Romanos 4
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs BKJ
1 Mänïnö ante mönitö mæ̈mæ̈ Abadäö wodi ïñömö æbänö ante ëñengacäï, ante mönö ñöwo pönente apæ̈necæ̈impa.
1 O que diremos então que Abraão nosso pai, no que diz respeito a carne, encontrou?
2 Abadäö wodi në ëñente cæcä ingaingä incæte tömengä nänö ëñente cædö beyænque dicæ nö pönï entawengä bacantawogaa. Mänömaï cædinque nö cæcä bagacäimpa, ante näwangä ï baï tömengä waodäni ëñëñönänite, Waa cæbo ïmopa, ante do ancægacäimpa. Incæte tömengä Wængonguï ëñëñongante mänïnö ante cöwë änämaï inguënengä ingacäimpa.
2 Porque, se Abraão foi justificado pelas obras, ele tem de que se gloriar, mas não diante de Deus.
3 Wængonguï æbänö ante apæ̈necä ëñente yewæ̈mongadäni, ante amïnii. Edæ ïïmaï ante apæ̈necä ëñente yewæ̈mongadänimpa. “Wængonguï nöingä ante apæ̈necampa, ante Abadäö wede pönengacäimpa. Ïninque tömengä wede nänö pönënö beyænque Wængonguï wæætë edæ, Botö ayömo Abadäö në nö entawengä ingä abopa, angacäimpa,” ante yewæ̈mongadänimpa.
3 Pois, o que diz a escritura? Abraão creu em Deus, e isso lhe foi atribuído como justiça.
4 Edæ wadäni beyæ̈ waocä nanguï cæcä ate tömënäni debe badïnäni inte edæ, Önonque pönömöni æ̈e, ante ædö cæte anguïnänii. Ïñæmpa wïï önonque godonte impa. Wæætë tömengä nänö nanguï cædïnö beyænque paga ante në godonguënënäni inte awënëidi, Bitö nanguï cæbitapa, ante godönäni ængampa.
4 Ora, àquele que trabalha não lhe é imputado o salário segundo a graça, mas segundo a dívida.
5 Wængonguï guiquënë önonque pönö cæcä æ̈möimpa. Waocä wïwa cæcä incæ wede pönengä adinque Wængonguï pönö badongä ate tömengä Wængonguï ayongante wæætë nö cæcä bacampa. Ïninque waocä waa cædämaï incæ edæ wede pönengä adinque Wængonguï wæætë tömengä ingante pönö badöninque, Nö pönï bitö entawenguinque bitö wede pönëmi abopa, angampa.
5 Mas, àquele que não trabalha, mas crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé é imputada como justiça.
6 Waocä waa cædämaï ïñongante Wængonguï pönö badongä ate tömengä Wængonguï ayongä nö pönï entawengä ïninque tömengä watapæ̈ quëwencæcäimpa, ante apæ̈nedinque Dabii wodi adobaï ämotamïni ante baï yewæ̈mongacäimpa.
6 Assim também Davi declara a bem-aventurança do homem a quem Deus atribui justiça sem as obras,
7 Adocä yewæ̈möninque,
7 dizendo: Abençoados são aqueles cujas iniquidades são perdoadas, e cujos pecados são cobertos.
8 Æcänö ingante Wængonguï, Bitö pante wæquinque wënæ wënæ cæbipa, ante cöwë pïinte änämaï ingä ïninque mäningä waocä wæætë nanguï tocæcäimpa.”
8 Abençoado é o homem a quem o Senhor não imputa o pecado.
9 Ante Awënë Dabii wodi, Ëö togæ̈nïnänique tocædänimpa, ante dicæ yewæ̈mongantawogaa. Bagäadäni adobaï tocædänimpa, ante ancæte ante yewæ̈mongacäimpa. Abadäö wodi Wængonguï ingante wede nänö pönënö beyænque Wængonguï, Botö ayömo Abadäö në nö entawengä ingä abopa, angacäimpa. Mänömaïnö ante edæ botö do yewæ̈mömo abaïmïnipa.
9 Vem, então, esta bem-aventurança só para a circuncisão, ou também sobre a incircuncisão? Pois dizemos que a fé foi imputada a Abraão como justiça.
10 Abadäö wodi æbänö engæ̈ñongante Wængonguï mänömaï angacäï. Dicæ ëö togæ̈ningä ïñongante angantawogaa. Wæætë bagäacä ïñongante angacäimpa.
10 Como lhe foi, então, imputada? Quando ele estava na circuncisão ou na incircuncisão? Não na circuncisão, mas na incircuncisão.
11 Ïninque, Abadäö bagäacä inte wede pönengä beyænque botö pönö badömo ate nö cæcä bacampa, ante ëñencædänimpa, ante cædinque Wængonguï angä ëö togænte bagacäimpa.
11 E ele recebeu o sinal da circuncisão, um selo da justiça da fé quando ainda estava na incircuncisão, para que ele pudesse ser o pai de todos os que creem, embora eles não sejam circuncidados; para que a justiça lhes seja atribuída também;
12 Mönitö wæ̈mæ̈ Abadäö wodi doyedë bagäacä ingäñedë incæ wede pönengä ingacäimpa. Möni idægocabo ïñömö në ëö togæ̈ïmöni inte edæ tömengä wede pönente nänö cægongaïnö adodö tee empote gomönipa. Ïninque mänïnönö möni wede pönente godönö gomöni beyænque möni ëö togæncabo wæ̈mængä adocä Abadäö wodi ingacäimpa.
12 e fosse o pai da circuncisão, daqueles que não somente são da circuncisão, mas também para os que andam nos passos daquela fé do nosso pai Abraão, que tivera ainda na incircuncisão.
13 Wængonguï, Inguipoga incæ bitö në ænguïmi incæbiimpa, äninque Abadäö wodi tönö tömengä nänömoidi ïnänite pönö angä ængadänimpa. Mänömaïnö äninque Wængonguï dicæ, Botö wææ angaïnö ante ëñente cædänique æncædänimpa, ante angantawogaa. Wæætë edæ wede pönente tömengä ayongä nö entawënäni badäni beyænque Wængonguï, Inguipoga incæ pönömo æncæmïnimpa, ante apæ̈negacäimpa.
13 Porque a promessa de que havia de ser herdeiro do mundo não foi feita pela lei a Abraão, ou à sua semente, mas pela justiça da fé.
14 Wængonguï dicæ, Botö wææ angaïnö ëñente në cædänique në ænguïnäni ïnänipa, ante angantawogaa. Edæ mänömaïnö angä baï mönö wede pönënö ante önonque pönencædömöimpa. Tömengä nänö angaïnö incæ wo ëwente baï bacædönimpa.
14 Porque, se os que são da lei são herdeiros, logo a fé é vã e anulada a promessa.
15 Edæ mänïnö tömengä nänö wææ angaïnö ante ëñënämaï cædäni beyænque Wængonguï ænguï badinque pangampa. Wæætë wææ änämaï inte baï Wængonguï, Botö wææ angaïnö ante ëñënämaï cæbipa, ante ædö cæte anguingää. Edæ dæ ancædönimpa.
15 Porque a lei opera a ira; pois onde não há lei, não há transgressão.
16 Mänömaï beyæ̈ Wængonguï, Botö waadete pönö cædö beyænque æ̈mïnipa, ante edonque acæ̈impa, ante cædinque Abadäö wodi wede nänö pönënö beyænque ante, Pönömo æncæmïnimpa, angacäimpa. Mönitö Möitee wodi nänö wææ angaïnö ante në ëñëmöni ïñömönite wïï adomönique ïmönite angacäimpa. Wæætë Abadäö wodi nänö wede pönengaï baï adobaï wede pönëmö ïñömonte mönö tömämö ïmonte Wængonguï, Cöwë pönömo æncæmïnimpa, angacäimpa. Edæ mönö wede pönencabo ïñömonte Abadäö wodi tömämö wæ̈mængä baï ingacäimpa.
16 Portanto, é pela fé, para que seja por graça, a fim de que a promessa seja assegurada a toda a semente, não só à que é da lei, mas também à que é da fé de Abraão, que é o pai de todos nós,
17 Wængonguï edæ do wængaïnäni ïnänite pönö cæcä ate tömënäni ïñömö ñäni ömæ̈monte edæ mïïnäni quëwënänipa. Dæ angaincoo incæ tömengä do badongä ate edæ a ongoncoopa. Wængonguï mänömaï në badongä ïñongante Abadäö wodi tömengä ingante në wede pönengä ingacäimpa. Ïninque Wængonguï, “Abadäö ëñëmi. Botö pönö badömo ate bitö pæ̈ïnäni yebæ̈ninque wacabodäni näni cabo wacabodäni näni cabo nanguï ïnäni ïñönänite edæ bitö adobique tömënäni wæ̈mæ̈mi incæbiimpa.” Ante Wængonguï beyæ̈ ante yewæ̈mongatimpa. Ïninque Wængonguï ayongante mönö wede pönëmö ïñömonte Abadäö wodi mönö wæ̈mængä bagacäimpa.
17 (como está escrito: Eu tenho feito de ti um pai de muitas nações) diante de Deus, em quem creu, que vivifica os mortos, e chama as coisas que não são como se elas fossem.
18 Tömengä ingante, “Bitö pæ̈ïnäni edæ mänimpodäni bacædänimpa,” ante Wængonguï do angacäimpa. Mänömaïnö angä ëñëninque, Ædö cæte baquïï, ante wædongä incæ Abadäö wodi, Wængonguï cöwë cæcä beyæ̈ watapæ̈ bacæ̈impa, ante wede pönengä ingacäimpa. Ïninque tömengä wede nänö pönënö beyænque “wacabodäni näni cabo wacabodäni näni cabo nanguï ïnäni bayönänite tömënäni wæ̈mængä” Abadäö bagacäimpa.
18 O qual contra a esperança, creu em esperança, para que pudesse se tornar o pai de muitas nações, conforme o que lhe fora dito: Assim será a tua semente.
19 Tömengä, Botö picængadebo wodo tiëë wadepo quëwengaïmo inte edæ botö baö wænte baï ëñabo inte edæ ædö cæte wëñæ̈ tapæ̈iquïmoo, ante ëñengacäimpa. Ayæ̈, Tada adobaï wëñæ̈ cöwë mänämaï ingaingä inte picængadecä badinque ædö cæte wëñæ̈ manguingää, ante pönengacäimpa. Incæte mänïnö nänö wædö beyænque guïñëñadämaï inte Abadäö wodi Wængonguï nänö änïnö ante godömenque pönengacäimpa.
19 E não enfraquecendo na fé, ele não considerou seu próprio corpo praticamente morto quando tinha já quase cem anos, nem ainda a morte do ventre de Sara.
20 Tömengä, Wængonguï wabänö cæbaingää, ante wædämaï inte wæætë Wængonguï nänö, Cöwë pönö cæcæboimpa, änïnö ante wede pönengacäimpa. Ayæ̈, Wængonguï bitö ñäö entawëmi inte tæ̈ï ëmonte waa cæcæbiimpa, ante godömenque tæ̈ï pïñænte entawëninque Abadäö wodi wede pönengacäimpa.
20 E não vacilou da promessa de Deus por incredulidade, mas foi forte na fé, dando glória a Deus.
21 Edæ, Wængonguï në tæ̈ï pïñæ̈nongä inte, Cöwë cæcæboimpa, ante në angaingä inte edæ cöwë cæcæcäimpa, ante Abadäö do ëñëninque edæ wede pönengacäimpa.
21 E, estando plenamente convencido de que o que ele tinha prometido também era capaz de cumprir.
22 Tömengä mänömaï wede pönengä beyænque Wængonguï, Abadäö bitö nö entawëmi ïmi abopa, angacäimpa.
22 E assim isso lhe foi imputado como justiça.
23 Mänïne, Bitö nö cæbi ïmi abopa, ante nänö angaïne ïñömö wïï tömengä beyænque yewæ̈mongatimpa.
23 Ora, foi escrito não somente por causa dele, que isso lhe foi imputado,
24 Wæætë mönö beyæ̈ adobaï yewæ̈mongatimpa. Edæ, Mönö Awënë Itota ingante Wængonguï angä ñäni ömæ̈mongacäimpa, ante në angaingä ingante wede pönëmö ïñömonte Wængonguï, Botö ayömo mïnitö nö cæmïni ïmïni abopa, ante badongampa.
24 mas também por nós, a quem será atribuída, aos que creem naquele que ressuscitou a Jesus nosso Senhor dentre os mortos.
25 Wënæ wënæ mönö cædö beyænque mönö Awënë Itota ingante Wængonguï pædæ godongä wængacäimpa. Ayæ̈ mönö beyæ̈ ante cædinque tömengä mönö Awënë Itota ingante, Bitö në nö cædömi inte ñäni ömæ̈mömi beyænque tömënäni botö ayömo nö entawënäni bacædänimpa, ante cædinque angä ñäni ömæ̈mongacäimpa.
25 O qual foi entregue por nossas ofensas, e foi ressuscitado para nossa justificação.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.