɑm kere? Nɑ ǹ kon dɑ n wobure mi kpɑ n dɛɛrɑ?
12 Porventura os rios de Damasco, o Abana e o Farfar, não são melhores que todas as águas de Israel? Não me poderia eu lavar neles e ficar limpo? E, voltando-se, retirou-se encolerizado.
13 Adɑmɑ win bwɑ̃ɑbu bɑ nùn susi, mɑ bɑ nùn dɑm kɑ̃ bɑ nɛɛ, bɑɑbɑ, Gusunɔn sɔmɔ wi, ù n dɑɑ nun ɡɑ̃ɑnu bikiɑ ni nu sɛ̃, ɑ ǹ kɑɑ ko? Ǹ n mɛn nɑ, yerɑ kɑɑ kpɑnɑ ɑ dɑ ɑ wobure ɑ kɑ dɛɛrɑ?
13 Mas seus servos, aproximando-se dele, disseram-lhe: Meu pai, mesmo que o profeta te tivesse ordenado algo difícil, não o deverias fazer? Quanto mais agora que ele te disse: Lava-te e serás curado.
14 Yerɑ u sɑrɑ u duɑ nim mɛ sɔɔ u numɑ nɔn nɔɔbɑ yiru nɡe mɛ Gusunɔn sɔmɔ wi, u rɑɑ nùn sɔ̃ɔwɑ. Mɑ win wɑsin ɡɔnɑ yɑ wɛ̃rɑ nɡe bii piibuɡiɑ mɑ u dɛɛrɑ.
14 Naamã desceu ao Jordão e banhou-se ali sete vezes, como lhe ordenara o homem de Deus, e sua carne tornou-se tenra como a de uma criança.
15 Yen biru u ɡɔsirɑmɑ Eliseen mi, kɑ win tɔn be bɑ nùn swĩi kpuro. Ye bɑ turɑ mi, yerɑ u yɔ̃rɑ Eliseen wuswɑɑɔ u nɛɛ, nɑ ɡiɑ tɛ̃, mɑ Yinni ɡoo sɑri tem kpuro sɔɔ mɑ n kun mɔ Gusunɔ Isirelibɑn Yinni. Yen sɔ̃, ɑ suuru koowo ɑ nɛn kɛ̃ru mɔɔ.
15 Voltando então para o homem de Deus, com toda a sua comitiva, entrou, apresentou-se diante dele e disse: Reconheço que não há outro Deus em toda a terra, senão o de Israel. Aceita este presente do teu servo.
16 Mɑ Elisee u nùn wisɑ u nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔ wi nɑ sɑ̃ɑmɔn wɑ̃ɑru nɑ ǹ wunɛn kɛ̃ɛ te mwɑɑmɔ.
16 Pela vida do Senhor a quem sirvo, replicou Eliseu, não aceitarei nada. E apesar da instância de Naamã, ele recusou.
17 Yerɑ Nɑmɑni u nɛɛ, yinni, wee ɑ nɛn kɛ̃nu yinɑ. A de n tem sɔkɑ kɛtɛkunu yirun sɔmunun sɑkɑ n kɑ dɑ nɛn yɛnuɔ. Domi nɑ ǹ mɑɑ kĩ n yɑ̃ku dɔ̃ɔ mwɑɑrɑruɡinu ǹ kun mɛ siɑrɑbuɡinu ko ɡɑ̃ɑnu ɡɑnun nuurɔ, mɑ n kun mɔ Yinni Gusunɔn mi.
17 Então Naamã disse: Se não o aceitas, permite ao menos que se dê ao teu servo da terra deste país, tanto quanto possam carregar duas mulas, porque doravante este teu servo não oferecerá mais holocausto nem sacrifício a outros deuses, mas só ao Senhor.
18 Adɑmɑ Yinni Gusunɔ u mɑn suuru kuɑ, nɑ̀ n nɛn yinni Sirin sunɔn nɔmɑ nɛnuɑ su kɑ dɑ bũu wi bɑ rɑ soku Rimɔɔn dirɔ, mɑ nɑ yiirɑ kɑ wi sɑnnu mi.
18 Entretanto, que o Senhor perdoe ao teu servo no seguinte: Quando o meu soberano entrar no templo de Remon para adorar, apoiando-se no meu braço, e que eu também me prostrar no templo de Remon, que o Senhor perdoe esse gesto ao teu servo.
19 Elisee u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ doo kɑ bɔri yɛndu.
19 Eliseu respondeu: Faze-o tranqüilamente. E Naamã o deixou.
20 yerɑ Gehɑsi Eliseen ɑluwɑɑsi wi, u bwisikɑ u nɛɛ, wee, nɛn yinni kun Nɑmɑni Siriɡii wi ɡɑ̃ɑnu mwɑɑri ni u kɑ nɑ sɔɔ. Yen sɔ̃, sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru kon nùn nɑɑ ɡirɑwɑ kpɑ n nùn ɡɑ̃ɑnu mwɑɑri.
20 Naamã estava já a certa distância, quando Giezi, servo de Eliseu, disse consigo: Eis que meu amo poupou a esse sírio, Naamã, recusando aceitar de sua mão o que ele tinha trazido. Pela vida de Deus! Vou correr atrás dele, e obterei dele alguma coisa.
21 Yerɑ Gehɑsi u Nɑmɑni nɑɑ ɡirɑ. Ye Nɑmɑni u nùn wɑ u bu nɑɑ ɡire biruɔ, yerɑ u yɔ̃ɔwɑ sɑɑ win tɑbu kɛkɛn di u surɑ, u nɑ u kɑ Gehɑsi yinnɑ. Mɑ u nùn bikiɑ u nɛɛ, n kɑ do mɛ?
21 E Giezi foi ao alcance de Naamã, o qual, vendo-o correr, desceu do carro e veio-lhe ao encontro. E disse-lhe: Tudo vai bem?
22 Gehɑsi u nùn wisɑ u nɛɛ, n do ɡbɑ̃ɑ ɡbɑ̃ɑ. Nɛn yinniwɑ u mɑn ɡɔrimɑ. U nɛɛ, wee ye yɑ nùn deemɑ. Gusunɔn sɔmɔn bwɑ̃ɑbu yiru ɡɑbɑ nɑ sɑɑ Efɑrɑimun ɡuurun berɑn di. A be nùn sii ɡeesun kilo tɛnɑ kɑ yɑbe ɡeenu yiru wɛ̃ɛmɑ ben sɔ̃.
22 Sim, respondeu Giezi; meu senhor manda-me dizer-te: Acabam de chegar à minha casa, da montanha de Efraim, dois jovens, filhos de profetas. Rogo-te que me dês para eles um talento de prata e dois hábitos de festa.
23 Nɑmɑni u nùn kɔkurɑ u nɛɛ, ɑ yɑnde kilo wɑtɑ suo.
23 Naamã respondeu: É melhor que leves dois talentos. Naamã insistiu e, atando dois talentos e dois hábitos de festa em dois sacos, entregou-os a dois de seus escravos para que os levassem a Giezi.
24 Ye bɑ turɑ ɡuuru mi Elisee u wɑ̃ɑ, yerɑ Gehɑsi u kɛ̃ɛ ni mwɑ sɑɑ tɔn ben min di u kɑ dɑ win dirɔ. Mɑ u derɑ bɑ ɡɔsirɑ bɑ doonɑ.
24 Quando atingiram a colina, Giezi tomou os objetos de suas mãos e guardou-os na sua casa. Depois disso, despediu os dois homens e estes se retiraram.
25 Yen biru u dɑ u win yinni Elisee deemɑ. Mɑ Elisee u nùn bikiɑ u nɛɛ, Gehɑsi, mɑn diyɑ ɑ wee mɛ.
25 E, tendo entrado, apresentou-se ao seu amo. Eliseu disse-lhe: De onde vens, Giezi? Teu servo não foi a parte alguma, respondeu ele.
26 Adɑmɑ Elisee u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ tɑmɑɑ nɛn bwɛ̃rɑ kun kɑ nun wɑ̃ɑ mi, sɑɑ ye durɔ wi, u yɔ̃ɔwɑ u surɑ win tɑbu kɛkɛn di u kɑ nun yinnɑ? Sɑɑ yeni sɔɔrɑ kɑɑ sii ɡeesu mwɑ kpɑ ɑ kɑ yɑbenu kɑ olifin dɑ̃ɑ ɡbɑɑnu dwe, kɑ resɛm mɑrum kɑ yɑɑ sɑbenu kɑ sɔm kowobu?
26 Mas Eliseu replicou: Não estava porventura presente o meu espírito, quando um homem saltou de seu carro ao teu encontro? É este o momento de aceitar dinheiro, adquirir vestes, oliveiras e vinhas, ovelhas e bois, servos e servas?
27 Tɛ̃, Nɑmɑnin bɑrɑ disiɡii te, tɑ koo wurɑ wunɛ kɑ wunɛn bweseru kpuro sɔɔ, sere kɑ bɑɑdommɑɔ.
27 A lepra de Naamã se pegará a ti e a toda a tua descendência para sempre. E Giezi saiu da presença de Eliseu coberto de uma lepra branca como a neve.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Reis 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.