1 Reis 8

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Yen biru, Sɑlomɔɔ u Isirelibɑn ɡuro ɡurobu kɑ ben yɛnu yɛ̃robu kɑ ben bwese kɛrɑ bɑɑyeren wiruɡibu sokusiɑ Yerusɑlɛmuɔ bu kɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkororu suɑmɑ sɑɑ Dɑfidin sinɑ kpɑɑrun di te bɑ mɔ̀ Siɔni, kpɑ bu tu doke sɑ̃ɑ yeru mi.
1 Então congregou Salomão diante de si em Jerusalém os anciãos de Israel, e todos os cabeças das tribos, os chefes das casas paternas, dentre os filhos de Israel, para fazerem subir da cidade de Davi, que é Sião, a arca do pacto do Senhor:
2 Yerɑ Isirelibɑ kpuro bɑ mɛnnɑ Sɑlomɔɔn mi, wɔ̃ɔn suru nɔɔbɑ yiruse wì sɔɔ bɑ rɑ tɔ̃ɔ bɑkɑru ɡɑru ko.
2 De maneira que todos os homens de Israel se congregaram ao rei Salomão, na ocasião da festa, no mês de etanim, que é o sétimo mês.
3 Ye ben ɡuro ɡuro be kpuro bɑ tunumɑ, yerɑ yɑ̃ku kowobu bɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkoro te suɑ,
3 E tendo chegado todos os anciãos de Israel, os sacerdotes alçaram a arca;
4 kɑ win kuu bekuruɡii te, kɑ sere sɑ̃ɑrun dendi yɑ̃ɑ ni nu wɑ̃ɑ te sɔɔ kpuro. Yɑ̃ku kowobu Lefibɑrɑ bɑ ye kpuro suɑmɑ.
4 e trouxeram para cima a arca do Senhor, e a tenda da revelação, juntamente com todos os utensílios sagrados que havia na tenda; foram os sacerdotes e os levitas que os trouxeram para cima.
5 Sinɑ boko Sɑlomɔɔ kɑ Isirelibɑ kpuro be bɑ mɛnnɛ mi, bɑ nɑ bɑ yɔ̃rɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkoro ten bɔkuɔ. Mɑ bɑ yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛ dɑbinu ɡo bɑ kɑ yɑ̃kunu kuɑ. Sɑbe ni bɑ ɡo mi, nu ǹ ɡɑrirɔ.
5 E o rei Salomão, e toda a congregação de Israel, que se ajuntara diante dele, estavam diante da arca, imolando ovelhas e bois, os quais não se podiam contar nem numerar, pela sua multidão.
6 Mɑ yɑ̃ku kowobu bɑ kɑ Yinni Gusunɔn woodɑn kpɑkoro te dɑ ten ɑyerɔ dii te tɑ dɛɛre ɡem ɡem sɔɔ. Bɑ tu yiwɑ wɔllun kɔ̃sobun weenɑsibu yirun kɑsin kɔkɔrɔ.
6 E os sacerdotes introduziram a arca do pacto do Senhor no seu lugar, no oráculo da casa, no lugar santíssimo, debaixo das asas dos querubins.
7 Kɔ̃so be, bɑ kɑsɑ dɛriewɑ bɑ woodɑn kpɑkoro te wukiri.
7 Pois os querubins estendiam ambas as asas sobre o lugar da arca, e cobriam por cima a arca e os seus varais.
8 Bɑ koo kpĩ bu nɛnutiɑ ye wɑ yɑ tere sɑɑ dii te tɑ dɛɛre ɡem ɡem kɔnnɔn di, domi bɑ ye kuɑwɑ yɑ dɛ̃u. Adɑmɑ bɑ ǹ kpɛ̃ bu ye wɑ sɑɑ tɔɔn di. Miyɑ yɑ wɑ̃ɑ sere kɑ ɡisɔn ɡisɔ.
8 Os varais sobressaíam tanto que as suas pontas se viam desde o santuário diante do oráculo, porém de fora não se viam; e ali estão até o dia de hoje.
9 Gɑ̃ɑnu sɑri kpɑkoro te sɔɔ, mɑ n kun mɔ woodɑ wɔkurun kpee bɛsi yiru yi Mɔwisi u doke mi. Yinni Gusunɔwɑ u nùn yi wɛ̃ Horɛbun ɡuurɔ sɑnɑm mɛ u kɑ Isirelibɑ ɑrukɑwɑni bɔkuɑ, ye bɑ yɑrimɑ Eɡibitin di.
9 Nada havia na arca, senão as duas tábuas de pedra, que Moisés ali pusera, junto a Horebe, quando o Senhor, fez u pacto com os filhos de Israel, ao sairem eles da terra do Egito.
10 Sɑɑ ye yɑ̃ku kowo be, bɑ yɑrimɑ sɑ̃ɑ yee ten min di, yerɑ ɡuru wii wurorɑ dii te wukiri, sere kɑ ten sɔɔwɔ.
10 E sucedeu que, saindo os sacerdotes do santuário, uma nuvem encheu a casa do Senhor;
11 Yɑ̃ku kowo be, bɑ kpɑnɑ bu ben sɔmburu ko dii ten mi, ɡuru wii wuro ten sɑɑbu. Domi Yinni Gusunɔn yiiko yɑ yibɑ dii te sɔɔ.
11 de modo que os sacerdotes não podiam ter-se em pé para ministrarem, por causa da nuvem; porque a glória do Senhor enchera a casa do Senhor.
12 Yerɑ Sɑlomɔɔ u nɔɔɡiru suɑ u nɛɛ,
12 Então falou Salomão: O Senhor disse que habitaria na escuridão.
13 Adɑmɑ nɛ, nɑ nun wɑ̃ɑ yee ɡeeru bɑniɑ,
13 Certamente te edifiquei uma casa para morada, assento para a tua eterna habitação.
14 Yerɑ sinɑ boko Sɑlomɔɔ u sĩirɑ Isirelibɑ kpuron mi ɡiɑ mi bɑ yɔ̃. Mɑ u bu domɑru kuɑ.
14 Então o rei virou o rosto, e abençoou toda a congregação de Israel; e toda a congregação ficou em pe.
15 U ɡeruɑ u nɛɛ, nɑ Gusunɔ Isirelibɑn Yinni siɑrɑ, domi u win nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te u Dɑfidi nɛn tundo kuɑ u nɛɛ,
15 E disse Salomão: Bendito seja e Senhor, Deus de Israel, que falou pela sua boca a Davi, meu pai, e pela sua mão cumpriu a palavra que disse:
16 sɑɑ mìn di u win tɔmbu Isirelibɑ yɑrɑmɑ Eɡibitin di, u ǹ wuu ɡɑɡu ɡɔsɑ ben wusu ɡɑsu sɔɔ bu kɑ diru bɑni mi bɑ koo nùn sɑ̃. Adɑmɑ Dɑfidiwɑ u ɡɔsɑ u n kɑ sɑ̃ɑ ben kpɑro.
16 Desde o dia em que eu tirei do Egito o meu povo Israel, não escolhi cidade alguma de todas as tribos de Israel para se edificar ali uma casa em que estivesse o meu nome; porém escolhi a Davi, para que presidisse sobre o meu povo Israel.
17 Nɛn tundo Dɑfidi wi, u rɑɑ ɡɔ̃ru doke u Gusunɔ bɛsɛn Yinni diru bɑniɑ.
17 Ora, Davi, meu pai, propusera em seu coração edificar uma casa ao nome de Senhor, Deus de Israel.
18 Mɑ Yinni Gusunɔ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, yɑ wɑ̃ ye u ɡɔ̃ru doke u kɑ nùn diru bɑniɑ.
18 Mas o Senhor disse a Davi, meu pai: Quanto ao teres proposto no teu coração o edificar casa ao meu nome, bem fizeste em o propor no teu coração.
19 Adɑmɑ n ǹ wi, u koo nùn tu bɑniɑ. Win bii wi u koo mɑ wiyɑ u koo tu bɑni.
19 Todavia, tu não edificarás a casa; porém teu filho, que sair de teus lombos, esse edificará a casa ao meu nome.
20 Tɛ̃ Yinni Gusunɔ u win nɔɔ mwɛɛ te yibiɑ. Wee nɛ Sɑlomɔɔ nɑ sinɑ bɛsɛ Isirelibɑn sinɑ ɡɔnɑ wɔllɔ, nɑ nɛn tundo Dɑfidi kɔsire kuɑ. Yen biru nɑ Gusunɔ bɛsɛn Yinni dii te bɑniɑ mi bɑ ko n dɑ nùn sɑ̃.
20 E o Senhor cumpriu a palavra que falou; porque me levantei em lugar de Davi, meu pai, e me assentei no trono de Israel, como falou o Senhor, e edifiquei uma casa, ao nome do Senhor, Deus de Israel.
21 Dii te sɔɔrɑ nɑ win woodɑn kpɑkororu wɑ̃ɑ yeru kuɑ. Kpee bɛsi yiruwɑ yi wɑ̃ɑ kpɑkoro te sɔɔ, yì sɔɔ bɑ win woodɑbɑ yoruɑ, ye u bɛsɛn bɑɑbɑbɑ wɛ̃ sɑnɑm mɛ u bu yɑrɑmɑ Eɡibitin di.
21 E ali constituí lugar para a arca em que está o pacto do Senhor, que ele fez com nossos pais quando os tirou da terra de Egito.
22 Yerɑ Sɑlomɔɔ u yɔ̃rɑ turɑ tèn mi bɑ rɑ yɑ̃kunu kon wuswɑɑɔ Isirelibɑn nɔni biru, mɑ u nɔmɑ suɑ wɔllɔ u kɑnɑru kuɑ.
22 Depois Salomão se pôs diante do altar do Senhor, em frente de toda a congregação de Israel e, estendendo as mãos para os céus,
23 U nɛɛ, Gusunɔ bɛsɛ Isirelibɑn Yinni, ɡoo mɑɑ sɑri nɡe wunɛ wɔllɔ kɑ temɔ. Wunɛn bwɑ̃ɑ be bɑ nun mɛm nɔɔwɑmmɛ kɑ ɡɔ̃ru tiɑ, ɑ rɑ ɑrukɑwɑni ye ɑ kɑ bu bɔkuɑ yibie kpɑ ɑ bu wunɛn wɔnwɔndu sɔ̃ɔsi.
23 disse: Ó Senhor, Deus de Israel, não há Deus como tu, em cima no céu nem em baixo na terra, que guardas o pacto e a benevolência para com os teus servos que andam diante de ti com inteireza de coração;
24 Wee ɑ wunɛn nɔɔ mwɛɛru yibiɑ te ɑ wunɛn bɔ̃ɔ Dɑfidi nɛn tundo kuɑ. Ye ɑ nùn sɔ̃ɔwɑ kpuro, ɑ ye kuɑ ɡisɔ, kɑ wunɛn dɑm.
24 que cumpriste com teu servo Davi, meu pai, o que lhe prometeste; porque com a tua boca o disseste, e com a tua mão o cumpriste, como neste dia se vê.
25 Yen sɔ̃, Gusunɔ bɛsɛn Yinni, ɑ nɔɔ mwɛɛ te yibio te ɑ nùn kuɑ mi, ɑ nɛɛ, u ǹ kɔsire biɑmɔ win bibun bweseru sɔɔ wi u koo win bɑndu di, bii be, bɑ̀ n tii nɛni dee dee ben wɑ̃ɑru sɔɔ, mɑ bɑ nun mɛm nɔɔwɑmmɛ nɡe mɛ wi, Dɑfidi u kuɑ.
25 Agora, pois, ó Senhor, Deus de Israel, faz a teu servo Davi, meu pai, o que lhe prometeste ao dizeres: Não te faltará diante de mim sucessor, que se assente no trono de Israel; contanto que teus filhos guardem o seu caminho, para andarem diante e mim como tu andaste.
26 Ǹ n mɛn nɑ, Gusunɔ bɛsɛn Yinni, ɑ de wunɛn ɡɑri yi ɑ nùn sɔ̃ɔwɑ mi kpuro, yi koorɑ.
26 Agora também, ó Deus de Israel, cumpra-se a tua palavra, que disseste a teu servo Davi, meu pai.
27 Adɑmɑ kɑɑ sere kpĩ ɑ sinɑ tem mɛ sɔɔ kɑ ɡem? Domi wɔllɑ kun nun turɑ. Kɑɑ sere ɡere dii te nɑ nun bɑniɑ mini?
27 Mas, na verdade, habitaria Deus na terra? Eis que o céu, e até o céu dos céus, não te podem conter; quanto menos esta casa que edifiquei!
28 Kɑ mɛ, Gusunɔ nɛn Yinni, ɑ nɛn ɡere swɑɑ dɑkio kpɑ ɑ nɛn kɑnɑru nɔ te nɑ mɔ̀ ɡisɔ.
28 Contudo atende à oração de teu servo, e à sua súplica, ó Senhor meu Deus, para ouvires o clamor e a oração que o teu servo hoje faz diante de ti;
29 A de wunɛn nɔni yi n wɑ̃ɑ dii te sɔɔ wɔ̃kuru kɑ sɔ̃ɔ sɔɔ. A nɛn kɑnɑru swɑɑ dɑkio te nɑ mɔ̀ yɑm mini, domi miyɑ ɑ nɛɛ, kɑɑ tii sɔ̃ɔsi.
29 para que os teus olhos estejam abertos noite e dia sobre esta casa, sobre este lugar, do qual disseste: O meu nome estará ali; para ouvires a oração que o teu servo fizer, voltado para este lugar.
30 Nɛ kɑ wunɛn tɔmbu sɑ̀ n mɛnnɑmɑ yɑm mini, sɑ kɑnɑru mɔ̀, ɑ sun swɑɑ dɑkio, sɑɑ wɔllu di mi ɑ wɑ̃ɑ kpɑ ɑ sun suuru kuɑ.
30 Ouve, pois, a súplica do teu servo, e do teu povo Israel, quando orarem voltados para este lugar. Sim, ouve tu do lugar da tua habitação no céu; ouve, e perdoa.
31 Goo ù n win winsim torɑri, mɑ bɑ yɛ̃ro tilɑsi kuɑ, u kɑ nɑ mini u bɔ̃re yɑ̃ku yerɔ,
31 Se alguém pecar contra o seu próximo e lhe for exigido que jure, e ele vier jurar diante do teu altar nesta casa,
32 nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ nùn swɑɑ dɑkio wɔllun di, kpɑ ɑ bu siriɑ. A tɔn kɔ̃so nùn win kɔ̃sɑ kɔsieyo, kpɑ ɑ mɑɑ ɡemɡii nùn win ɡem wɛ̃.
32 ouve então do céu, age, e julga os teus servos; condena ao culpado, fazendo recair sobre a sua cabeça e seu proceder, e justifica ao reto, retribuindo-lhe segundo a sua retidão.
33 Yibɛrɛbɑ bɑ̀ n wunɛn tɔmbu Isirelibɑ kɑmiɑ yèn sɔ̃ bɑ nun torɑri, mɑ bɑ ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ bɑ nɑ bɑ nun suuru kɑnɑmɔ dii teni sɔɔ,
33 Quando o teu povo Israel for derrotado diante do inimigo, por ter pecado contra ti; se eles voltarem a ti, e confessarem o teu nome, e orarem e fizerem súplicas a ti nesta casa,
34 ɑ bu swɑɑ dɑkio sɑɑ wɔllun di kpɑ ɑ bu ben durum suuru kuɑ. Kpɑ ɑ de be bɑ yoru mwɛɛrɑ bu wurɑmɑ tem mɛ sɔɔ, mɛ ɑ rɑɑ ben bɑɑbɑbɑ wɛ̃.
34 ouve então do céu, e perdoa a pecado do teu povo Israel, e torna a levá-lo à terra que deste a seus pais.
35 À n derɑ ɡurɑ yɑ yɔ̃rɑ yèn sɔ̃ bɑ nun torɑri, mɑ bɑ ɡɔ̃ru ɡɔsiɑ yèn sɔ̃ ɑ bu sekuru doke, mɑ bɑ mɛɛrimɑ yɑm mini, bɑ nun sɑ̃ɑmɔ bɑ kɑnɑru mɔ̀,
35 Quando o céu se fechar e não houver chuva, por terem pecado contra ti, e orarem, voltados para este lugar, e confessarem o teu nome, e se converterem dos seus pecados, quando tu os afligires,
36 ɑ bu swɑɑ dɑkio sɑɑ wɔllun di, kpɑ ɑ bu ben durum suuru kuɑ. A bu swɑɑ ɡeɑ sɔ̃ɔsio yè sɔɔ bɑ koo sĩ, kpɑ ɑ de ɡurɑ yu nɛ tem mɛ sɔɔ, mɛ bɛsɛ wunɛn tɔmbu sɑ tubi di mi.
36 ouve então do céu, e perdoa o pecado dos teus servos e do teu povo Israel, ensinando-lhes o bom caminho em que devem andar; e envia chuva sobre a tua terra que deste ao teu povo em herança.
37 Gɔ̃ɔru tɑ̀ n duɑ tem mɛ sɔɔ, ǹ kun mɛ kɛ̃si kɛ̃si bɑrɑru, ǹ kun mɛ dĩɑnun ɡɔɔ, ǹ kun mɛ twee, ǹ kun mɛ kɔkɔnu ɡɑnu ni nu rɑ dĩɑnu sɑnku, ǹ kun mɛ yibɛrɛbɑ bɑ̀ n tem mɛn wusu tɑrusi, ǹ kun mɛ bɑrɑ bwese bwesekɑ yɑ̀ n wunɛn tɔmbu deemɑ, ǹ kun mɛ wɑhɑlɑ ɡɑɑ,
37 Se houver na terra fome ou peste, se houver crestamento ou ferrugem, gafanhotos ou lagarta; se o seu inimigo os cercar na terra das suas cidades; seja qual for a praga ou doença que houver;
38 bɑ̀ n seewɑ bɑ kɑnɑru mɔ̀, mɑ ben bɑɑwure u win torɑru wurɑ win ɡɔ̃ruɔ, mɑ u win nɔmɑ suemɑ dii tenin berɑ ɡiɑ,
38 toda oração, toda súplica que qualquer homem ou todo o teu povo Israel fizer, conhecendo cada um a chaga do seu coração, e estendendo as suas mãos para esta casa,
39 ɑ bu swɑɑ dɑkio sɑɑ wɔllun di mi ɑ wɑ̃ɑ, kpɑ ɑ bu suuru kuɑ, ɑ bɑɑwure kuɑ nɡe mɛ u sɑ̃ɑ. Domi wunɛ turowɑ ɑ tɔnun ɡɔ̃ru yɛ̃.
39 ouve então do céu, lugar da tua habitação, perdoa, e age, retribuindo a cada um conforme todos os seus caminhos, segundo vires o seu coração {pois tu, só tu conheces o coração de todos os filhos dos homens};
40 Kpɑ bu nun nɑsiɑ ben wɑ̃ɑru kpuro sɔɔ tem mɛ sɔɔ, mɛ ɑ ben bɑɑbɑbɑ wɛ̃.
40 para que te temam todos os dias que viverem na terra que deste a nossos pais.
41 — ausente —
41 Também quando o estrangeiro, que não é do teu povo Israel, vier de terras remotas por amor do teu nome
42 — ausente —
42 {porque ouvirão do teu grande nome, e da tua forte mão, e do teu braço estendido}, quando vier orar voltado para esta casa,
43 ɑ nùn swɑɑ dɑkio sɑɑ wɔllun di mi ɑ wɑ̃ɑ, kpɑ ɑ nùn kuɑ ye u nun bikiɑmɔ kpɑ hɑnduniɑn tɔmbu kpuro bu nun ɡiɑ kpɑ bu nun nɑsiɑ, nɡe mɛ wunɛn tɔmbu Isirelibɑ bɑ nun nɑsie, kpɑ bɑ n yɛ̃ mɑ wunɑ bɑ rɑ sɑ̃ dii te sɔɔ, te nɑ bɑnɑ mini.
43 ouve do céu, lugar da tua habitação, e faze conforme tudo o que o estrangeiro a ti clamar, a fim de que todos os povos da terra conheçam o teu nome, e te temam como o teu povo Israel, e saibam que pelo teu nome é chamada esta casa que edifiquei.
44 À n wunɛn tɔmbu Isirelibɑ woodɑ wɛ̃ bu dɑ bu ben yibɛrɛbɑ tɑbu wɔri, mɑ bɑ kɑnɑru koosimɑ wunɛn mi, bɑ mɛɛrimɑ wuu ɡe ɑ ɡɔsɑ kɑ dii te nɑ nun bɑniɑn berɑ ɡiɑ,
44 Quando o teu povo sair à guerra contra os seus inimigos, seja qual for o caminho por que os enviares, e orarem ao Senhor, voltados para a cidade que escolheste, e para a casa que edifiquei ao teu nome,
45 ɑ ben kɑnɑru swɑɑ dɑkio wɔllun di kpɑ ɑ bu nɑsɑrɑ wɛ̃.
45 ouve então do céu a sua oração e a sua súplica, e defende a sua causa.
46 Bɑ̀ n dɑɑ mɑɑ nun torɑri, domi ɡoo sɑri wi u ku rɑ tore, mɑ wunɛn mɔru yɑ seewɑ ɑ bu yibɛrɛbɑ nɔmu sɔndiɑ, mɑ bɑ bu mwɛɛrɑ bɑ kɑ dɑ, bɑ yoru dimɔ turuku ǹ kun mɛ, mi n tomɑ,
46 Quando pecarem contra ti {pois não há homem que não peque}, e tu te indignares contra eles, e os entregares ao inimigo, de modo que os levem em cativeiro para a terra inimiga, longínqua ou próxima;
47 — ausente —
47 se na terra aonde forem levados em cativeiro caírem em si, e se converterem, e na terra do seu cativeiro te suplicarem, dizendo: Pecamos e procedemos perversamente, cometemos iniqüidade;
48 — ausente —
48 se voltarem a ti de todo o seu coração e de toda a sua alma, na terra de seus inimigos que os tenham levado em cativeiro, e orarem a ti, voltados para a sua terra, que deste a seus pais, para a cidade que escolheste, e para a casa que edifiquei ao teu nome,
49 ɑ bu swɑɑ dɑkio wunɛn wɑ̃ɑ yerun di kpɑ ɑ bu kuɑ ye n weenɛ.
49 ouve então do céu, lugar da tua habitação, a sua oração e a sua súplica, e defende a sua causa;
50 A bu ben durum kɑ ben torɑnu kpuro suuru kuo, kpɑ ɑ de be bɑ bu yoru diisiɑmɔ bu ben wɔnwɔndu wɑ.
50 perdoa ao teu povo que houver pecado contra ti, perdoa todas as transgressões que houverem cometido contra ti, e dá-lhes alcançar misericórdia da parte dos que os levarem cativos, para que se compadeçam deles;
51 Domi bɑ sɑ̃ɑwɑ wunɛn tɔmbu be ɑ yɑrɑmɑ Eɡibitin di mi bɑ nɔni sɔ̃ɔrɑ.
51 porque são o teu povo e a tua herança, que tiraste da terra do Egito, do meio da fornalha de ferro.
52 A de ɑ nɛ kɑ wunɛn tɔmbu kpuro durom kuɑ kpɑ ɑ bɛsɛn nɔɔ nɔ, sɑɑ ye sɑ nun kɑnɑmɔ kpuro.
52 Estejam abertos os teus olhos à súplica do teu servo e à súplica do teu povo Israel, a fim de os ouvires sempre que clamarem a ti.
53 Domi wunɑ ɑ sun ɡɔsɑ bwese ni nu tien suunu sɔɔn di. Mɑ ɑ sun kuɑ wunɛɡibu nɡe mɛ ɑ ɡeruɑ, sɑɑ wunɛn sɔm kowo Mɔwisin nɔɔn di, sɑnɑm mɛ ɑ bɛsɛn bɑɑbɑbɑ yɑrɑmɑ Eɡibitin di.
53 Pois tu, ó Senhor Jeová, os separaste dentre todos os povos da terra, para serem a tua herança como falaste por intermédio de Moisés, teu servo, quando tiraste do Egito nossos pais.
54 Sɑɑ ye Sɑlomɔɔ u win kɑnɑ te kuɑ u kpɑ, yerɑ u seewɑ u yɔ̃rɑ yɑ̃ku yeru mi, mi u rɑɑ yiire u nɔmɑ sue wɔllɔ.
54 Sucedeu pois que, acabando Salomão de fazer ao Senhor esta oração e esta súplica, estando de joelhos e com as mãos estendidas para o céu, se levantou de diante do altar do Senhor,
55 Mi u yɔ̃ mi, u nɔɔɡiru suɑ min di, kɑ dɑm u Isireli be bɑ mɛnnɛ mi domɑru kuɑ u nɛɛ,
55 pôs-se em pé, e abençoou em alta voz a toda a congregação de Israel, dizendo:
56 nɑ Yinni Gusunɔ siɑrɑ wi u win tɔmbu bɔri yɛndu wɛ̃ nɡe mɛ u rɑɑ ɡeruɑ. Nɔɔ mwɛɛ duro ni u rɑɑ kuɑ sɑɑ win sɔm kowo Mɔwisin min di, nin ɡɑrɑ kun kɑm kue.
56 Bendito seja o Senhor, que deu repouso ao seu povo Israel, segundo tudo o que disse; não falhou nem sequer uma de todas as boas palavras que falou por intermédio de Moisés, seu servo.
57 Yen sɔ̃, nɑ kɑnɑmɔ u n mɑɑ kɑ sun wɑ̃ɑ nɡe mɛ u rɑɑ kɑ bɛsɛn bɑɑbɑbɑ wɑ̃ɑ, u ku sun duɑri, u ku mɑɑ sun deri.
57 O Senhor nosso Deus seja conosco, como foi com nossos pais; não nos deixe, nem nos abandone;
58 U bɛsɛn bwɛ̃rɑ ɡɔsio win mi ɡiɑ kpɑ su kpĩ su win swɛɛ kpuro swĩi su win woodɑbɑ kɑ win yiirebu kpuro mɛm nɔɔwɑ bi u bɛsɛn bɑɑbɑbɑ wɛ̃.
58 mas incline a si os nossos corações, a fim de andarmos em todos os seus caminhos, e guardarmos os seus mandamentos, e os seus estatutos, e os seus preceitos, que ordenou a nossos pais.
59 Kɑnɑ te nɑ kuɑ win wuswɑɑɔ mini, u tu mɔɔ kpɑ u n tu yɑɑye bɑɑdommɑ, kpɑ u n dɑ nɛ kɑ win tɔmbu Isirelibɑ ɡeɑ kue.
59 E que estas minhas palavras, com que supliquei perante o Senhor, estejam perto, diante do Senhor nosso Deus, de dia e de noite, para que defenda ele a causa do seu servo e a causa do seu povo Israel, como cada dia o exigir,
60 Nɡe mɛyɑ hɑnduniɑn bwesenu kpuro nu koo kɑ ɡiɑ mɑ wi turowɑ u sɑ̃ɑ Gusunɔ. Goo mɑɑ sɑri nɡe wi.
60 para que todos os povos da terra, saibam que o Senhor é Deus, e que não há outro.
61 Yen sɔ̃, bɛɛ win tɔmbu, i bɛɛn ɡɔ̃rusu nùn wɛ̃ɛyɔ mɑm mɑm. Kpɑ i kpĩ i win yiirebu kɑ win woodɑbɑ mɛm nɔɔwɑ.
61 E seja o vosso coração perfeito para com o Senhor nosso Deus, para andardes nos seus estatutos, e guardardes os seus mandamentos, como hoje o fazeis.
62 Yen biru Sɑlomɔɔ sinɑ boko kɑ Isirelibɑ kpuro bɑ mɛnnɑ bɑ Yinni Gusunɔ yɑ̃kunu kuɑ.
62 Então o rei e todo o Israel com ele ofereceram sacrifícios perante o Senhor.
63 Sɑlomɔɔ u kɛtɛ nɔrɔbun subɑ yɛndɑ yiru (22.000) kɑ yɑ̃ɑnu nɔrɔbun subɑ wunɑɑ teeru (120.000) ɡo u kɑ siɑrɑbun yɑ̃kunu kuɑ. Mɛyɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔ sɑ̃ɑ yee te wukiɑ.
63 Ora, Salomão deu, para o sacrifício pacífico que ofereceu ao Senhor, vinte e dois mil bois e cento e vinte mil ovelhas. Assim o rei e todos os filhos de Israel consagraram a casa do Senhor.
64 Yen dɔmɑ te, Sɑlomɔɔ u derɑ bɑ sɑ̃ɑ yee ten yɑɑrɑn suunu ɡɔsɑ bɑ dɛɛrɑsiɑ. Mɑ bɑ yɑ̃kunu kuɑ mi, domi yɑ̃ku yerun turɑ te bɑ kuɑ kɑ sii ɡɑndu tɑ ǹ kpɛ̃ tu yɑ̃ku dɔ̃ɔ mwɑɑrɑruɡii ni mwɑ kɑ dĩɑ ni bɑ Yinni Gusunɔ kɑ̃ mi, kɑ sere siɑrɑbun yɑ̃kunun yɑɑ ɡum.
64 No mesmo dia o rei santificou o meio do átrio que estava diante da casa do Senhor; porquanto ali ofereceu o holocausto, a oferta de cereais e a gordura das ofertas pacíficas, porque o altar de bronze que está diante do Senhor era muito pequeno para nele caberem o holocausto, a oferta de cereais, e a gordura das ofertas pacíficas.
65 Bɑ sɑ̃ɑ yee ten wukiɑbun tɔ̃ɔ bɑkɑru diwɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru. Yen biruwɑ bɑ mɑɑ Kunun tɔ̃ɔ bɑkɑru di. Tɔn dɑbirɑ nɑwɑ tem mɛn bɑɑmɑn di sɑɑ Hɑmɑtin di n kɑ ɡirɑri Eɡibitin dɑɑrun berɑ ɡiɑ. Mɑ bɑ mɛnnɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ siki siki. Bɑ tɔ̃ɔ bɑkɑ te diwɑ sɔ̃ɔ nɔɔbɑ yiru.
65 No mesmo tempo celebrou Salomão a festa, e todo o Israel com ele, uma grande congregação, vinda desde a entrada de Hamate e desde o rio do Egito, perante a face do Senhor nosso Deus, por sete dias, e mais sete dias {catorze dias ao todo}.
66 Sɔ̃ɔ nɔɔbɑ itɑse, yerɑ Sɑlomɔɔ u ben bɑɑwure kɑrɑ, mɑ bɑ nùn domɑru kuɑ. Yen biru bɑ sĩɑ ben yɛnusɔ kɑ nuku dobu kɑ bɔri yɛndu, durom mɛ Yinni Gusunɔ u win bɔ̃ɔ Dɑfidi kɑ win tɔmbu Isirelibɑ kuɑn sɔ̃.
66 E no oitavo dia despediu o povo, e todos bendisseram ao rei; então se foram às suas tendas, alegres e de coração contente, por causa de todo o bem que o Senhor fizera a Davi seu servo, e a Israel seu povo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.