1 Samuel 26
Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs NVT
1 Yenibɑn biruwɑ Sifuɡibu bɑ dɑ Gibeɑɔ bɑ Sɔɔlu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, Dɑfidi u wɑ̃ɑ u kukuɑ Hɑkilɑn ɡuurɔ ɡbɑburu mi ɡɑ̃ɑnu ku rɑ kpin deedeeru.
1 Alguns homens de Zife foram até Saul, em Gibeá, para lhe dizer: “Davi está escondido na colina de Haquilá, em frente ao deserto de Jesimom”.
2 Mɑ Sɔɔlu u seewɑ u dɑ ɡbɑburu mi, kɑ tɑbu durɔ dɑmɡibu nɔrɔbun subɑ itɑ (3.000) u kɑ Dɑfidi kɑsu.
2 Então Saul escolheu três mil dos melhores soldados de Israel e saiu para perseguir Davi no deserto de Zife.
3 Ye u turɑ mi, yerɑ u win sɑnsɑni ɡirɑ Hɑkilɑn ɡuurɔ, swɑɑn bɔkuɔ. N deemɑ Dɑfidin tii u wɑ̃ɑ ɡbɑburu mi.
3 Acampou à beira da estrada, ao lado da colina de Haquilá, junto ao deserto de Jesimom, onde Davi estava escondido. Quando Davi soube que Saul tinha vindo atrás dele no deserto,
4 Ye u nuɑ Sɔɔlu u nùn kɑsu mɛ, yerɑ u tɔmbu ɡɔrɑ bu dɑ bu mɛɛri ù n tunumɑ. Mɑ tɔn be, bɑ dɑ. Yen biru bɑ ɡɔsirɑmɑ bɑ nɛɛ, Sɔɔlu u wɑ̃ɑ mi kɑm kɑm.
4 enviou espiões para confirmar a notícia de que Saul havia chegado.
5 Yerɑ Dɑfidin tii u seewɑ u nɑ mi Sɔɔlu u win sɑnsɑni ɡire. U wɑ mi Sɔɔlu kɑ win tɑbu sunɔ Abinɛɛ, Nɛrin bii, bɑ rɑ kpunɛ. Sɔɔlu u rɑ kpunɛwɑ sɑnsɑnin suunu sɔɔ kpɑ tɑbu kowo be bɑ tie bɑ n kpĩ bɑ n kɑ nùn sikerenɛ.
5 Então Davi foi ao acampamento de Saul para ver o que se passava por lá. Saul e Abner, filho de Ner, comandante do seu exército, dormiam dentro de um círculo formado por seus guerreiros.
6 Mɑ Dɑfidi u nɑ u Akimɛlɛki Hɛti kɑ Abisɑi bikiɑ u nɛɛ, bɛɛn wɑrɑ koo kɑ mɑn dɑ Sɔɔlun sɑnsɑniɔ.
6 “Quem se oferece para ir até lá comigo?”, perguntou Davi ao hitita Aimeleque e a Abisai, filho de Zeruia, irmão de Joabe. “Eu irei com o senhor”, respondeu Abisai.
7 Yerɑ Dɑfidi kɑ Abisɑi wi, bɑ seewɑ wɔ̃kuru bɑ dɑ Sɔɔlun sɑnsɑniɔ bɑ deemɑ wee, u kpĩ u do sɑnsɑni yen suunu sɔɔ, u win yɑɑsɑ ɡire win wiru ɡiɑ. Mɑ Abinɛɛ kɑ tɑbu kowo be bɑ tie bɑ kpĩ bɑ kɑ nùn sikerenɛ.
7 Então Davi e Abisai entraram no acampamento de Saul à noite e o encontraram dormindo, com a lança fincada no chão, perto da cabeça. Abner e os soldados dormiam à sua volta.
8 Abisɑi u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ǹ wɑ mɑ Gusunɔ u nun wunɛn yibɛrɛbɑ nɔmu bɛriɑ? Yen sɔ̃, ɑ de n Sɔɔlu nɛn yɑɑsɑ sɔku nɔn teeru n kɑ tem mɛnnɑ n derisi mi.
8 Abisai disse a Davi: “Certamente desta vez Deus entregou o inimigo em suas mãos! Agora, deixe-me cravá-lo na terra com um só golpe da lança. Não precisarei de outro!”.
9 Adɑmɑ Dɑfidi u Abisɑi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ku nùn ɡo. Domi wɑrɑ u koo wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ ɡo, kpɑ Gusunɔ u yɛ̃ro deri u kun nùn ye kɔsie.
9 “Não o mate!”, disse Davi. “Ninguém será considerado inocente se atacar o ungido do S enhor !
10 Dɑfidi u mɑɑ nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru nɑ yɛ̃ mɑ win tii u koo nùn ɡo tɑbu ɡberɔ, ǹ kun mɛ win ɡɔɔn tɔ̃ru tɑ̀ n turɑ.
10 Por certo o S enhor ferirá Saul algum dia, ou ele morrerá de velhice, ou na batalha.
11 Gusunɔ u mɑn bere bu nɛɛ, nɛnɑ nɑ wi u ɡɔsɑ nɔmu doke nɑ ɡo. Yen sɔ̃, ɑ de su win yɑɑsɑ ye yɑ wɑ̃ɑ win wirɔ mi suɑ kɑ win nim bwɑ̃ɑru kpɑ su kɑ doonɑ.
11 Que o S enhor me livre de matar o homem que ele ungiu! Mas vamos pegar a lança e o jarro de água que estão perto de sua cabeça, e depois vamos embora.”
12 Mɑ Dɑfidi u yɑɑsɑ ye suɑ kɑ nim bwɑ̃ɑ te, mɑ bɑ doonɑ. Goo kun mɑɑ seewe u sere bu wɑ, domi Gusunɔwɑ u bu dom mɔn bɑkɑru kpɛ̃ɛ.
12 Davi pegou a lança e o jarro de água que estavam perto da cabeça de Saul. Depois, ele e Abisai saíram sem que ninguém os visse nem acordasse, pois o S enhor os tinha feito cair num sono profundo.
13 Mɑ u besirɑ u yɔɔwɑ ɡuu ten bee tiɑ ye yɑ kɑ Sɔɔlun sɑnsɑni dɛsire.
13 Davi subiu a colina e passou para o outro lado, até estar a uma distância segura.
14 Yerɑ u nɔɔɡiru suɑ sɑnsɑni mi ɡiɑ kɑ dɑm u nɛɛ, Abinɛɛ, Nɛrin bii, ɑ ǹ wurɑmɔ?
14 Então gritou para os soldados e para Abner, filho de Ner: “Acorde, Abner!”. Abner perguntou de volta: “Quem é você? E como ousa acordar o rei aos gritos?”.
15 Mɑ Dɑfidi u Abinɛɛ wisɑ u nɛɛ, ɑ ǹ tɔn durɔ ro? Tɑbu durɔ wɑrɑ u kɑ nun nɛ Isireliɔ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ ǹ wunɛn yinni sinɑ boko kɔ̃su. Domi wee, ɡoo u nɑ u kɑ nùn ɡo.
15 “Você é um grande homem, não é mesmo, Abner?”, disse Davi. “Quem, em todo o Israel, pode se comparar a você? Por que então não protegeu seu senhor, o rei, quando alguém chegou tão perto dele que poderia matá-lo?
16 Ye ɑ kuɑ mi, yɑ ǹ wɑ̃. Sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru n weenɛwɑ bu bɛɛ kpuro ɡo, yèn sɔ̃ i ǹ bɛɛn yinni sinɑ boko kɔ̃su, wi Yinni Gusunɔ u ɡɔsɑ. A mɛɛrio tɛ̃ win wiru ɡiɑ. Mɑnɑ win yɑɑsɑ kɑ win nim bwɑ̃ɑrɑ wɑ̃ɑ.
16 Isso não é nada bom! Tão certo como o S enhor vive, você e seus homens merecem morrer, pois não protegeram seu rei, o ungido do S enhor . Olhe em volta! Onde estão a lança e o jarro de água do rei, que estavam perto da cabeça dele?”
17 Yerɑ Sɔɔlu u Dɑfidin nɔɔ ɡiɑ. Mɑ u nɛɛ, Dɑfidi, nɛn bii, wunɛn nɔɔwɑ mi?
17 Saul reconheceu a voz de Davi e disse: “É você, meu filho Davi?”. Davi respondeu: “Sim, meu senhor, o rei.
18 Mɑ u mɑɑ nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn nɑɑ ɡire sere kɑ tɛ̃. Mbɑ nɑ nun kuɑ. Mbɑ nɑ torɑ.
18 Por que meu senhor persegue seu servo? O que eu fiz? Qual é meu crime?
19 Yinni sinɑ boko, ɑ mɑn swɑɑ dɑkio. Ǹ n Yinni Gusunɔn nɑ u nun bɔriɑmɔ ɑ kɑ mɑn ɡo, u nɛn yɑ̃kuru mɔɔ, kpɑ win bwɛ̃rɑ yu kpunɑ su dorɑ. Adɑmɑ ǹ n tɔmbun nɑ, Yinni Gusunɔ u bu bɔ̃rusio domi bɑ mɑn ɡirewɑ n kɑ yɑri tem minin di mɛ u win tɔmbu wɛ̃ kpɑ n dɑ n bũnu sɑ̃.
19 Agora, porém, peço que o rei ouça seu servo. Se o S enhor incitou o rei contra mim, então que ele aceite minha oferta. Mas, se isso tudo não passa de um plano de homens, que o S enhor os amaldiçoe! Pois eles me expulsaram de meu lar, de modo que não posso mais viver entre o povo do S enhor , e disseram: ‘Vá servir outros deuses!’.
20 Domi wee wunɛ Sɔɔlu, Isirelibɑn sinɑ boko, ɑ mɑn kɑsu ɑ ɡo nɡe ɡoo dɛ̃ɛ, ǹ kun mɛ nɡe kusu ɡuuru wɔllɔ. Adɑmɑ Gusunɔ u ku de n ɡbi tem tukumɔ mi ko nɑ n kɑ nùn tomɑ.
20 Devo morrer em terra estrangeira, longe da presença do S enhor ? Por que o rei de Israel sai à procura de uma pulga? Por que me persegue como uma perdiz nos montes?”.
21 Sɔɔlu u Dɑfidi wisɑ u nɛɛ, nɛn bii, nɑ ɡɔbɑ kuɑwɑ. A wurɑmɑ yɛnuɔ. Nɑ ǹ mɑɑ nun kɔ̃sɑ kuɑmmɛ. Domi ɡisɔ nɛn wɑ̃ɑru tɑ sɑ̃ɑwɑ ɡɑ̃ɑ bɑkɑnu wunɛn nɔni sɔɔ. Wee nɑ kuɑ nɡe wiiro, nɑ torɑ too.
21 Então Saul disse: “Pequei. Volte para casa, Davi, meu filho, e não procurarei mais lhe fazer mal, pois hoje você considerou minha vida preciosa. Tenho sido insensato e cometi erros muito graves”.
22 Yerɑ Dɑfidi u nɛɛ, sinɑ boko, wunɛn yɑɑsɑ wee. A de wunɛn ɑluwɑɑsi turo u nɑ u ye mwɑ.
22 “Aqui está sua lança, ó rei!”, respondeu Davi. “Mande um dos seus servos vir pegá-la.
23 Kpɑ Yinni Gusunɔ wi u sɑ̃ɑ ɡemɡii kɑ bɔrɔkini u bɑɑwure kɔsie ye u kuɑ. Wee, u mɑn nun nɔmɑ bɛriɑ ɡisɔ, ɑdɑmɑ nɑ ǹ wure n nun nɔmɑ doke wunɛ wi u ɡɔsɑ u kuɑ sunɔ.
23 O S enhor recompensa quem age com justiça e lealdade, e eu me recusei a matar o rei, mesmo quando o S enhor o entregou em minhas mãos, pois é o ungido do S enhor .
24 Nɡe mɛ nɑ wunɛn wɑ̃ɑru ɡɑrisi ɡɑ̃ɑ bɑkɑnu ɡisɔ, nɡe mɛyɑ Yinni Gusunɔ u mɑɑ nɛɡiru ɡɑrisi. Wiyɑ u koo mɑɑ mɑn yɑrɑ sɑɑ nuku sɑnkirɑnu kpuron di.
24 Agora, que o S enhor considere minha vida preciosa, como hoje considerei preciosa a vida do rei. Que ele me livre de todos os meus sofrimentos.”
25 Mɑ Sɔɔlu u Dɑfidi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, Gusunɔ u nun domɑru kuɑ, nɛn bii. Wunɛn ye ɑ niɑ sɑ̃ɑ kpuro yɑ koo koorɑwɑ.
25 E Saul disse a Davi: “Seja abençoado, Davi, meu filho. Você realizará muitos feitos heroicos e certamente será bem-sucedido”. Então Davi foi embora, e Saul voltou para casa.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Samuel 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.