1 Reis 22

Bibeli Gusunɔn Gari (BBA) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Isirelibɑ kɑ Siriɡibu bɑ kuɑ wɔ̃ɔ yiru ben ɡoo kun ɡoo tɑbu wɔri.
1 Três anos se passaram sem lutas entre a Síria e Israel.
2 Wɔ̃ɔ itɑse sɔɔ, ye Yosɑfɑti Yudɑbɑn sinɑ boko u nɑ Isirelibɑn sinɑ bokon mi,
2 No terceiro ano, Josafá, rei de Judá, veio ter com o rei de Israel.
3 yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko u win bwɑ̃ɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i yɛ̃ mɑ Rɑmɔti ye yɑ wɑ̃ɑ Gɑlɑdin temɔ yɑ sɑ̃ɑwɑ bɛsɛɡiɑ? Mbɑn sɔ̃nɑ sɑ ǹ ko ye mwɑ Sirin sunɔn nɔmɑn di.
3 Este tinha dito aos seus servos: Sabeis porventura que Ramot de Galaad é nossa, e que nós temos descuidado de retomá-la do rei da Síria?
4 Mɑ u Yosɑfɑti bikiɑ u nɛɛ, kɑɑ kɑ mɑn tɑɑ bi dɑ Rɑmɔtiɔ Gɑlɑdin temɔ?
4 E disse a Josafá; Queres vir comigo à guerra contra Ramot de Galaad? Josafá respondeu: Farei o que fizeres: meu povo fará o que fizer o teu, e minha cavalaria fará o que fizer a tua.
5 Mɑ Yosɑfɑti u mɑɑ nɛɛ, nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ ɡinɑ Yinni Gusunɔ bikio ɑ nɔ mɛ u koo nun sɔ̃.
5 E continuando a falar ao rei de Israel, Josafá ajuntou: Consulta antes de tudo, eu te peço, o oráculo do Senhor.
6 Sɑɑ yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko u sɔmɔbu mɛnnɑ nɡe tɔnu nɛɛrun (400) sɑkɑ. Mɑ u bu bikiɑ u nɛɛ, n doo Rɑmɔtiɔ Gɑlɑdin temɔ n kɑ Siriɡibu tɑbu ko? Nɡe n ku dɑ.
6 O rei de Israel, tendo reunido os profetas, que eram em número de quatrocentos, perguntou-lhes: Devo eu ir atacar Ramot de Galaad, eu devo-me abster? Eles responderam: Vai; o Senhor a entregará nas mãos do rei.
7 Adɑmɑ Yosɑfɑti u bikiɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔn sɔmɔ ɡoo sɑri mini wìn min di sɑ ko kpĩ su Yinni Gusunɔn ɡere nɔ?
7 Mas Josafá replicou: Haverá porventura algum outro profeta do Senhor por aqui, a quem possamos consultar?
8 Isirelibɑn sinɑ boko u nɛɛ, Gusunɔn sɔmɔ turowɑ u wɑ̃ɑ mini, wìn min di sɑ ko kpĩ su Yinni Gusunɔn ɡere nɔ. Adɑmɑ nɑ nùn tusɑ. Domi u ku rɑ mɑn ɡɑ̃ɑ ɡeenu sɔ̃. Sɔmɔ win yĩsirɑ Misee Yimilɑn bii.
8 Sim, respondeu o rei de Israel, há ainda outro por quem poderíamos consultar o Senhor; mas eu o detesto, porque ele não profetiza jamais o bem, e sim sempre o mal: é Miquéias, filho de Jemla. Josafá disse: Não fale o rei assim.
9 Yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko wi, u win sɔm kowo ɡɔrɑ u nɛɛ, u doo u Misee Yimilɑn bii wi sokumɑ fuuku.
9 Chamou então o rei de Israel um eunuco e deu-lhe esta ordem: Traze-me aqui depressa Miquéias, filho de Jemla.
10 Mɑ Isirelibɑn sinɑ boko wi, kɑ Yosɑfɑti Yudɑbɑn sinɑ boko bɑ ben sinɑ yɑ̃nu doke, ben bɑɑwure u sɔ̃ win sinɑ kitɑrɔ, Sɑmɑrin ɡbɑ̃rɑ kɔnnɔwɔ. Mɑ sɔmɔ be, bɑ wɑ̃ɑ ben wuswɑɑɔ bɑ ɡɑri mɔ̀.
10 O rei de Israel e Josafá, rei de Judá, sentaram cada um no seu trono, revestidos de suas insígnias reais, na praça que está à entrada da porta de Samaria, e todos os profetas profetizavam diante deles.
11 Yerɑ Sedesiɑsi Kenɑɑnɑn bii u sisun kɔbunu sekɑ. Mɑ u nɛɛ, ɑmɛniwɑ Yinni Gusunɔ u ɡeruɑ, kɔbi yini, yi sɑ̃ɑwɑ yĩreru te tɑ wunɛn dɑm sɔ̃ɔsimɔ mɛ kɑɑ kɑ Siriɡibu ɡo.
11 Sedecias, filho de Canaana, fez para si uns chifres de ferro, e disse: Eis o que diz o Senhor: com estes chifres ferirás os sírios até que sejam exterminados.
12 Nɡe mɛyɑ sɔmɔ be kpuro, bɑ ɡerumɔ bɑ mɔ̀, ɑ doo Rɑmɔtiɔ Gɑlɑdin temɔ. Kɑɑ nɑsɑrɑ wɑ. Yinni Gusunɔ u koo nun tɔn be nɔmɑ bɛriɑ.
12 E todos os profetas profetizavam da mesma maneira, dizendo: Sobe a Ramot de Galaad: serás vencedor, porque o Senhor entregará a cidade nas mãos do rei.
13 Sɔmɔ wi bɑ ɡɔrɑ u bu Misee sokuɑ u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee sɔmɔ be bɑ wɑ̃ɑ mi kpuro, bɑ sinɑ boko ɡɑri ɡeɑ ɡeruɑ. Yen sɔ̃, ɑ de wunɛ kɑ ben ɡɑri yi ko tiɑ.
13 Entretanto, o mensageiro que fora buscar Miquéias dizia-lhe: Os profetas são unânimes em predizer a vitória do rei. Que o teu oráculo seja conforme o deles. Predize bom êxito.
14 Mɑ Misee u nɛɛ, sere kɑ Yinni Gusunɔn wɑ̃ɑru, ye wi, Yinni Gusunɔ u mɑn sɔ̃ɔwɑ, yerɑ kon ɡere.
14 Miquéias, porém, respondeu: Por Deus que eu só direi o que o Senhor me disser.
15 Ye Misee u turɑ sinɑ bokon wuswɑɑɔ, sinɑ boko u nùn bikiɑ u nɛɛ, sɑ ko kpĩ su tɑbu dɑ Rɑmɔti Gɑlɑdin temɔ? Nɡe su ku dɑ.
15 Quando ele se apresentou ao rei, este disse-lhe: Miquéias, devemos nós ir atacar Ramot de Galaad, ou não? Vai, respondeu Miquéias, serás vencedor; o Senhor a entregará nas mãos do rei.
16 Adɑmɑ sinɑ boko u nùn wisɑ u nɛɛ, nɔn nyewɑ kon nun bɔ̃rusiɑ ɑ sere mɑn ɡem sɔ̃ mɛ Yinni Gusunɔ u nun sɔ̃ɔwɑ ɑ ɡere.
16 O rei disse-lhe: Quantas vezes será preciso conjurar-te a que só digas a verdade em nome do Senhor?
17 Misee u nùn wisɑ u nɛɛ,
17 Ao que Miquéias respondeu: Vejo todo o Israel espalhado pelas montanhas como um rebanho sem pastor. O Senhor disse: Essa gente não tem um guia; volte cada um em paz para a sua casa!
18 Yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko u Yosɑfɑti sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ ǹ dɑɑ nun sɔ̃ɔwɑ mɑ u ku rɑ mɑn ɡɑ̃ɑ ɡeenu sɔ̃, sere ɡɑ̃ɑ kɔ̃sunu?
18 O rei de Israel disse a Josafá: Não te disse eu que ele nunca profetiza o bem, mas sempre o mal?
19 Yerɑ Misee u Akɑbu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ Yinni Gusunɔn ɡɑri swɑɑ dɑkio, nɑ nùn wɑ u sɔ̃ win sinɑ kitɑru wɔllɔ. Mɑ win tɑbu kowobu bɑ yɔ̃ win nɔm ɡeu kɑ win nɔm dwɑrɔ.
19 Miquéias replicou: Ouve o oráculo do Senhor: Eu, vi o Senhor sentado no seu trono e todo o exército dos céus ao redor dele, à direita e à esquerda.
20 Mɑ u nɛɛ, wɑrɑ u koo Akɑbu nɔni wɔ̃ke u kɑ tɑɑ bi dɑ Rɑmɔtiɔ Gɑlɑdin temɔ, kpɑ u ɡbi mi. Mɑ bɑ yen wesiɑnɔ mɔ̀. Wini ù n ɡeruɑ mɛni, wi, u ɡere mɛ.
20 O Senhor disse: Quem seduzirá Acab, para que ele suba e pereça em Ramot de Galaad? Um disse uma coisa e outro, outra.
21 Yerɑ hunde ɡɑɑ yɑ yɑrimɑ yɑ yɔ̃rɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ yɑ nɛɛ, kon Akɑbu wi nɔni wɔ̃ke. Yinni Gusunɔ u ye bikiɑ u nɛɛ, ɑmɔnɑ kɑɑ koosinɑ.
21 Então um espírito adiantou-se e apresentou-se diante do Senhor, dizendo: Eu irei seduzi-lo. O Senhor perguntou: De que modo?
22 Hunde ye, yɑ nɛɛ, kon yɑri kpɑ n du sɔmɔ be sɔɔ, kpɑ n de bu weesu ko bu kɑ sinɑ boko nɔni wɔ̃ke. Mɑ Yinni Gusunɔ u ye wisɑ u nɛɛ, yɑ wɑ̃, swɑɑ ɡeɑ. Kɑɑ mɑɑ kpĩ ɑ nùn nɔni wɔ̃ke. Ǹ n mɛn nɑ, ɑ yɑrio ɑ dɑ ɑ ko mɛ.
22 Ele respondeu: Irei e serei um espírito de mentira na boca de seus profetas. - É isto, replicou o Senhor. Conseguirás seduzi-lo. Vai e faze como disseste.
23 Wee tɛ̃, Yinni Gusunɔ u derɑ hunde ye, yɑ duɑ sɔmɔ be sɔɔ, bu kɑ nun weesu kuɑ. Yen sɔ̃, ɑ n yɛ̃ mɑ kɔ̃sɑ Yinni Gusunɔ u koo de yu nun deemɑ.
23 O Senhor pôs um espírito de mentira na boca de todos os profetas aqui presentes, mas é a tua perda que o Senhor decretou.
24 Yerɑ Sedesiɑsi Kenɑɑnɑn bii u susi Miseen bɔkuɔ u nùn bɑɑrɑ so. Mɑ u nɛɛ, dommɑ Yinni Gusunɔn hunde u yɑrɑ nɛn min di u kɑ sere nun ɡɑri kuɑ.
24 Nesse momento, Sedecias, filho de Canaana, aproximou-se de Miquéias e deu-lhe uma bofetada, dizendo: Por onde saiu de mim o espírito do Senhor para falar a ti?
25 Misee u nùn wisɑ u nɛɛ, kɑɑ ɡiɑ dɔmɑ te kɑɑ duku dukubu ko, ɑ n kuku yeru kɑsu dirɔ.
25 Tu o verás, respondeu Miquéias, no dia em que fores de quarto em quarto para te esconder.
26 Yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko u nɛɛ, i Misee mɔɔ i kɑ dɑ Amɔɔ wi u sɑ̃ɑ wuun wiruɡii kɑ mɑɑ Yoɑsi, sinɑ bokon biin mi.
26 Então o rei de Israel ordenou: Prende Miquéias; leva-o à casa de Amon, governador da cidade, e de Joás, filho do rei.
27 Kpɑ i bu sɔ̃ i nɛɛ, ɑmɛniwɑ nɛ sinɑ boko nɑ ɡeruɑ. Nɑ nɛɛ, bu durɔ wi mɔɔ bu doke pirisɔmwɔ kpɑ bɑ n nùn dĩɑnu kɑ nim wɛ̃ɛmɔ sɑkɑ sɔɔ sere n kɑ wurɑmɑ tɑbu ɡberun di kɑ ɑlɑfiɑ.
27 Dize-lhes: Esta é a ordem do rei: Metei este homem na prisão e alimentai-o com um pão de miséria, até que eu volte são e salvo.
28 Misee u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ̀ n wurɑmɑ kɑ ɑlɑfiɑ, n ǹ Yinni Gusunɔ u kɑ mɑn ɡɑri kuɑ. Bɛɛ be i wɑ̃ɑ mini, bɛɛn bɑɑwure u ɡɑri yi swɑɑ suo.
28 Ao que respondeu Miquéias: Se voltares são e salvo, será um sinal de que o Senhor não falou por mim. E ajuntou: Ouvi, povo, tudo isso!
29 Yenibɑn biru, Isirelibɑn sinɑ boko kɑ Yosɑfɑti, Yudɑbɑn sinɑ boko bɑ seewɑ bɑ tɑɑ bi dɑ Rɑmɔtiɔ Gɑlɑdin temɔ.
29 O rei de Israel subiu com Josafá, rei de Judá, a Ramot de Galaad.
30 Yerɑ Isirelibɑn sinɑ boko u Yosɑfɑti sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ kon nɛn yɑ̃nu kɔsi kpɑ n ɡɑnu doke nì sɔɔ bɑ ǹ mɑn tubu. Adɑmɑ wunɛ, ɑ n wunɛn sinɑ yɑ̃nu doke.
30 Disse-lhe: Vou disfarçar-me para ir ao combate; tu, porém, conserva as tuas vestes. E o rei de Israel disfarçou-se antes de entrar em combate.
31 N deemɑ tɑbu kɛkɛ tɛnɑ kɑ yiruwɑ Sirin sinɑ boko u mɔ ye dumi ɡɑwe. Mɑ u yen wiruɡibu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bu ku rɑɑ ɡoo ɡo mɑ n kun mɔ Isirelibɑn sinɑ boko tɔnɑ.
31 Ora, o rei da Síria tinha dado aos seus trinta e dois chefes de carros a seguinte ordem: Não atacareis ninguém, pequeno ou grande, mas unicamente o rei de Israel.
32 Sɑɑ ye Sirin tɑbu wiruɡii be, bɑ Yosɑfɑti wɛndɛ kuɑ, yerɑ bɑ nɛɛ, Isirelibɑn sinɑ bokowɑ mi kɑm kɑm. Mɑ bɑ sĩiremɑ win mi, bu nùn wɔri. Adɑmɑ u nɔɔɡiru suɑ u fɑɑbɑ kɑnɑ.
32 Os chefes de carros, tendo visto Josafá, disseram entre si: Aquele é seguramente o rei de Israel. E o atacaram. Josafá soltou o seu grito {de guerra},
33 Ye Sirin tɑbu kowo be, bɑ deemɑ n ǹ Isirelibɑn sinɑ boko mi, yerɑ bɑ nùn deri bɑ doonɑ.
33 e os chefes de carros, vendo que não era o rei de Israel, afastaram-se dele.
34 Sɑɑ ye sɔɔrɑ durɔ ɡoo u sɛ̃u toomɑ Isirelibɑn mi ɡiɑ u ǹ ɡoo yĩisi. Adɑmɑ ɡɑ nɑ ɡɑ Akɑbu wɔri deedeeru mi wi tɑrɑkpe ɡɑ yɔ̃rɑ. Yerɑ u win tɑbu kɛkɛ swɑɑ sɔ̃ɔsio sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ kɛkɛ sĩiyɔ biruɔ kpɑ ɑ mɑn yɑrɑ tɑbu sĩɑn di, domi bɑ mɑn mɛɛrɑ kuɑwɑ mi.
34 Nesse momento, estirando um homem o seu arco ao acaso, feriu o rei de Israel entre as junturas da couraça. O rei disse ao condutor de seu carro: Volta a rédea, leva-me para fora do campo de batalha, porque estou ferido.
35 Yen dɔmɑ te, tɑɑ bi, bu swĩɑ ɡem ɡem. Mɑ bɑ sinɑ boko nɛnusi u kɑ yɔ̃ win tɑbu kɛkɛ sɔɔ u wuswɑɑ tĩi Siriɡibun tɑbu sɑnsɑnin berɑ ɡiɑ. Mɑ win yɛm mu wĩɑ kɛkɛ ye sɔɔ. Yen yokɑ mɑ u ɡu.
35 Mas o combate foi naquele dia tão violento, que o rei teve que ficar de pé em seu carro diante dos sírios. Morreu ao cair da tarde. O sangue corria de sua ferida e inundava o seu carro.
36 Ye sɔ̃ɔ u duɔ, yerɑ ɡoo u ɡbɑ̃rɑ Isirelibɑn sɑnsɑniɔ u nɛɛ, bɑɑwure u wuro win yɛnuɔ.
36 Ao pôr-do-sol, ouviu-se um clamor que corria por todo o exército: Volte cada um para a sua cidade e para a sua casa!
37 Nɡe mɛyɑ sinɑ boko Akɑbu u kɑ ɡu. Mɑ bɑ kɑ win ɡoru nɑ Sɑmɑriɔ bɑ sikuɑ.
37 Morreu o rei! Levaram-no para Samaria e enterraram-no ali.
38 Ye bɑ win tɑbu kɛkɛ ye woburumɔ Sɑmɑrin yɛruɔ, yerɑ bɔ̃nu nɑ, nu win yɛm dɑburɑ. Mɑ kurɔ tɑnɔbɑ nɑ bɑ woburɑ mi, nɡe mɛ Yinni Gusunɔ u rɑɑ ɡeruɑ.
38 Quando lavaram o carro na piscina de Samaria, os cães lamberam o sangue do rei, e as prostitutas banhavam-se ali, conforme o oráculo do Senhor.
39 Ye Akɑbu u kuɑn sukum kɑ dii te u bɑnɑ kɑ suunu donnu, kɑ wuu si u bɑnɑ kpuron ɡɑri yi wɑ̃ɑ Isirelibɑn sinɑmbun fɑɑɡin tireru sɔɔ.
39 O resto da história de Acab, suas ações, o palácio de marfim que construiu, as cidades que edificou, tudo isso se acha consignado no livro das Crônicas dos reis de Israel.
40 Bɑ Akɑbu sikuɑ win bɑɑbɑbɑn sikɑɔ. Mɑ win bii Akɑsiɑ u bɑndu di.
40 Acab adormeceu com os seus pais, e seu filho Ocozias sucedeu-lhe no trono.
41 Akɑbu Isirelibɑn sinɑ bokon bɑndun wɔ̃ɔ nnɛse sɔɔrɑ Yosɑfɑti u bɑndu di Yudɑɔ.
41 No quarto ano de Acab, rei de Israel, Josafá, filho de Asa, tornou-se rei de Judá.
42 Yosɑfɑti wi, u mɔwɑ wɔ̃ɔ tɛnɑ kɑ nɔɔbu sɑnɑm mɛ u bɑn te di. Mɑ u kuɑ wɔ̃ɔ yɛndɑ nɔɔbu bɑndu sɔɔ Yerusɑlɛmuɔ. Win mɛron yĩsirɑ Asubɑ Silikin bii.
42 Tinha trinta e cinco anos quando começou a reinar, e reinou vinte e cinco anos em Jerusalém. Sua mãe chamava-se Azuba, filha de Salai.
43 U kuɑ ye yɑ Yinni Gusunɔ wɛ̃re. Win tundo Asɑn yirɑ u swĩi mɑm mɑm.
43 Andou em todos os caminhos de Asa, seu pai, e não se desviou deles. Fez o que é bom aos olhos do Senhor.
44 Adɑmɑ u ǹ ɡunɡunu mi bɑ rɑ bũu yɑ̃kuru ko kɔsuke. U derɑ tɔmbɑ ben yɑ̃kunu mɔ̀ mi, mɑ bɑ turɑre dɔ̃ɔ dokemɔ.
44 Todavia, não desapareceram os lugares altos, onde o povo continuava sacrificando e queimando incenso.
45 Mɛyɑ mɑɑ bɔri yɛndɑ wɑ̃ɑ wi kɑ Isirelibɑn sinɑ bokon suunu sɔɔ.
45 Josafá viveu em paz com o rei de Israel.
46 Ye Yosɑfɑti u kuɑn sukum kɑ wɔruɡɔɔ te u sɔ̃ɔsi tɑbu sɔɔ, ye kpuron ɡɑri yi yoruɑ Yudɑbɑn sinɑmbun fɑɑɡin tireru sɔɔ,
46 O resto da história de Josafá, seus grandes feitos e suas campanhas, tudo se acha consignado no livro das Crônicas dos reis de Judá.
47 kɑ nɡe mɛ u kurɔ tɑnɔ be bɑ tie sɑɑ win tundo Asɑn wɑɑtin di ɡirɑ, be bɑ ɡɔsɑ bɑ n kɑ sɑkɑrɑru mɔ̀ ben sɑ̃ɑrun swɑɑ sɔɔ.
47 Expulsou da terra as prostitutas {sagradas} que ainda restavam do tempo de seu pai.
48 Sɑɑ ye sɔɔ, Edɔmubɑ bɑ ǹ sunɔ mɔ. Adɑmɑ Yudɑbɑn sinɑ boko u ɡoo yi mi, u n kɑ sɑ̃ɑ ben wiruɡii.
48 Não havia então rei em Edom, mas um governador que exercia as funções de rei.
49 Yosɑfɑti u ɡoo nimkusu dɑ̃kɑ si bɑ ko n dɑ kɑ wurɑ kɑso de Ofiriɔ. Adɑmɑ su ku rɑ turi mi, su rɑ kɔsirewɑ swɑɑɔ, wuu ɡe bɑ mɔ̀ Ɛsioni Gebɛɛɔ.
49 Josafá construiu um navio de Társis para ir buscar ouro em Ofir. Mas não pôde ir, porque o seu navio naufragou em Asiongaber.
50 Yerɑ Akɑsiɑ Akɑbun bii u Yosɑfɑti sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ kĩ wunɛn sɔm kowobu kɑ nɛɡibu bɑ n dɑ de sɑnnu? Mɑ Yosɑfɑti u yinɑ.
50 Ocozias, filho de Acab, disse a Josafá: Deixa os meus servos embarcar com os teus. Mas Josafá não quis.
51 Yen biruwɑ Yosɑfɑti u kpunɑ u ɡu. Mɑ bɑ nùn sikuɑ win bɑɑbɑbɑn sikɑɔ Dɑfidin wuuɔ. Mɑ win bii Yorɑmu u bɑndu kɔsire kuɑ.
51 Josafá adormeceu com os seus pais, e foi sepultado com eles na cidade de Davi. Seu filho Jorão sucedeu-lhe no trono.
52 Akɑsiɑ, Akɑbun bii u bɑndu di Isirelibɑ sɔɔ Sɑmɑriɔ, Yosɑfɑti Yudɑbɑn sinɑ bokon bɑndun wɔ̃ɔ wɔkurɑ nɔɔbu kɑ yiruse sɔɔ. Mɑ Akɑsiɑ wi, u kuɑ wɔ̃ɔ yiru bɑndu sɔɔ.
52 No décimo sétimo ano de Josafá, rei de Judá, Ocozias, filho de Acab, tornou-se rei de Israel em Samaria, e reinou dois anos sobre Israel.
53 Win bɑn te sɔɔ, kɔ̃sɑ u kuɑ Yinni Gusunɔn wuswɑɑɔ. Win tundo kɑ win mɛron yirɑ u swĩi, kɑ sere mɑɑ Yeroboɑmu Nɛbɑtin biiɡiɑ, wi u Isirelibɑ doke torɑru sɔɔ.
53 Fez o mal aos olhos do Senhor: seguiu os caminhos de seu pai e de sua mãe, e de Jeroboão, filho de Nabat, que tinha arrastado Israel ao pecado.
54 Bũu wi bɑ mɔ̀ Bɑɑli wiyɑ u rɑ yiire u n sɑ̃ɑmɔ. Mɑ u Yinni Gusunɔn mɔru seeyɑ nɡe mɛ win tundo u rɑɑ kuɑ.
54 Prestou culto a Baal e prostrou-se diante dele, provocando desse modo a cólera do Senhor, Deus de Israel, como o fizera seu pai.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 1 Reis 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.