Lucas 2
U̶mʉreco pacʉ wederique (BAONT) vs NAA
1 Tii rʉmʉrirena wiogʉ César Augusto bojoca niipetirãre cʉ̃ja wãmere owa peo dotiupi.
1 Naqueles dias, foi publicado um decreto de César Augusto, convocando toda a população do Império para recensear-se.
2 Ate, wãme owa peoriquera, Siria yepa wiogʉ Cirenio cʉ̃ ca niiri tabere tii jʉoupa.
2 Este, o primeiro recenseamento, foi feito quando Quirino era governador da Síria.
3 To biri niipetirãpʉra cʉ̃ja ca niiro cõro cʉ̃ja yaa macãripʉ cʉ̃ja wãmere owa peo dotirã waarique niiupa.
3 Todos iam alistar-se, cada um à sua própria cidade.
4 Tee jʉori José cãa, David niiquĩricʉ yaa puna macʉ̃ niiri, Galilea yepa macã macã Nazaret ca niiricʉ waaupi Judea yepa macã macã Belén ca wãme cʉtiri macã, wiogʉ David niiquĩricʉ cʉ̃ ca baʉarica macãpʉ.
4 José também saiu da Galileia, da cidade de Nazaré, e foi para a Judeia, até a cidade de Davi, chamada Belém, por ser ele da casa e família de Davi,
5 Toopʉ José, cʉ̃ nʉmo María menara cʉ̃ja wãmere owa peorã waaupa. To biro cʉ̃ja ca biiri tabere María pea ʉtaaga niiupo.
5 a fim de alistar-se com Maria, sua esposa, que estava grávida.
6 Belén'pʉ cʉ̃ja ca bii niiro, María peera cõ ca macʉ̃ cʉtiri rʉmʉ eaupa.
6 E aconteceu que, estando eles ali, chegou o tempo de ela ter a criança.
7 Toopʉ baʉaupi cõ macʉ̃ ca nii jʉogʉ. Cʉ̃ ca baʉaro, juti quejeri mena cʉ̃re ũmaari, wecʉare baarique ecarica coropʉ cʉ̃re peoupo, cãnirica wiipʉre cãnirica taberi ca maniro macã. Jesús cʉ̃ ca baʉarique. Lc 2.7|src="CN01617b.tif" size="span"
7 Então Maria deu à luz o seu filho primogênito, enfaixou o menino e o deitou numa manjedoura, porque não havia lugar para eles na hospedaria.
8 Ovejas coteri majare baua eaupi Ʉmʉreco Pacʉre queti bojari majʉ.
8 Havia, naquela mesma região, pastores que viviam nos campos e guardavam os seus rebanhos durante as vigílias da noite.
9 Tee jãa cʉ̃ja ca ĩitiri tabera, jĩcʉ̃ Ʉmʉreco Pacʉre queti wede bojari majʉ cʉ̃jare baua eaupi. Ʉpʉ cʉ̃ ca boe baterije pea cʉ̃ja wejare boe bate ñaacũmu eaupa. To biro ca biiro, cʉ̃ja pea bʉaro uwiupa.
9 E um anjo do Senhor desceu aonde eles estavam, e a glória do Senhor brilhou ao redor deles; e ficaram tomados de grande temor.
10 To biro cʉ̃ja ca biiro, Ʉmʉreco Pacʉre queti wede bojari majʉ pea o biro cʉ̃jare ĩiupi: Belén macã wejare niirucuupa jĩcãrã taa yeparipʉre ñamirire cʉ̃ja ovejare ca coterã. Lc 2.8|src="CN01620b.tif" size="span"
10 O anjo, porém, lhes disse: — Não tenham medo! Estou aqui para lhes trazer boa-nova de grande alegria, que será para todo o povo:
11 Mecʉ̃re, David niiquĩricʉ yaa macãpʉre baʉami jĩcʉ̃ mʉjare Ca Ametʉenepʉ, Ʉmʉreco Pacʉ cʉ̃ ca tiicojogʉ Mesías, Wiogʉ ca niigʉ.
11 é que hoje, na cidade de Davi, lhes nasceu o Salvador, que é Cristo, o Senhor.
12 Cʉ̃ra niimi mʉja ca ĩi majipere biro ĩirã, juti quejeri mena cʉ̃ja ca ũmaaricʉre wecʉare ecarica coropʉ ca pejagʉre mʉja bʉarucu —ĩiupi.
12 E isto servirá a vocês de sinal: vocês encontrarão uma criança envolta em faixas e deitada em manjedoura.
13 To biro cʉ̃ ca ĩi niiri tabera paʉ aperã Ʉmʉreco Pacʉre queti wede bojari maja cʉ̃ pʉtore baua ea, Ʉmʉreco Pacʉre o biro ĩi baja peoupa:
13 E, de repente, apareceu com o anjo uma multidão do exército celestial, louvando a Deus e dizendo:
14 “¡Ʉmʉreco Pacʉ cʉ̃ ca añu majuropeerije niipetiropʉ nii. Añuro cʉ̃ ca tiirijere ca bii ʉjea nii niirãre, añuro niirique cʉ̃jare to niijato!” ĩiupa.
14 “Glória a Deus nas maiores alturas, e paz na terra entre os homens, a quem ele quer bem.”
15 Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macãrã ʉmʉreco tutipʉ cʉ̃ja ca tua mʉa waaro jiro, ovejas coteri maja pea o biro ameri ĩiupa:
15 Quando os anjos se afastaram deles e voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: — Vamos até Belém e vejamos os acontecimentos que o Senhor nos deu a conhecer.
16 To biro ameri ĩi, jĩcãto waa, Maríare, Josére, wimagʉ peera, wecʉare baarique ecarica coropʉ ca jãñagʉre bʉa eaupa.
16 Foram depressa e encontraram Maria e José, e a criança deitada na manjedoura.
17 Cʉ̃re ĩarã, Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃ wimagʉ cʉ̃ ca biipe maquẽre cʉ̃jare cʉ̃ ca wederiquere bojocare wedeupa.
17 E, vendo isso, divulgaram o que lhes tinha sido dito a respeito deste menino.
18 Ovejas coteri maja to biro cʉ̃ja ca ĩirijere ca tʉorã niipetirã do biro pee ĩi majiticãupa.
18 Todos os que ouviram se admiraram das coisas relatadas pelos pastores.
19 María pea to biro cʉ̃ja ca ĩirije niipetirore cõ yeripʉ tʉgoeñacã niirucuupo.
19 Maria, porém, guardava todas estas palavras, meditando-as no coração.
20 Ovejare coteri maja pea ĩa, tʉo, cʉ̃ja ca tiirique niipetirije jʉori, Ʉmʉreco Pacʉre ĩi nʉcʉ̃ bʉo, cʉ̃re baja peo, tiicã tua waaupa, niipetirijepʉra cʉ̃jare cʉ̃ ca ĩiricarore birora ca biirijere ĩari.
20 E os pastores voltaram, glorificando e louvando a Deus por tudo o que tinham ouvido e visto, como lhes tinha sido anunciado.
21 Jĩcã amo peti, ape amore itiaga penituaro ca niiri rʉmʉri jiro, cʉ̃ jeyua quejero yapare wide taa dotirã waaupa. Ñucã María, ʉtaaga cõ ca niiparo jʉgueropʉra, Ʉmʉreco Pacʉ pʉto macʉ̃ cõre cʉ̃ ca ĩirica wãmera JESÚS cʉ̃re wãmeo tiiupa.
21 E ao se completarem oito dias, quando o menino foi circuncidado, deram-lhe o nome de Jesus . Esse nome tinha sido dado pelo anjo, antes de o menino ser concebido.
22 Moisés cʉ̃ ca dotirique ca ĩirore biro, cʉ̃ja ca macʉ̃ cʉtiro jiro ca amori jujurije ca petiri rʉmʉri jirore, wimagʉ Jesús're, Jerusalén'pʉ cʉ̃re ami waaupa cʉ̃ pacʉa, Ʉmʉreco Pacʉre, “Mʉ yʉʉ niimi” cʉ̃re ĩi, ĩñorã waarã.
22 Passados os dias da purificação deles segundo a Lei de Moisés, levaram o menino a Jerusalém para o apresentar ao Senhor,
23 Atere to biro tiiupa, Ʉpʉ cʉ̃ ca doti cũuriquepʉre o biro ĩi owa cũurique ca niiro macã:
23 conforme o que está escrito na Lei do Senhor: “Todo primogênito será consagrado ao Senhor.”
24 To biri ñucã, Ʉpʉ cʉ̃ ca dotirique ca ĩirore biro waibʉcʉ jĩari, tiicojo nʉcʉ̃ bʉorã waaupa: “Jĩcã bapa weje bua, tiirʉgatirã, bua ʉmʉa ʉno mena tiirique niirucu,” cʉ̃ ca ĩiricarore biro.
24 E também foram para oferecer um sacrifício, segundo o que está escrito na referida Lei: “Um par de rolinhas ou dois pombinhos.”
25 To biro ca bii niiri cuure niiupi Jerusalén're, jĩcʉ̃ ʉmʉ Simeón ca wãme cʉtigʉ, ca añugʉ, Ʉmʉreco Pacʉre ca ĩi nʉcʉ̃ bʉogʉ, Israel yepare ñañaro ca tiirãre ca ametʉenepʉre ca yue niirucugʉ. Cʉ̃ mena niiupi Añuri Yeri.
25 Em Jerusalém havia um homem chamado Simeão. Este homem era justo e piedoso e esperava a consolação de Israel; e o Espírito Santo estava sobre ele.
26 To biri, “Ʉmʉreco Pacʉ cʉ̃ ca tiicojogʉ Mesías're ĩatigʉra mʉ bii yaitirucu,” cʉ̃re ĩi wede majio jʉgueupi.
26 Ele tinha recebido uma revelação do Espírito Santo de que não morreria antes de ver o Cristo do Senhor.
27 Añuri Yeri cʉ̃re cʉ̃ ca ami waaro macã, Ʉmʉreco Pacʉ yaa wiipʉ waaupi Simeón. Wimagʉ Jesús pacʉa, doti cũurique ca ĩirore biro tiirã waarã cʉ̃re cʉ̃ja ca ami waari tabere,
27 Movido pelo Espírito, ele foi ao templo. Quando os pais trouxeram o menino Jesus para fazerem com ele o que a Lei ordenava,
28 Simeón pea cʉ̃re ami pʉja, Ʉmʉreco Pacʉre o biro ĩi baja peo nʉcʉ̃ bʉoupi:
28 Simeão o tomou nos braços e louvou a Deus, dizendo:
29 Ʉpʉ, mecʉ̃ra “To biro yʉ tiirucu,” yʉre mʉ ca ĩiricarore birora mʉ tii: Mʉre pade coteri majʉre añuro cʉ̃ ca bii yairo mʉ tii maji yua.
29 “Agora, Senhor, podes despedir em paz o teu servo, segundo a tua palavra;
30 Bojocare ca ametʉenepʉ mʉ ca tiicojogʉre mee yʉ ĩa yerijãa,
30 porque os meus olhos já viram a tua salvação,
31 Bojoca niipetirã cʉ̃ja ca ĩa cojoro mʉ ca tii ĩño jʉo waarijere,
31 a qual preparaste diante de todos os povos:
32 Bojoca poogaari, Ʉmʉreco Pacʉ yee díámacʉ̃ ca niirijere cʉ̃ja ca majiro tii,
32 luz para revelação aos gentios, e para glória do teu povo de Israel.”
33 Cʉ̃ pacʉa pea to biirije wimagʉre Simeón cʉ̃ ca ĩirijere tʉo ʉcʉacoa, do biro pee ĩi majiticãupa.
33 E o pai e a mãe do menino estavam admirados com o que se dizia a respeito dele.
34 To cõrora Simeón, “Añuro mʉjare to biijato,” cʉ̃jare ĩi, o biro ĩiupi ñucã Jesús paco María peera:
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, mãe do menino: — Eis que este menino está destinado tanto para ruína como para elevação de muitos em Israel e para ser alvo de contradição,
35 O biro cʉ̃ja ca biiro, paʉ, cʉ̃ja yeripʉ cʉ̃ja ca tʉgoeña niirijere ca bii bau niipere biro ĩigʉ. Mʉ peera, ate niipetirije mʉ yerire niipĩi mena jade ame wioricarore biro puniro mʉ ca tʉgoeñape niirucu —cõre ĩiupi.
35 para que se manifestem os pensamentos de muitos corações. Quanto a você, Maria, uma espada atravessará a sua alma.
36 Ñucã, Ana ca wãme cʉtigo, Ʉmʉreco Pacʉ yee quetire wede jʉgueri majo, Fanuel macõ, Aser niiquĩricʉ yaa puna macõ cãa, toora niiupo. Mee bʉcʉo peti niiupo. Wãmoacã niigopʉ manʉ cʉti, jĩcã amo peti, ape amore pʉaga penituaro niiri cʉ̃marira cõ manʉ mena cõ ca nii tʉja waarora, cõre cʉ̃ ca bii yai weorico niiupo.
36 Havia uma profetisa, chamada Ana, filha de Fanuel, da tribo de Aser. Ela era bem idosa, tendo vivido com o marido sete anos desde que tinha se casado.
37 Cõ manʉ cʉ̃ ca bii yai weoricaro jirore, ochenta y cuatro cʉ̃mari peti nii tʉja waaupo. Cõ pea Ʉmʉreco Pacʉ yaa wiipʉre witiri méé, ñamiri, ʉmʉrecori, baarique betirique mena Ʉmʉreco Pacʉre jãi juu bue, tii nʉcʉ̃ bʉocõa niirucuupo.
37 Agora era viúva de oitenta e quatro anos. Ela não deixava o templo, mas adorava noite e dia, com jejuns e orações.
38 Ana cãa, Simeón to biro cʉ̃ ca ĩi niiri tabera ea, Ʉmʉreco Pacʉre: “Añu majuropeecã,” ĩi ʉjea nii, Jerusalén're ca ametʉenepʉre ca yue niirucurã niipetirãre wedeupo, wimagʉ Jesús yee maquẽre.
38 E, chegando naquela hora, dava graças a Deus e falava a respeito do menino a todos os que esperavam a redenção de Jerusalém.
39 Ʉmʉreco Pacʉ dotirique ca dotirore biro tii yapanori jiro, Galilea yepa cʉ̃ja yaa macã majurope Nazaret'pʉ tuacoaupa ñucã.
39 Depois de terem cumprido tudo conforme a Lei do Senhor, voltaram para a Galileia, para a sua cidade de Nazaré.
40 Wimagʉ pea añuro tutua añugʉ bʉcʉa, bʉaro ca majigʉ, Ʉmʉreco Pacʉ añuro cʉ̃re cʉ̃ ca tiirije mena bii nʉnʉa waaupi.
40 O menino crescia e se fortalecia, enchendo-se de sabedoria; e a graça de Deus estava sobre ele.
41 Jesús pacʉa to cãnacã cʉ̃mara Jerusalén macãpʉ Pascua boje rʉmʉ ĩarã waarucuupa.
41 Todos os anos os pais de Jesus iam a Jerusalém, para a Festa da Páscoa.
42 Jesús, pʉa amo peti, dʉpore pʉaga penituaro ca niiri cʉ̃mari ca cʉogʉ cʉ̃ ca niiro, cʉ̃ja niipetirã tii boje rʉmʉre cʉ̃ja ca waarucuricarore birora waaupa ñucã Jerusalén'pʉ.
42 Quando ele atingiu os doze anos, foram a Jerusalém, segundo o costume da festa.
43 Tii boje rʉmʉ ca petiro, cʉ̃ja yaa wiipʉ cʉ̃ja ca tua waaro, Jesús pea cʉ̃ pacʉa cʉ̃ja ca majitirora, Jerusalén'pʉra tuacãupi.
43 Terminados os dias da festa, ao regressarem, o menino Jesus ficou em Jerusalém, sem que os pais dele o soubessem.
44 Cʉ̃ja pea, “Aperã mena doocumi” ĩi tʉgoeñari, jĩcã rʉmʉ waaupa. Jiro cʉ̃ja yee wederã, cʉ̃ja ca majirã watoa cʉ̃re amañami,
44 Pensando, porém, que ele estava entre os companheiros de viagem, andaram um dia inteiro e, então, começaram a procurá-lo entre os parentes e os conhecidos.
45 cʉ̃re bʉati, Jerusalén'pʉra cʉ̃re amarã tuacoaupa ñucã.
45 E, como não o encontraram, voltaram a Jerusalém à sua procura.
46 Itia rʉmʉ jiropʉ Ʉmʉreco Pacʉ yaa wiipʉ doti cũuriquere ca jʉo bueri maja watoapʉ cʉ̃ja ca wederijere tʉo, cʉ̃ cãa cʉ̃jare jãiña, ca tii duwigʉre cʉ̃re bʉaupa.
46 Três dias depois, o acharam no templo, assentado no meio dos doutores, ouvindo-os e fazendo-lhes perguntas.
47 Cʉ̃ ca ĩirijere ca tʉorã niipetirã, cʉ̃ ca majirijere, cʉ̃jare cʉ̃ ca yʉʉ majirijere tʉorã, tʉo ʉcʉacoaupa.
47 E todos os que ouviam o menino se admiravam muito da sua inteligência e das suas respostas.
48 Toopʉ cʉ̃ja mena cʉ̃ ca ĩi duwiro ĩarã, cʉ̃ pacʉa pea ĩa ʉcʉacoari, cʉ̃ paco pea o biro cʉ̃re ĩiupo:
48 Logo que os pais o viram, ficaram maravilhados. E a sua mãe lhe disse: — Filho, por que você fez isso conosco? Seu pai e eu estávamos aflitos à sua procura.
49 To biro cõ ca ĩiro o biro ĩi yʉʉupi Jesús:
49 Ele respondeu:
50 To biro cʉ̃jare cʉ̃ ca ĩirijere tʉo majitiupa cʉ̃ja pea.
50 Não compreenderam, porém, as palavras que lhes disse.
51 To biri cʉ̃ pacʉa mena Nazaret'pʉ tua waa, niipetirije cʉ̃ja ca ĩirore biro tiicã niirucuupi. Cʉ̃ paco pea ate niipetirijere cõ yeripʉ tʉgoeñacã niirucuupo.
51 E voltou com eles para Nazaré e era submisso a eles. E a mãe dele guardava todas estas coisas no coração.
52 Jesús cʉ̃ ca bʉcʉa nʉnʉa waaro cõrora, cʉ̃ ca majirije cãa bʉcʉa nʉnʉa waaupa. To biri Ʉmʉreco Pacʉ menare, bojoca mena cãare, añuro bii ʉjea nii, bii bʉcʉa nʉnʉa waaupi Jesús.
52 E Jesus crescia em sabedoria, estatura e graça, diante de Deus e dos homens.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.