Atos 12
Ebe-No-Pfuasẹ Ishobọ Onogbọ (ATGNT) vs NVT
1 Oni ẹghẹghẹ aghọ, oghie Erọdu ọ muno ẹgbọ eghuo ena igbaa oyi eni e mie iJesu iKirisiti suọ, ọọ nono ni lọli nasẹ wẹ shi afuẹ.
1 Por essa época, o rei Herodes Agripa começou a perseguir violentamente algumas pessoas da igreja.
2 Ọ ri unu bhale a ri uwẹrẹ gbe iJemhisi ni ọ khi inyọghuo iJọni-a.
2 Mandou matar à espada Tiago, irmão de João.
3 Abi ọ rọ mẹ khi o ti ẹgbọ iJu ẹloe, ọ gbo mu iPita shi owa. Oni ẹghẹghẹ e rọ li ukpe ibulẹdi ni aa ri ifuma ma nye.
3 Quando Herodes viu quanto isso agradava os judeus, também prendeu Pedro durante a celebração da Festa dos Pães sem Fermento.
4 Ọ mu ọli se, ọ rọli shi owa ighumha, ọ zẹ ekhọli-okhuẹ ikuwẹ asha ene ni e ọọghiẹ egbe, e ri ẹloe shi ọli egbe. Erọdu ọ mhọli ọli shi udu khi a kha da li oni ukpe se, lọli rue ọli lasele gboo, ni a gue ọli ẹzọ.
4 Depois, lançou-o na cadeia, sob a guarda de quatro escoltas, cada uma com quatro soldados. A intenção de Herodes era apresentar Pedro aos judeus para julgamento público depois da Páscoa.
5 Ighọ a ri iPita shi owa ighumha, ama igbaa oyi eni e mie iJesu iKirisiti suọ e toto obọ ọ sọ iromhi lu Ẹshinẹgba na li.
5 Enquanto Pedro estava no cárcere, a igreja orava fervorosamente a Deus por ele.
6 Ẹliyọsẹ ni Erọdu ọ kha rọ rue iPita lasele ogbeakọlọ, iPita ọ lesẹ-a shi ifuabọ eyi iku ekhọli-okhuẹ aava, a ri iwẹghẹ eva gẹ ọli. Eni ẹ khẹ ekhẹ aava elese e la odẹ unuẹkpẹ oni owa ighumha ẹ khẹ ekhẹ.
6 Na noite antes de Pedro ser levado a julgamento, ele dormia, preso com duas correntes entre dois soldados, e outros montavam guarda na porta da prisão.
7 Udemhija, agẹni ọyi Ọnọmhuẹ ọ lole, ighọ ákpá o la elemhi oni owa ighumha a gẹ. Ọni agẹni ọ pfi iPita emhi epfẹ, guise ọli le. Ọọ li, “Nyanya vule!” Utoghuokpe, iwẹghẹ ni a sọ li e ku ọli abọ kua.
7 De repente, uma luz intensa brilhou na cela, e um anjo do Senhor apareceu. Tocou no lado de Pedro para acordá-lo e disse: “Depressa! Levante-se!”, e as correntes caíram dos pulsos de Pedro.
8 Ighọ ọni agẹni ọọ li, “Ri ọgbẹnẹ oyẹ mu oku, ri ekuẹ sọ.” IPita ọ nyanya lighọ. Ọọ li, “Ri itsua eyẹ sọ, ke deba mhẹ.”
8 Então o anjo lhe disse: “Vista-se e calce as sandálias”, e Pedro obedeceu. “Agora vista a capa e siga-me”, ordenou o anjo.
9 Ighọ IPita ọ deba li je olase oni owa ighumha, ama ọa lẹsẹ khi emini ọni agẹni ọ riẹlẹ khi egbegbi ingme lọ, ọ dabi khi ẹlena lọli ii la.
9 Pedro deixou a cela, seguindo o anjo. O tempo todo, porém, pensava que era uma visão, sem entender que era real o que ocorria.
10 É dọsẹ eni ẹ khẹ ekhẹ eni ododẹ ali enuzava. E bhale odẹ unuẹkpẹ akhuli ni a rọte a lasele shi ifui apfẹ. Oni odẹ unuẹkpẹ akhuli lọlighuo o khueghie-a. E rọte ọ dọsẹ. Abi e rọ kia ifui apfẹ lẹ dẹnẹ, ọni agẹni ọ kele-a.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos de guarda e, quando chegaram ao portão de ferro que dava para a cidade, o portão se abriu sozinho para eles. Os dois passaram e foram caminhando ao longo da rua até que, subitamente, o anjo o deixou.
11 Ighọ ẹgbhali eyi iPita e na ya to. Ọọ, “Ena mhi lẹsẹ, ni ọa mhuẹ akhọkhọmhẹ khi Ọnọmhuẹ ọ ghie agẹni ọyọli, ọ ka pfa mhẹ shi ekẹ obọ oyi Erọdu ali emini ẹgbọ iJu ẹẹ sa khi mhi ya mẹ nya.”
11 Por fim, Pedro caiu em si. “É verdade mesmo!”, disse ele. “O Senhor enviou seu anjo para me salvar daquilo que Herodes e os judeus planejavam me fazer!”
12 Abi ẹgbhali eyọli e rọ na ya to se, ọ je owa oyi iMeli ni ọ khi inyọ iJọni ni a gbolo ẹ lu iMaki. Aghọ eni e miesuọ e legba la a sọ iromhi.
12 Quando Pedro se deu conta disso, foi à casa de Maria, mãe de João Marcos, onde muitos estavam reunidos para orar.
13 IPita ọ kpheli odẹ na olase. Ighọ ọmueshi ni ọọ ga ọgbọ ni a lu iRoda ọ bhale ya mie ọli unu.
13 Ele bateu à porta da frente, e uma serva chamada Rode foi atender.
14 Abi ọ rọ suọ uruli oyi iPita, oghẹlẹ o vọ ọli udu. Ọa je okpẹ odẹ-a ne, ọ nyanya nyenẹ egbe ukhokho ya tsẹsẹ gueyẹ wẹ, “IPita ọ she jele!”
14 Ao reconhecer a voz de Pedro, ficou tão contente que, em vez de abrir a porta, correu de volta para dentro dizendo a todos: “Pedro está à porta!”.
15 Ẹẹ ọli, “Ujili ọọ kphẹ!” Ama ọ li khi egbegbi ingme lọli ẹ ngme. Ighọ ẹ ọli, “Ayẹmhẹ olimhi ọyọli lọ!”
15 Eles, porém, disseram: “Você está fora de si!”. Diante da insistência dela, concluíram: “Deve ser o anjo dele”.
16 Ama iPita ọ kiele kpheli obọ odẹ. Abi e ke rọ khueghie oni odẹ-a, e mẹ khi lọli lọ. Abọ e sha wẹ.
16 Enquanto isso, Pedro continuava a bater. Quando, por fim, abriram a porta e o viram, ficaram admirados.
17 Ọ ri obọ gbe wẹ akhiakhia. Ọ tigbe gueyẹ wẹ abi Ọnọmhuẹ ọ li rue luẹ owa ighumha le. Ọọ wẹ, “A gueyẹ iJemhisi ali eni e miesuọ eni e kpọle.” Ighọ ọ vu je oboese.
17 Ele fez um sinal para se acalmarem e lhes contou como o Senhor o havia tirado da prisão. “Contem a Tiago e aos outros irmãos o que aconteceu”, disse ele. Então foi para outro lugar.
18 Ogbeakọlọ, ozughu o lo iteva oyi eni ekhọli-okhuẹ le shi abi iPita ọ li kia.
18 Ao amanhecer, houve grande alvoroço entre os soldados a respeito do que tinha acontecido a Pedro.
19 Abi Erọdu ọ rọ ọ e lolo nono iPita kia gasẹ, ni ẹa rọ mẹ ọli. Ọ ri eni ẹẹ khẹ ekhẹ eghọ gue ẹzọ. Ọọ a gbolo wẹ-a.
19 Herodes ordenou que fosse feita uma busca completa por ele. Não conseguindo encontrá-lo, interrogou os guardas e mandou executá-los. Depois disso, Herodes partiu da Judeia e foi passar algum tempo em Cesareia.
20 Elemhi e lolo bi Erọdu deba ẹgbọ iTai ali iSidọni. Ighọ eni ẹgbọ e to ukhomhi ma, ee dua abi e li ya mẹ asha nu oni oghie shitọ ngme. Abi iBilasitọsi ni ọ khi adogẹli ọyi oghie ọ rọ lama shi wẹ ọ, e tigbe lama khi wẹwẹ e ya lema oghie ni wẹwẹ e rọ riẹlẹ. Itobọ khi ẹoli oyi ọni Erọdu eni ẹgbọ e rọte mẹ eminale ẹ dẹ.
20 O rei Herodes estava muito irado com o povo de Tiro e Sidom. Assim, as duas cidades se uniram na tentativa de se reconciliar com o rei, pois dependiam de suas terras para obter alimento. Então, tendo conquistado o apoio de Blasto, assistente pessoal do rei,
21 Oni ogbẹlẹ o ramhi Erọdu ọ gbanọ itsua oghie eyọli, ọ shitọ ukpẹkhomhi oghie oyọli. Ọ nu eni ẹgbọ ọ ngme.
21 conseguiram uma audiência. No dia marcado, Herodes, vestindo seus trajes reais, sentou-se em seu trono e fez um discurso para eles.
22 Eni ẹgbọ e ku unu-a nyoghoo, ẹ li, “Uruli oyi Ẹshinẹgba na, ọa ke khi oyi ọgbọ.”
22 O povo o ovacionava, gritando: “É a voz de um deus, e não de um homem!”.
23 Utoghuo kpe agẹni ọyi Ọnọmhuẹ ọ pfi Erọdu emhi, itobọ khi ọa ri ekpẹ na Ẹshinẹgba. Ekhọli e ri ọli le. Ọ ghu eghuli osoli.
23 No mesmo instante, um anjo do Senhor feriu Herodes com uma enfermidade, pois ele não ofereceu a glória a Deus. Foi comido por vermes e morreu.
24 Ungmemhi oyi Ẹshinẹgba o gbhiaku ashakpa, oo gẹ shọ.
24 Enquanto isso, a palavra de Deus continuava a se espalhar, e havia muitos novos convertidos.
25 IBanabasi ali iSọlu e rọte iJerusalẹmu, obini a ri ikpaghọ ghie wẹ usomhi je jele. Abi e rọ ọ jele, e rue iJọni ni a gbolo ẹ lu iMaki mhuẹ obọ.
25 Quando Barnabé e Saulo terminaram sua missão em Jerusalém, voltaram levando consigo João Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.